Көне Римнің Помпей әулеті

Кіріспе

Ежелгі Рим отбасы

Помпей руы – ежелгі Римдегі плебейлер отбасы, б.з.д. II ғасырда тарихқа алғаш рет енген және содан бері Империя дәуіріне дейін Рим мемлекетінің жоғары лауазымдарын жиі иеленген. Консул лауазымын алғаш рет алған Помпей – б.з.д. 141 жылы Квинт Помпей болды, бірақ бұл рудың ең көрнекті өкілі – Гней Помпей, Магнус атымен танымал, диктатор Сулланың қолбасшысы, ол Цезарь мен Красспен бірге Бірінші Триумвират құрамына кірді. Красс қайтыс болғаннан кейін Цезарь мен Помпей арасындағы бәсекелестік Рим Республикасының соңғы жылдарындағы шешуші оқиғалардың бірі – Азамат соғысына әкелді.

Шығу тегі

Номен Помпей (жиі ағылшын тілінде Pompey деп жазылады) көбінесе Оскан тіліндегі Pompo деген есімнен, латын тіліндегі Quintus есімімен теңестіріледі, сондықтан ол әкеден келетін тегі есім. Помпейді жиі шатастыратын Pompilius және Pomponius gentilicia-лары да Pompo-дан туындаған. Тегін анықтайтын жұрнақ сабин отбасыларына тән болған, бұл Помпейлердің сабин немесе оскан тегінен шыққандығын көрсетеді. Цицерон б.з.д. 141 жылғы консул Квинт Помпейді "намысы төмен және қарапайым тектен" шыққан адам деп сипаттаған. Римде пайда болған алғашқы тармақ Rufus тегін алды, бұл қызыл шашты екенін білдіреді, бірақ ол тек бір тармақ арқылы берілді. Bithynicus тегі де осы отбасының бір тармағына тиесілі деп есептеледі, бірақ бұл есімнің қалай және дәл қашан пайда болғаны белгісіз. Бұл тегі триумвирдің әкесіне тиесілі, және ол оның аспазының лақап аты болған деседі, оның нақты аты Меноген еді, бірақ ол Помпейдің лақап аты болды, өйткені ол аспазға ұқсаған. Magnus немесе "үлкен" бастапқыда триумвирдің есімі болды, ол Сулланың қолбасшылығымен генерал ретінде танымал болды, кейіннен өз күшімен; оның ұлдары мен кейбір ұрпақтары да оған байланысты екенін көрсету үшін бұл есімді қолданды. Pius немесе "иманды" генералдың ұлы Секст әкесі мен ағасының құрметіне кек алу үшін берілгендігін білдіру үшін қабылдады. Фаустул, Секст Помпейдің монеталарында кездесетін, мүмкін, сол отбасының мүшесі, Фаустустың кішірейтілген түрі, яғни "сәтті" немесе "жақсылыққа толы". Басқа Помпейлер, оның ішінде бірқатар бостандық алғандар мен олардың ұрпақтары да әртүрлі тегін алып жүрді, бірақ Республика кезінде өмір сүрген Помпейлердің көпшілігі тегін атаусыз қалды. Марк Помпей, Плутарх оны Pomponius деп атайды, Митридатпен соғыста Лукуллдың қол астындағы римдік атты әскерінің басшысы. Ол шайқаста жараланғаннан кейін тұтқынға алынды. Квинт Помпей Макула, Цицеронның досы және Фуста Корнелияның қолы үшін Фулвиймен бәсекелес болған, Сулланың қызы, ақырында Гай Меммийге үйленген. Помпей Кн. Леней, білімді афиналық, Гней Помпей Магнус оған бостандық берді. Теофан сияқты, Ленай да бұрынғы қожайынының саяхат серігі болды, кейіннен Римде мектеп ашты. Помпей Кн. л. Виндулл, Гней Помпей Магнустың бостандық алған құлы. 50 ж. Лаодикеяда қайтыс болды. Помпея, Публий Ватинийдің әйелі, б.з.д. 59 ж. плебстің трибуны. Цицерон оны 45 ж. жазған хатында еске алады. Гней Помпей, б.з.д. 54 ж. Галлия соғыстары кезінде Цезарьдің легаты Квинт Титурийдің қол астында қызмет етті. Тит Помпей Регин, Галлия Нарбоненсис тұрғыны, ағасының өсиетінен шығарылды, бұл жағдайды Варро мен Валерий Максим атап өтті. Хорацийдің серігі Помпей Варус, онымен бірге Филиппи шайқасында шайқасқан. Ол триумвирлер тарапынан жазаланды, бірақ кейін үйіне оралуға рұқсат алды, мүмкін Мизен келісімінен кейін, бірақ Актиум шайқасынан кейін Октавиан Марк Антонийдің қол астында шайқасқандардың кейбіреулеріне кешірім берген кезде де болуы мүмкін.

The nomen Pompeius (frequently anglicized as Pompey) is generally believed to be derived from the Oscan praenomen Pompo, equivalent to the Latin Quintus, and thus a patronymic surname. The gentilicia Pompilius and Pomponius, with which Pompeius is frequently confounded, were also derived from Pompo. The gentile forming suffix was typical of Sabine families, suggesting that the Pompeii were of Sabine or Oscan extraction. Cicero describes Quintus Pompeius, the consul of 141 BC, as a man of "humble and obscure origin". The first branch to appear at Rome acquired the surname Rufus, signifying someone with red hair, but it was only passed down through one line. The surname Bithynicus is also thought to have belonged to a branch of this family, although it is not certain how the name, a reference to Bithynia, was acquired, or precisely when. belonged to the father of the triumvir, and is said to have been the nickname of his cook, whose proper name was Menogenes; but it then became a nickname of Pompeius, because he resembled the cook. Magnus, or "great", was originally an epithet of the triumvir, who won renown as a general under Sulla's command, and later on his own; his sons and some of their descendants also used the name to signify their connection to him. Pius, or "faithful", was assumed by the general's son, Sextus, to signify his filial devotion to pursue vengeance on behalf of his father and brother. Faustulus, found as a surname on the coins of a Sextus Pompeius, presumably a member of the same family, is a diminutive of Faustus, meaning "fortunate" or "lucky". Various surnames were borne by other Pompeii, including a number of freedmen and their descendants, but the majority of the Pompeii who lived in the time of the Republic bore no cognomen. Marcus Pompeius,Plutarch calls him Pomponius. leader of the Roman cavalry under Lucullus during the war with Mithridates. He was captured after being wounded in battle. Quintus Pompeius Macula, a friend of Cicero, and the rival of Fulvius for the hand of Fausta Cornelia, the daughter of Sulla, who ultimately married Gaius Memmius. Pompeius Cn. l. Lenaeus, a learned Athenian, granted his freedom by Gnaeus Pompeius Magnus. Like Theophanes, Lenaeus became one of his former master's traveling companions, and later kept a school at Rome. Pompeius Cn. l. Vindullus, a freedman of Gnaeus Pompeius Magnus. He died at Laodicea in 50 BC. Pompeia, the wife of Publius Vatinius, tribune of the plebs in 59 BC. Cicero mentions her in a letter from 45. Gnaeus Pompeius, served under Caesar's legate, Quintus Titurius, in 54 BC, during the Gallic Wars. Titus Pompeius Reginus, a resident of Gallia Narbonensis, was excluded from his brother's will, a circumstance remarked upon by Varro and Valerius Maximus. Pompeius Varus, a companion of Horace, alongside whom he fought at the battle of Philippi. He was proscribed by the triumvirs, but later allowed to return home, perhaps as early as the Pact of Misenum, but more likely after the Battle of Actium, when Octavian pardoned some of those who had fought under Marcus Antonius.

Аулус Помпейдің ұрпақтары

Аулус Помпей, б.з.б. 141 жылы консулдың әкесі, флейташы ретінде сипатталған, бұл оның *novus homo* болған ұлын кемсіту мақсатында жасалған. Квинт Помпей А. ф., қарапайым тектен шығып, б.з.б. 141 жылы консул болды. Ол екіжүзділік арқылы сайлауға қол жеткізіп, Хиспания Цетериоры провинциясын алды. Бірнеше әскери жеңіліске ұшырағаннан кейін, ол нумантиндармен өте қолайлы келісім жасады, бірақ кейіннен одан бас тартты. Ол осы әрекеті үшін жазадан және өзіне тағылған зорлық-зомбылық айыптауларынан шеберлікпен құтылып, б.з.б. 131 жылы цензор болды. (Квинт) Помпей (Q. f. A. n.), Тиберий Гракхтың жауы, б.з.б. 133 жылы Гракхты Пергамдық Эвдемнен патшалық белгілерін алды деп айыптады және сотқа берумен қорқытты. Друман оны б.з.б. 141 жылғы консулдың ұлы деп есептейді және оны б.з.б. 132 жылы плебб трибуны болған Помпеймен теңестіреді, бірақ бұл сәйкестік өте күмәнді. Аулус Помпей (Q. f. Q. n.), б.з.б. 102 жылы плебб трибуны, Пессиндегі Магна Матердің діни қызметкері екенін және римдіктер оның храмын пұтқа тікелей сыйынып, киялаған Баттаксты айыптады. Помпей оған рострадан сөйлеуге тыйым салуға тырысты, бірақ ол сөйлеу қабілетін жоғалтқан квинзиге шалдықты; ол көп ұзамай қайтыс болғанда, халық мұны Магна Матердің наразылығының белгісі деп қабылдады. Квинт Помпей Q. f. (Q. n.) Руф, Бругтон оның б.з.б. 141 жылғы консулдың ұлы болуы мүмкін деп болжайды, екі консулдық арасындағы елу жылдық үзіліске қарамастан; Друман оны консулдың немересі және б.з.б. 131 жылы плебб трибуны болған Помпейдің ұлы деп санайды. Ол трибун Публий Сульпицийге қарсы шығып, Сулланың Римге жасаған жорылын қолдады, бірақ Помпей Страбонның сарбаздары оны өз әскерін Руфқа беруге дайын болмағандықтан өлтірді. Квинт Помпей Q. f. Q. n. Руф, б.з.б. 88 жылы консулдың ұлы және Сулланың күйеу баласы, трибун Сульпицийдің қоздырған көтерілісінде Форумда өлтірілді. Помпея Q. f. Q. n., Сулланың немересі, б.з.б. 67 жылы Юлий Цезарьға үйленді. Б.з.б. 62 жылы, Pontifex Maximus әйелі ретінде, ол барлық ер адамдарға тыйым салынған Bona Dea құпияларын өткізді. Публий Клодий Помпеяны азғыру мақсатымен әйел кейпінде үйге кірді, бірақ оның әрекеті ашық болды. Осы салдардан кейін Цезарь Помпеядан ажырасуға мәжбүр болды. Бұл оқиға, "Цезарьдың әйелі күдік тудырмауы керек" деген мақалда еске алынады, Цезар Помпея Клодиймен байланыста болды деп күдіктенбегенімен, Pontifex Maximus ретінде оның үйінің моральдық беделіне қатысты жалған және жағымсыз әңгімелерге жол беруге болмайтын еді. Квинт Помпей Q. f. Q. n. Руф, Сулланың немересі, б.з.б. 52 жылы плебб трибуны және триумвир Помпейдің жақтасы болды. Ол Римде үрей тудырып, триумвирге халықтың қолдауын арттыруға тырысты, магистраттар сайлауын тоқтатып, сенатпен қарым-қатынасты шиеленістірді, нәтижесінде триумвир консул sine collega болып тағайындалды. Ол Тит Анний Милоны жер аударуға көмектесті, бірақ қызметтен кеткеннен кейін Руф өзі сотталып, жер аударылды. Квинт Помпей А. ф. (Q. n.) Битиник, әкесінің аты Аулус болғандықтан, Друман Битиникты б.з.б. 102 жылғы трибунның ұлы деп есептейді. Цицеронның жақын досы, оны шешендік өнердегі қабілетімен сипаттайды, бірақ оның сөйлеу өнерін сынады. Азамат соғысы кезінде ол өзінің туысы Гней Помпей Магнустың жақтасы болды және Фарсалус шайқасынан кейін оны Мысырға ертіп барды. Сол жерде ол Помпейдің басқа да жақтастарымен бірге қаза тапты. Аулус Помпей Q. f. A. n. Битиник, б.з.б. 44 жылы Цезарь қайтыс болған кезде Сицилияның губернаторы. Ол келесі айларда әртүрлі топтарды қолдауға күмән келтірді және Цицероннан көмек сұрады. Ол бастапқыда Секст Помпейдің Мессананы басып алу әрекетіне қарсылық көрсетті, бірақ кейін Сицилияны бірлесіп басқаруға келісті, бірақ көп ұзамай Секст оған сатқындық жасап, өлтірді. Гней Помпей Q. f. Руф, б.з.б. 31 жылы қазан айының басында консул суффекті.

Aulus Pompeius, father of the consul of 141 BC, was described as a flute player, probably as a means of disparaging his son, who was a novus homo. Quintus Pompeius A. f., rose from humble origins to become consul in 141 BC. He secured election through duplicity, and received the province of Hispania Citerior. After suffering several military setbacks, he made a treaty on favourable terms to the Numantines, which he subsequently disavowed. He deftly avoided punishment for this and a charge of extortion made against him, and was censor in 131. (Quintus) Pompeius (Q. f. A. n.), an enemy of Tiberius Gracchus, who in 133 BC accused Gracchus of receiving the emblems of royalty from Eudemus of Pergamum, and threatened to bring him to trial. Drumann makes him the son of the consul of 141 BC, and identifies him with the Pompeius who was tribune of the plebs in 132, but this identification is very uncertain. Aulus Pompeius (Q. f. Q. n.), tribune of the plebs in 102 BC, denounced Battaces, who claimed to be the priest of the Magna Mater at Pessinus, and that the Romans had profaned her temple. Pompeius attempted to prevent him speaking from the rostra, but fell ill from a quinsy, which deprived him of speech; when he died soon thereafter, the people took it as a sign of the Magna Mater's displeasure. Quintus Pompeius Q. f. (Q. n.) Rufus,Broughton guesses that he might be a son of the consul of 141 BC, which is not impossible, despite the gap of fifty years between their consulships; Drumann makes him the grandson, and son of the Pompeius who was tribune of the plebs in 131. tribune of the plebs in 99 BC, praetor urbanus in 91, and consul in 88. He opposed the tribune Publius Sulpicius and supported Sulla in his march on Rome, but was murdered by the soldiers of Pompeius Strabo, who was unwilling to hand his army over to Rufus. Quintus Pompeius Q. f. Q. n. Rufus, son of the consul of 88 BC, and Sulla's son in law, was murdered at the Forum in a riot instigated by the tribune Sulpicius. Pompeia Q. f. Q. n., granddaughter of Sulla, married Julius Caesar in 67 BC. In 62, as wife of the Pontifex Maximus, she hosted the mysteries of the Bona Dea, from which all men were excluded. Publius Clodius entered the house, disguised as a woman, allegedly for the purpose of seducing Pompeia, but was discovered. In the ensuing scandal, Caesar felt compelled to divorce Pompeia. This event, recalled in the proverb, "Caesar's wife must be above suspicion," attributed to Caesar, was not because Caesar himself suspected that Pompeia had intrigued with Clodius, but because, as Pontifex Maximus, the morals of his household could not be the subject of perpetual and malicious gossip. Quintus Pompeius Q. f. Q. n. Rufus, grandson of Sulla, was tribune of the plebs in 52 BC, and a supporter of the triumvir Pompeius. He stoked feelings of panic at Rome, hoping to drive public support toward the triumvir, preventing the election of magistrates, and leading to a confrontation with the senate, following which the triumvir was appointed consul sine collega. He helped bring about the exile of Titus Annius Milo, but once he left office, Rufus was himself condemned and exiled. Quintus Pompeius A. f. (Q. n.) Bithynicus,Since his father's name was Aulus, Drumann makes Bithynicus a son of the tribune of 102 BC. a close friend of Cicero, who describes him as an able orator, but criticizes his delivery. During the Civil War, he was a supporter of his cousin, Gnaeus Pompeius Magnus, whom he accompanied to Egypt after the Battle of Pharsalus. There, he was slain together with other supporters of Pompeius. Aulus Pompeius Q. f. A. n. Bithynicus, governor of Sicily at the time of Caesar's death in 44 BC. He wavered in his support of the various factions during the following months, and besought the help of Cicero. He initially opposed Sextus Pompeius' attempt to take possession of Messana, before agreeing to share the government of Sicily; but soon afterward, Sextus betrayed and murdered his cousin. Gnaeus Pompeius Q. f. Rufus, consul suffectus ex Kal. Oct. in 31 BC.

Гней Помпейдің ұрпақтары

Гней Помпей, Гней Помпей Страбонның әкесі. Гней Помпей б.з.д. 129 жылы сенатор болған. Ол, б.з.д. 89 жылы консул болған Гней Помпей Страбонның сіңілісі болуы мүмкін. Секст Помпей б.з.д. 120 жылы претор, келесі жылы Македонияның пропраторы болды және келттермен шайқаста қаза тапты. Ол, мүмкін, Помпей Страбонның әкесімен бір адам болған. Секст Помпей, Гней Помпей Страбонның әкесі, ақын Гай Луцилийдің әпкесі Люцилияға үйленген. Велей Патеркул оны Гней Помпей Магнустың анасы деп жаңылыстырып айтқан, әжесі емес. Гней Помпей, Секстустың ұлы, Квинттің немересі, Страбон, Гней Помпей Магнустың әкесі. Б.з.д. 89 жылы консул ретінде әлеуметтік соғыс кезінде бірнеше маңызды жеңіске жетіп, триумфқа ие болды. Мариус пен Сулла арасындағы азаматтық соғыс кезінде ол өзінің командирін, сондай-ақ өз туысы, консул Квинт Помпейді өлтіруге себепкер болды. Б.з.д. 87 жылы оны молния соғып өлтірді. Секст Помпей, Секстустың ұлы, б.з.д. 35 жылы консулдың әкесі. Квинт Помпей, Секстустың ұлы, тек Цицеронның хатынан белгілі, онда ол Помпейді Курий есімді проконсулға ұсынады. Гней Помпей, Квинттің ұлы, Секстустың немересі, Магнус, сондай-ақ "Ұлы Помпей" деп танымал, жастық шағында Сулланың генералдарының бірі ретінде көзге түсіп, Нумидия мен Испанияда өзін көрсетті, Мариус пен Сулланың жақтастары арасындағы азаматтық соғысқа нүкте қойды. Ол Жерорта теңізін қарақшылардан тазартты, Митридатты жеңіп, Кіші Азия мен Сирияны Римнің билігіне бағындырды. Бірінші триумвираттың мүшелері Помпей, Цезарь және Красс Рим әлемін бөлісті. Ол б.з.д. 70, 55 жылдары консул, ал б.з.д. 52 жылы консул sine collega болды, бірақ оның көрегендігінің жетіспеуі және сақтығының болмауы Цезарьмен азаматтық соғыс кезінде б.з.д. 48 жылы жеңіліске ұшырауына себеп болды. Помпея, Квинттің қызы, триумвирдің қарындасы, б.з.д. 81 жылы Сицилияда Помпейдің қол астында қызмет еткен Гай Меммийге үйленді, содан кейін Испанияға кетті, онда ол б.з.д. 75 жылы Серторийға қарсы соғыста қаза тапты. Секст Помпей, Секстустың ұлы, б.з.д. 35 жылы консул. Гней Помпей, Квинттің ұлы, Страбонның немересі, Магнус, триумвирдің үлкен ұлы, азаматтық соғыс кезінде елу кемеден тұратын флотқа қолбасшылық етті. Әкесінің өлімінен кейін ол Испанияға оралып, үлкен әскер жинады. Ол б.з.д. 45 жылы Мунда шайқасында жеңілді және ақырында Цезарьдің легаты Гай Дидий басқаруындағы сарбаздар оны тұтқынға алды. Секст Помпей, Квинттің ұлы, Страбонның немересі, Магнус Пий, триумвирдің кіші ұлы, әкесімен бірге Мысырға барды, онда б.з.д. 48 жылы қарт Помпей өлтірілді. Секст б.з.д. 46 жылы Тэпсус шайқасында жеңілгенге дейін Африкада қалған Помпей күштеріне қолбасшылық етті. Мунда шайқасынан кейін ол тұтқындалудан қашып құтылды. Цезарь өлтірілгеннен кейін ол республикашылдармен байланысқа түсіп, жаңа триумвирлер тарапынан жазаланды. Ол үлкен флот жинаса да, б.з.д. 36 жылы Наулох шайқасында Агриппадан жеңіліп, шығысқа қашып кетті, онда тұтқындалып, өлтірілді. Помпея, Квинттің қызы, триумвирдің қызы, Фауст Корнелий Суллаға үйленді, ол Африка соғысы кезінде б.з.д. 46 жылы қаза тапты. Цезарь оны еш зардапсыз босатып, Люций Корнелий Циннаға үйленді және кейіннен Августқа қарсы сөз байласып, кешіріліп, императордың жақын достарының бірі болған Гней Корнелий Цинна Магнустың анасы болды. Помпея, Секстустың қызы, триумвирдің немересі, Августтың немере інісі Маркус Клавдий Марцеллға айттырылды, бірақ оған үйленбеді. Секст Помпей, Секстустың ұлы, б.з.д. 14 жылы консул, Август қайтыс болғаннан кейін Тиберийге адал болуға ант берді. Ол Овидийдің досы болды және оны Валериус Максимуспен Азияға саяхат жасаған Секст Помпей ретінде тану керек. Гней Помпей Магнус, б.з.д. 29 жылы консул болған Маркус Лициний Красс пен Люций Скрибоний Либоның қызы Скрибонияның ұлы болуы мүмкін. Ол император Клавдийдің қызы Клавдия Антонияға үйленді, бірақ император Мессалинаның интригаларынан құлдырап, өлімге кесілді.

Gnaeus Pompeius, grandfather of Gnaeus Pompeius Strabo. Gnaeus Pompeius Cn. f., a senator in 129 BC. He was likely the uncle of Gnaeus Pompeius Strabo, the consul of 89 BC. Sextus Pompeius, praetor circa 120 and propraetor in Macedonia the following year, died in battle against the Celts. He was perhaps the same as the father of Pompeius Strabo. Sextus Pompeius Cn. f., father of Gnaeus Pompeius Strabo, married Lucilia, sister of the poet Gaius Lucilius. Velleius Paterculus erroneously calls her the mother, rather than the grandmother, of Gnaeus Pompeius Magnus. Gnaeus Pompeius Sex. f. Cn. n. Strabo, the father of Gnaeus Pompeius Magnus. As consul in 89 BC, during the Social War, he gained a number of important victories and received a triumph. During the civil war between Marius and Sulla, he instigated the murder of his commander, and his own cousin, the consul Quintus Pompeius. He was struck and killed by lightning in 87. Sextus Pompeius Sex. f. Sex. n., father of the consul of 35 BC. Quintus Pompeus Sex. f. Sex. n., known only from a letter of Cicero, in which he recommends Pompeius to a proconsul named Curius. Gnaeus Pompeius Cn. f. Sex. n. Magnus, also known as "Pompey the Great", rose to prominence in his youth as one of the generals of Sulla, and distinguished himself in Numidia and Spain, bringing an end to the civil war fought between the allies of Marius and Sulla. He cleared the Mediterranean of pirates, defeated Mithridates, and brought Asia Minor and Syria under Roman control. As members of the First Triumvirate, Pompeius, Caesar, and Crassus divided the Roman world between them. He was consul in 70, 55, and consul sine collega in 52, but his lack of foresight and prudence allowed his defeat by Caesar during the Civil War, in 48 BC. Pompeia Cn. f. Sex. n., sister of the triumvir, married Gaius Memmius, who served under Pompeius in Sicily in 81 BC, then to Spain, where he was killed during the war against Sertorius, in 75. Sextus Pompeius Sex. f. Sex. n., consul in 35 BC. Gnaeus Pompeius Cn. f. Cn. n. Magnus, elder son of the triumvir, commanded a fleet of fifty ships during the Civil War. After his father's death, he repaired to Spain, where he collected a substantial army. He was defeated at the Battle of Munda in 45 BC, and finally captured by soldiers under the command of Caesar's legate, Gaius Didius, who had him put to death. Sextus Pompeius Cn. f. Cn. n. Magnus Pius, younger son of the triumvir, accompanied his father to Egypt, where the elder Pompeius was murdered in 48 BC. Sextus commanded the remaining Pompeian forces in Africa until defeated at the Battle of Thapsus in 46. He avoided capture after the Battle of Munda. After Caesar's murder, he became associated with the republicans, and was proscribed by the new triumvirs. Despite gathering a substantial fleet, he was decisively defeated by Agrippa at the Battle of Naulochus in 36, and fled to the east, where he was captured and put to death. Pompeia Cn. f. Cn. n., daughter of the triumvir, married Faustus Cornelius Sulla, who was slain in 46 BC, during the African War. Released unharmed by Caesar, she married Lucius Cornelius Cinna, and was the mother of Gnaeus Cornelius Cinna Magnus, who later conspired against Augustus, but was pardoned and became one of the emperor's close friends. Pompeia Sex. f. Cn. n., granddaughter of the triumvir, was betrothed to Marcus Claudius Marcellus, the nephew of Augustus, but never married him. Sextus Pompeius Sex. f. Sex. n., consul in AD 14, pledged his loyalty to Tiberius upon the death of Augustus. He was a friend of Ovid, and should probably be identified as the same Sextus Pompeius who traveled to Asia with Valerius Maximus. Gnaeus Pompeius Magnus, probably the son of Marcus Licinius Crassus, the consul of AD 29, and Scribonia, the daughter of Lucius Scribonius Libo. He married Claudia Antonia, daughter of the emperor Claudius, but was brought down through the intrigues of the empress Messalina, and put to death.

Помпеи Макри мен Макрини

Гней Помпей Теофан – Гней Помпей Магнустың шығыстағы жорықтары кезінде жақын досы болған білімді грек. Помпей оған римдік азаматтық берді және оның туған қаласы Митиленеге еркін қала мәртебесін тағайындады. Теофан өз қамқоршысының жорықтары туралы тарих жазды. Марк Помпей Кн. ұлы. Мацер Теофан, Августтың Азия прокураторы етіп тағайындаған. Ол Тиберийдің досы болды, бірақ 33 жылы сол императордың айыптауына тап болғанда, Теофанның ұлы мен немересі өздерін-өздері өлтірді, себебі Лесбос халқы олардың отбасына құдай сияқты құрмет көрсеткендіктен. Марк Помпей М. ұлы. Кн. немересі. Мацер, құрметті эквестр, Тиберийдің қолынан айыпталу мен өлімді болжай отырып, 33 жылы өз өмірін өзі алып қойды. Марк Помпей Кв. ұлы. М. немересі. Макрин Теофан, бәлкім, 53 жылы Азияның проконсулы болған сол Макрин. Марк Помпей М. ұлы. Кв. немересі. Макрин Неос Теофан, битания және Понттың квесторы про-преторы, плебб трибуны, урбан преторы және Виа Латинаның кураторы болып қызмет еткен көрнекті мансап иесі болды. Ол 115 жылы суффект консулы болды.

Помпеилық сокольдер

Секст Помпей Фалько, әкесі 108 жылы консул болған. Квинт Помпей К. ф. Секс. н. Сосий Приск, ұлындай, оның есімі де өте ұзын болды, себебі императорлық дәстүр бойынша әкесі мен анасының әулеттерінің аттары біріктірілді. Оның есімінің бір бөлігі жоғалған, бірақ қалғаны: Квинт Помпей [ ] Белликус Соллерс Юлий Ацер Дуцений Прокул Рутилиан Руфин Силий Валенс Валерий Нигер Клавдий Фуск Сакса Аминтиан Сосий Приск, олардың барлығы оның ұлының атына енгізілді, бірақ бұл есімдегі Ацер, ұлының номенклатурасында көрсетілгендей, Аперге түзетілуі керек. Квинт Помпей Фалько мен Сосия Полланың ұлы, 149 жылы консул болды, ал 160-шы жылдардың басында Азияның проконсулы болды. Помпей Сило, белгілі шешен, замандасы Үлкен Сенека оны өте жоғары бағалады. Помпей Паулин, аннона префекті (шамамен 49–54 жж.), және сол есімді сенатордың әкесі. Помпей Урбик, 48 жылы Мессалинаның Гай Силийге құпия түрде үйленгеніне қатысқандары үшін Клавдийдің бұйрығымен өлімге кесілді. Марк Помпей Сильван, 45 жылы консул болды, ал Нерон қайтыс болғанда Далмацияның губернаторы ретінде Веспасианды қолдаған Помпей Сильван болуы мүмкін. Соғысқа көп үлес қоспағанмен, ол Римге кірген жеңімпаз императордың генералдарымен бірге болды және 76 жылы екінші рет консул болды. Гай Помпей Лонг Галл, 49 жылы консул болды. Помпей Паулин, шамамен 54 жылы консул болды, содан кейін Нерон тұсында Германиядағы римдік қолбасшылардың бірі. 58 жылы Рейн өзенінің тасқынын тоқтату үшін бөгет салуға көмектесті. 62 жылы ол мемлекеттік кірістерді бақылаушылардың бірі болып тағайындалды. Ол Кіші Сенеканың қарындасы болуы мүмкін. Помпей Элиан, жас экс-квестор, 61 жылы Италия мен Испаниядан Валериус Фабианның қастандықтарына қатысқаны үшін жер аударылды, ол ескі Домиций Балбустың байлығын жалған өсиет арқылы иемденуді жоспарлаған. Помпея Паулина, Кіші Сенеканың әйелі, оған өте берілген. Император Сенекаға өзін-өзі өлтіру туралы бұйрық бергенде, Помпея күйеуінің қарсылығына қарамастан, олар бірге өлу үшін тамырларын кесті. Нерон оның қатыгездік танытқанын қаламады, сондықтан оның өмірін сақтап қалды. 65 жылы Пизондықтардың қастандығын басып тастағанда император Нерон преториандық гвардияның трибуны Помпей Лонгинды лауазымынан шеттетуге бұйырды. Төрт жылдан кейін ол лауазымын қайта алды және Тацит оны Галбаның достарының арасында, көптеген преториандық сарбаздар Отонға өткен кезде есімі атады. Помпей Пропинк, Нерон қайтыс болған кезде, 68 жылы Белгиялық Галлияның прокуроры. Келесі жылы Вителлиус император болып жарияланғанда, Помпейді оның әскерлері өлтірді. Луций Помпей Вописк, немесе Луций Поппей Вописк, 69 жылы консул болды. Гней Помпей Коллега, 71 жылы қараша және желтоқсан айларында консул болды. Луций Помпей Вописк Гай Аррунтий Кателлий Целер, 77 жылы консул болды. Марк Ларций Магнус Помпей Сило, 82 жылы консул болды. Помпея Целерина, Кіші Плинийдің қарындасы. Помпей Сатурнин, риторик және Кіші Плиниймен таныс, оның тарихи және поэзиялық жазбаларын еске алады. Гней Пинарий Эмилиус Цикатрикула Помпей Лонгин, 90 жылы консул болды. Гней Помпей Катуллин, 90 жылы консул болды. Гай Помпей Планта, 98-100 жылдары Египеттің губернаторы. Луций Помпей, император Плотина Помпеяның әкесі болуы мүмкін. Помпея Л. ф. Плотина, Траянның әйелі және рим императрицасы. Ол күйеуін Адрианды мұрагер етіп алуға ынталанды, өйткені оның өзінің балалары болған жоқ, және ол қайтыс болғаннан кейін соңғы император тарапынан құрметке ие болды. Көптеген есептер бойынша, ол үлгілі ізгі әйел болған, бірақ Кассий Дио оның Адрианмен қарым-қатынасы туралы жағымсыз қалтасуды хабарлайды. Помпея Л. ф. Маруллина, Галлия Нарбоненцис аймағындағы Немауста консулдың әйелі немесе анасы. Ол император Плотинаның және оның асырап алған ұлы Адрианның туысы болған. Тарихшы Кристиан Сетипани олардың қарындастар болуы мүмкін деп болжайды. Аул Помпей Вописк, Антонин Пий тұсында Фракияда легат. Галлия Бельгиясындағы Секуанияның тумасы Помпей Катусса, тектор, яғни үйлерге арналған әшекейлі жабын жасаушы. Ол әйеліне ескерткіш орнатты, ол қазір Лиондағы мұражайда сақталады. Помпей Проб, 310 жылы шығыс императорлары Галерий мен Лицинийдің консулы болып тағайындалды; оның билігін батыс императорлары Максенций мен Константин мойындамады. Оның басқа Помпейлермен туыстығы аналық желі арқылы болуы мүмкін, өйткені ол Петрония әулетінің мүшесі болған сияқты. Павиялық қасиетті Помпей, 339-353 жылдары Павияның епископы. Оның қасиеттілікке ие болуының мән-жайлары белгісіз, бірақ оның шейіт болғанына сенімді емес. Оның мерекесі желтоқсанның 14-і. Помпей, латын грамматигі, V ғасырға дейін өмір сүрген болуы керек, өйткені ол Сервий мен Кассиодордың дереккөзі болған. Оның екі еңбегі сақталған: Commentum artis Donati, сөздердің бөліктері туралы және Commentariolus in librum Donati de Barbaris et Metaplasmis, шетелдік сөздер мен ерекше формалардың енгізілуі арқылы тілдің дамуы туралы қысқа трактат. Флавий Помпей, император Анастасий I-нің туысы, 501 жылы шығыс консулы. Көп жылдық адал қызметіне қарамастан, ол және оның бауыры Гипатий 532 жылы Ника бүлігі кезінде ашулы халықтың Гипатийді император етіп тағайындауынан кейін Юстиниан тарапынан өлімге кесілді. Флавий Анастасий Паулус Пробус Сабиниан Помпей Анастасий, 517 жылы шығыс консулы.

Sextus Pompeius Falco, father of the consul of AD 108. Quintus Pompeius Q. f. Sex. n. Sosius Priscus,Like his son, he had an extremely long name due to the imperial fashion for combining the nomenclature of both paternal and maternal ancestors. Part of his name is missing, but the rest was: Quintus Pompeius [ ] Bellicus Sollers Julius Acer Ducenius Proculus Rutilianus Rufinus Silius Valens Valerius Niger Claudius Fuscus Saxa Amyntianus Sosius Priscus, all of which was incorporated into his son's name, although Acer in this name should probably be amended to Aper, as given in his son's nomenclature. son of Quintus Pompeius Falco and Sosia Polla, was consul in AD 149, and proconsul of Asia, probably in the early 160s. Pompeius Silo, a renowned orator, much admired by his contemporary, Seneca the Elder. Pompeius Paulinus, praefectus annonae (c. 49–54), and father of the senator of the same name. Pompeius Urbicus, put to death by Claudius, as one of those involved in the clandestine marriage of Messalina to Gaius Silius, in AD 48. Marcus Pompeius Silvanus, consul suffectus in AD 45, was probably the same Pompeius Silvanus who, as governor of Dalmatia at the death of Nero, threw his support to Vespasian. Although he contributed little to the war, he joined the victorious emperor's generals as they entered Rome, and was consul suffectus a second time, probably in 76. Gaius Pompeius Longus Gallus, consul in AD 49. Pompeius Paulinus, consul suffectus about AD 54, and subsequently one of the Roman commanders in Germania during the reign of Nero. In 58, he helped complete a dam to restrain the flooding of the Rhine. In 62, he was appointed one of the superintendents of the public revenue. He was probably the father in law of Seneca the Younger. Pompeius Aelianus, a youthful ex quaestor, who was exiled from Italy and Spain in AD 61 for participating in the conspiracy of Valerius Fabianus, who planned to acquire the fortune of the elderly Domitius Balbus using a forged will. Pompeia Paulina, the wife of Seneca the Younger, to whom she was deeply devoted. When Seneca received word from the emperor that he was to kill himself, Pompeia opened her veins over her husband's objections, that they might die together. Wishing to avoid the appearance of cruelty, Nero ordered that her life be preserved, and she lived some years thereafter. Pompeius Longinus, a tribune in the Praetorian Guard, was removed from his position by the emperor Nero, during the suppression of the Pisonian conspiracy in AD 65. Four years later, he had regained his rank, and is mentioned by Tacitus among the friends of Galba, at the time when many of the Praetorian soldiers were going over to Otho. Pompeius Propinquus, procurator of Gallia Belgica at the time of Nero's death, in AD 68. When Vitellius was proclaimed emperor in the following year, Pompeius was slain by his own soldiers. Lucius Pompeius Vopiscus,Or perhaps Lucius Poppaeus Vopiscus. consul suffectus in AD 69. Gnaeus Pompeius Collega, consul suffectus in November and December of AD 71. Lucius Pompeius Vopiscus Gaius Arruntius Catellius Celer, consul suffectus in AD 77. Marcus Larcius Magnus Pompeius Silo, consul suffectus in AD 82. Pompeia Celerina, the mother in law of Pliny the Younger. Pompeius Saturninus, a rhetorician and acquaintance of Pliny the Younger, who mentions his historical and poetic writing. Gnaeus Pinarius Aemilius Cicatricula Pompeius Longinus, consul suffectus in AD 90. Gnaeus Pompeius Catullinus, consul suffectus in AD 90. Gaius Pompeius Planta, governor of Egypt from AD 98 to 100. Lucius Pompeius, possibly the father of the empress Pompeia Plotina. Pompeia L. f. Plotina, the wife of Trajan, and Roman empress. She encouraged her husband to adopt Hadrian, as she had no children of her own, and was honoured by the latter emperor after her death. According to most accounts, she was a woman of exemplary virtue, although Cassius Dio reports an unsavoury rumour concerning the nature of her relationship to Hadrian. Pomepia L. f. Marullina, the wife or mother of a consul from Nemausus in Gallia Narbonensis. She was probably a relative of the empress Plotina as well as her adopted son Hadrian. Historian Christian Settipani speculated that they may have been sisters. Aulus Pompeius Vopiscus, legate in Thracia during the reign of Antoninus Pius. Pompeius Catussa, a native of Sequania in Gallia Belgica, was a tector, a maker of ornamental plastering for homes. He erected a monument to his wife, which is now in the museum at Lyon. Pompeius Probus, appointed consul in AD 310 by the eastern emperors Galerius and Licinius; his authority was not recognized by the western emperors, Maxentius and Constantine. His relationship to the other Pompeii is probably through the maternal line, as he appears to have been a member of the gens Petronia. Saint Pompeius of Pavia, Bishop of Pavia from AD 339 to 353. The circumstances of his canonization are uncertain, but he is not thought to have been a martyr. His feast day is December 14. Pompeius, a Latin grammarian, who must have flourished before the fifth century, as he appears to have been a source for Servius and Cassiodorus. Two of his works are extant: Commentum artis Donati, about the parts of speech, and Commentariolus in librum Donati de Barbaris et Metaplasmis, a short treatise on the development of language through the introduction of foreign words and irregular forms. Flavius Pompeius, nephew of the emperor Anastasius I, was consul of the east in AD 501. Despite his faithful service over many years, he and his brother, Hypatius were put to death by Justinian in 532, when in the course of the Nika Revolt, an angry mob declared Hypatius their choice to be emperor. Flavius Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius, consul of the east in AD 517.