Африканың оңтүстік жағалауындағы Агулхас банкі

Кіріспе

Африка континенттік шельфінің ең оңтүстік, кең бөлігі

Агульхас жағалауы (/ə/'/ɡʌ//l//ə//s/, португал тілінен "Агульхас мүйісі", Кабо дас Агульхас, "Ине мүйісі") – Оңтүстік Африка континенттік шельфінің кең, азақ бөлігі. Ол Агульхас мүйісінің оңтүстігіне дейін созылып, кейін тез құлдырайды да, терең теңіз жазығына (абиссаль жазыққа) жалғасады. Бұл жылы Үнді мұхиты мен суық Атлант мұхитының қабаттасатын аймағы. Бұл кездесу теңізде қауіпті жағдай тудырады, нәтижесінде жылдар бойы аймақта көптеген кемелер қырылды. Дегенмен, мұхиттардың осы жерде қосылуы теңіз жануарларының қоректік циклын күшейтеді, сондықтан бұл Оңтүстік Африкадағы ең өнімді балық аулау аймақтарының бірі болып табылады.

Ауқымы мен сипаттамалары

Агульхас жағалауы Африка жағалауы бойында, Кейп түбегінен (18°Ш) Порт-Альфредке (26°Ш) дейін және одан шамамен дейін созылады. Жағалаудан салыстырмалы түрде тіктеп төмендеп, шамамен тереңдікке дейін түседі және оңтүстік жиегінде тіктеп шамамен тереңдікке дейін жетеді. Ол толығымен Оңтүстік Африканың эксклюзивті экономикалық аймағында орналасқан. 2004 жылғы Ұлттық кеңістіктік биоәртүрлілік бағалауы 9 биоаймақта орналасқан 34 биозонаны анықтады (олардың төртеуі жағалаудан тыс). 2011 жылғы Ұлттық биоәртүрлілік бағалауы осы экозоналар мен биозоналарды экоөңірлер және экозоналар терминдерімен алмастырды. 2011 жылы Агульхас экоөңірі төрт ерекше экозонаға бөлінді: Агульхас жағалаулық, Агульхас ішкі тақтасы, Агульхас сыртқы тақтасы және Агульхас тақтасының жиегі. Агульхас жағалауында 33 түрлі бентостық мекендеу ортасы анықталды. Агульхас экоөңірінің жағалауында теңіз деңгейінен төмен орналасқан ондаған жылы сулы рифтер бар. Көптеген су асты рифтері эолианит немесе құмтастан тұрады, бірақ гранит, кварцит және сазтасты рифтері де кездеседі. Агульхас рифтері өте әртүрлі және әртүрлі субтиптерді қамтиды. Кейбір рифтер қорғалатын аумақтарда орналасқан, бірақ олардың тек бір бөлігі ғана балық аулаудан қорғалған.

Океанография

Агульхас жағалауы – Атлант мұхиты, Үнді мұхиты және Оңтүстік мұхит ағыстарының кездесетін табиғи шекарасы болып табылады, нәтижесінде әлемдік мұхиттардың ең алапат суларының бірі пайда болады.

Агульхас ағысы

Агульхас ағысы Африканың шығыс жағалауымен және жағалаудың оңтүстік-шығыс жиегінен оңтүстікке қарай ағады. Содан кейін ол Үнді мұхитына оңтүстік-батысқа қарай кері бұрылады. Бұл кері бұрылудың нәтижесінде меандрлар, омыртқалар және жіпшелер сияқты қарқынды айналымдық белсенділіктер пайда болады. Агульхас ағысы жағалаудан өтеді және Агульхас ағымы модификаторы (ААМ) жағалауға жете алады. Агульхас ағысы бұралып өскенде, оның ені кеңейеді, ал жылдамдығы төмендейді. ААМ жағалауға қарай күшті қарсы ағым тудырады. Агульхас ағысы Оңтүстік Африканың шығыс жағалауындағы континенттік шельфке жеткенде, Натал импульстары деп аталатын ірі циклоникалық бұрандалар қалыптасады (яғни, Наталдың шығыс Агульхас жағалауында). Бұл импульстар Агульхас жағалауы бойымен қозғалғанда, Агульхас ағынынан Агульхас сақиналарын бөліп алуға бейім. Мұндай сақинаның бөлінуін Натал импульсы ғана тудыра алады, бірақ кейде Агульхас қайту ағынындағы меандрлар бірігіп, Агульхас сақинасының бөлінуіне көмектеседі.

Түйіннің сырғанауы және сақиналары

Агульхас сақиналары – Агульхас жағалауының шығыс шетімен Агульхас ағысынан бөлініп, Оңтүстік Атлантикаға қарай жылжып баратын ірі антициклондық айналымдар немесе мұхит суының жылы ядролы сақиналары. Агульхас ағымы Оңтүстік Африканың шығыс жағалауына жеткенде, Наталь импульстары деп аталатын үлкен, жеке бұрандалар мерзімелі емес интервалдармен пайда болады. Наталь импульсі пайда болғаннан кейін 165 күн өткен соң Дурбан жанында Агульхас сақинасы қалыптасады. Агульхас сақиналары әлемдегі ең ірі айналымдардың бірі болып табылады және Агульхас ағып кетуінде маңызды рөл атқарады, бұл Үнді мұхитынан Атлант мұхитына жылы судың тасымалдануы, ол жаһандық климатқа әсер етеді. Агульхас сақиналарының орташа диаметрі – , бірақ олар 500 км-ге дейін жете алады. Олар мұхит түбіне дейін созылады; айналысады; және тәулігіне / жылдамдықпен Оңтүстік Атлантикаға жылжиды. Кейп бассейнінен шыққан Агульхас айналымдарының жартысы ғана Уолвис қыратынан өте алады, ал қыраттан өткендері алты ай ішінде қыратқа жеткенге дейін энергиясының жартысын жоғалтады. Агульхас сақиналары Үнді мұхитынан Оңтүстік Атлантикаға шамамен 15 Св (миллион м²/с) су тасымалдайды. Агульхас сақиналарының жаһандық климаттық маңызы зор деп есептеледі. Олардың Үнді мұхитынан Атлант мұхитына жылы су жеткізуі бүкіл Атлант мұхитының термохалиндік айналымын бақылай алады. Аймақтағы мұхиттар арасындағы алмасуға әртүрлі дәрежеде басқа факторлар да әсер етеді, соның ішінде Агульхас ағысынан туындаған жіпшелер және Антарктидадан судың енуі. Атлантиканың оңтүстік-батысында суық, циклоникалық айналымдар байқалды. Модельдік симуляцияларға сүйенген зерттеушілер Агульхас ағысы мен жағалаудың шығыс шетінің өзара әрекеттесуі Агульхас сақиналарын құрауы мүмкін екенін анықтады. Мұхит шөгінділерінің тегін терең мұхит ядроларындағы терригенді стронций изотоптарының арақатынасын талдау арқылы анықтауға болады. Агульхас ағысы мен кері ағыстың астындағы шөгінділердің арақатынасы, айналасындағы шөгінділерге қарағанда айтарлықтай жоғары. Оңтүстік Атлантикадағы соңғы мұз дәуірінде (20 000 жыл бұрын) жиналған ядроларды талдау Агульхас ағып кетуінің (Агульхас сақиналарының бөлінуі) едәуір төмендегенін көрсетті. Бұған Агульхас ағысының күшті болуы себеп болды, бұл шығысқа қарай кері бұрылуға және, демек, ағып кетудің азаюына әкелді. Алайда, Африканың оңтүстігіндегі осындай ядроларды талдау көрсеткендей, мұз дәуірі кезінде ағыстың бағыты өзгермеген және ағып кетудің төмендеуі әлсіз ағыспен түсіндірілуі керек. Осылайша, Агульхас ағысының күшеюі оның шығысқа қарай кері бұрылуына және Агульхас ағып кетуінің артуына әкеледі деп болжауға болады.

Agulhas rings are large anticyclonic eddies or warm core rings of ocean water that are pinched off the Agulhas Current along the eastern edge of the Agulhas Bank from where they move into the South Atlantic. As the Agulhas Current reaches the east coast of South Africa, large solitary meanders known as Natal pulses form at irregular intervals. 165 days after the appearance of a Natal pulse, an Agulhas ring is formed off Durban. The Agulhas rings are among the largest eddies in the world and play an important role in the Agulhas Leakage, the transport of warm water from the Indian Ocean to the Atlantic Ocean, which affects the global climate. The average diameter of the Agulhas rings is , but they can reach 500 km. They extend down to the ocean floor; circulate at ; and move into the South Atlantic at /day. Only half of the Agulhas eddies that leave the Cape Basin manage to cross the Walvis Ridge and those that do tend to lose half their energy before reaching the ridge within six months. The Agulhas rings transport an estimated 1 5 Sv (millions m2/s) of water from the Indian Ocean to the South Atlantic. The Agulhas rings are thought to be of global climatic importance. Their delivery of warm water from the Indian to the Atlantic Ocean can control the rate of thermohaline overturning of the entire Atlantic. Other factors contribute, to various degrees, to the inter ocean exchanges in the region, including filaments from the Agulhas Current and intrusions of water from Antarctica. Cold, cyclonic eddies have been observed in the southwestern Atlantic. Based on model simulations, researchers have found that the interaction of the Agulhas Current and the eastern edge of the bank can result in the Agulhas rings. The provenance of ocean sediments can be determined by analysing terrigenous strontium isotope ratios in deep ocean cores. Sediments underlying the Agulhas Current and Return Current have significantly higher ratios than surrounding sediments. Analyses of cores in the South Atlantic deposited during the Last Glacial Maximum (LGM, 20 000 years ago), show that the Agulhas leakage (shedding of Agulhas rings) was significantly reduced. It has been hypothesised that the reason for this was that the Agulhas Current was stronger which resulted in a more eastward retroflection and therefore less leakage. However, analyses of such cores south of Africa show that the trajectory of the current was the same during the LGM and that the reduced leakage must be explained by a weaker current. Consequently, it can be predicted that a stronger Agulhas Current will result in its retroflection occurring more eastward and an increased Agulhas leakage.

Бенгела ағысы

Агульхас ағысымен салыстырғанда, Африканың батыс және оңтүстік-батыс жағалауындағы Бенгела ағысы күштірек және тұрақтырақ. Оның динамикалық оңтүстікке қарай өрлеу жүйесі, басым солтүстікке қарай соғатын желдің нәтижесінде пайда болатын қарқынды жағадан алысқа қарайғы Э́кман көлігімен қозғалады. Осы өрлеудің көп бөлігі оңтүстік аймақтағы бірнеше өрлеу ошақтарында шоғырланған: Намаква (30°О), Колумбайн мүйісі (32,5°О) және Кейп түбегі (34°О). Жел қазаннан ақпанға дейін ең күшті болады, ал ашық теңіз бен шельф арасындағы теңіз беті температурасының контрасты жаз айларында ең айқын байқалады. Солтүстік Атлантикадан босатылған 89,5 Св-ның 3,6 Св-ы Оңтүстік Атлантикадан Агульхас жағалауының оңтүстігіне қарай шығады. Дегенмен, 0,9 Св Валвис қырқасының солтүстігіндегі алапта ғасырлар бойы айналып тұрады, оның 50-90% 300 жыл ішінде Агульхас жағалауының оңтүстігіне ағып, 4,1-4,5 Св көлеміндегі жалпы мұхитаралық алмасуды арттырады.

Альпард Банкс

Альпард банкі – Агульхас мүйісінің оңтүстігіндегі Агульхас жағалауында орналасқан, ұзақ уақыттан бері жойылған жанартаулық су асты тауларының шағын тобы. Олар теңіз түбінен шамамен 80 метрден басталып, жоғары жағында 14 метрге дейін көтеріледі. Бұл Африка континенттік шельфіндегі ең оңтүстік ойын-сауық суға батыру орындары болып табылады, бірақ жағалаудан алыс болғандықтан оларға сирек суға түседі. Альпард банкі Агульхас банкі кешені теңіз қорғалатын аймағының Альпард банкі бақылауындағы пелагикалық желілік балық аулау аймағында орналасқан. Олардың мекендеу орындары тереңдік пен бедерге байланысты: беткі, жазық бөліктерінде тікенекті ламинария (Ecklonia radiata) және қабықшалы жұмырқалар басым, ал 30 метрден терең, тік беткейлерде ламинария аз және тік жұмырқалардың көптеп кездесетін қоғамдастығы бар.

Dalgleish Bank (Далглиш банкі)

Далглиш жағалауы – Буффелсбаайдан шамамен 11 км немесе 15,5 км (шамамен 8,3 теңіздік миль) қашықтықта, Книсна бастарынан 218° солтүстікке қарай орналасқан, жартасты рифтің салыстырмалы түрде беткей аймағы. Рифтің жанындағы ең терең нүктесі шамамен 80 м, ал ең беткей бөлігі шамамен 29 м тереңдікте жатыр.

Геология

Агульхас жағалауында табылған ең көне тау жыныстары – 900 миллион жыл бұрын (Мя) континенттік жарылыс кезінде шөгіндірген, қалыңдығы өзгеретін Каайманс тобына жататын евгеосинклинальдық шөгінділер. Оңтүстік Атлантика протосы Салдания орогенезі кезінде жабылып, Гондвана суперконтинентінің (700-600 Мя) бір бөлігін құрады. Осы кезеңде Кейп граниттері орналасты, ал Каайманс тобының жыныстары бүктеліп, жылулық метаморфозға ұшырады. Кейп провинциясындағы негізгі бассейннің қалыптасуы 570 Мя жылдары басталды және 200 миллион жылға созылды. Үстел тауы тобының қалыңдығы өзгереді, ал оның негізіндегі эрозиялық қима жер беті және теңіз шөгінділерінен тұрады. Оңтүстік Кейп жағалауындағы синклиналдар Бокквельд тобының шөгінділерін қамтиды. Кейп-Фолд белдеуі (CFB) және Кару алабының тау жыныстары 450 Мя жылдары, ал Кейп супертобы 450-300 Мя жылдары трансгрессия-регрессия циклдары кезінде шөгіндірген. Пан-Африкалық жарылымдар 270-215 Мя жылдары CFB-ді қалыптастыру үшін қайта жандандырылды, ол Гондванид орогенезі кезінде Сьерра-де-ла-Вентана (Аргентина), Пенсакола таулары (Шығыс Антарктида) және Эллсворт таулары (Батыс Антарктида) сияқты дамыған үздіксіз бүктелім белдеуінің бір бөлігі болды. Карбонның соңы мен юраның басында Кару супертобы Кару алабында, қазіргі CFB орналасқан жердің солтүстігінде шөгіндірген, және қазіргі Оңтүстік Африканың екі жарым бөлігін қамтыды.

Гондвананың бөлінуі

Базальттық лавалар 183 млн жыл бұрын Каруо ірі магмалық провинциясын құру үшін шығарылды; бұл Гондвананың ыдырауымен байланысты Бувет ыстық нүктесінің нәтижесінде пайда болған вулканизм. Бувет ыстық нүктесі Африка құрлығынан оңтүстік-шығысқа қарай, Оңтүстік Африка мен Мозамбик шекарасына жақын және AFFZ-дан шығысқа қарай Оңтүстік Атлантикадағы Бувет аралы/Бувет үштік қиылысына дейін созылады. 100 млн жыл бұрын үштік қиылыстың орналасқан аймағы ыстық нүктеден өтті, нәтижесінде шамамен 94 млн жылға созылған үздіксіз жарылыс болды және Антарктида, Африка және Оңтүстік Американы бүгінгі күнге дейін бөліп тұрған теңіз түбінің таралуы орын алды. Агулхас-Фолкленд сынық аймағы (AFFZ) Оңтүстік Атлантикада орналасқан. Бұл Жердегі ең ірі және әсерлі сынық аймақтарының бірі. Ол ерте креда кезеңінде Батыс Гондвана (Оңтүстік Америка) Африкадан бөлінген кезде қалыптасты. AFFZ айқын топографиялық аномалиямен сипатталады, Агулхас қырқасы (41°S, 16°E 43°S, 9°E) айналасындағы теңіз түбінен 2 км-ден астам биіктікте көтеріледі. Өлшемі жағынан оған жақын Диаз қырқасы мен Фолкленд жарлығы ғана тең. Агулхас қырқасы ерекше, себебі ол креда кезеңінде континенттік бөліну кезінде пайда болған жоқ және әртүрлі жастағы мұхиттық қабықты (шамамен 14 км қалыңдықпен) континенттік қабықтан (25 км) емес, бөліп тұрады. AFFZ-дің солтүстігінде Аутеньикуа бассейні орналасқан, ол сынықтар мен негізгі аркалармен бөлінген суббассейндердің күрделі жүйесі болып табылады; солтүстікте бірнеше кішігірім сынықтармен шектелген суббассейндер (Бредасдорп, Инфанта, Плетмос, Гамтоос және Алгоа) және оңтүстікте айқын терең суббассейн, Оңтүстік Аутеньикуа бассейні бар. Бұл алаптардың шөгінділері Фолкленд үстірткілігінің солтүстік жиегі ерте креда кезеңінде Оңтүстік Африканың оңтүстік шетінен бөлінген кезде қалыптасты. Диаз шеттік қырқасы (DMR) осы бассейндерді AFFZ-дан бөліп тұрады. DMR шөгінділер мен шөгінді тау жыныстарымен жабылып, осы шөгінді материалдың көп бөлігі Оңтүстік Аутеньикуа бассейніндегі ең көне шөгінді тау жыныстарынан жас, бұзылмаған креда шөгінділері болып табылады. Сондықтан DMR 130-90 млн жыл бұрын Батыс Гондвананың бастапқы ыдырауынан кейін пайда болған болуы керек. DMR ықтимал, жаңа, ыстық мұхиттық қабықтың ескі, суық континенттік қабықтың үстінен сырғуынан және температураның айырмашылығынан туындаған жылулық көтерілуден пайда болған. Батыс Гондвана Африкадан шамамен 125 млн жыл бұрын алыстаған кезде, олардың арасында Оңтүстік Атлантика теңіз түбі қалыптасты және AFFZ-дің солтүстігіндегі магниттік аномалиялар теңіз түбінің таралу фазасын көрсетеді. AFFZ-дің оңтүстігінде Фолкленд үстірткілігі мен Агулхас жағалауының бір-біріне қатысты қозғалысының іздерін табуға болады. Қазіргі картада Фолкленд үстірткілігін әлі де айналдырып, Оңтүстік Африканың шығысында Үнді мұхитындағы Натал ойпатына орналастыруға болады. Агулхас платосы жартастың оңтүстік-шығысында орналасқан, одан Агулхас бұғазы (оның арқылы Агулхас ағысы ағады) арқылы бөлінеді.

Basaltic lavas were extruded 183 Mya to form the Karoo large igneous province; a volcanism caused by the Bouvet hotspot which is linked to the Gondwana break up. The Bouvet hotspot track stretches south east from the African continent, near the South Africa Mozambique border, and east of the AFFZ down to Bouvet Island/Bouvet Triple Junction in the South Atlantic. 100 Mya, the region where the triple junction was located passed over the hotspot, resulting in a continuous eruption that lasted to about 94 Mya and the seafloor spreading that still separates Antarctica, Africa, and South America. The Agulhas Falkland Fracture Zone (AFFZ) stretches across the South Atlantic. It is one of the largest and most spectacular fracture zones on Earth. It developed during the Early Cretaceous as West Gondwana (South America) broke up from Africa. The AFFZ is characterized by a pronounced topographic anomaly, the Agulhas Ridge (41°S,16°E 43°S,9°E) which rises more than 2 km above the surrounding sea floor. The only equivalent in size are the neighbouring Diaz Ridge and the Falkland Escarpment. The Agulhas Ridge is unique because it was not formed during the continental breakup during the Cretaceous and because it separates oceanic crusts of different age, and not oceanic crust (~14 km thick) from continental crust (25 km thick). North of the AFFZ is the Outeniqua Basin which is a complex system of sub basins separated from each other by faults and basement arches; there are several smaller fault bounded sub basins in the north (Bredasdorp, Infanta, Pletmos, Gamtoos, and Algoa) and a distinctively deeper sub basin in the south, the South Outeniqua Basin. The sedimentary fill of these basins developed as the northern edge of the Falkland Plateau separated from the South African southern margin during the early Cretaceous. The Diaz Marginal Ridge (DMR) separates these basins from the AFFZ. The DMR is buried under of sediments and sedimentary rocks and of this sedimentary material is undisturbed Cretaceous sediments younger than the oldest Cretaceous sedimentary rocks in the Southern Outeniqua Basin. The DMR must therefore have formed after the initial West Gondwana breakup 130 90 Mya. The DMR probably formed when new, hot oceanic crust slid past old, cold continental crust and the contrast in temperatures induced a thermal uplift. As West Gondwana drifted away from Africa roughly 125 Myr, the South Atlantic seafloor formed between them and magnetic anomalies north of the AFFZ reflects phase of the seafloor spreading. South of the AFFZ traces can be found of how the Falkland Plateau and the Agulhas Bank moved relative to each other. On a modern map, the Falkland Plateau can still be rotated and fitted into the Natal Valley in the Indian Ocean east of South Africa. The Agulhas Plateau is located southeast of the shelf, separated from it by the Agulhas Passage (through which the Agulhas Current flows.)

Плиоцен

Альпардтың үшінші дәуірдегі жанартаулық облысы палеоцен туфтарын, трахибазальттарды, эгирин-аугит трахиттерін және эгирин-аугит фонолиттік трахиттерін қамтиды, олардың радиометриялық жасы шамамен 58 миллион жыл деп есептелген. Бұл ішкі кірігулер тектоникалық процестердің нәтижесі болуы мүмкін.

Адамның эволюциясы

Анатомиялық тұрғыдан қазіргі адамдар шамамен 200 мың жыл бұрын (kya) пайда болды. Адам тектерінің генетикалық әртүрлілігі салыстырмалы түрде төмен, бұл біздің тектеріміздің соңында бір немесе бірнеше популяциялық тарылулар болғанын көрсетеді. MIS 6 мұздық кезеңінде (195-125 мың жыл бұрын) популяцияның саны шамамен 600 адамға дейін шектелген деген болжам бар, бұл Африканың төртінші дәуіріндегі ең ұзақ суық кезеңнің бірі. Шамамен 50 мың жыл бұрын дүние жүзінде болған технологиялық және мінез-құлықтық революция Оңтүстік Африкада 120-70 мың жыл бұрын мәдени күрделілікке алып келді. Кейп Флоралдық аймағы – Бенгела және Агульхас ағындарының тоғысқан жерінде дамыған, тар жағалау жолағы және ботаникалық түрлерге бай аймақ. Профессор Кертис Мареаннің қазіргі заманғы адамдардың пайда болуына қатысты "Кейп Флоралдық аймағы – Оңтүстік жағалау моделі" бойынша, алғашқы аңшы-жинаушылар моллюскалармен, сондай-ақ геофиттермен, теңіз түлендерімен, балықтармен, теңіз құстарымен және Агульхас жағалауында табылған жағалауға шығарылған заттармен күшін алған. Жағалау теңізге қарай еңкейеді және соңғы 440 мың жылда жағалаудың қалай өзгергенін көрсету, Плейстоцен кезеңінде жағалау қазіргі жағалаудан қашықта орналасқандығын көрсетеді. Қазіргі Оңтүстік Африканың оңтүстік жағалау жазығы (SCP) әлі де Кейп қатпарлы белдеуімен Африканың қалған бөлігінен бөлінген. Мұздық максимум кезінде теңіз деңгейі төмендеді. Бұл Агульхас жағалауының үлкен бөліктерін ашып қана қоймады, сонымен қатар SCP аумағын кеңейтті, сондай-ақ SCP-ні Африканың қалған бөлігімен жағалаулық су шельфі арқылы қайта байланыстырып, SCP-нің оқшаулануын жойды. Қазіргі адамдар SCP-де дамыды және теңіз деңгейінің өзгеруі таңдау қысымының айтарлықтай өзгеруіне әкелген болар еді. Қазір су астында қалған шельфтен қазба жәдігерліктері табылмады, бірақ қазіргі SCP жағалауындағы маңызды қазба орындары анатомиялық тұрғыдан қазіргі адамдардың ең алғашқы іздерін және теңіз ресурстарын пайдалануды көрсетеді.

Коммерциялық маңызы

Оңтүстік Африка 1980 жылдары Агульхас жағалауында мұнай барлау жұмыстарын бастады. Оңтүстік Африкадағы 200-ден астам теңіз ұңғымаларының басым бөлігі Агульхас жағалауындағы Бредасдорп алабында табылады.

Балық шаруашылығы

Агульхас жағалауы демерсалдық трал, демерсалдық ұзын жіппен балық аулау және жағалаудағы су ортасындағы тралмен балық аулау үшін де маңызды. Сондай-ақ, кальмар мен ұсақ пелагикалық балықтар да ауланады. ЕХЖ енгізілгенге дейін, шетелдік балықшылар жағалауда роч хоппер жабдығымен трал қолданған. Оңтүстік Африкада салыстырмалы түрде ірі балық шаруашылығы бар, ол негізінен оңтүстік және батыс жағалауларында сардина, анчоус және көкбалықтарды аулайды. Шығыс жағалауда коммерциялық балық аулау аз болғанымен, ондағы көптеген адамдардың саны жағалаудағы балық және омыртқасыз жануарлар қорын демалыс және күн көрісі үшін балық аулаушылардың шамадан тыс пайдалануына әкелді. Шағын аквакультура саласы теңіз шағалақтары мен устрица өндіреді. Көптеген пелагикалық түрлер коммерциялық флот тарапынан қарқынды ауланады: қалталы аулау сардина, анчоус және дөңгелек селедканы аулау үшін қолданылады; жылқы макрель мен шала макрельді аулау үшін орта су тралы; тун және семсер балығын аулау үшін пелагикалық ұзын жіп және қаңқа; ал кальмар мен телеост түрлерін, соның ішінде снук пен гелбекті аулау үшін жағалауда ілгек пен желі қолданылады. Бұл түрлердің барлығы салыстырмалы түрде көп кездеседі және экожүйеде маңызды рөл атқарады деп есептеледі.

Биологиялық әртүрлілік

Оңтүстік Африкада кем дегенде 12 914 теңіз түрі бар, бірақ шағын денелі түрлері жеткілікті түрде зерттелмеген және терең теңіз аймағы дерлік толыққанды зерттелмеген. Оңтүстік Африканың жағалау сызығының шамамен төрттен бірі қорғалған, бірақ терең сулар ескерілмейді. Балық шаруашылығы Агульхас жағалауының биоәртүрлілігіне ең үлкен қауіптердің бірі болып табылады.

Балықтар

Жағалаудың оңтүстік ұшындағы шельф бойында эпизодтық су көтерілулер болады. Бұл беткей және оны қоршаған таулар сардина, анчоус және скумбрияның шағылу ортасы болып табылады. Айналымдар суды жағалауға жеткізуге және шағылу ортасын маңызды өсіру аймақтарымен байланыстыруға көмектеседі. Анчоустың жұмыртқалары мен дернәсілдері «Жақсы үміт» ағысы арқылы Африканың оңтүстік-батыс жағалауына тасымалданады, онда олар жетіледі. Жастар анчоустар кейін Агульхас жағалауына оралып, шағылады. Жағалау терең риф балықтарының, соның ішінде қорғалатын эндемикалық қызыл тасбалықтың (Petrus rupestris) шағылу аймағы болып табылады. Басқа да түрлер, соның ішінде пышақбас қарабалық (Chrysoblephus cristiceps), қара мүсілбалық (Cymatoceps nasutus) және күміс коб (Argyrosomus inodorus) түрлерінің қорлары шектен тыс пайдаланылды. Оңтүстік Африканың батыс жағалауында 57 акула түрі тіркелген, оның 21-і – сквалоид акулалар.

Құстар

Африкалық пингвиндердің (Spheniscus demersus) негізгі тамақ көзі – анчоус және сардина, оларды олар Кейп Колумбайн мен орталық Агульхас жағалауы арасында іздейді. Бұл құстардың колониялары Оңтүстік Африканың батыс жағалауындағы Дассен аралында және оңтүстік жағалауындағы Бёрд аралында орналасқан. Африкалық пингвиндер анчоус пен сардинаның қозғалысына байланысты мүмкіндік туғанда көбейеді: Батыс Кап аймағында ақпаннан қыркүйекке дейін, ал Шығыс Кап жағалауындағы Сент-Круа аралында қаңтардан шілдеге дейін. Ұрпақ шағылысқаннан кейін құстар жағалаудан алысқа қарай азық іздейді: батыс жағалау бойында және Шығыс Кап жағалауындағы колонияларынан бастап. Бірақ 2007 жылдан бері шетелдік кемелерге рұқсаттардың қатаңдатылуы және құстарды қорқыту желілерін пайдалану нәтижесінде өлтірілген құстардың саны 85%-ға азайды.

Қалпындағы теңіз тұмсықтары

Кейп терілі тұяқтары Оңтүстік Африка жағалауында кездеседі. Оңтүстік Африкада терілі тұяқтар 1893 жылдан бері қорғалып келеді, бірақ кейде теңіз құстарын қорғау мақсатында шағын саны жойылған. Көптеген тұяқтар балық аулау торларына және қайық желкендеріне (пропеллерлеріне) ілігіп қалады, сонымен қатар тұяқтар балық аулаудан балық ұрлағандары үшін де айыпталады. Акулалар олармен қоректенеді, бірақ 2012 жылы кейп терілі тұяқтың орташа өлшемді көк акуланы жеп жатқаны байқалды.

Киттер

51 түр, немесе танылған кит түрлерінің 50%-дан астамы Оңтүстік Африка суб-аймағында (экватор мен Антарктика мұзды жиегі арасында) кездеседі, оның 36 түрі Оңтүстік Африка және Намибия суларында байқалған. Агульхас жағалауында балық жейтін қасқыр киттердің осал популяциясы бар. Байқаулар қаңтар айында ең жоғары деңгейге жетеді, ал сәуір және мамыр айларында сирек кездеседі. Қасқыр киттер 1-ден 14 жеке басы бар топтарда қозғалады және көбінесе оңтүстік-шығыс жағалаудағы континенттік шельф шетінде кездеседі. Қасқыр киттердің мтДНҚ-сын талдау Эемдік мұз аралық кезеңде, 131 114 жыл бұрын, мұхиттар аралық көші-қондардың ең жоғары деңгейде болғанын көрсетті. Бұл шың Агульхас ағынының максималдық кезеңімен сәйкес келеді, бұл қасқыр киттердің тез және эпизодтық алмасуына жағдай жасады. Осы кезеңде қасқыр киттер және басқа да теңіздің ірі хищниктері, мысалы, үлкен ақ акула, Солтүстік Атлантика және Жерорта теңізін көк тунец және қылыш балықтарын қуалай отырып, мекендеді. 2004 жылы Агульхас жағалауында екі оқшауланған популяциясы бар Коммерсон дельфині – бірі Аргентинаның оңтүстік жағалауында, екіншісі Кергелен аралдарының маңында байқалды. Байқалған жеке бастың қай популяциядан шыққаны белгісіз. Кергелен аралдары мен Оңтүстік Америка Агульхас жағалауынан алыс орналасқан, бірақ Антарктика айналмалы ағынының батыс бағыты дельфинді Кергелен аралдарынан ағысқа қарсы жүзуге мәжбүрлейді. Оңтүстік Африка жағалауынан тралмен теңіз түбінен тұмсықты киттердің қазба қалдықтары табылды. Оңтүстік Африканың шығыс және батыс жағалауларында жағаға шығып қалған пигмей тұмсықты киттер тіркелген.