Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық биофизик (1931 жылы туған) Джеймс Эдгар Тилл (1931 жылғы 25 тамызда туған) – Торонто университетінің биофизигі, ең белгілісі – Эрнест Маккалокпен бірге шешек жасушаларының бар екенін дәлелдеген.
Canadian biophysicist (born 1931)
James Edgar Till (born August 25, 1931) is a University of Toronto biophysicist, best known for demonstrating – with Ernest McCulloch – the existence of stem cells.
Алғашқы жұмыстар
Тилл Саскачеван және Альбертаның шекарасында орналасқан Ллойдминстерде дүниеге келді. Отбасылық шаруашылық Альберта штатында, Ллойдминстердің солтүстігінде орналасқан; шаруашылықтың шығыс шеті Альберта мен Саскачеванның шекарасы болды. Ол Стандартты мұнай компаниясы мен Ұлттық зерттеу кеңесінің стипендиялары бойынша Саскачеван университетінде оқыды, 1952 жылы ғылым бакалавры (B. Sc.), ал 1954 жылы физикадан ғылым магистрі (M. Sc.) дәрежесін алды. Оның алғашқы жұмыстарының бір бөлігі кобальт-60 сәулелік терапиясының пионері Харольд Джонспен бірге жүргізілді. Тилл Йель университетіне қабылданып, 1957 жылы биофизикадан философия докторы (Ph. D.) дәрежесін алды. Содан кейін ол Торонто университетінде докторантурадан кейінгі тағылымдамадан өтті.
Till was born in Lloydminster, which is located on the border between Saskatchewan and Alberta. The family farm was located north of Lloydminster, in Alberta; the eastern margin of the farm was the Alberta–Saskatchewan boundary. He attended the University of Saskatchewan with scholarships awarded by the Standard Oil Company and the National Research Council, graduating with a B. Sc. in 1952 and a M. Sc. in physics in 1954. Some of his early work was conducted with Harold E. Johns, a pioneer in cobalt 60 radiotherapy. Till proceeded to Yale University, where he received a Ph. D. in biophysics in 1957. He then became a post doctoral fellow at the University of Toronto.
Көздік жасушалар
Харольд Джонс Тиллді Йельдегі жұмысын аяқтағаннан кейін көп ұзамай Принцесса Маргарет ауруханасындағы Онтарио қатерлі ісік институтына шақырды. Кейіннен Тилл Торонто университетінде Эрнест МакКаллокпен жұмыс істеді. Осылайша, тәжірибелі дәрігердің көрегендігі, жас физиктің қатаң және мұқият табиғатымен үйлесті. 1960 жылдардың басында МакКаллок пен Тилл сәулеленген егеуқұйрықтарға сүйек миы жасушаларын салумен қатысты тәжірибелер сериясын бастады. Олар егеуқұйрықтардың көкбасындағы сүйек миы жасушаларының санына пропорционалды кішкентай дөңгелек түйіршіктердің пайда болғанын байқады. Тилл мен МакКаллок осы түйіршіктерді "көкбақ колониялары" деп атады және әрбір түйірдің бір ғана ми жасушасынан пайда болғанын болжады: мүмкін, дің жасушасы. Кейінірек Тилл мен МакКаллохқа аспирант Энди Беккер қосылды. Олар дің жасушалары туралы теорияларын бекітіп, 1963 жылы Nature журналында нәтижелерін жариялады. Сол жылы Канададағы молекулалық биологияның алға басушысы Лу Симиновичпен бірлесіп, осы ми жасушаларының өзін-өзі жаңару қабілетіне ие екенін дәлелдеді – олардың дің жасушаларының функционалдық анықтамасының маңызды аспектісі. 1969 жылы Тилл Канада Корольдік қоғамының мүшесі атанды.
Harold E. Johns recruited Till to the Ontario Cancer Institute at Princess Margaret Hospital shortly after he completed his work at Yale. Subsequently, Till chose to work with Ernest McCulloch at the University of Toronto. Thus, the older physician's insight was combined with the younger physicist's rigorous and thorough nature. In the early 1960s, McCulloch and Till started a series of experiments that involved injecting bone marrow cells into irradiated mice. They observed that small raised lumps grew on the spleens of the mice, in proportion to the number of bone marrow cells injected. Till and McCulloch dubbed the lumps 'spleen colonies', and speculated that each lump arose from a single marrow cell: perhaps a stem cell. In later work, Till & McCulloch were joined by graduate student Andy Becker. They cemented their stem cell theory and in 1963 published their results in Nature. In the same year, in collaboration with Lou Siminovitch, a trailblazer for molecular biology in Canada, they obtained evidence that these same marrow cells were capable of self renewal, a crucial aspect of the functional definition of stem cells that they had formulated. In 1969, Till became a Fellow of the Royal Society of Canada.
Кейінгі мансап
1980 жылдары Тиллдің назары өзгеріп, бірте-бірте қатерлі ісіктерді емдеуді бағалауға, өмір сапасы мәселелеріне және интернет зерттеулеріне, оның ішінде интернет зерттеулерінің этикасына және мәліметтерді жинау этикасына қарай ауысты. Тилл Торонто университетінің құрметті профессор-эмиритусы атағын иеленеді. Соңғы кезде Тилл ғылыми жарияланымдарға еркін қолжетімділікті ынтамен қолдайды. 2019 жылға дейін Тилл «Journal of Medical Internet Research» ашық қолжетімділік журналының редакторы болып жұмыс істеді. Тилл Канадалық Дәнекер клеткалар қорының директорлар кеңесін құруға қатысқан мүше болды (қазіргі таңда тоқтап қалған).
In the 1980s Till's focus shifted, moving gradually into evaluation of cancer therapies, quality of life issues, and Internet research, including Internet research ethics and the ethics of List mining. Till holds the distinguished title of University Professor Emeritus at the University of Toronto. Recently, Till has been a vocal proponent of open access to scientific publications. Until 2019, Till was an editorial member of the open access journal Journal of Medical Internet Research. Till was a founding member of the Board of Directors of the Canadian Stem Cell Foundation (no longer active).