Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Malheur I және Malheur II операциялары – Қуангнгай провинциясындағы «Орегон» күштік тобының құрамындағы 1-ші бригаданың 101-ші әуе десант дивизиясы жүргізген іздеу және жою операцияларының бірнеше кезеңі.
Operation Malheur I and Operation Malheur II were a series of search and destroy operations conducted by the 1st Brigade 101st Airborne Division operating as part of Task Force Oregon in Quảng Ngãi Province.
I Малеур операциясы
29 сәуірде COMUSMACV генерал Уильям Вестморленд бригадир генерал Сальве Х. Мэтисон басқаратын 1-бригадаға I корпустағы «Орегон» жедел тобымен дереу қосылуға бұйрық берді. Мамыр айының басында бригада Кванг Нгайдың оңтүстігіндегі «Резорбек» жағалауына түсіп, «Карантан» деген атпен база құрды және Вьетнам Халық Армиясының (PAVN) / Вьет Конг (VC) 122, 123 және 124 нөмірлі ішкі базалық аймақтарына қарсы әрекет етуге дайындалды. Бұл аймақтар Ве және Тра Кау өзендерінің аңғарларын көріп тұрған таулы ормандар арқылы солтүстіктен оңтүстікке созылды. 11 мамырда 1-бригада 1- және 2-полктарды іздеу үшін ішкі аймаққа кірді, олардың сол жерде тығылып отырғаны болжанып еді. Үш батальонның екеуі 124-базаның батыс бөлігінде әуе шабуылын жүргізді, ол жағалау жазығына көрінетін ағаштармен қапталған төменгі төбелерден тұрды. Қарсылық әлсіз болды. Келесі күні таңертең Мэтисон қалған батальонын базаның шығыс бөлігіндегі биік жердегі кедергі қою позициясына жіберді және қалған екі батальонға оған қарай жылжуға бұйрық берді. Келесі күндері қарсылық аз болғандықтан, Мэтисон операцияларын орталықтандырып, мұқият іздеу жүргізді. Мэтисон әр батальон командиріне өз операциялық аймағында еркін әрекет етуге рұқсат берді, бірақ компаниялар бір-бірінен екі сағаттық сапар шегінде жұмыс істеуін қадағалады. Көптеген бөлімшелер үнемі қозғалып отырып, 3-5 күндік азық-түлікпен саяхаттады, осылайша PAVN/VC олардың орнын қайта жабдықтау тікұшақтарын бақылап анықтау мүмкіндігін азайтуға тырысты. Компаниялар іздеу аумағын кеңейту үшін взводтарға бөлінді, бірақ егер үлкен күшке кездессе, жылдам қайта жиналуға дайын болды. Бұл тактика көбінесе нәтижесін берді. 13 мамырда Тра Кау өзенінің бастауына жақын жерде 12 жеке атыс болды, ең ірісі қамалған VC компаниясына қарсы болды. Түнге қарай американдықтар 29 VC-ны өлтірді, 1 американдық қаза тауып, 7-сі жараланды, бірақ нәтиже әрқашан осылай болған жоқ. 18 мамырда 502-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальонының B ротасы үлкен VC лагерінің ішіне кіргенде, ондағылардың әлі қашпағанын байқады. Атыс кезінде шатастық орнады, американдықтар артиллерияны немесе тікұшақты шақыруға тым жақын екенін түсінді. Олар алты сағат бойы, кейде қолға-қол соғысқа дейін жетелеп, күш-жігер келгенше күресті, содан кейін VC кері шегінді. Соғыс алаңында 31 VC қаза тапты, ал американдықтардың 12-сі қаза тауып, 41-і жараланды. Мэтисонның әскерлері маусым айының басында 124-базалық аймақты толық қарап шығып, 400-ден астам VC-ны өлтіргенін немесе тұтқынға алғанын, 125 қаруды тәркілегенін және бірнеше базалық лагерьлерді қиратқанын хабарлады.
On 29 April, COMUSMACV General William Westmoreland ordered the 1st Brigade commanded by Brigadier General Salve H. Matheson to immediately join Task Force Oregon in I Corps. In early May the brigade put ashore at Razorback Beach in southern Quảng Ngai, established a base named Carentan, and prepared for action against the People's Army of Vietnam (PAVN)/Viet Cong (VC)'s inland base areas numbered 122, 123 and 124 which ran from north to south through the mountainous jungle overlooking the Ve and Tra Cau River Valleys. On 11 May, the 1st Brigade moved into the interior looking for the 1st and 2nd Regiments, both of which were thought to lurk there. Two of the three battalions conducted air assaults into the western part of Base Area 124, a tangle of tree clad low hills overlooking the coastal plain. Resistance was light. The next morning Matheson committed his remaining battalion to a blocking position on high ground in the eastern part of the base area and ordered the other two battalions to sweep toward it. Encountering little opposition in the days that followed, Matheson decentralized his operations and conducted a more rigorous search. Matheson allowed each battalion commander to work his operational area as he saw fit, insisting only that companies operate within a two hour march of each other. Most units kept constantly on the move and traveled with three to five days' worth of supplies, so the PAVN/VC would be less likely to pinpoint their location by observing resupply helicopters. Companies split into platoons for wider coverage of a search area, but remained close enough to reassemble quickly if they ran into a sizable force. These tactics often paid off. On 13 May, near the Tra Cau's headwaters, 12 separate firefights occurred, the largest against an entrenched VC company. By nightfall, the Americans had killed 29 VC at a cost of 1 American killed and 7 wounded, but the outcome was not always so one sided. On 18 May Company B, 2nd Battalion, 502nd Infantry Regiment, moved well inside a large VC camp before realizing that the occupants had not yet fled. Confusion reigned during the firefight, and the Americans realized they were too close to their enemy to call in artillery or helicopter gunships. For six hours they fought, sometimes hand to hand, until reinforcements arrived and the VC pulled back. Left on the battlefield were 31 VC dead, while American casualties were 12 killed and 41 wounded. Matheson's men completed their scouring of Base Area 124 in early June, reporting that they had killed or captured over 400 VC, seized 125 weapons, and razed several base camps.
" Malheur II " операциясы
Орегон штатындағы әскери топтың командирі генерал Уильям Б. Россон Мэтисонға назарын сәл солтүстікке қарай, 123 және 122 базалық аймақтарға аударуды бұйырды. Екеуі де 124-тен таулырақ болды және Лаос шекарасына жақын ішкі таулардың үстінде қалып қойған дауылдардың құйынынан жиі су шайып жатты. Егер Мэтисон онда ВК-ны таба алмаса, ол Кванг Нгай провинциясының басшысына Ве және Тра Кау аңғарларынан барлық азаматтық тұрғындарды эвакуациялауға көмектесуі керек еді. Олардың саяси көзқарастары қандай болса да, бұл азаматтар ВК-ға тамақ және жауынгерлермен көмектескен. Мэтисон 8 маусымда 123 базалық аймаққа екі батальонды, ал келесі күні 122 базалық аймаққа тағы бір батальонды жіберді. Бірінші күнгі шайқастарда 22 ВК-ның қаза болғанымен, американдықтарға ВК-ның қақтығыстан қашуға тырысып жатқаны анық болды. Жаудың азаматтық бірліктерінің саны аз болғандықтан, Мэтисон азаматтық тұрғындарды эвакуациялауға кірісті. Екі апта бойы жүк көліктері мен тікұшақтар 7000-нан астам адамды және 1200 бас малды Đức Phổ және Nghĩa Hành аудандарындағы босқындар лагерьлеріне тасыды. Операция маусымның соңында аяқталғанда, аңғарлар шайқастар мен гербицидтерден қирап, бірнеше жүз тонна күріш пен тұз жойылды немесе босқындар лагерьлеріне әуемен жеткізілді. Шілдеде ВК 124 базалық аймақта қайта құрылып жатыр деген сенімде, әуе десантты бригада оңтүстікке қайта оралды. Бір апталық іздеуден кейін тек жаудың шағын бірліктері табылды. Құжаттар мен тұтқындар 1-ші және 2-ші полктер бірнеше командирлерін жоғалтқанын, ал ауру, дезертирлік және ауыр жарақаттар олардың тиімділігін күрт төмендеткенін көрсетті. Мэтисон шілде айының ортасында екі бөлімнің 123 базалық аймағында бірігіп, бір жауынгерлік полк құрауы туралы хабар алғанда, B-52 бомбалаушыларын шақырды. Бомбалаудан кейін оның үш батальоны да аймаққа әуе шабуылымен түсірілді және айдың қалған бөлігінде оны тазартты. Бірақ тағы да ВК қашуға үлкерді, бірақ американдықтар 100-ден астам ВК-ны өлтірді, оның ішінде ВК-ның аудандық басшысы мен оның көмекшілері де болды.
Task Force Oregon commander General William B. Rosson then ordered Matheson to shift his attention slightly north, to Base Areas 123 and 122. Both were more mountainous than 124 and were often drenched by cloudbursts leftover from storms brewing around the inland peaks near the Laotian border. If Matheson failed to find VC there, he was to assist the Quảng Ngãi province chief with the evacuation of all civilians from the Ve and Tra Cau Valleys. Whatever their political loyalties, these civilians had provided food and recruits for the VC. Matheson sent two battalions into Base Area 123 on 8 June and another into 122 the following day. While the first day's fighting ended with 22 VC killed, it was apparent to the Americans that the VC were trying to avoid contact. With few enemy units to be found, Matheson turned to evacuating civilians. For two weeks trucks and helicopters moved over 7,000 people and 1,200 head of cattle to refugee centers in Đức Phổ and Nghĩa Hành Districts. When the operation ended in late June, the valleys had been laid waste by combat and herbicides, while several hundred tons of rice and salt were either destroyed or airlifted to refugee centers. In July, believing that the VC were re forming in Base Area 124, the airborne brigade returned south. A week of searching, however, uncovered only small enemy units. Documents and prisoners revealed that both the 1st and 2nd Regiments had lost several commanders and that illness, desertions and heavy casualties had greatly diminished their effectiveness. When Matheson received a report in mid July that the two units were converging on Base Area 123 to form a single combat effective regiment, he called in B 52s. On the heels of the bombing, all three of his battalions air assaulted back into the region, which they again swept clean through the rest of the month. Yet, once again, the VC evaded, though American sweeps killed over 100 VC, including a VC district chief and his aides.
Салдары
Операциялар аяқталған кезде 1-бригада 869 ВК және ПАВН қаза тапқанын, 314 қару-жарақ қолға түскенін, ал 81 америкалықтың қаза тапқанын хабарлады. АҚШ Халықаралық даму агенттігі 1967 жылы провинцияда 6400 азамат қаза тапқанын хабарлады, бірақ олардың бәрі Мальхер операцияларына немесе тіпті американдық әскери қимылдарына байланысты емес екені анық.
When the operations closed, the 1st Brigade reported 869 VC and PAVN killed and 314 weapons captured, for the loss of 81 US killed. The United States Agency for International Development reported 6,400 civilian casualties in the province for 1967 throughout the year, though obviously not all of these could be attributed to the Malheur operations or even to American military action.