1920-1940 жылдарғы кемелердің торпедоға қарсы қорғаныс жүйесі
Torpedo belt
Кемелердің 1920-40 жылдарғы торпедоға қарсы қорғаныс жүйесі (SPS/TDS). Су астынан шабуылдардан қорғау, кемелердің қауіпсіздігін арттыру мақсатында қолданылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Соғыс кемелерінің броньдеу схемасы (1920-1940 жылдар)
Warship armoring scheme (1920s 1940s)
Торпеда белдеуі 1920-1940 жылдар аралығындағы кейбір соғыс кемелерінің броньдеу схемасының бір бөлігі болды. Ол кеме су сызығын қиып өтетін, тар белдеу бойымен екі жаққа созылған, жеңіл брондалған бөлімшелерден тұратын. Теория бойынша, бұл белдеу торпедалардан немесе су сызығының астына тиген теңіз артиллериясының снарядтарынан болатын жарылыстарды жұта алатын және осылайша кеменің ішкі зақымдануын азайтатын еді. Торпеда белдеулері Жақ қорғау жүйелері (SPS) немесе Торпедадан қорғану жүйесі (TDS) деп те аталады.
The torpedo belt was part of the armoring scheme in some warships between the 1920s and 1940s. It consisted of a series of lightly armored compartments, extending laterally along a narrow belt that intersected the ship's waterline. In theory this belt would absorb the explosions from torpedoes, or any naval artillery shells that struck below the waterline, and thus minimize internal damage to the ship itself. Torpedo belts are also known as Side Protection Systems or SPS, or Torpedo Defense System or TDS.
Негізгі мәлімет: белдіктің жеткіліксіздігі
20-ғасырдың басындағы бронекейлі кемелер (дредноутты линкорлар, бронекруизерлер және кейіннен жеңіл және ауыр крейсерлер) өздерінің негізгі қорғаныш бронясын су сызығынан жоғары орналастырды – «негізгі белдеу» деп аталатын, қабырғаны тікелей бағыттағы оқтан тесілуден қорғауға арналған. Белдеудің астындағы бронь көбінесе жалпы салмақты азайту үшін жұқарады. Бірақ, бұл кеменің су сызығынан төмен торпедалар мен үлкен калибрлі снарядтардан зардап шегу қаупін арттырады. Белдеуді төменге түсіру тиімсіз, себебі бұл кеменің суыруын және тұнғыштығын арттырып, жылдамдығы мен теңізге лайықтылығын төмендетеді.
Armored warships (dreadnought battleships, armored cruisers and later light and heavy cruisers) of the early 20th century carried their main protective armor above the waterline – the "main belt" – which was intended to stop flat trajectory gunfire from piercing the hull. Below the belt, the armor generally tapered away, to reduce overall weight. This, however, makes a ship vulnerable to hits below the waterline from torpedoes and the occasional large calibre shell. Extending the belt downwards is impractical, since this increases displacement and draft, reducing speed and seaworthiness.
Торпедодан қорғау жүйелері
Басқа шешім қажет болды. Алғашқыда торпедалық торлар қолданылып көрілді. Бұл кемелердің бортынан біршама қашықтықта орнатылған, торпедаларды ұстап алуға немесе жарытуға арналған ауыр металл торлар еді. Олар көбінесе тиімсіз болып шықты, себебі оларды тек кемелер тоқтағанда ғана қолдануға болады, су сызығының астындағы снарядтарға қарсы күшсіз еді және миналарға да тиімсіз болды. Кейбір кемелерге су астындағы бронямен жабдықталды. Бұл торпедалардың кемеге енуін тоқтатты, бірақ су астындағы жарылыстан туындаған соққы қару-жарақтарға және сезімтал механизмдерге зақым келтіріп, кеменің конструкциясын күшті күйзеліске ұшыратуы мүмкін еді. 1908 жылдан бастап неміс императорлық теңіз флоты бронекруизерлерде және бір мезгілдегі линкорларда торпедалық бөлімшелерді енгізді. Бірінші дүниежүзілік соғыс барысында мұны жасаған жалғыз флот осы флот болды.
Another solution was needed. Originally, torpedo nets were tried. These were heavy metal mesh nets hung out on booms at some distance from the sides of ships to catch or detonate torpedoes short of the ship. These proved largely ineffective since they could only be deployed when ships were stationary, were useless against shell hits below the waterline, and were ineffective against mines. Some ships were fitted with underwater armor in vulnerable areas below the waterline. This stopped torpedoes from penetrating the ship, but the shock from an underwater explosion could cause damage to weapon mountings and sensitive machinery, along with violently stressing the ships' structure. The German Imperial High Seas Fleet introduced torpedo bulkheads with the armored cruiser and the simultaneous battleships of the since 1908. It was the only fleet during the duration of the First World War to do so.
Торпедоға қарсы тұнбалар
Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы тиімді торпеда қорғаныс жүйесін (ТДС) құру қажеттілігін күшейтті, сондықтан Британдық Әскери-теңіз құрылысы директоры торпедаға қарсы бортылық қорғанысты (балканы) енгізді. Алғашқыда ескі кемелерге қосылған бұл құрылыс, жаңадан салынатын кемелерге де орнатыла бастады. 1915 жылы британдықтар, ал 1917 жылы американдықтар торпедаға қарсы бортылық қорғанысты енгізді. Кейінгі капиталдық кемелердің көпшілігінде кеменің броньдық белдеуімен қоршалған аймағында сыртқы қабырғаның ішінде кемінде бір торпедалық бөлімше болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін салынған көптеген соғыс кемелері күрделі және жақсартылған бүйірлік қорғаныс жүйелерімен жабдықталды, бұл неміс соғыс кемесі Тирпицтің қимасынан көрініп тұрады.
The outbreak of World War I increased the urgency to devise an effective torpedo defense system (TDS), thus the British Director of Naval Construction introduced the anti torpedo bulge. Originally retrofitted to older ships, this was soon added to ships already under construction. In 1915, the British s and in 1917 the American s introduced anti torpedo bulges. Most later capital ships would have at least one torpedo bulkhead inboard of the external hull plating along the area of the ship protected by the armor belt. Most battleships built after World War I had sophisticated and complex side protection systems, as illustrated by the cross sectional drawing of German battleship Tirpitz and .
Торпеда белбеулері
1922 жылға дейін, Вашингтон теңіз келісімі кемелердің салмағын шектегеннен кейін және британдықтардың енгізгенімен, ғана нақты қабатты торпедалық белдеу пайда болды. Екі «Нельсон» кемесі сумен толтырылған белдеуді қолданды, ол тоннаж шектерінде есептен шығарылды, себебі су рұқсат етілген сусымалықты есептеуге кірмейтін. Келесі 20 жыл ішінде әртүрлі елдер TDS-тің көптеген инновациялық дизайндарын сынап көрді. Соғыс кемесі су астында торпедалармен ғана емес, сонымен қатар нысанаға өте жақын жерге мұхитқа құлайтын ауыр теңіз артиллериясының снарядтарынан да зардап шегуі мүмкін. Мұндай снарядтар, әдетте бронебойғыш снарядтар (АП снарядтары) болып табылады, судың қысқа бөлігінен өтіп, су сызығының астындағы белгілі бір қашықтықтағы соғыс кемесіне тие алады. 1914 жылы әдеттегі АП снарядтары сыртқы қаптамада тесік жасап, торпеда сияқты бұзушы күшпен жарылатыны күтілді. Алайда, 1940 жылдары АП снарядтарының технологиясы дамып, жарылыстан бұрын тереңдеу енуге мүмкіндік беретін кешіктірілген қозғалтқыштар енгізілді. Мұндай АП снарядтары әдетте кеме корпусын бұзу кезінде торпедаға қарағанда кішірек тесік жасайды, бірақ корпустағы белдеуден тыс жерде жарылу машина бөлімдеріне және қосымша журналдарға сынықтармен зақым келтіруі мүмкін, бұл өз кезегінде су өткізбейтін тұтастықты бұзады және судың прогрессивті жиналуына әкеледі. Қорғауды арттыру үшін, торпедалық белдеу мен корпус арасына әуе кеңістігі қосылуы мүмкін, бұл соғыс кемесінің суда қалқып тұруын арттырады.
It was not until 1922, in the wake of the Washington Naval Treaty that curtailed ship weights and with the introduction of the British s, that a true layered torpedo belt was introduced. The two Nelsons used a water filled belt, which was written off in the tonnage limits, as water was not part of the calculations for allowed displacement. Over the next 20 years many innovative designs of TDS were tried by various nations. A warship can be seriously damaged underwater not only by torpedoes, but also by heavy naval artillery shells that plunge into the ocean very close to the targeted ship. Such shells which are usually armor piercing shells (AP shells) can pass through a short stretch of water and strike the warship some distance below the waterline. In 1914 typical AP shells were expected to punch a hole in the exterior plate and detonate there with a destructive effect similar to a torpedo. However by the 1940s, advances in AP shell technology incorporated delayed fuses which give AP shells deep penetration capability before exploding; such AP shells will typically make a smaller hole than a torpedo in breaching a ship's hull, but detonating beyond the belt in the hull can cause splinter damage to machinery spaces and secondary magazines, which in turn compromises watertight integrity and encourages progressive flooding. To improve protection against both shells and torpedoes, an air space can be added between the torpedo belt and the hull to increase the buoyancy of the warship.
Бүгін
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін торпеда белдеулері, олар қорғаған көптеген ірі әскери кемелер сияқты, ұшақтардың кеңінен қолданылуымен ескірді, ал кейіннен – әсіресе 60-шы жылдардың соңында және 70-ші жылдары – кемеге қарсы зымырандардың пайда болуымен және кеме корпусының түбінен жарылып, оны бұзуға арналған "ақылды", терең суға батып кететін жаңа буын торпедалар (мысалы, Mark 48) пайда болды.
After the end of World War II torpedo belts, much like many of the large warships they protected, were rendered obsolete by the widespread use of aircraft, and eventually—especially in the late 60s and into the 70s—by the use of anti ship missiles, and a new generation of "smart", deep diving torpedoes (such as the Mark 48) which are designed to detonate under a ship's keel and break its back.