Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс торпедалары: G7a(TI), G7e(TII), G7e(TIII) модельдері. Бумен және электрмен жұмыс ілейтін торпедалар туралы толық ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс торпедасы
World War II German torpedo
G7a (TI) – 1934 жылы қолданысқа енгізілген стандартты Kriegsmarine торпедасы. Бұл декалинды жағатын, бумен жұмыс істейтін, ылғал жылытқыш қозғалтқышы бар конструкция, оның жылдамдығы белгілі бір шамада болды. 1936 жылы Kriegsmarine-нің алғашқы электрмен жұмыс істейтін торпедасы G7e (TII) енгізілді. 1942 жылдан бастап оның орнына G7e (TIII) келді. G7a (TI) соғыс бойы Kriegsmarine-нің негізгі торпедасы ретінде қызмет етті, су үстіндегі кемелерден қолданылған жалғыз торпеда және U-боттардағы электр торпедаларымен бірге пайдаланылды.
The G7a(TI) was the standard issue Kriegsmarine torpedo introduced to service in 1934. It was a steam powered design, using a wet heater engine burning decaline, with a range of at speed. In 1936, the Kriegsmarine's first electrical powered torpedo was introduced with the G7e(TII). It was replaced beginning in 1942 by the G7e(TIII). The G7a(TI) remained in service as the main torpedo of Kriegsmarine for the length of the war, being the only torpedo used from surface vessels, and alongside electric torpedoes on the uboats.
Дизайн
G7a (TI) торпедасының диаметрі, ұзындығы (Ка немесе Kb типіндегі оқ-дәрісімен және Pi1 немесе Pi2 пистолетімен) болды, оқ-дәрісі шамамен 36 Schießwolle зарядты ұстады. Бұл Kriegsmarine-нің алғашқы операциялық торпедасы (сондықтан "TI" = Торпеда нөмірі бірінші) және 1934 жылдан бастап Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін барлық неміс су асты қайықтары мен торпеда таситын су үсті кемелерінің стандартты торпедасы болды. Торпеда тік жүріп, гироскоппен басқарылатын конструкция болды. TI айнымалы жылдамдыққа ие болды: 81 км/сағ (5500 йд, 44 түйін), 7500 м 74 км/сағ (8250 йд, 40 түйін) және 12000 м 55,6 км/сағ (13200 йд, 30 түйін). 44 түйін режимі тек Schnellboote сияқты торпедалық қайықтарда, күшейтілген қозғалтқыштары бар торпедаларда қолданылды. TI – неміс конструкциясымен жасалған, операциялық қолданыстағы әскери-теңіз торпедасының соңғы үлгісі, дәстүрлі ылғалды жылу әдісімен жұмыс істейтін. Торпеда қысылған ауа мен бу қоспасымен жұмыс істейтін қозғалтқышпен жабдықталған. Decaline отыны жанғыш камерада тұщы судан бу шығарып, жану арқылы қыздырылды. Торпеданың жылдамдығы төмен қысымды реттегіштен (30/40/44 түйін үшін үш режим) жанғыш камераның түбіне берілетін қысым деңгейімен анықталды. Соның салдарынан пайда болған қыздырылған бу төрт цилиндрлі поршеньді қозғалтқышты қуаттандырды, ол екі қарсы айналатын винтті қозғалтты. Бұл қозғалтқыш жүйесі TI-ге үлкен жылдамдық пен қашықтық беруімен қатар, өте шулы болуы және көптеген торпедаларға тән, ұзын көпіршік із қалдыруы сияқты кемшіліктері де болды. Бұл кемшілікке жапондық беттік 93-ші және су асты 95-ші типтегі торпедалар, байытылған оттегімен жұмыс істейтін ылғалды жылытқышпен жабдықталғандықтан, жатпады. Су асты қайықтары үшін бұл TI-ді негізінен түнде пайдалануға мүмкіндік берді, осылайша оның іздері аз байқалатын болып, су асты қайықтың орналасқан жерін және күтпеген шабуыл мүмкіндігін сақтап қалуға болады. Күндіз электр қуатымен жұмыс істейтін торпедалар артықшылыққа ие болды. 1934-1940 жылдар аралығында TI және TII үшін қол жетімді жалғыз оқ-дәрі Ka типі болды, оған екі пистолет қолданылды: Pi G7A AZ және Pi G7a MZ. Біріншісі тікелей әрекет ететін механикалық пистолет болса, екіншісі қосымша әсер ету механизмімен (магниттік) жабдықталған. Екі механизм де кемшіліктеріне ие болды және соғыстың басынан 1942 жылға дейін жалғасқан неміс "Торпедо дағдарысына" (Torpedokrise) себепкер болды. Механикалық бұрылу қолдары тым қысқа болды, ал магниттік тұтану механизмін солтүстік жарты шардың табиғи магниттік өрістеріне және тар фиордтарға дұрыс реттеу мүмкін болмады. Бұл мәселелер нысанаға ерте немесе кеш жарылысқа, тіпті нысанаға тиген кезде де жарылмауына себеп болды. Бұл мәселелер дұрыс жұмыс істейтін Pi1 механикалық пистолеті, кейіннен Pi2 механикалық/магниттік пистолеті енгізілгенге дейін осы кезеңде көптеген жағдайларда қайталанды. Сонымен қатар, тереңдік механизмінде U- қайықтарында сақтау кезінде вакуумның ағып кетуіне әкелетін конструкциялық ақау бар еді, бұл торпеданың тым тереңге түсуіне себеп болды. Бұл мәселелер TI және TII торпедаларына тән болды, бірақ TI-де әлсіз қозғалтқыш блогы (44 түйін режимінде жарылу) және TII-де нашар жұмыс істейтін батареялар да болды. Мәселелердің ауырлығы соншалық, адмирал Dönitz: "әскери тарихында мұндай пайдасыз қарумен соғысқа жіберілген күш ешқашан болған емес" деді. Жалпы, барлық мәселелер 1942 жылға дейін жаңа тереңдік механизмдері мен жаңа пистолеттер жасалып, пайдалануға берілгеннен кейін шешілді. TII жақсартылған батареялары бар TIII-ке ауыстырылды.
The G7a(TI) torpedo was in diameter, in length (with a type Ka or Kb warhead and Pi1 or Pi2 pistol), the warhead holding a charge of approximately of so called Schießwolle 36. It was Kriegsmarine's first operational torpedo (hence "TI" = Torpedo number one), and the standard issue torpedo for all German U boats and surface torpedo bearing vessels from 1934 to the end of WW2. The torpedo was a straight running unguided design, controlled by a gyroscope. The TI had variable speed, running a distance of 5,000 m at 81 km/h (5,500 yd at 44kt), 7,500 m at 74 km/h (8,250 yd at 40 kt), and 12,000 m at 55.6 km/h (13,200 yd at 30 kt). The 44 kt setting was used only by torpedo boats like the Schnellboote on torpedoes with a reinforced engine. The TI was the last naval torpedo of German design in operational use with the traditional standard wet heat method of propulsion. The torpedo was powered by an engine fed by a mixture of compressed air and steam. Decaline fuel was burning in a combustion chamber, creating steam from fresh water. The torpedo's speed was determined by the level of pressure (three settings for 30/40/44 kn) from the low pressure regulator feeding air to the bottom of the combustion chamber. The resulting superheated steam powered a four cylinder reciprocating engine, in turn powering a pair of contra rotating propellers. Though this system of propulsion gave the TI great speed and endurance it had the distinct disadvantage of being very noisy and leaving a long wake of bubbles, common to most torpedoes of the period, with the exception of the Japanese surface launched Type 93 and submarine launched Type 95, which were fuelled by an enriched oxygen wetheater engine. For U boats, this relegated the TI for use mainly at night, when its wake was least noticeable, so as to not give away the element of surprise and the location of the submarine that fired it. During daytime, the electrical propulsioned torpedoes were favoured. For the period 1934 1940 the only available warhead for the TI and TII were the Type Ka, with two available pistols: The Pi G7A AZ and the Pi G7a MZ. The former was a direct acting mechanical pistol, while the latter had an additional influence mechanism (magnetic). Both mechanisms were flawed and contributed to the german "Torpedokrise"(torpedo crisis) which lasted from the start of the war and through 1942. The mechanical deflection arms was designed too short, and the magnetic igniting mechanism couldn't be properly tuned for the natural magnetic fields in the northern hemisphere and narrow fiords. These issues led to premature or late detonations, as well as failing to detonate even when hitting the target, in numerous cases during this period until properly working pistols were introduced with first the mechanical Pi1, and later the combined mechanical/magnetic Pi2. Also, the depth mechanism had a design issue leading to leakage of vacuum when stored on the U boats, causing the torpedo to run deep. The problems were common for the TI and TII torpedoes, but the TI also had issues with weak engine blocks (cracking at 44 kt setting), and the TII had issues with poorly performing batteries. The problems were so serious, Admiral Dönitz said, " never before in military history has a force been sent into battle with such a useless weapon." In general, all issues were resolved by 1942 when new depth mechanisms and new pistols had been developed and put into service. The TII was then also replaced by the TIII with improved batteries.
Қолдану
Кем дегенде бір рет, ТИ-дің қозғалысынан оның орналасқан жері белгілі болғандықтан, U қайығы бомбаланған жағдай тіркелген. 1939 жылдың 14 қыркүйегінде U 30 қайығы, SS Fanad Head кемесіне артынан торпедалық түтікшенің көмегімен ТИ жіберген кезде, күтіп отырған Ұлыбританияның Fairey Swordfish әскери-теңіз бомбалаушыларының шабуылына ұшырады. U 30 шабуылда зақымданбады және соғыс аяқталғанға дейін қызмет етті, содан кейін батырылды. TI гироскоптық бағдарламалық басқаруы бар түрлері де шығарылды, Fat I және Lut I немесе Lut II үлгілеріндегі жұмыс механизмдері конвойларға шабуыл жасау және одақтас эскорттарынан өзін қорғау үшін негізінен қолданылды.
There is at least one recorded case of a U boat being bombed based upon her position being given away by a TI's wake. On 14 September 1939, U 30 was attacked by loitering United Kingdom Fairey Swordfish naval bombers when she fired a TI from her stern torpedo tube at the SS Fanad Head. U 30 was undamaged in the attack and served until she was scuttled at the end of the war. The TI were also issued in versions with program steering gyroscopes, using the Fat I and Lut I or Lut II pattern running mechanisms primary for use in attacking convoys and as self defence against allied escorts.