Кіріспе
Әскерші, Парламент мүшесі және Америкадағы ағылшын отаршысы (1550–1631)
Эдвард Мария Уингфилд, кейде Эдвард Мария Уингфилд деп те жазылады (1550 жылы Стоунли Приориясында, Кимболтон маңында дүниеге келген – 1631 жылы қайтыс болған) – солдат, Парламент мүшесі (1593 жылы) және Америкадағы ағылшын отаршысы. Ол Томас Мария Уингфилдтің ұлы және Ричард Уингфилдтің немересі болған. Капитан Джон Смит 1602–1603 жылдары Уингфилдтің Вирджиния кәсіпорнының іске қосылуына “үлкен жауапкершілік пен еңбек көрсеткен” алғашқы және маңызды қозғаушы күштердің бірі болғанын жазды: ол 1606 жылғы Вирджиния жарғысында Лондон Вирджиния компаниясының төрт негісқалаушысының бірі және оның ірі қаржылық демеушілерінің бірі болды. Ол (кузені, капитан Бартоломеу Госнольдпен бірге) 104 болашақ отарлаушының шамамен қырық адамды жұмыға алды және кемеге отырған жалғыз акционер болды. Жаңа әлемдегі алғашқы сайлауда ол өзінің әріптестерімен 1607 жылдың 13 мамырынан бастап бір жылға Вирджиния штатының Джеймстаун қаласындағы алғашқы табысты, ағылшын тілді отардың басқару кеңесінің президенті болып сайланды. Төрт айдан кейін, 10 қыркүйекте, “ол адамдарды жұмыс істеуге, күзетуге және сақтауға үнемі мәжбүрлегендіктен”, сондай-ақ азық-түлік тапшылығы, аурудан өлім және “жергілікті тұрғындардың” шабуылдарынан (800 жылдың ішіндегі ең ауыр ашаршылық пен құрғақшылық кезінде) Уингфилд кінәлі деп танылды және ұсақ-түйек айыптаулар бойынша қызметтен алынды. 1608 жылдың 10 сәуірінде көмек кемесі келген кезде Уингфилд атеист және испандықтарға көңіл білдіретін адам деп айыпталып, Лондонға жауап беруге жіберілді. Смит туралы маңызды өмірбаян жазушы Филип Л. Барбур “айыптаулардың өте ұсақ екендігі, ешбір айыптаудың маңызға ие болмағандығы” туралы жазды. Уингфилд өзінің абыройын сақтап, 1609 жылғы Екінші Вирджиния жарғысында аталды және 70 жасқа толған 1620 жылға дейін Вирджиния компаниясында белсенді болды. Ол 1631 жылы Англияда, Джеймстаун қоныстанған Джон Смиттен он апта бұрын қайтыс болды және 13 сәуірде Кимболтондағы Сент-Эндрю шіркеуіне жерленді.
Ерте өмір
Уингфилд 1550 жылы Стоунли монастырында (шамамен 1536 жылы таратылған) дүниеге келді, ол Ханттингдонширдің (қазіргі Кембриджшир) Кимболтон қаласының жанында орналасқан. Ол Томас Мария Уингфилд, Үлкен, және Маргарет (туған тегі Кей, Вудсом, Йоркшир) отбасының үлкен ұлы болды және протестант ретінде тәрбиеленді. Оның орта аты, "Мария" ([mah RYE uh] деп айтылады), Франция королевасы Мэри Тюдордан келген, ол король Генрих VIII-нің әпкесі еді, Генрих VIII-нің бір аттас, шын ниетті католик қызы Мэри Тюдор емес. Эдвардтың әкесі, Томас Мария Уингфилд, парламент депутаты (ол 1536 жылы дін қызметкері болудан бас тартқан), Эдвард жеті жасқа толғанда қайтыс болды. Он екі жасқа толғанға дейін анасы Нортгемптонширдің Фотрингхай қаласынан Джеймс Круиске тұрмысқа шықты, ол оның қамқоршысы болды; алайда, оның балалық шағындағы әкелік бейнесі оның ағасы Жак Уингфилд болған сияқты, ол замандас бес әскери Уингфилдтің бірі еді.
Ирландиядағы отарлау
Жак Уингфилд 1559 жылдан 1560 жылға дейін, 1587 жылы қайтыс болғанға дейін Ирландиядағы артиллерия басшысы, Дублин қамалының бастығы және ирландтық құпия кеңесінің мүшесі болды. Оның әйелінің ағасы Уикхэм Скейттің Саффолк графтығындағы усадьбасын иеленді, бұл болашақта ұлы географияшы Ричард Хаклюйттің кішінің Уэтерингсеттегі тұратын жеріне жақын болды. Екеуі де Уингфилдтер әулетінің атамекені Летерингем Олд Холлдан және Госнольдтер әулетінің, Уингфилдтердің туыстарының атамекені Отли Холлдан шамамен 10 миль (16 км) қашықтықта орналасқан (Летерингемнен Отли Холлға дейінгі қашықтық – төрт миль).
Заң мектебі
1575–76 жылдары Уингфилд Англияға қайтып келді, онда 1576 жылы ол Линкольнның қонақ үйіне, құқық мектебіне қабылданды, алдымен оның "дайындамасы" – Фурниваллдың қонақ үйінен өтті. Құқық білімін аяқтамас бұрын, барабанның тартымдылығы оны Төмен елдерге шақырды.
Нидерландыдағы пісіру
Эдуард ағасы капитан Томас Мария Уингфилдпен бірге кем дегенде төрт жыл бойы Нидерланд республикасында испан басқыншыларына қарсы, соның ішінде 1586 жылы Зуфен шайқасында, жаяу әскер ротасының командирі (яғни 100 пышақ ұстаған сарбаздың командирі) ретінде шайқасты. Осылайша ол бекіністерді қорғау және шайқаста тәжірибе жинады. Ол, оның ағасы және сэр Уильям Дрюри 1589 жылғы әскери тізімде "жетістікке жеткен капитан" деп тіркелді. 1588 жылдың бірінші жартысында ол Виргинияға құмар сэр Фердинандо Горжеспен (кейін Плимут губернаторы) бірге Берген-оп-Зумда немесе оның жанында тұтқынға алынды және онымен бірге испан тұтқында болды, алдымен Гентте, содан кейін Лилльде, 1588 жылдың 5 қыркүйегіне дейін, сол күні айып төлеу талап етілді. Тоғыз аптадан кейін оның ағасы Бергенде екі испан офицерін тұтқынға алды, бірақ одақтас әскердің бас қолбасшысы, Перрегрин Берти, 13-ші барон Уиллоуби де Эресби оларды алмастыруға рұқсат бермеді (бірақ кейін оған түсініксіз ақы төленді). Дегенмен, ол және Горжес 1589 жылдың маусым айынан бұрын тұтқын алмасу шарты бойынша босатылды.
Ирландиядағы әскерге шақыру
1590 жылдары капитан Уингфилд Ирландияның Дрогеда қаласында гарнизонға орналасты, онда командирлер жалақы, азық-түлік және оқ-дәрі алу үшін Чектер мен тізімдерді жүргізушінің клеркі, полковник сэр Ральф Лейнге есеп берді. Лейн – сэр Уолтер Рэлегтің 1584-86 жылдардағы Роанок колониясының бұрынғы вице-губернаторы (қазіргі Солтүстік Каролина штаты). Лейн Уингфилдтің әкесінің Кимболтон қаласының жанындағы Орлингберидегі ескі көршісі болған.
Парламенттегі қызмет
1593 жылы Уингфилд Уилтшир графтығының Чиппенэм ауданынан парламент депутаты болды. Ол Уингфилд әулетінен сайланған бес депутаттың бірі еді. Бұл орынды оның көршісі, Апеторптан Энтони Милдмей, ал ықтималы жоғары, Уингфилдтің туысы сэр Роберт Сесилдің ықпалымен иеленді. Ол наурыз айында мата өндірісін қарастыратын комиссияда отырған болуы мүмкін, бірақ бұл (және парламент) оған қолайлы емес деп шешіп, көп ұзамай Ирландиядағы Дундалк гарнизонындағы әскери өміріне қайта оралды.
Кимболтон мектебінің директоры
Уингфилд 1600 жылы Кимболтон мектебінің феофисі немесе губернаторы болды, бұл оның 1569 жылдан бері Ирландиядағы бұрынғы әріптесі, Вирджинияны белсенді түрде қолдаған сэр Джон Попхэмді ашуын тудырды; олар мектептің директорлар кеңесіне өз адамдарын тағайындау мәселесінде келіспеді. Попхэм сэр Эдвардты 1599 жылы Эссекс графының көтерілісіне қатысқандығы үшін өмір бойы Галвей графтығына жер аударған, оған бұл оның атылуына жол бермейтінін айтқан, сондай-ақ Кимболтон сарайын тартып алып, отбасын Лондонға, Сент-Эндрюс, Холборнға жіберген. Оның өтініштеріне қарамастан, Елизавета I патшайым сэр Эдвардқа туған жеріне оралуға ешқашан рұқсат бермеді.