Екінші дүниежүзілік соғыс алдындағы Германияның әскери-теңіз күштерін кеңейту жоспары

Кіріспе

Германияның Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын ірі әскери-теңіз флотын құру жоспары

«Z» жоспары – 1939 жылдың басында Адольф Гитлер тапсырған «Крихсмарине» (Германия әскери-теңіз флоты) қайта жарақтандыру және кеңейту жоспары. Флот Ұлыбританияның теңіз күшін басып озу үшін жасалды және 1948 жылға дейін аяқталуы тиіс еді. Жоспарды әзірлеу 1938 жылы басталды, бірақ ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі екі онжылдықта «Oberkommando der Marine» (Теңіз жоғары қолбасшылығы) стратегиялық ойлауының қалыптасуын көрсетті. Жоспарда Корольдік теңіз флотымен шайқасуға арналған он линкор және төрт авианосецке негізделген флот құру көзделген. Бұл күш британдық кемелерге шабуыл жасайтын көптеген алыс қашықтықтағы крейсерлермен күшейтілуі тиіс еді. Сондай-ақ, салыстырмалы түрде аз сандағы U- қайықтар да қарастырылды. 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, «Z» жоспары бойынша тапсырылған жаңа кемелердің құрылысы дерлік аяқталмаған еді. Өндірістік қуаттылықты маңыздырақ қажеттіліктерге ауыстыру қажеттілігі «Крихсмарине» флотын құрылыс бағдарламасынан бас тартуға мәжбүр етті, және соғыс кезінде «Z» жоспары бойынша тапсырыс берілген тек бірнеше ірі кеме аяқталды. Дегенмен, жоспар Екінші дүниежүзілік соғыстың барысына елеулі әсер етті, өйткені соғыс басталған кезде бірнеше ондаған U- қайықтар ғана дайын болды. Адмирал Карл Дёництің U- қайықтар флоты Ұлыбританияға қарсы сауда соғысында жеңіске жету үшін қажет деп саналған 300 U- қайыққа 1943 жылға дейін жетпеді, ол кезде оның күштері шешуші жеңіліске ұшырады.

Версаль шартына сәйкес кеме құрылысы

Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін неміс қарулы күштері Версаль келісімінің шектеулеріне бағынды. Жаңа Рейхсмарина үшін бұл алты дредноутқа дейінгі соғыс кемесі, алты ескі жеңіл крейсер, он екі эсминец және он екі торпедалық катермен шектелгенін білдірді. Тағы екі дредноутқа дейінгі соғыс кемесі, екі крейсер, төрт эсминец және торпедалық катер әрқайсы резервте сақталуы мүмкін болды. Соғыстан кейін салынған алғашқы ірі кеме – 1920 жылдардың басында салынған жеңіл крейсер «Эмден» болды. Одан кейін «Кёнигсберг», «Карлсруэ» және «Кёльн» атты тағы үш жеңіл крейсер салынды, сондай-ақ «Кёнигсберг» класының модификацияланған екі нұсқасы – «Лейпциг» және «Нюрнберг» крейсерлері де салынды. Сонымен қатар, немістер Нидерландыда NV Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw (IvS) атты жалған корпорация құрды, осы корпорация арқылы су асты кемелерін құпия түрде дамытуды жалғастырды. Бұл Версаль келісімінің 191-бабын бұзу болды, аталған баб Германияға кез келген мақсатта су асты кемелерін иеленуге немесе салуға тыйым салған. IvS шетелдік теңіз күштері үшін бірнеше су асты кемелерін салды, оның ішінде түрік TCG Gür су асты кемесі, ол I типті U қайығының негізі болды, және фин Vesikko су асты кемесі, ол II типті U қайығының прототипі болды. Келісімде Германияның қырық жылға толған соң дредноутқа дейінгі соғыс кемелерін ауыстыруға құқығы бар екені де көрсетілген, бірақ жаңа кемелердің суыруы бұрынғыдан артық болмауы керек еді. Осы шектеулерге жауап ретінде немістер Англия мен Францияның құрған жаңа ауыр крейсерлерінен басым түсетін, «панцершифф» (қоршалған кеме) деп аталған қуатты ауыр крейсерді салуға тырысты. Британдық және француздық ауыр крейсерлердің жобалары Вашингтон теңіз келісімі (және одан кейінгі Лондон теңіз келісімі) бойынша 10 000 тонналық суыруда 203 мм калибрлі қарулармен шектелген болса, немістер «Дойчланд» крейсерін алты 203 мм қарумен жарақтандыруды жөн көрді. Немістер одақтастардан әлдеқайда қуатты кеме салып, одақтастарды Германияны Вашингтон келісім жүйесіне қабылдауға мәжбүрлеуге үміттенді, осылайша «Дойчландты» жоюға және Версаль келісімімен наложен шектеулерді жоюға мүмкіндік алады. Француздар Германияға кез келген жеңілдіктерге қарсы болды, сондықтан «Дойчланд» және тағы екі бірлік – «Адмирал Шеер» және «Адмирал Граф Шпее» крейсерлері салынды. 1932 жылы Рейхсмарина Рейхстаг арқылы «Шиффбауэрсацплан» («Кемелерді ауыстыру жоспары») қабылдануын қамтамасыз етті. Жоспарда екі бөлек өндіріс кезеңі көзделген, біріншісі 1930 жылдан 1936 жылға дейін, ал екіншісі 1936 жылдан 1943 жылға дейін. Соңғы кезең Версаль келісімінің шектеулерін бұзуға бағытталған. Келесі жылы Адольф Гитлер Германияның рейхсканцлері болды. Ол Версаль келісімінің шектеулерін бір жақты түрде алып тастады және қарулы күштерді жүйелі түрде қайта құруды бастады. «Панцершиффтер» әкелген бедел екі жақсартылған кеме, D класын тапсыруға әкелді. Бұл кемелер тоқтатылып, қайта тапсырыс берілді, олар «Шарнхорст» және «Гнейзенау» соғыс кемелері болды, олар тоғыз 28 см қарумен және алдыңғыларына қарағанда әлдеқайда жақсы бронямен жарақтандырылған. 1935 жылы Гитлер Англия-Германия теңіз келісімін жасады, ол Германияға барлық соғыс кемелерінің санын корольдік теңіз күштерінің 35 пайызына дейін арттыруға мүмкіндік берді. Екі кемеге арналған бастапқы жобалар бастапқыда 30 000 тонналық суырумен 305 мм қарулармен жарақтандыруды көздеген, бірақ екі жаңа француздық «Дюнкерк» класындағы кемелерге қарсы тұру үшін жаңа кемелер айтарлықтай үлкейтілді, суыруы 35 000 тоннадан асып, 305 мм қарулармен жарақтандырылды.

Following the end of World War I, the German armed forces became subject to the restrictions of the Treaty of Versailles. For the new Reichsmarine, this meant it was limited to six pre dreadnought battleships, six old light cruisers, 12 destroyers and 12 torpedo boats. A further two pre dreadnoughts, two cruisers, and four destroyers and torpedo boats apiece could be kept in reserve. The first major ship to be built after the war was the light cruiser German cruiser Emden in the early 1920s. This was followed by a further three light cruisers of the : German cruiser Königsberg, German cruiser Karlsruhe and German cruiser Köln, and a further two ships that were modified versions of the Königsberg class, German cruiser Leipzig and German cruiser Nürnberg. At the same time, the Germans created a dummy corporation, NV Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw (IvS), in the Netherlands to secretly continue development of submarines. This was in violation of Article 191 of the Treaty of Versailles, which prohibited Germany from possessing or building submarines for any purpose. IvS built several submarines for foreign navies, including the Turkish TCG Gür, which was the basis for the Type I U boat, and the Finnish Finnish submarine Vesikko, which was the prototype for the Type II U boat. The Treaty also stipulated that Germany could replace its pre dreadnought battleships after they reached twenty years of age, but new vessels could displace no more than In response to these limitations, the Germans attempted to build a powerful heavy cruiser—classified as a panzerschiff (armored ship)—that outclassed the new heavy cruisers built by Britain and France. While British and French heavy cruiser designs were bound by the Washington Naval Treaty (and subsequent London Naval Treaty) to a caliber of on a displacement of 10,000 tons, the Germans chose to arm German cruiser Deutschland with six guns. The Germans hoped that by building a ship significantly more powerful than the Allies had, they could force the Allies to admit Germany to the Washington treaty system in exchange for cancelling Deutschland, thereby abrogating the naval limitations imposed by Versailles. The French vehemently opposed any concessions to Germany, and therefore, Deutschland and two further units—German cruiser Admiral Scheer and German cruiser Admiral Graf Spee—were built. In 1932, the Reichsmarine secured the passage of the Schiffbauersatzplan ("Replacement ship construction program") through the Reichstag. The program called for two separate production phases, the first from 1930 to 1936, and the second from 1936 to 1943. The latter phase was secretly intended to break the Versailles restrictions. The following year, Adolf Hitler became the Chancellor of Germany. He unilaterally withdrew from the restrictions of the Treaty of Versailles and began the systematic re building of the armed forces. The prestige brought by the Panzerschiffe led to two improved vessels, the D class, to be ordered. These ships were cancelled and reordered as the battleships German battleship Scharnhorst and German battleship Gneisenau, which were ships armed with nine 28 cm guns and much greater armor protection than their predecessors. In 1935, Hitler signed the Anglo German Naval Agreement, which permitted Germany to build up to 35 percent of the strength of the Royal Navy in all warship categories. The initial designs for two follow on ships—the —initially called for a displacement of with guns, but to counter the two new, French s, the new ships were significantly enlarged, to a displacement of over and guns.

Операциялық философиялар мен даму

Соғыстан кейінгі Германияның әскери-теңіз күштері болашақ құрылыстың бағытын анықтауда келіспеушіліктерге тап болды. 1920 жылдың қыркүйегінде контр-адмирал Вильям Михаэлис жаңа Рейхсмариненің мақсаттарын баяндайтын меморандум жариялады; бұл мақсаттар маңызды кеңеюге қарағанда жағалау қорғанысына басымдық берді. Неміс армиясы Польшаны болашақтағы басты жау деп қарады, ал Әскери-теңіз күштері Польшамен қақтығыс жағдайында Франция Польшаны қолдайды деп есептеді. Осылайша, Рейхсмарине үшін ең ықтимал қарсылас француз теңіз күштері болар еді; мұндай қақтығыста Ұлыбритания бейтараптығын сақтайды деп күтілді. 1930 жылдардың ортасына дейінгі соғыс кемелерінің құрылысы негізінен француз қауіп-қатеріне қарсы бағытталды. Кез келген болжамды U- қайықтары көбінесе саудаға шабуыл жасаудың орнына негізгі флотты қолдайтын болар еді, ал кез келген шабуыл крейсерлік ережелерге сәйкес қатаң түрде жүзеге асырылар еді. Бұл көзқарас 1930 жылдардың ортасына дейін ортодоксалды болып қала берді, содан кейін капитан-лейтенант Карл Дёниц U- қайықтар басшылығына келді. Дёниц шектеусіз су асты кемелері соғысын және конвойлерді басып тастау үшін «қасқыр тобы» тактикасын қолдануды жақтады. 1920 жылдары, соғыс басталғанда теңіздегі жаттығу сапарында болатын крейсерлермен не істеу керек деген сұрақ туындады. Жоғарғы басшылық олардың тәуелсіз сауда шабуылдаушылары ретінде жұмыс істеуі керек деп шешті. 1928 жылы вице-адмирал Эрих Райдер Рейхсмаринеге басшылық еткенде, ол ұзақ қашықтықтағы жер беті шабуылдаушылары тұжырымын толық қолдады. Бұл оның Бірінші дүниежүзілік соғыста вице-адмирал Франц фон Хиппердің штаб бастығы ретінде қызмет еткенімен байланысты болды, онда ол британдық теңіз күшінің басымдығынан флоттың әлсіздігін көрді. 1930 жылдардың соңында Гитлердің агрессивті сыртқы саясаты Ұлыбританиямен қақтығысты ықтимал етуде, әсіресе 1938 жылдың қыркүйегіндегі Мюнхен дағдарысынан кейін. Флотты кеңейту жолы көп ұзамай, 14 қазанда генерал-фельдмаршал Герман Герингтің Германияның қарулы күштерінің көлемін және күшін күрт арттыруға бағытталған қару-жарақ бағдарламасын жариялауымен ашылды. Жоспар 1942 жылға дейін аяқталуы керек еді, сол кезде Гитлер ағылшын-француз одағына қарсы соғыс бастауды жоспарлаған. Дегенмен ол Райдерге соғыс 1948 жылға дейін болмайтынын уәде берді. Гитлер неміс линкорлары «Бисмарк» және «Тирпицтің» құрылысын жеделдетуді, сондай-ақ әлі салынып бітпеген алты жаңа «H» класты линкорды салуды бұйырды. Бұл сегіз линкор жаңа шайқас флотының ядросын құрауы керек еді, ол британдық Корольдік теңіз күштерімен күресе алатын еді. Райдер оның жақтаған жер беті шабуылдаушылары стратегиясы арқылы Ұлыбританияны жеңуге болатынына сенді. Оның жоспарының бастапқы нұсқасы флоттың панцершиптерге, ұзақ қашықтықтағы крейсерлерге және британдық саудаға шабуыл жасау үшін U- қайықтарға орталықтандырылуы керек деген болжамға негізделген. Бұл күштер британдық теңіз күшін шектеуге және Солтүстік теңізде аз сандағы линкорлардың жұмыс істеуіне мүмкіндік беруге тиіс еді. Бұл алғашқы жоба «X» жоспары деп аталды; қысқартылған қайта қарау «Y» жоспары деп аталды, бірақ Гитлер Райдер ұсынған құрылыс жоспарын қабылдамады. Бұл Хитлер іздеген, ол 1939 жылдың 27 қаңтарында мақұлдаған, линкорларға негізделген теңгерімді флотты көрсеткен «Z» жоспарына әкелді. Гитлер талап еткен алты жаңа линкордан басқа, жоспарда Германия типіндегі сегіз жаңа панцершип және 249 U- қайық салу көзделген, құрылыс келесі тоғыз жылға бөлінген. 1948 жылға қарай Германия флотында барлығы 797 кеме болуы керек еді; бағдарламаның құны тоғыз жыл ішінде жұмсалған 33 миллиард рейхсмарканы құрады. Крейсерлер мен басқа да кемелер санының қосымша түзетулері 1 наурызда бекітілді. Райдер, алайда, линкорларды және ұшақ тасымалдаушыларды британдық сауда кемелеріне шабуыл жасайтын панцершиптерге және жеңіл крейсерлерге қолдау көрсету үшін топтарда пайдалану философиясын сақтап қалды, британдық Корольдік теңіз күштеріне тікелей шайқаста шабуыл жасаудың орнына.

The postwar German navy was conflicted over what direction future construction should take. In September 1920, Konteradmiral (Rear Admiral) William Michaelis issued a memorandum laying out the goals of the new Reichsmarine; these goals emphasized coastal defense rather than significant expansion. The German Army viewed Poland as the primary future enemy, and the Navy assumed that in a conflict with Poland, France would support Poland. Thus, the French Navy would be the most likely opponent for the Reichsmarine; Britain was expected to remain neutral in such a conflict. The construction of warships through the mid 1930s was primarily directed against the perceived French threat. Any hypothetical U boats would generally support the main fleet rather than embark on a commerce raiding campaign, and any raiding would be done strictly according to cruiser rules. This view remained the established orthodoxy until the mid 1930s, when then Kapitän zur See (Captain at Sea) Karl Dönitz came to command the U boat arm. Dönitz advocated a return to unrestricted submarine warfare and the adoption of wolfpack tactics to overwhelm convoy defenses. In the 1920s, the question arose over what to do with the cruisers that would presumably be abroad on training cruises when a war would break out. The high command decided that they should operate as independent commerce raiders. When Vizeadmiral (Vice Admiral) Erich Raeder became the head of the Reichsmarine in 1928, he fully endorsed the concept of long range surface raiders. This was in large part due to his service in World War I as the chief of staff to Vizeadmiral Franz von Hipper, where he saw the fleet rendered impotent by the crushing British naval superiority. By the late 1930s, Hitler's aggressive foreign policy made conflict with Britain increasingly likely, particularly after the Munich crisis of September 1938. The path toward a major fleet expansion was paved shortly thereafter, on 14 October, when Generalfeldmarschall (Field Marshal) Hermann Göring announced a colossal armament program to dramatically increase the size and power of the German armed forces. The plan was to be completed by 1942, by which time Hitler planned to go to war against the Anglo French alliance. He nevertheless assured Raeder that war would not come until 1948. Hitler ordered that completion of German battleship Bismarck and German battleship Tirpitz be expedited, along with six new H class battleships yet to be laid down. These eight battleships would form the core of a new battle fleet capable of engaging the British Royal Navy. Raeder meanwhile believed that Britain could be more easily defeated through the surface raider strategy he favored. The initial version of his plan was based on the assumption that the fleet should be centered on panzerschiffe, long range cruisers, and U boats to attack British commerce. These forces would tie down British naval power and allow a smaller number of battleships to operate in the North Sea. This first draft was called Plan X; a pared down revision was renamed Plan Y, but Hitler rejected Raeder's proposed construction plan. This led to Plan Z, which featured the more balanced fleet centered on the battleships Hitler sought, which he approved on 27 January 1939. In addition to the six new battleships Hitler demanded, the plan called for eight new panzerschiffe of the Deutschland type and 249 U boats, with construction spread over the following nine years. By 1948, the German fleet was to include a total of 797 ships; the cost of the program amounted to 33 billion reichsmarks spent over the span of nine years. Further revisions to the numbers of cruisers and other craft were approved on 1 March. Raeder nevertheless retained his operation philosophy of using the battleships and aircraft carriers in task forces to support the panzerschiffe and light cruisers attacking British merchant traffic, rather than directly attacking the Royal Navy in a pitched battle.

Екінші дүниежүзілік соғысқа әсері

Жоспар бекітілгеннен кейін бір жылдан кем уақыт өткен соң тоқтатылғандықтан, Германия теңіз құрылысына тиетін оң әсері минимал болды. Жоспар бойынша бекітілген барлық кемелер соғыс басталғаннан кейін жойылды, тек бірнеше ірі су үсті кемелері ғана соғыстан бұрын аяқталды. Олардың ішінде «Бисмарк» және «Тирпиц», сондай-ақ «Блюхер» және «Принц-Эйген» ауыр крейсерлері бар еді. Алты H класты соғыс кемесі мен төрт авиатасымалдағышсыз, Kriegsmarine Корольдік теңіз күштерімен тең шарттарда кездесе алмады. Kriegsmarine-нің ауыр кемелерінің көпшілігі соғыстың алғашқы жылдарында саудалық рейдтерге қолданылды. Соғыс басталғанда екі панцерлі кеме – «Дойчланд» және «Граф Шпее» теңізде болды; біріншісі сәттілікке жете алмады, ал екіншісі 1939 жылғы желтоқсанда Плата өзені шайқасынан кейін тұтқындалып, батырылды. 1940 жылғы қазаннан 1941 жылғы наурызға дейін адмирал Шеер өз рейдтік операцияларын жүргізіп, он жеті кемені жаулап алды немесе батырды, бұл оны бүкіл соғыс кезеңіндегі неміс капиталдық кемелерінің ең табысты су үсті рейдкері етті. «Шарнхорст» пен «Гнейзенау» 1941 жылдың басында Атлант мұхитына жасалған ірі шабуыл – «Берлин» операциясын жүргізді. «Бисмарк» пен «Принц-Эйген» 1941 жылғы мамырда Атлант мұхитына соңғы рейдтік миссия – «Рейнюбунг» операциясына аттанды. «Бисмарк» британдық крейсерді батырды, бірақ үш күннен кейін өзі де батырылды. «Бисмарк» жоғалғаннан кейін Гитлер Атлант мұхитына жасалатын одан әрі шабуылдарға тыйым салды; қалған капиталдық кемелер Норвегияда флоты ретінде пайдалану үшін және Мурманск маршрутымен Кеңес Одағына бағытталған конвойларға қауіп төндіру үшін шоғырландырылды. «Z» жоспары екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жаңа соғыс кемелерін жасауға мүмкіндік бермесе де, бұл жоспар сол кездегі Oberkommando der Marine (OKM – «Теңіз жоғары қолбасшылығы») стратегиялық ойлауын көрсетеді. Ең маңыздысы, OKM Dönitz-тің Солтүстік Атланттағы су асты кемелерінің кампаниясына қажет U- қайықтарынан гөрі су үсті кемелерін бағалады, нәтижесінде ол соғыстың басында аз ғана су асты кемелерімен қалды. Екі «Шарнхорст» класты линкордың құны шамамен 150 миллион рейхсмаркқа, ал екі «Бисмарк» класты кемелердің құны шамамен 250 миллион рейхсмаркқа бағаланды; осы сомаға немістер жүзден астам қосымша VII типті U- қайықтарын құрастыра алатын еді. Су асты кемелеріне көшу 1943 жылға дейін нақтыланбады, ол кезде кампанияның жемісі жойылған еді. Жоспардың мүмкіндігі Радер мен Kriegsmarine жоспарлаушыларымен ешқашан қарастырылмады; кемелердің құрылысы жеткілікті уақыт болған жағдайда алаңдау тудырмады. Бірақ флотты жұмыс істеу үшін қажетті отынды қамтамасыз ету, мүмкін, ең қиын мәселе болды. 1936 жылдан бастап 1948 жылы бағдарлама аяқталғанға дейін отын тұтынуы төрт еседен астамға өсті, 1,4 миллион тоннадан шамамен 6 миллион тоннаға дейін. Әскери-теңіз күштеріне соғысқа бір жылға жеткілікті отын қорына 9,6 миллион тоннаға жуық сақтау құрылыстарын салу қажет болды; ұзақ соғыс, әрине, одан да үлкен қорды қажет ететін еді. Kriegsmarine-нің күшін қамтамасыз ету үшін қажетті отынға қарағанда, [[Германия армиясы (1935–1945) (Армия), Люфтваффе (Әуе күштері) және азаматтық экономиканың біріктірілген отын талаптарына қарағанда, 1948 жылға қарай 2 миллион тоннадан аз мұнай және 1,34 миллион тонна дизель отыны өндірілуі абсурдты деуге болады.

Since the plan was cancelled less than a year after it was approved, the positive effects on German naval construction were minimal. All of the ships authorized by the plan were cancelled after the outbreak of war, with only a few major surface vessels that predated the plan completed during the conflict. These included Bismarck and Tirpitz, along with the heavy cruisers Blücher and Prinz Eugen. Without the six H class battleships or the four aircraft carriers, the Kriegsmarine was once again unable to meet the Royal Navy on equal terms. Most of the heavy ships of the Kriegsmarine were used as commerce raiders in the early years of the war. Two of the panzerschiffe, Deutschland and Graf Spee, were already at sea at the outbreak of war; the former found little success and the latter was ultimately trapped and forced to scuttle after the Battle of the River Plate in December 1939. From October 1940 to March 1941, Admiral Scheer went on her own raiding operation and captured or sank seventeen ships, which made her the most successful of the German capital ship surface raiders in the entire war. Scharnhorst and Gneisenau conducted Operation Berlin, a major sortie into the Atlantic in early 1941. Bismarck and Prinz Eugen went on the last Atlantic raiding mission, Operation Rheinübung, in May 1941. Bismarck sank the British battlecruiser but was herself sunk three days later. The loss of Bismarck led Hitler to prohibit further sorties into the Atlantic; the remaining capital ships were concentrated in Norway for use as a fleet in being and to threaten convoys to the Soviet Union on the Murmansk Run. Despite the fact that Plan Z produced no new warships in time for World War II, the plan represented the strategic thinking of the Oberkommando der Marine (OKM—"Naval High Command") at the time. Most significantly, the OKM favored surface combatants over the U boats Dönitz needed for his submarine campaign in the North Atlantic, which left him with only a handful of submarines at the start of war. The two Scharnhorst class battleships cost close to 150 million reichsmarks apiece, and the two Bismarck class ships cost nearly 250 million reichsmarks each; for this amount of money, the Germans could have built more than a hundred additional Type VII U boats. The shift to the submarine war was not definitively made until 1943, by which time the campaign had already been lost. The feasibility of the plan had never been considered by Raeder and Kriegsmarine planners; construction of the ships themselves was not a concern, assuming sufficient time had been available. But securing the fuel oil necessary to operate the fleet likely was an insurmountable problem. Fuel consumption would have more than quadrupled between 1936 and the completion of the program in 1948, from 1.4 million tons to approximately 6 million tons. And the navy would have to construct some 9.6 million tons worth of storage facilities for enough fuel reserves to allow for just a year of wartime operations; longer conflicts would of course necessitate an even larger stockpile. Compared to the combined fuel requirements of the Kriegsmarine, [[German Army (1935–1945) (Army), Luftwaffe (Air Force), and the civilian economy, the projected domestic production by 1948 of less than 2 million tons of oil and 1.34 million tons of diesel fuel is absurdly low.