Кіріспе

Гей-ауыл (көбінесе жай ғана "Ауыл" деп, немесе Ле-ауыл деп аталады) – Монреаль қаласының Квебек провинциясындағы Виль-Мари ауданында Сент-Кэтрин көшесі (шығыс жағы) және Ататекен көшесімен шектелген аудан. Ауылдың барлық бөлігі батысында Сент-Хубер көшесімен, шығысында Де-Лоримиер даңғылымен, солтүстігінде Шербрук көшесімен және оңтүстігінде Рене Левеск бульварымен шектеседі, бұл оны Солтүстік Америкадағы ауданы бойынша ең үлкен гей-ауылға айналдырады. Бұл аудан Бодри және Папино метро станцияларымен қамтамасыз етілген. Бастапқыда кедей жұмысшы табының ауданы болған Орталық Оңтүстік ауданы, қаланың басқа бөліктерінен көптеген ЛГБТ бизнес көшіп келгеннен кейін, гейлер мен лесбиян қауымдастығы үшін күрт тартымдырақ болды. Аймақ айтарлықтай жаңарып, дамыды, бұл барлық деңгейдегі үкіметтердің маңызды инвестицияларының нәтижесі. Үкіметтің үш деңгейі де Монреальдің гей өмірін туристік тартымдылық ретінде белсенді түрде насихаттап жатыр. Қала үшін Ауылдың маңыздылығын мойындау үшін Виль-Мари ауданы кеңес залында көкжиек туын көрсетіп, Бодри метро станциясының кіреберісін көкжиек бағаналарымен қайта безендірді. Ауыл ресми қала карталарында "Le Village" деп көрсетілген.

Тарих

Солтүстік Америкадағы алғашқы гомосексуалдар жиналатын орын 1869 жылы Крейг көшесінде (қазіргі Сент-Антуан көшесі) орналасқан Монреаль тұрғыны Моиз Теллиердің алма мен торт дүкені болды. Алғашқыда ол жаз айларында пабтардың сыртында күрескен Дейв есімді кішкентай күрескердің құрметіне аталған. Ескі Монреальдегі шағын орыннан басқа, дәстүрлі түрде гомосексуалдарды қабылдаған мекемелердің екі шоғырлануы болды (1970 жылдарға қарай олар ашық гомосексуалдар бизнесіне айналды), бұл Монреальдің тілдік бөлініске ұшыраған мәдениетін көрсетеді. Олар – Монреальдің орталық ауданы (аралас, бірақ көбінесе ағылшын тілді) және Майн (аралас, бірақ көбінесе француз тілді):

Монреаль қаласының орталығы

Монреаль қаласының батыс бөлігінде Стэнли көшесі мен Драммонд көшесінде барлар орналасқан, ал Гай көшесінен батысқа қарай Шоунесси ауылы гейлердің тұратын ауданы болды. 1950 жылдарға қарай Доминион алаңы (қазіргі Дорчестер алаңы) ерлердің кездесіп, танысуға болатын жері ретінде танылды, ал орталықта орналасқан Доминион алаңындағы таверна гейлердің кездесетін орны еді (ол әлі де бар, бірақ гей клиенттерін жоғалтқан). 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында көптеген гейлерге тиесілі немесе гейлерге ашық бизнес пайда болды, ол қаланың басты гейлер шоғырланған орталығына айналды, бірақ ол әлі де салыстырмалы түрде маргиналды және жасырын сақталды. Бұл бизнес негізінен ерлер билей алатын клубтардан тұрды.

Негізгі

Сент-Лоран бульвары мен шығысқа қарай Сент-Кэтрин көшесінің бойындағы дүкендер қатары, бұл аймақ бұрын жыныстық қызметтер мен бизнестің "қызыл шамдар ауданы" деп белгілі болған. Шығыс бөлігінде франкофондық клиенттер басым болған. Мұндағы бизнес көбінесе таверналардан құралған, оларда жиі драг-шоулар көрсетілетін.

Бұрынғы гей бизнестердің жабылуы

Осы екі аймақтағы кәсіпорындар тұрақты түрде қысымға ұшырады, әсіресе Монреальдегі Expo 67 әлемдік көрмесінен және 1976 жылғы Олимпиада ойындарынан бұрын. 1975 жылдың ақпанында Крессент көшесіндегі «Аквариус» саунасына шабуыл жасалды, одан кейін 1975 жылдың қазанында алты гей және лесбиянка барларына, 1976 жылдың 23 қаңтарында «Les Bains Clubs» клубына және 1976 жылдың 11 ақпанында «Cristal» саунасына шабуыл жасалды. Полицияның күшейген қысымына байланысты «Қысымға қарсы гей коалициясы» құрылды және 1976 жылдың 19 шілдесінде Канададағы ең ірі гей демонстрациясын өткізді. 1987 жылдың наурыз айының ортасында 456 сауна (бұрынғы тарихи «Нептун» саунасы), «Taureau d'Or», «Studio 1», «Club Stork», «le Jilly's» және тағы да көптеген кәсіпорындарға шабуыл жасалды. Көптеген иелері негізсіз айыптауларға байланысты жабылуға мәжбүр болды, соның салдарынан бірқатар иелері мен клиенттері тұтқындалды.

Гейлер ауылының дамуы

Бастапқыда, қазіргі Гей-ауылда санаулы ғана мекеме болды. 1980 жылдардың басында Монреальдің Centre Sud ауданында, Берри көшесі мен Папино даңғылының арасында Сент-Кэтрин көшесінің шығысында бірнеше бар ашылды. Бірте-бірте, жаңа буын гейлер де осы ауданға қоныс аударды, олардың ішінде ағылшын және француз тілді, сондай-ақ Квебектің басқа аймақтарынан келгендер де болды. Бұл Université du Québec à Montréal кампусының жанында «Латын кварталының» құрылуымен ынталандырылды. «Le Village de l'Est» («Шығыс ауылы») деген ат сол кезде өте танымал болған K.O.X. бар/клубының иелерінің бірі жариялаған жарнамада пайда болды. Нью-Йорк қаласында тұрғаннан кейін, ол Манхэттендегі Ист-Виллидж сияқты күшті және жанды гей қауымдастығын құруды мақсат етті. Бұл атау дәстүрлі орталықтан ерекшелену үшін таңдалды. Көп ұзамай, бұл атау «Ауыл» деп белгілі болды және Монреальдің басты гей тұрғын және коммерциялық ауданына айналды. Дегенмен, оның табысы қаланың басқа аймақтарындағы гей бизнесінің жоғалуына да себеп болды. 1990 жылдары Ауыл Амхерст (қазір Ататекен) көшесі бойында кеңейе бастады, көптеген антикварлық дүкендер жабылып, гейлерге тиесілі және гейлер басқаратын кәсіпорындар пайда болды. Осы кезде Ауыл жақсы қалыптасып, ЛГБТ қауымдастығы мен гетеросексуалдар тарапынан саяси мойындылық пен қабылдауға ие болды. Атаққа ие болғандықтан, аймақ жақсартылып, тұрғын үйлер жөнделді. Монреальдегі гей бизнесінің көбі осы аймақта орналасқан. Қаланың басты ЛГБТ бағытталған кітап дүкені «Librairie L'Androgyne» 2001 жылы Сен-Лорандағы бұрынғы орнынан Ауылға көшіп келді, бірақ 2002 жылы сатудың төмендеуіне байланысты жабылды. Көптеген ЛГБТ адамдары Монреальдің басқа аудандарында тұрса да, Гей-ауыл Монреальдің ЛГБТ қауымдастығының орталығы болып қала береді. Жыл сайын жазда Сент-Кэтрин көшесі жотасымен безенілген жаяу жүргіншілерге арналған сауда орталығына айналады. Көптеген барлар мен мейрамханалар осы уақытта қонақтарға ашық террасалар ұсынады. Ауылда өткізілетін маңызды шаралар: Fierté Montréal (Монреальдің Мақтаныш фестивалі) және Le Festival International de Montréal en Arts.