Генри Стаффорд, 1-ші Стаффорд бароны: Өмірбаяны мен қызметі
Henry Stafford, 1st Baron Stafford
Генри Стаффорд, 1-й барон Стаффорд (1501-1563) – ағылшын аристократы. Әкесінің қудалануынан кейін отбасының құрметін қайта жаңартты. Тарих, генеалогия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия дворяны (1501–1563)
English nobleman (1501–1563)
Генри Стаффорд, 1-ші Барон Стаффорд (18 қыркүйек 1501 – 30 сәуір 1563) – ағылшын дворяны. Әкесі, Букингемнің 3-ші герцогі Эдвард Стаффордтың 1521 жылы мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен өлім жазасына кесіліп, барлық отбасылық мүліктері мен атақтары тәркіленгеннен кейін, ол отбасының бұрынғы беделінің бір бөлігін қайтаруға қол жеткізді.
Henry Stafford, 1st Baron Stafford (18 September 1501 – 30 April 1563) was an English nobleman. After the execution for treason in 1521 and posthumous attainder of his father Edward Stafford, 3rd Duke of Buckingham, with the forfeiture of all the family's estates and titles, he managed to regain some of his family's position
Шығу тегі
Ол 1501 жылдың 18 қыркүйегінде Кенттегі Пеншёрст-плас орындасында, Эдвард Стаффордтың (1477–1521), Букингемнің 3-ші герцогының, Стаффордширдегі Стаффорд қамалы мен Глостерширдегі Торнбери қамалының жалғыз ұлы және мұрагері, оның әйелі Элеонора Перси, Генри Персидің, Нортумберлендтің 4-ші графының және Мод Герберттің қызы болып дүниеге келді.
He was born on 18 September 1501 at Penshurst Place in Kent, the only son and heir of Edward Stafford, 3rd Duke of Buckingham (1477–1521), of Stafford Castle in Staffordshire and of Thornbury Castle in Gloucestershire, by his wife Eleanor Percy, a daughter of Henry Percy, 4th Earl of Northumberland and Maud Herbert.
Атақтары мен лауазымдары
1521 жылы әкесінің биліктен алынуына дейін, ол әкесінің екінші дәрежелі титулы – Стаффорд графының құрметті атағымен аталды. 1547 жылы ол Парламенттен тегін қайтару туралы өтініш білдірді, бірақ әкесінен тартып алынған жерлерді немесе титулдарды талап етпеді. 1548 жылы король Эдуард VI оны Парламентке шақырды, осылайша ол 1-ші Стаффорд бароны атанды. Барония бастапқыда жаңадан құрылған титул деп есептелді, бірақ 1558 жылдың ақпанында ол 1299 жылғы алғашқы құрылымның басымдығын мойындату құқығын жеңіп алды, ол оның атасы Эдмунд де Стаффорд, 1-ші Стаффорд бароны (1272/3 – 1308) үшін, Стаффордширдегі Стаффорд қамалында, Стаффорд феодал бароны ретінде құрылған болатын. 1554 жылы королева Мария I-ге қаржылық көмек сұрап өтініш білдіргеннен кейін, ол Казнашылықтың екі кассирінің бірі болып тағайындалды, бұл лауазым оған жыл сайын 50 фунт стерлинг гонорар әкелді. Бұл Стаффорд бароны титулының 4-ші құрылымы еді, одан кейін оның ұрпағы Роджер Стаффорд, 6-шы Стаффорд бароны (жастық шағында "Флойд" деген тегімен танымал болған) 1639 жылы бас тартты. "Бұл бақытсыз адам, соңғы герцогтің шөбересі, сол кезде алпыс беске толып, өзін ұялтатын жағдайға түсіп, өз атын айтудан ұялып, ұзақ уақыт бойы Фладд немесе Флойд деп аталды, болжам бойынша, ол ерте жасында тәрбиелеп, қамқорлық жасаған ағасының қызметшісінің тегін қабылдады." 1528 жылы Грей Иннде заңгерлік білім алған ол 1531 жылы Стаффорд округінің жазушысы лауазымына тағайындалды, бұл оның әулетінің ежелгі резиденциясы – Стаффорд қамалының жанындағы қызмет еді. Кейіннен 1536 жылы ол Стаффордшир және Шропшир округтарының бейбіт судьясы болып тағайындалды. 1558 және 1559 жылдар аралығында ол Стаффордширдің лорд-лейтенанты болды, бұл лауазымға Бейбітшілік кеңсесіне тағайындалу кірді. Кейде ол 1545 және 1547 жылдары Стаффорд округінен Ұлыбритания Парламентіне депутат болған Генри Стаффорд деп есептеледі, бірақ бұл оның заңсыз туған інісі Генри Стаффорд болғандығы ықтимал.
He was styled by the courtesy title Earl of Stafford (his father's secondary peerage) until the attainder of his father in 1521. In 1547 he petitioned Parliament for restoration in blood, but did not claim any of his father's forfeited land or titles. In 1548 he was summoned to Parliament by writ, by King Edward VI, and was thus created 1st Baron Stafford. The barony was initially regarded as a new creation, but in February 1558, he won the right to have it recognised as carrying precedence of the first creation of 1299, created for his ancestor Edmund de Stafford, 1st Baron Stafford (1272/3 1308), of Stafford Castle in Staffordshire, feudal baron of Stafford. In 1554, having petitioned Queen Mary I for financial assistance, he was made one of two Chamberlains of the Exchequer, a position that brought him an annual fee of £50. This was the 4th creation of the title Baron Stafford which eventually was surrendered in 1639 by his descendant Roger Stafford, 6th Baron Stafford (called in his youth by the surname "Floyde" "This unfortunate man, the great grandson of the last Duke, was then sixty five, and had sunk into so abject a condition that he felt ashamed of bearing his own name, and long passed as Fludd, or Floyde, having, it is supposed, assumed the patronymic of one of his uncle's servants, who had reared and sheltered him in early life." Having trained as a lawyer at Gray's Inn in 1528, in 1531 he was appointed to the honourable post of recorder of the borough of Stafford, next to his family's ancient seat of Stafford Castle. He was later appointed a justice of the Peace for both Staffordshire and Shropshire in 1536. Between 1558 and 1559 he was the lord lieutenant of Staffordshire, a role which included being appointed as clerk of the Peace. He is sometimes identified as the Henry Stafford who sat for Stafford in the House of Commons in 1545 and 1547, but it is more likely that this was his illegitimate half brother Henry Stafford.
Әдебиет
Стаффордтың 300-ге жуық кітаптан тұратын мол кітапханасы болды, олардың көп бөлігі латын тілінде еді. 1548 жылы ол Эдвард Фокстің 1534 жылғы трактатын ағылшын тіліне аударды, ол "Патшалық және шіркеу билігі арасындағы нағыз айырмашылық" деген атпен жарияланды (алғашқы латынша атауы De vera differentia regiae potestatis et ecclesiae). Мария I патшайым тұсында ол қайтадан католик дініне қайтып, Эразмның Лютерге қарсы екі трактатын аударды, алайда олардың екеуі де бүгінге дейін жеткен жоқ. Ол басқа аудармаларға тапсырыс берді, мысалы, Хамфри Ллойдтың Вассейдің несеп туралы еңбегін, сондай-ақ 1559 жылы "Магистраттарға арналған айна" кітабының жарық көруіне әсер етті.
Stafford had an extensive library of about 300 books, mostly in Latin. In 1548 he published an English translation of the 1534 tract by Edward Foxe, as "The True Dyfferens Between the Royall Power and the Ecclesiasticall Power", (original Latin title De vera differentia regiae potestatis et ecclesiae). Under Queen Mary I, he converted back to Catholicism and translated two tracts by Erasmus against Luther, of which neither survives. He commissioned other translations, such as Humphrey Lloyd's version of Vassaeus on urine, and influenced the publication of Mirror for Magistrates in 1559.
Өлім
Ол 1563 жылдың 30 сәуірінде 61 жасында Шропширдегі Коус қамалында, Корбет әулетінің отауында қайтыс болды. 6 мамырда жақын жердегі Вортен шіркеуіне жерленді. Оның құқықтарын ең үлкен тірі баласы Генри Стаффорд, 2-ші барон Стаффорд (1566 жылы қайтыс болды) мұрагерлік етті, ол өзі де шамамен үш жылдан кейін дүние салды.
He died on 30 April 1563, at the age of 61, at Caus Castle in Shropshire, the seat of the Corbet family. He was buried on 6 May in nearby Worthen Church. He was succeeded in his titles by his eldest surviving son Henry Stafford, 2nd Baron Stafford (died 1566), who himself died almost three years later.