Кіріспе

Уилл Стегер (27 тамыз 1944 жылы Миннесота штатының Ричфилд қаласында туған) – Арктиканы түсіну және сақтау жөніндегі көрнекті жақтас. Ол иттермен жүретін экспедициялар саласындағы маңызды жетістіктерге жетекшілік етті, мысалы, 1986 жылы Солтүстік полюске жасалған алғашқы расталған, қайта жабдықтаусыз иттермен жүретін сапар, 1988 жылы сол кездегі тарихтағы ең ұзақ қолдаусыз иттермен жүретін экспедиция – Гренландияны оңтүстіктен солтүстікке 1600 мильге дейін кесіп өту, 1989-90 жылдары тарихи 3471 мильдік Антарктика арқылы халықаралық трансантарктикалық экспедиция, сондай-ақ 1995 жылы Ресейден Канаданың Эльсмир аралына дейін Арктика мұхитындағы алғашқы және жалғыз иттермен жүретін экспедиция. Стегер өзінің полярлық аймақтардағы тәжірибесі мен экологиялық сараптамасына негізделген полярлық және экологиялық мәселелер бойынша Конгресс алдында куәлік беруге шақырылды. 1991 жылы сәтті аяқталған Халықаралық трансантарктикалық экспедициядан кейін 15 миллион студентке жеткен Халықаралық экологиялық білім беру орталығын (CGEE) құруға Стегер бірлесіп қатысты. 1993 жылы ол Сент-Томас университетінде (Миннесота штаты) Әлемдік тәжірибелік оқыту мектебін құрды. 2006 жылы климаттың өзгеруіне байланысты алаңдаушылығының артуына байланысты ол Уилл Стегер қоры (қазіргі Климаттық ұрпақ) құрды, оның мақсаты – адамдарды климаттың өзгеруіне қатысты шешімдерді табуға білім беру және оларды қолдау. 2014 жылы ол Steger Wilderness орталығын ашты, бұл болашақ ұрпақ үшін планетаны тұрақты ету жөніндегі оның үлкен миссиясының соңғы кезеңі.

Сыйлықтар мен жетістіктер

Стейгер Бенильда Сент-Маргарет мектебінде күрес спортынан штат чемпионы атанды және 1962 жылы оны бітірді. Ол геология ғылымдары бойынша бакалавр, білім беру саласында магистр және Миннесота штатындағы Сент-Томас университетінен құрметті докторлық дәрежесін алған, сонымен қатар Юта штатындағы Вестминстер колледжінен, Висконсин штатындағы Нортленд колледжінен және Франклин Пирс университетінен құрметті докторлық дәрежесіне ие. 1995 жылы Стейгер Амелия Эрхарт, Роберт Пири, Роальд Амундсен және Жак Ив Кусто сияқты тұлғалармен бірге «географиялық зерттеулердегі жетістіктері, ғылымдағы еңбектері және халықаралық түсіністікті дамытуға қосқан үлесі үшін» Ұлттық географиялық қоғамның сирек табыс ететін Джон Оливер Ла Горс медалін алды. Қоғам осы сыйлықты үш номинация бойынша алғаш рет табыс етті. Бұл марапат 1995 жылдан бері тағы берілген жоқ. Стейгер рекордтық экспедициялары мен интерактивті білім беру жобалары үшін көптеген наградалар мен құрметтерге ие болды: 1997 жылы «Explorers Club Finne Ronne Memorial Award», 1996 жылы «National Geographic Society's First Explorer in Residence» сыйлығы. Климаттық өзгерістерге қатысты жұмысы үшін ол Линдберг қорынан «Lindbergh Award» (2006), Миннесота штатының губернаторы Тим Полентидің климаттық өзгерістер жөніндегі консультативтік тобына қатысты (2006), «Explorers Club Lowell Thomas Award» (2007) және «National Geographic Adventure Lifetime Achievement Award» (2007) сыйлықтарын алды. Стейгердің жоғары бағаланған мақалалары мен фотосуреттері бүкіл әлемде, соның ішінде National Geographic журналында кеңінен танымал. Ол төрт кітаптың авторы, ал оның жарияланымдары, фотосуреттері мен сұхбаттары әлемдік деңгейде таратылады: «Әлемнің үстінен», «Антарктиканы кесіп өту», «Солтүстік полюске» және «Жерді құтқару». Әр жыл сайын Стейгер өз куәгерлік көзқарасымен 100-ден астам шақырылған баяндамалар жасап тұрады. 2006 және 2008 жылдар аралығында Стейгер Уилл Стейгер қорының қызметі арқылы қоғамдық және жеке іс-шараларда 640 000-нан астам адаммен сөйлесті. Стейгер әсіресе бизнес-лидерлермен және саясаткерлермен әңгімелесуді ұнатады. Оның соңғы тыңдаушыларының арасында Goldman Sachs, АҚШ-тың қоршаған ортаны қорғау агенттігі, SUPERVALU (АҚШ), Target Corporation, UnitedHealth Group, Toro, Great River Energy және Xcel Energy компаниялары бар.

Эмертистік зерттеуші

Уилл Стейгер көптеген атақтарға ие – педагог, автор, фотограф және лектор. Бірақ оның ең танымал және ең қиынмен жеңілген атағы – полярлық саяхатшы. Стейгер 1986 жылы алғаш рет Солтүстік полюске алты адамнан тұратын командамен (Пол Шурке, Брент Бодди, Ричард Вебер, Джефф Кэрролл және Энн Банкрофт) ит жегіш шанамен жетті. 1995 жылы ол бес адамнан тұратын командамен Арктика мұхитын Ресейден Канаданың Эльсмир аралына дейін кесіп өтті, бұл саяхатта иттер жегіш шанамен және арнайы жасалған каноэлер қолданылды. Стейгер сонымен қатар Пейс, Маккензи және Юкон сияқты солтүстік өзендерінде мыңдаған шақырым қаяқпен жүзіп өтті.