Калькутаның Баллиганж ауданының тарихы мен дамуы

Кіріспе

Баллигунге – Үндістанның Батыс Бенгалия штаты, Калькутта ауданындағы Оңтүстік Калькуттаға қарасты аудан.

Тарих

Шығыс Үндістан компаниясы 1717 жылы Моғол императоры Фаррухсиярдан өздерінің елді мекенінің маңындағы 38 ауылды жалға алу құқығын алды. Олардың 5-і қазіргі Хаура ауданындағы Хугли өзенінің арғы бетінде орналасқан. Ал қалған 33 ауыл Калькутта жағында болды. Бенгалияның соңғы тәуелсіз науабы Сирадж-уд-дауланың құлағаннан кейін, 1758 жылы осы ауылдарды Мир Джафардан сатып алып, қайта ұйымдастырды. Бұл ауылдар жиынтысында Дихи Панчанагарам деп аталды, ал Балигунге – солардың бірі еді. Ол Маратха орнының шегінен тыс, қала маңы деп есептелді. Белтала Дихи Моханпур (кейін Монохарпукур) ауылының бір бөлігі болды. Балигунге құм сату орынының (бенгал тілінде – бали) маңында өсіп, 18-ғасырдағы еуропалықтардың бақша үйлеріне ие болды. Көрнекті тұрғындарының арасында заминдар/жинаушы Джордж Мандевилл және Уоррен Хейстингстің досы полковник Гилберт Айронсайд болды. 1840 жылы Эмили Иден Баллуганджді «біздің Элтем немесе Льюишам» деп атады. Сонымен қатар, қала маңындағы теміржол аймақтың дамуына мүмкіндік бергеннен кейін, білімді бенгалдық орта таптың бекінісіне айналды. 1888 жылы Баллигунге мен Толлигунгеде біріккен тана (полиция бөлімшесі) болды. Бенгалия қайта өрлеуі 19-ғасырдың Калькуттасында тамырлар жіберген кезде, ол бастапқыда Бурабазардың шетінен солтүстік және солтүстік-шығысқа қарай созылған, көбінесе индустар тұратын «үнді қалашығымен» шектелді. Кейінірек «еуропалық қалашықтың» оңтүстік және оңтүстік-шығысқа қарай Бхуванипурге дейін, ал бірнеше он жылдықтан кейін Балигунгеге дейін кеңейді, ол сол кезде қала маңы ретінде дамып жатқан еді. 20-ғасырдың бірінші жартысында «қалалық өркендеу ортасында Калькуттаның бай азаматтары – джут, көмір, шай және басқа да өнеркәсіптермен, саудамен, ақша қарыздауымен және қалалық жылжымайтын мүліктен түсетін кіріспен байланысты адамдар – өте жақсы өмір сүрді». Баллигунге, Санни Парк, Рейни Парк және Саутерн Авенюдің үлкен бөліктері 1930 және 1940 жылдары салынды. Баллигунге, Бхованипур және Алипурдағы көптеген сарайлар қаланың бенгалдық және жаңа марвари элитасы салған, олар «солтүстік Калькуттаның лас аудандарынан оңтүстіктегі сәнді аудандарға» көшуді қалаған.

The East India Company obtained from the Mughal emperor Farrukhsiyar, in 1717, the right to rent from 38 villages surrounding their settlement. Of these 5 lay across the Hooghly in what is now Howrah district. The remaining 33 villages were on the Calcutta side. After the fall of Siraj ud daulah, the last independent Nawab of Bengal, it purchased these villages in 1758 from Mir Jafar, and reorganised them. These villages were known en bloc as Dihi Panchannagram and Ballygunge was one of them. It was considered to be a suburb beyond the limits of the Maratha Ditch. Beltala was a village in Dihi Mohanpur (later Monoharpukur). Ballygunge grew up around a market for sand (bali in Bengali) and had garden houses of 18th century Europeans. Amongst the prominent residents were George Mandeville, the zamindar/ collector, and Colonel Gilbert Ironside, a friend of Warren Hastings. In 1840, Emily Eden called Ballugunge 'our Eltham or Lewisham'. It also emerged as a citadel of the educated Bengali middle class after the suburban railway opened up the area. In 1888, Ballygunge and Tollygunge had a combined thana (police station). When the Bengal Renaissance started taking roots in 19th century Calcutta, it was initially limited to the predominantly Hindu 'Indian town' stretching north and north east from the fringes of Burrabazar, with a somewhat later extension south and south east of the 'European town' to Bhowanipore, and some decades later to Ballygunge, which was then developing as a suburb. In the first half of the 20th century, "in the milieu of relative urban prosperity Calcutta's rich citizens – those connected with jute, coal, tea, other industries, trade, money lending and rentier income from urban property – did fabulously well for themselves." Large chunks of Ballygunge, Sunny Park, Rainey Park and Southern Avenue were developed during the 1930s and 1940s. Many of the mansions in Ballygunge, Bhowanipore and Alipore were built by the city's Bengali and new Marwari elite who wanted to move from the "dirtier sections of north Calcutta to the more fashionable areas in the south".

Орналасқан жері

Баллигундждің солтүстігінде Парк Цирк, шығысында Касба және Шығыс темір жолының оңтүстік қала маңы желісі, оңтүстігінде Дхакурия және көлдер (қазір Рабиндра Саробар деп аталады), ал батысында Бхованипур және Лансдаун аудандары орналасқан. Бұл аймаққа Баллигундж Junction теміржол станциясы қызмет көрсетеді.