Эйр Кут: Британ генерал және саяхатшысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық генерал және саясаткер (1762–1823) оның інісі, генерал-лейтенант сэр Эйр Кут.

Эйр Кут (20 мамыр 1762 – 10 желтоқсан 1823) – Ирландияда туған британдық әскери қызметкер және саясаткер, Ямайканың губернаторы қызметін атқарған. Ол британ армиясында генерал шеніне жетті және 1816 жылы офицерлік және джентльмендік қағидаларын бұзғандығы үшін шенінен және наградаларынан айырылды, бұрын Бата орденінің Ұлы крестімен марапатталған болатын.

Өмірбаян

Ол - өте құрметті дін қызметкері Чарльз Куттың (1713 – 12 ақпан 1776), ДД, Кильфенора соборының деканы мен оның әйелі (31 шілде 1753 жылы үйленген) Грейс Тилсонның (1 қаңтар 1767) екінші ұлы, Чарльз Генри Куттың (1754–1823) ағасы, ол 1802 жылы Монтрат графының соңғы титулын алғаннан кейін 2-ші Касл Кут бароны болды, сондай-ақ әйгілі үнді генералы, сэр Эйр Куттың (КБ) туысы, ол Англия мен Ирландиядағы оның кең байлықтарына ие болды.

Мансап

Итон және Тринити колледжінде оқығаннан кейін, Кут 1774 жылы 37-ші жаяу полкінің прапорщигі ретінде комиссия сатып алды, оның ағасы генерал-лейтенант сэр Эйр Кут полковнигі болды. Оның полкі Солтүстік Америкаға Американың Тәуелсіздік соғысында соғысуға аттанды және ол 1776 жылғы 27 тамызда Лонг-Айленд шайқасында полк туын алып жүрді. Содан кейін ол лейтенант болып тағайындалды және сол шенде Йорк аралында, Род-Айлендте, Чесапикке жасалған жорықта, Брэндивайн, Германтаун және Монмут соты шайқастарында қызмет етті. 1778 жылғы 10 тамызда капитан болып тағайындалды және 1779 жылы Нью-Йорктегі науқанда, 1780 жылы Чарльстонды қоршауда, сондай-ақ Лорд Корнуоллистің Вирджиниядағы науқаны кезінде Йорктаунда капитуляцияға дейін тұтқынға алынды. Бостандыққа шыққаннан кейін Англияға оралып, 1783 жылы 47-ші жаяу полкінің майоры, ал 1788 жылы 70-ші жаяу полкінің подполковнигі болды. 1793 жылы Франциямен соғыс басталғанда, ол сэр Чарльз Грейге Батыс Үндістанға жорыққа шығып, экспедициядағы әртүрлі полктердің жеңіл роталарынан құрылған жеңіл жаяу әскер батальонының қолбасшысы болды. Ол сол жердегі операциялар барысында, әсіресе Гваделупадағы Морн Фортунеге шабуыл жасағанда өзін ерекше көзге түсірді, ол үшін оған жалпы бұйрықтармен алғыс білдірілді. Кут 1794 жылғы 24 қаңтарда полковник болып тағайындалды және 1795 жылы сэр Ральф Аберкромбимен бірге Батыс Үндістанға оралды, онда ол тағы да өзін ерекшелендірді және оның қызметі үшін король Георг III-нің лагерь көмекшісі болды. 1796 жылы ол бригадир генерал болып тағайындалды және Ирландиядағы Бандон лагеріне басшылық етуге тағайындалды, ал 1798 жылғы 1 қаңтарда генерал-майор шеніне көтерілді, көп ұзамай оған Довердің маңызды бекінісіне басшылық ету тапсырылды. Кут Довердегі лауазымын атқара отырып, сэр Хоум Попхэмнің Остендедегі шлюздерді бұзу және осылайша француздың иелігінде болған Нидерландының бөлігін су басу үшін жоспарлаған экспедициясында жұмыс істейтін әскерлерге қолбасшылық етуге тағайындалды. Әскер саны 1300-ден аспай, 18 мамырда жоспарланғандай, сәтті десантталды және шлюздерді кесіп тастады. Содан кейін жағадан қатты жел соғып, әскерді алып кетуге кемелер кіре алмады. Француз әскерлері шашылып, ағылшын әскерлері толығымен қоршауға алынды. Ол алты офицерін жоғалтты, 109 адамы қаза тапты немесе жараланды. Көп ұзамай ол алмастырылды, содан кейін Довердегі командасына оралды, бірақ 1799 жылы Голландияға англо-орыс шапқыншылығында дивизияға қолбасшылық ету үшін шақырылды. Кут пен Донның дивизиясы Бергендегі қатал шайқаста сэр Джеймс Пултеннидің колоннасын құрды, бірақ Пултенни мен Аберкромбидің колонналарының табыстары қалғандарының сәтсіздіктерін өтемеді, және Фредерик, Йорк герцогы, Алкмар конвенциясына қол қоюға мәжбүр болды. 1800 жылы Кут Жерорта теңізінде бригадаға қолбасшылық етуге тағайындалды және Мысырға сер Ральф Аберкромбидің десантында, сондай-ақ 8, 13 және 21 наурыздағы шайқастарда өз үлесін қосты. Сэр Джон Хатчинсон, сер Ральф Аберкромбидің орнын басқаннан кейін, Каирге жорығын бастағанда, Кут Александрияға дейін командалық міндетін қалдырды және 1801 жылдың сәуірінен тамызына дейін сол қаланың блокадасын жүргізді. Кут 1802 жылғы ескерткіш ою-өрнегінде Мысыр жорығының батыры ретінде бейнеленген. Соңғы айда генерал Хатчинсон Александрияға қарсы әскерге қайта қосылды және оны алуға бел буды. Ол Кутеге екі дивизияны алып, қаланың батысына айналып өтіп, оған қолбасшылық ететін Марабут қамалына шабуыл жасауды бұйырды. Александрия шайқасында жеңіске жетті; Кут Марабутты қасарысқаннан кейін алды, ал Александрия берілді. Мысырдағы қызметі соншалықты ерекше болды, сондықтан Кут ванна рыцары және Сұлтанның жаңа жарты ай орденінің рыцары атанды. Кут Оңтүстік Америкаға қарсы қызмет көрсету үшін Гибралтарда жиналатын экспедицияға басшылық етуге тағайындалды. Алайда бұл экспедицияны Амиендегі бейбітшілік тоқтатты, ал Кут Англияға оралды және 1802 жылы ол Куинс округінің депутаты болып сайланды, онда ол әйгілі сэр Эйр Куттен (1726 - 1783) мұра етілген үлкен мүлікке ие болды. Ол Ирландияның Төменгі палатасында Баллинакилл (1790-1797) және Мэриборо (1797-1800) қалаларын өкілдік еткен. Ол көп уақыттан бері палатада отырмады, өйткені 1805 жылы ол генерал-лейтенант болып тағайындалды және Ямайканың генерал-губернаторы және бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1808 жылғы сәуірде ол денсаулығы нашар болғандықтан үкіметтен кетті, өйткені Батыс Үндістан климаты оның денсаулығына қиын тиді және миына әсер етті. Дегенмен, ол 1809 жылы лорд Чатхэмге екінші қолбасшы болып тағайындалды, Валхерен экспедициясы жоспарланғанда, және Флиссинг қоршауының барлық операцияларын оның капитуляциясына дейін бақылады. Алайда, экспедиция кезіндегі оның әрекеттері соншалықты ерекше болды, оның бұрынғыдан ешқашан қолбасшылыққа сенім білдіруге болмайтыны анық болды. Ол 62-ші жаяу полкінің полковнигі (1806-1810) және 34-ші (Камберленд) жаяу полкінің полковнигі (1810-1816) болды, 1812 жылы Барнстапл қаласының депутаты болып сайланды және 1814 жылы генерал шеніне көтерілді. Оның мінез-құлқы көбірек ерекше болып кетті, және «Уильям Купер» өзінің «Жазалау және жазалаушылар: Таяқ тарихы» еңбегінде, 1815 жылдың қарашасында ол Христс госпиталь мектебіне кірді және балаларға оларды жазалау мүмкіндігі үшін ақша ұсынды. Содан кейін ол оларды өзін жазалауға сұрады және оларға ақшамен сыйлық берді. Мектеп медбикесі оны ұстағаннан кейін, ол әдепсіз мінез-құлқы үшін айыпталды. 1815 жылғы 25 қарашада ол Лондон лорд-мэрінің алдына Маншн Хауста келтірілді, бірақ мектепке 1000 фунт стерлинг «ұсынғаннан» кейін босатылды. Іс тоқтатылғанмен, Британ армиясының бас қолбасшысы Йорк герцогы осы оқиға туралы естіп, көптеген көрнекті офицерлердің қарсылығына қарамастан, сер Джон Аберкромби, сер Генри Фейн және сер Джордж Кукке осы мәселе бойынша есеп беруді бұйырды. Бұл үш генерал ұзақ тергеуден кейін Куттың есінен адасқан емес, ерекше екенін және оның мінез-құлқы офицер мен джентльменге лайық емес екенін хабарлады. 1816 жылғы 21 мамырда Кут полкінен алынып, армиядан шығарылды және ванна орденінен төмендетілді. Кут 1818 жылғы парламент таратылғанда өзінің парламенттік мандатын жоғалтты және 1823 жылғы 10 желтоқсанда қайтыс болды.

Following studies at Eton and Trinity College Dublin, Coote purchased a commission in 1774 as an ensign in the 37th Regiment of Foot, of which his uncle Lieutenant General Sir Eyre Coote was colonel. His regiment embarked for North America to fight in the American War of Independence, and he carried the colours at the Battle of Long Island on 27 August 1776. He was then promoted lieutenant, and served with that rank at York Island, Rhode Island, the expedition to the Chesapeake, and the battles of Brandywine, Germantown, and Monmouth Court House. He was promoted captain on 10 August 1778, and served in the campaign in New York in 1779, at the siege of Charleston in 1780, and finally throughout Lord Cornwallis's campaigns in Virginia up to the capitulation of Yorktown, when he became a prisoner. After his release he returned to England, and became major of the 47th Foot Regiment in 1783, and lieutenant colonel of the 70th Foot in 1788. In 1793, on the outbreak of the war with France, he accompanied Sir Charles Grey on campaign to the West Indies in command of a battalion of light infantry, formed from the light companies of the various regiments in the expedition, and greatly distinguished himself throughout the operations there, and especially at the storming of the Morne Fortuné in Guadeloupe, for which he was thanked in general orders. Coote was promoted colonel on 24 January 1794, and returned with Sir Ralph Abercromby in 1795 to the West Indies, where he again distinguished himself, and for his services was made an aide de camp to King George III. In 1796 he was made a brigadier general, and appointed to command the camp at Bandon in Ireland, and on 1 January 1798 he was promoted major general, and shortly after given the important command of Dover. As Coote held the Dover post he was appointed to command the troops employed in the expedition which had been planned by Sir Home Popham to cut the sluices at Ostend, and thus flood that part of the Netherlands which was then in the possession of the French. The troops were only thirteen hundred in number, and were successfully disembarked and cut the sluices as proposed on 18 May. A high wind off the land then sprang up, and the ships could not come in to take the troops off. French troops were hurried up, and the small English force was completely hemmed in, and after a desperate resistance, in which he lost six officers and 109 men killed and wounded, Coote, who was himself severely wounded, was forced to surrender. He was soon exchanged, and then returned to his command at Dover, but was summoned from it in 1799 to command a division in the Anglo Russian invasion of Holland. Coote's and Don's division formed Sir James Pulteney's column in the fierce battle of Bergen, but the successes of Pulteney's and Abercromby's columns could not make up for the failure of the rest, and Frederick, Duke of York had to sign the Convention of Alkmaar. In 1800, Coote was appointed to command a brigade in the Mediterranean, and bore his part in the disembarkation of Sir Ralph Abercromby in Egypt and in the battles there of 8, 13, and 21 March. When Sir John Hutchinson, who succeeded Sir Ralph Abercromby, commenced his march to Cairo, Coote was left in command before Alexandria, and conducted the blockade of that city from April to August 1801. Coote appears as one of the Heroes of the Egypt Campaign in a commemorative engraving of 1802. In the latter month General Hutchinson rejoined the army before Alexandria, and determined to take it. He ordered Coote to take two divisions round to the west of the city, and to attack the castle of Marabout, which commanded it. Victory at the Battle of Alexandria followed; Coote took Marabout after a stubborn resistance, and Alexandria surrendered. His services in Egypt were so conspicuous that Coote was made a Knight of the Bath, and also a knight of the new order of the Crescent by the Sultan. Coote was appointed to command an expedition which was to assemble at Gibraltar for service against South America. This expedition, however, was stopped by the Peace of Amiens, and Coote returned to England, and in 1802 he was elected M. P. for Queen's County, in which he possessed large property inherited from the more famous Sir Eyre Coote (1726–1783). He had already represented, in the Irish House of Commons, Ballynakill (1790–1797) and Maryborough (1797–1800). He did not sit long in the House of Commons at this time, for in 1805 he was promoted lieutenant general, and appointed lieutenant governor and commander in chief of Jamaica. In April 1808, he resigned his government from ill health, for the West Indian climate greatly tried his constitution and affected his brain. Nevertheless, he was appointed second in command to Lord Chatham in 1809, when the Walcheren expedition was projected, and he superintended all the operations of the siege of Flushing until its surrender. His proceedings, however, were so eccentric during the expedition, that it was obvious that he could never again be trusted with a command. He was colonel of the 62nd Foot (1806–1810) and the 34th (Cumberland) Regiment of Foot (1810–1816), elected M. P. for Barnstaple in 1812, and promoted general in 1814. His conduct became more and more eccentric, and as "William Cooper" describes in his Flagellation and the Flagellants: A History of the Rod, in November 1815, he entered Christ's Hospital school for boys and offered some boys money for an opportunity to flog them. After that he asked them to flog him and rewarded them with money. Caught by the school nurse, he was charged for indecent conduct. On 25 November 1815, he was brought up at the Mansion House before the Lord Mayor of London on the charge, and acquitted after "donating" £1000 to the school. Although the case had been dismissed, the Duke of York, the commander in chief of the British Army, heard of these proceedings, and, in spite of strong representations from many distinguished officers, he directed Sir John Abercromby, Sir Henry Fane, and Sir George Cooke to report upon the matter. These three generals, after a long inquiry, reported that Coote was eccentric, not mad, and that his conduct had been unworthy of an officer and a gentleman. On 21 May 1816, Coote was removed from his regiment, dismissed from the army, and degraded from the Order of the Bath. Coote lost his seat in parliament at the dissolution of 1818, and died on 10 December 1823.

Отбасы

Оның үш әйелден сегіз баласы болды және екі рет үйленді: біріншісі – Джон Родбардтың қызы Сара (1765–1795), ол үш қыз қалдырды – Кэтрин, Сара және Сюзанна; екіншісі – полковник Джон Багвеллдің қызы Джейн, ол бір ұл қалдырды, Эйр Кут. Сара Родбард Джордж Ромнидің бір суретінде бейнеленген. Куттың Сали есімді ямайкалық құл әйелден де төрт баласы болды. Сюзан Кут 1812 жылы, Уильям Кут 1807 жылы, Джон Кут 1812 жылы және Генри Кут 1818 жылы туған.