Бирмингем қаласының «Қару ауданы» – әскери және аңшылық қаруларын өндіру орталығы. 1630 жылдан бері қару жасаушылар өндірісі, құл саудасына қатысы бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Gun Quarter – Англияның Бирмингем қаласындағы аудан, көп жылдар бойы әлемдік қару өндірісінің орталығы болды, әсіресе әскери және спорттық қаруларды шығаруға маманданған. Бұл қала орталығынан солтүстікке қарай орналасқан өнеркәсіптік аймақ, оның шекарасын Стилхаус-лейн, Шэдвелл көшесі және Ловедей көшесі құрайды. Бірмингемдегі алғашқы қару жасаушы 1630 жылы тіркелген, ал жергілікті жасалған мылтықтар Англия азамат соғысында қолданылған. 1690 жылдары Бирмингем шеберлері Уильям III-тің ағылшын армиясын (және 1707 жылдан кейін британ армиясын) қаруландыру үшін қару-жарақпен қамтамасыз еткен. 18 ғасыр бойында сауданың маңызы тез өсті, құл саудасы үшін көптеген қарулар өндірілді. 19 ғасырда одан әрі кеңейіп, Наполеон соғыстары, Қырым соғысы, Америка Азамат соғысы және Британ империясының қажеттіліктерін қанағаттандырды. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде бұл аймақ британдық қарулы күштер үшін шағын қару-жарақтарды жасауда маңызды рөл атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін сұраныс азайды; нарық арзан, машинамен жасалған қаруларға толып кеткендіктен, білікті, мамандандырылған еңбекке деген қажеттілік төмендеді және аймақтағы қару өндірісі баяу төмендеді. 1960 жылдары Қарулы Кварталдың көп бөлігі соғыстан кейінгі қала жоспарлаушылармен бұзылды, ал аймақ Бірмингем ішкі айналма жолының салынуымен екіге бөлінді. 2008 жылғы «Үлкен қала жоспары» бойынша Қарулы Квартал қазір Бірмингем қаласының орталығындағы аудан болып табылады. Аймақтағы көптеген ғимараттар пайдаланылмайды, бірақ Шэдвелл көшесі және Веси көшесінде қайта құру жоспарлары бар.
The Gun Quarter is a district of the city of Birmingham, England, which was for many years a centre of the world's gun manufacturing industry, specialising in the production of military firearms and sporting guns. It is an industrial area to the north of the city centre, bounded by Steelhouse Lane, Shadwell Street and Loveday Street. The first recorded gun maker in Birmingham was in 1630, and locally made muskets were used in the English Civil War. By the 1690s Birmingham artisans were supplying guns for William III to equip the English Army (and successor British Army after 1707). The importance of the trade to the town grew rapidly throughout the 18th century, with large numbers of guns produced for the slave trade. The 19th century saw further expansion, with the Quarter meeting the demand for the Napoleonic Wars, Crimean War, American Civil War and the British Empire. During both the First and Second World Wars the area played a major role in the manufacture of small arms for the British Armed Forces. After the First World War demand fell; the need for skilled, specialised labour fell as the market became flooded with cheaper, machine made guns, and gun manufacturing in the area began a slow decline. In the 1960s, a large part of the Gun Quarter was demolished by post war town planners, with the area split in two by the construction of the Birmingham Inner Ring Road. Following the Big City Plan of 2008, the Gun Quarter is now a district within Birmingham City Centre. Many buildings in the area are disused but plans are in place for redevelopment including in Shadwell Street and Vesey Street.
Неге қару өндіру?
Бірмингем 17 ғасырдан бері Ұлыбритания көптеген соғыстарға қатысқандықтан, әлемдік қару-жарақ саудасының астанасы болды. Ұлыбританияның қатысуы соғыс кезеңіндегі жабдықтарға, әсіресе қару-жарақ өндірісіне тұрақты сұраныс тудырды. 1600-1900 жылдар аралығында Британ империясы зор өсім көрсетті, сондықтан олардың кеңеюіне, бақылауды сақтауына және отарларындағы кез келген ала-құлалықты басуына мүмкіндік беру үшін қару-жарақ өндірісіне сұраныс күрт өсті. 18 ғасырда, индустриалдық революцияның басында өндірілген қару саны «он мыңдаған» болса, 19 ғасырға қарай бірнеше миллионға жетті.
Birmingham became the capital of global trade in arms because Britain was involved in multiple wars since the 17th century. Britain's involvement caused a constant demand for wartime supplies, specifically in gun manufacturing. The British empire, expanded tremendously, between the 1600s and 1900s, so naturally, there would be an increased demand for gun manufacturing so they could expand, keep control, and quell any disturbances in its colonies. The number of guns produced increased, in the 18th century, at the start of the industrial revolution, it was around “tens of thousands” but by the 19th century, it was around a few million.
17 ғасыр
17 ғасырдың басында және ортасында Бирмингемнің халқы бірнеше мың адамды құрады; қалада түрлі металл өнімдерін, оның ішінде қару-жарақтарды да шығаратын көптеген құю фабрикалары мен шеберханалар болды. 1689 жылы Сэр Ричард Ньюдигейт, жаңадан құрылған жергілікті Ньюдигейт баронеттерінің бірі, қаладағы өндірушілерге британ үкіметін шағын қарумен жабдықтау туралы ұсыныс жасады. Олардың өндірілетін қаруларының сапасы импортталатын шағын қарулармен тең болуы тиіс екені қатаң айтылды. 1692 жылы сәтті сынақ тапсырысынан кейін үкімет алғашқы келісімшартқа қол қойды. 1693 жылдың 5 қаңтарында "Арсенал офицерлері" бес жергілікті қару өндірушіні бір жыл ішінде ай сайын 200 "снапханс мылтығын" шығаруға таңдады, әр мылтық үшін 17 шиллинг, ал Лондонға жеткізілуі үшін әр жүз фунтқа 3 шиллинг төледі.
During the early to mid 17th century Birmingham's population numbered only several thousand; the town was home to many foundries and workshops that made a wide variety of metalware, including guns. Sir Richard Newdigate, one of the new, local Newdigate Baronets, approached manufacturers in the town in 1689 with the notion of supplying the British Government with small arms. It was stressed that they would need to be of high enough calibre to equal the small arms that were imported from abroad. After a successful trial order in 1692, the Government placed its first contract. On 5 January 1693, the "Officers of Ordnance" chose five local firearms manufacturers to initially produce 200 "snaphance musquets" per month over the period of one year, paying 17 shillings per musket, plus 3 shillings per hundredweight for delivery to London.
18 ғасыр
18 ғасырдың басында қару жасау Дигбет ауданында шоғырланған еді, бірақ елу жыл өткен соң сауда қазіргі Қарулы кварталға көшті. Көптеген қарушылар қаланың тығыз емес бөліктеріне де кеңейді – Қарулы квартал өте шағын аудан, ал ертедегі жазбаларда көптеген дүркі-дүркі үйлер мен фабрикалар, әртүрлі қару дүкендері мен қарушылардың біріне-бірі жақын орналасқандығы сипатталған. Қарулы кварталдағы ескерткіш тақташасында осы кезеңде Бирмингемнің "әлемдегі ең ірі қару өндірушісі" болғаны айтылады, ал ең жақын бәсекелесі Лондон еді. 18 ғасырдың соңына қарай Қарулы квартал гүлденген қару-жарақ өндіруші қауымға айналды. 1798 жылы Багот көшесінде үкіметтік тексеру бөлмелері ашылды, онда алпыс-жетпіс адам жұмыс істеп, ағылшын армиясын жабдықтау үшін қажетті стандарттағы қару-жарақтар өндірілетініне көз жеткізді. Дегенмен, әскери мақсатта қолданылған қарулар Атлантикалық құл саудасында үлкен сұранысқа ие болды. 1788 жылғы Парламенттік есепте 4000-нан астам қару жасаушы тіркелді, ал құл саудагерлеріне жылына 100 000 қару сатылды.
At the start of the 18th century, gun manufacture was concentrated in the Digbeth area, but fifty years later the trade had moved to the present day Gun Quarter. Many of the gunsmiths also expanded to less cramped parts of the city – the Gun Quarter is a very small area, and early accounts describe many "higgledy piggledy" houses and factories with different gunshops and gunsmiths residing in close proximity to one another. A commemorative plaque in the Gun Quarter claims that around this time Birmingham was the "foremost arms producer in the world", the town's closest rival being London. By the end of the 18th century the Gun Quarter had become a thriving gun manufacturing community. Government viewing rooms were opened in Bagot Street in 1798, employing sixty or seventy people to ensure that guns produced were of the necessary standard to provide for the British army. Military use, however, was accompanied by a major market in the Atlantic slave trade. A 1788 Parliamentary report counted over 4,000 gun makers, with 100,000 guns a year going to slave traders.
19 ғасыр
Британ үкіметі қаладағы қару жасаушы шеберлерге үлкен сенім артты. Наполеон соғыстары ерекше күш-жігерді талап етті, ал 1804 және 1817 жылдар аралығында жалпы 1,827,889 мылтық, мылтық, карабин және пистолет тек үкімет үшін өндірілді. 3,037,644 ұңғы және 2,879,203 құлып жасалып, кейін Лондонға құрастыру үшін жіберілді, ал шамамен 1 миллион дана британ әскерімен бірге шайқасқан Шығыс Үндістан компаниясына жеткізілді. 1804-1815 жылдар аралығында қару мен оның бөліктерін өндірудің орташа жылдық көлемі үштен төрт миллионнан асты, бұл сол кезеңде Англияның жалпы өндірісінің үштен екісін құрады. Бірмингем сынақ үйі 1813 жылы салынды, ол кезде Англияда осындай екі ғимараттың бірі еді (екіншісі Лондон қаласында). Бұл ғимаратты қаланың қару-жарақ саудагерлерінің консорциумы басқарды, оның мақсаты – аймақта жасалған қарулардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету. Ол әлі де пайдаланылуда. 1815 жылы Бірмингемдегі қару-жарақ өнеркәсібінде 125 фирма, 1829 жылы 455 фирма (олардың үштен екісі Қарулы ауданда) болды, ал 1868 жылы қалада 578 қару-жарақ фирмасы тіркелді. 1851 жылы саудада 2,867 адам жұмыс істеді, бұл Англия мен Уэльстегі 7,731 адамның ішінде. "Қару жасаушылар" әдетте өз қаруларына қажетті бөлшектерді өндірмейтін немесе оларды құрастырмайтын. Бирмингемнің өндіріс саласының дәстүрлі ерекшелігіне сәйкес, бөлшектерді тәуелсіз мамандықталған қосалқы мердігерлер жасап, "жинаушылар" немесе "құрастырушылар" құрастыратын, ал "жасаушылар" дайын қаруларды сатуға дайындап, саудаласатын. 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында ұңғылар көбінесе қаланың сыртында (Астон, Деритенд, Сметвик және Вест-Бромвич) өндірілсе, ал құлыптар көбінесе Қара аймақтан алынса, қалған бөліктер әдетте қала ішінде жасалып, құрастырылатын. 19-шы ғасырдың соңында Шоуэллдің Бирмингем сөздігінде қару жасаумен байланысты елуден астам мамандық тізілген, "соңғы жылдарға дейін олардың көпшілігі әртүрлі ғимараттарда жүргізілді". Қырым соғысы Бирмингемдегі қару жасаушыларға көп пайда әкелді, 1854 жылдан 1864 жылға дейін 4 миллионнан астам ұңғы сынақтан өтті. Әскери қару-жарақтардың көп бөлігі жаңғақтан жасалса, Африка нарығы үшін арзан бағада бук ағашы қолданылды. Қырым соғысы кезінде қаланың қару жасаушысы Туринде үлкен арақ-пилотканы салғызып, одан шамамен үш жүз мың қару мойындары өндірілді. Бірмингемнің Кіші Қару Сауда қауымдастығы осы кезеңде көптеген қаруларды жеткізіп берді, ал 1861 жылы осы қару жасаушылардың он төртәүі Бірмингемнің Кіші Қару компаниясын (BSA) құрды. Америкадағы Азамат соғысы кезінде Бирмингемнен Америкаға шамамен 800 000 қару жіберілді. Негізгі жеткізушілердің бірі Уильям Трентер болды, ол Конфедерация күштеріне револьверлермен қамтамасыз етті. Генерал Кастердің Галанд пен Сомервиллдің .44 калибрлі револьвері болғандығы мәлім, ол американдық пистолеттерге қарағанда жылдамырақ оқталды. 19-шы ғасырға қарай, перкуссиялық жүйенің енгізілуі және заманауи өндіріс әдістерінің қабылдануы Бірмингемді британдық атыс қаруының басты өндірушісіне айналдырды. Бірнеше лондондық өндірушілер сақталды, мысалы, үкіметке тиесілі Энфилдтегі Корольдік Кіші Қару фабрикасы, бірақ Бирмингемде Ұлыбританиядағы атыс қаруларының көп бөлігі өндірілді. Осы кезеңде Қарулы аудан жоғары сапалыдан қарапайымға дейін әртүрлі калибрлі қарулар жасады. Жалпы алғанда, британдық қару-жарақ жақсы жасалған, бірақ континенттегілерге қарағанда сәндігі кем болды; ең бастысы, олар сенімділігімен және сапалы шеберлігімен танылды.
The British Government began to rely heavily upon the skilled gun manufacturers of the town. The Napoleonic Wars required special efforts, and between 1804 and 1817 a total of 1,827,889 muskets, rifles, carbines, and pistols were manufactured for the Government alone. 3,037,644 barrels and 2,879,203 locks were made and then delivered to London for assembly, and around 1,000,000 items were also delivered to the East India Company, which fought alongside the British forces. It has been estimated that production of guns and components between 1804 and 1815 averaged more than three quarters of a million items per annum, more than two thirds of England's production during this period. Birmingham Proof House was built in 1813, then one of only two such proof houses in England, the other being in London. The building was managed by a consortium of the town's gun traders, its purpose being to ensure that the guns manufactured in the area were safe for use. It is still in use. The number of firms in Birmingham's gun industry was 125 in 1815, 455 in 1829 (two thirds of these in the Gun Quarter), and by 1868 there were 578 gun firms in the city. The trade employed 2,867 people in 1851, out of a total of 7,731 in the whole of England and Wales. "Gun makers" did not usually manufacture the parts for their guns or even assemble them: in keeping with the traditional nature of Birmingham's manufacturing industries, parts were manufactured by independent specialist sub contractors and assembled by "fabricators" or "setters up", the "makers" commissioning and marketing the completed guns. In the late 18th and early 19th century, barrels were mainly manufactured outside the quarter (in Aston, Deritend, Smethwick and West Bromwich), and locks were mainly sourced from the Black Country, but other parts were usually manufactured and assembled within the Quarter. In the late 19th century, Showell's Dictionary of Birmingham listed more than fifty specialist trades involved in gun manufacture, "till late years most of them being carried on under different roofs". The Crimean War brought much business to the gun makers of Birmingham, and from 1854 to 1864 more than 4,000,000 barrels were proved there. Most military gun stocks were made from walnut, whereas for the cheaper African market common beech was used. During the Crimean War a large saw mill was erected in Turin by a gun maker from the quarter, and nearly a third of a million gun stocks were produced from this source alone. The Birmingham Small Arms Trade Association had supplied many of the guns during this period, and in 1861 fourteen of these gun smiths formed the Birmingham Small Arms Company (BSA). It is estimated that around 800,000 weapons were shipped from Birmingham to America during the latter's Civil War. One of the main suppliers was William Tranter, who supplied revolvers to the Confederate forces. General Custer is known to have owned a Galand and Sommerville .44 revolver, which was faster to load than existing American pistols. By the nineteenth century, the introduction of the percussion system combined with the adoption of modern production methods led to Birmingham becoming the dominant producer in British firearms. A few London makers remained, such as the government owned Royal Small Arms Factory in Enfield but Birmingham produced the majority of the firearms in Britain. During this time the Gun Quarter made a variety of calibre weapons from high quality to the less elaborate. In general, British weapons were well made, but less decorative than those produced on the continent; above all they earned a reputation for reliability and fine craftsmanship.
20 ғасыр
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда үкімет Бірмингемнің инженерлік компанияларына қару-жарақ өндірісі мүмкіндігімен қайтадан жүгінді, және бірнеше апта ішінде Бірмингем мен Қарулы Квартал оқ-дәрі және қару жасауға қарқынды дайындықтарды көрді. Көптеген жұмысшылар әйелдер болды, себебі ер адамдар қарулы күштерге аттанды. АҚШ және Еуропада қару өндірісінің жоғары деңгейде механикаландырылуы ғасырлар бойы білікті маман шеберлерге негізделген Бірмингем қару саудасының төмендеуіне елеулі үлес қосты. Жаппай өндірілген, со-аталған "дайын" қарулар 1880 жылдары нарыққа көптеп түсе бастады; саудада жұмыс істеген Бірмингем тұрғындарының саны 1881 жылы 5500-ден 1911 жылы 4100-ге дейін азайды. 1960 жылдары соғыстан кейінгі қала құрылысшылары Қарулы Кварталдың көптеген дәстүрлі шеберханаларын бұзды, ал аймақ Бірмингемнің ішкі айналма жолының салынуымен екіге бөлінді. 1963 жылы жергілікті газет "Sunday Mercury" "Қарулы Кварталдың өлімі" туралы хабарлады.
The outbreak of World War I saw the Government once again approach Birmingham engineering companies with the prospect of arms manufacture, and within a matter of weeks Birmingham and the Gun Quarter witnessed much preparation for ammunition and gun manufacture. Many of the workers were women due to the enlistment of men into the armed forces. The increasing mechanisation of gun manufacture in the US and Europe was a significant step in the decline of the Birmingham gun trade, which had for centuries been based on the skilled specialist craftsman. The mass produced, so called 'ready made' guns began to flood the market in the 1880s; the number of Brummies employed by the trade fell from 5,500 in 1881 to 4,100 in 1911. In the 1960s, many of the traditional workshops of the Gun Quarter were demolished by post war town planners, with the area split in two by the construction of the Birmingham Inner Ring Road. In 1963, a local newspaper, the Sunday Mercury announced the 'Death of Gun Quarter'.
Қазіргі заман
Қазіргі таңда Қарулы Кварталда қару-жарақ өндірушілер мен сатушылардың санаулы ғанасы қалды. Аймақтағы соңғы ірі қару-жарақ және мылтық өндіруші – Уэсли Ричардс. Ұлыбританияның қару иеленуге қатысты қатаң заңдары, соның ішінде спорттық қару-жараққа байланысты, елде атыс қаруының шағын коммерциялық нарығын құрады; осының салдарынан, Бірмингемнің қазіргі қару өндірісінің басым бөлігі пневматикалық қарулар болып табылады. Қарулы Квартал 21-ші ғасырда да төмендеуін жалғастырды, 2003-2006 жылдар аралығындағы 3 жылда өндіріс жұмыстарының шамамен 25% жоғалды, және бұл тенденция жалғасуда, көптеген бос және жеткіліксіз пайдаланылатын ғимараттар бар. 2011 жылдың тамызында Бірмингем қалалық кеңесі Қарулы Кварталдың атын өзгерту туралы шешім қабылдағанда дау туды, бұл қадам көпшілікке ұнамады. Кеңеске жергілікті шіркеу тобының 50 тұрғынынан Сент-Джордж және Сент-Чад Кварталы деп атауын өзгерту туралы петиция келіп түсті. Бұл туралы «Бірмингем Пост» газеті жариялады, жауабында 4500-нен астам адам атауды өзгертуге қарсы петицияға қол қойды.
Today only a small handful of gun manufacturers and traders remain in the Gun Quarter. The last remaining large gun and rifle manufacturer in the area is Westley Richards. Due to the UK's tight laws regarding gun ownership, including sporting arms, there is only a small commercial market for firearms in the country; consequently, the majority of Birmingham's gun manufacture today is of air guns. The Gun Quarter has continued to decline in the 21st century, losing approximately 25% of its manufacturing jobs in the 3 years from 2003 to 2006, and the trend is continuing, with many vacant and underused buildings. In August 2011 a controversy was created when the Birmingham Council, in an unwelcome move, decided to change the name of the Gun Quarter. The council had received a petition from a mere 50 residents from a local church group to change the name to St George and St Chad's Quarter. The Birmingham Post reported on it, in response over 4,500 signed a petition not to change the name.
Фермер және Галтон қару өндірушісі
Сегізінші ғасырда Бирмингемдегі Фермер және Гальтон қару-жарақ өндірушілері мыңдаған атыс қаруын өндірді, оларды еуропалық саудагерлер мен африкалық кәсіпкерлер құл саудасында және құлдарды ұстау үшін пайдаланды. 1702 жылы Джеймс Фармер қару өндіру бизнесін бастады, ал үш онжылдық ішінде Сэмюэл Гальтон ағаның (Сэр Фрэнсис Гальтонның бес атасы) инвестицияларын қамтамасыз етті. Галтон ақырында Стилхаус-Лейндегі өндірушілердің Бирмингем бөлімшесін басқарды. Қару-жараққа сұраныс өте жоғары болды, және Фармер мен Гальтон оны қанағаттандыруға тырысты. Сауданың көлемі соншалық болды, Хью Томас 1765 жылы «Бирмингемнен Африкаға 150 000 қару жіберілді» деп мәлімдейді, олар құлдың құны ретінде басқа да жабдықтар, металл немесе матамен бірге саудаланды. Бұл ошаратын статистика, себебі 1765 жылы Бирмингемнің халқы шамамен 30 000 адамды құрады, яғни Африкаға қала тұрғындарынан бес есе көп қару жіберілген. Фермер мен Гальтонның пайда болуы, өсуі және сату ұйымы құл саудасымен байланысты қалыптасты. 1742 және 1760 жылдар аралығында фирма өзінің өнімнің басым бөлігін экспортқа шығарды; бұл Ұлыбританияның өнеркәсіптік революциясына дейінгі кезең еді. 1750 жылдары олар Африкамен сауда жасайтын компания комитетіне қару-жарақпен жабдықтаушы болды, бұл фирманың қарқынды өсуіне мүмкіндік берді, осылайша оны Бирмингемдегі ең ірі және табысты кәсіптердің біріне айналдырды.
During the eighteenth century, the Birmingham based Farmer and Galton Gun Manufacturers produced thousands of firearms which were used by European merchants and African business people in the trade and capture of slaves. In 1702, James Farmer began his gun manufacturing business, and within three decades had secured the investments of Samuel Galton senior (great grandfather of Sir Francis Galton). Galton eventually took charge of the Birmingham branch of the manufacturers on Steelhouse Lane. Guns were in high demand, a demand that Farmer and Galton aimed to satisfy. Such was the extent of the trade, that Hugh Thomas suggests that by 1765, '150,000 guns had been sent to Africa from Birmingham alone', being traded along with other pieces of hardware, metal or cloth, as the price for a slave. This is a shocking statistic, considering that the population of Birmingham was around 30,000 in 1765, meaning that five times more guns had been sent to Africa than were people in the city. The origins, growth and sales organisation of Farmer and Galton were shaped by the slave trade. Between 1742 and 1760, the firm manufactured the largest part of its output for export; the period immediately before Britain's Industrial Revolution. In the 1750s, they were the chief supplier of arms to the Committee of the Company of Merchants Trading in Africa, enabling the firm to grow rapidly, making it one of the biggest and most successful businesses in Birmingham.