Джон Браун Болдуин: Вирджиния саяхатшысы және саяси өмірбаяны
John Brown Baldwin
Джон Браун Болдуин – Вирджиния саяхатшысы, саяси қайраткер. АҚШ Азамат соғысында Конфедерация Конгресіне өкілдік етті, Джефферсон Дэвисті сынады. Қайта құру кезеңінде Вирджиния делегаттар палатасының спикері болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер
American politician
Джон Браун Болдуин (11 қаңтар 1820 – 30 қыркүйек 1873) – Вирджиния штатының заңгері және Демократиялық партия саясаткері. 1861 жылғы Вирджинияның бөліну конвенциясына дейін Вирджиния штатының делегаттар палатасында бір мерзім қызмет етті, сол кезде ол одақтас (юнионист) болды. Америка Азамат соғысы кезінде Болдуин өзінің басты адалдығын штатына арнады және Вирджиния штатының Бірінші және Екінші Конфедерациялық Конгрессіндегі өкілдердің бірі болды. Ол көптеген адамдар Конфедерацияның штаттардың құқықтарын бұзып алған деп санайтын президент Джефферсон Дэвистің аса ірі сыншыларының біріне айналды. Конгрестік қайта құру кезеңінде Болдуин Вирджиния штатының делегаттар палатасының спикері болды.
John Brown Baldwin (January 11, 1820 – September 30, 1873) was a Virginia lawyer and Democratic politician, who served one term in Virginia House of Delegates before the Virginia Secession Convention of 1861, during which he was a Unionist. During the American Civil War, Baldwin believed his primary loyalty was to his state, and served as one of Virginia's representatives to the First and Second Confederate Congresses. He became one of the leading critics of President Jefferson Davis, who was seen by many as usurping the Confederacy's states' rights principles. During Congressional Reconstruction, Baldwin became Speaker of the Virginia House of Delegates.
Ерте және отбасылық өмірі
Болдуин 1820 жылдың 11 қаңтарында Вирджиния штатының Стаунтон қаласының жанындағы Спринг-Фарм шаруашылығында Вирджиния штатының делегаты және болашақ апелляциялық сот судьясы Бриско Джеральд Болдуин мен оның әйелі Марта Стил Браун Болдуин отбасында дүниеге келді. Оның үш қарындасы болды – Франсис Корнелия Болдуин Стюарт (1815–1885), Мэри Элеонор Болдуин Рэнсон (1817–1880) және Маргарет Э. Болдуин Стюарт (1823–1844), сондай-ақ ағасы Бриско Жерард Болдуин кіші (1828–1898). Дж. Б. Болдуин 1838 жылы Стаунтон академиясын, содан кейін Вирджиния университетін бітірді. Ол 1856–1864 жылдары колледждің Бақылау кеңесінің мүшесі болды. Ол 1852 жылдың 4 шілдесінде заңгер Джон Хоу Пейтонның қызы Сьюзан Мэдисон Пейтонға үйленді, ал ол қайтыс болғаннан кейін Энн Льюиске үйленді.
Baldwin was born on January 11, 1820, at Spring Farm near Staunton, Virginia, to Virginia delegate and future Court of Appeals judge Briscoe Gerald Baldwin and his wife Martha Steele Brown Baldwin. He had three sisters—Frances Cornelia Baldwin Stuart (1815 1885), Mary Eleanor Baldwin Ranson (1817 1880) and Margaret E. Baldwin Stuart (1823 1844), as well as a brother, Briscoe Gerard Baldwin Jr. (1828 1898). J. B. Baldwin graduated from Staunton Academy and then the University of Virginia in 1838. He was a member of the college's Board of Visitors from 1856–64. He married Susan Madison Peyton, daughter of lawyer John Howe Peyton, on July 4, 1852, and after her death married Ann Lewis.
Мансап
Болдуин әкесінің жетекшілігімен заң оқыды (әкесі 1842 жылы Вирджиния Жоғарғы апелляциялық сотына сайланды), содан кейін қайнағасы Александр Стюарттың заң фирмасында жұмыс істеді, алайда Болдуин саяси аренаға белсенді түрде қатысқаннан кейін жеке практикасын ашты.
Baldwin read law under his father (who was elected to the Virginia Supreme Court of Appeals in 1842), then joined the law practice of his brother in law Alexander H. H. Stuart, although Baldwin ultimately established his own solo practice after becoming politically active.
Соғысқа дейінгі саясат
24 жасында ол 1844 жылғы сайлау алдындағы пікірталаста өзінің виг заңгер серіктесі Александр Х. Х. Стюартты ауыстырды. Келесі сайлауда Аугуста округының жергілікті сайлаушылары Болдуинды Вирджиния штатының Делегаттар палатасына сайлады (толық емес жұмыс), ол 1845-1846 жылдары қызмет етті, бірақ бір мерзімнен кейін виг Хью В. Шеффиден жеңіліп, заңгерлік тәжірибесіне толық уақытпен қайта оралды (бірақ саяси белсенділігін сақтап қалды). 1859 жылы Болдуин Вирджиния Жоғарғы апелляциялық сотына сайлауға жақын келді, бірақ заң шығарушылар Шарлоттсвилльден Уильям Дж. Робертсонды сайлады. 1860 жылғы президенттік сайлау кезінде Болдуин Вирджинияда жеңіске жеткен, бірақ республикашыл Авраам Линкольн мен демократ Стивен А. Дугласқа қарағанда сайлау коллегиясының аз дауыстарын алған Конституциялық Одақтас үміткері Джон Белл үшін үгіт жүргізді. Аугуста округының сайлаушылары Болдуинды, оның құдайы, заңгер серіктесі және одақтас Александр Х. Х. Стюартты және одақтас демократ Джордж Бейлорды Вирджинияның бөліну конвенциясына сайлады, ол 1861 жылдың 13 ақпанында басталды. 21 наурызда Болдуин үш күнге созылған Одаққа жақтас сөз сөйлеуді бастады. 1861 жылдың 4 сәуірінде Болдуин Ақ үйde президент Авраам Линкольнмен бір сағаттық құпия кездесуде конвенцияның Одақ басшыларын өкілдік етті. Ол Вашингтонға бейбітшілікті сақтап, Вирджинияны Одақта ұстап тұратын келісімге қол жеткізу үмітімен барды. Алайда, ол Линкольнмен пікір алмасатынын түсінгеннен кейін Ричмондқа ештеңесіз оралды. Президент Линкольн басқа бір одақтас Джон Майнор Боттспен де жеке кездесті, ол кейін Линкольннің бейбітшілік ұсынысын жарияламағаны үшін Болдуинды кінәлады. Болдуин Линкольнмен кездескен кезде одақтастар уақытша бөлінуден сақтады, бірақ ол Ричмондқа оралғаннан кейін көп ұзамай олардың көпшілігі ыдырады.
At age 24, he substituted for his Whig law partner Alexander H. H. Stuart during a debate before the 1844 election. During the next election, local Augusta County voters elected Baldwin to the Virginia House of Delegates (a part time position), and he served from 1845 1846, but was defeated by Whig Hugh W. Sheffey after one term, and resumed his law practice full time (although remaining politically active). In 1859, Baldwin narrowly missed election to the Virginia Supreme Court of Appeals, William J. Robertson of Charlottesville being elected instead by the legislators. During the Presidential Election of 1860, Baldwin canvassed for John Bell, the Constitutional Unionist candidate, who won in Virginia but drew far fewer electoral college votes than either Republican Abraham Lincoln or Democrat Stephen A. Douglas. Augusta County voters elected Baldwin, his brother in law, law partner and fellow Unionist Alexander H. H. Stuart and Unionist Democrat George Baylor to the Virginia Secession Convention, which began on February 13, 1861. On March 21, Baldwin began a pro Union speech which lasted three days. On April 4, 1861, Baldwin represented the Convention's Unionist leadership at a secret one hour interview with President Abraham Lincoln at the White House. He went to Washington hopeful that an agreement might be reached that would preserve the peace and hold Virginia in the Union. However, he returned to Richmond empty handed, after finding that he and Lincoln had talked past each other. President Lincoln also separately met with another Unionist, John Minor Botts, who later blamed Baldwin for failing to publicize Lincoln's peace offer. The Unionists had temporarily managed to avoid secession while Baldwin met with Lincoln, but their majority collapsed shortly after his return to Richmond.
Конфедерация қызметі
Конвент бөліну туралы шешім қабылдағанда, Болдуиннің адалдығы туған штатына сақталды. Ол бастапқыда Вирджиния штатының милиция полковнигі және бас инспекторы болып қызмет етті, 1861 жылғы 23 сәуірде офицерлік шен алды. Бастапқыда 52-ші Вирджиния жаяу әскерінің полковнигі болған Болдуин 1862 жылғы 1 мамырда денсаулығының нашарлауына байланысты отставкаға шықты, оның орнына Аугуста резервтік полкінің полковнигі болды. Жыл соңына қарай Болдуин Огаста округінен Конфедерацияның Бірінші Конгресіне өкіл болып сайланды. Кейіннен ол Екінші Конфедерациялық Конгреске сайланды (қызметтегі губернатор Джон Летчерді жеңіп) және Азамат соғысы аяқталғанға дейін қызмет етті. Ол Конфедерация президенті Джефферсон Дэвистің ең белсенді сыншыларының біріне айналды.
When the Convention decided upon secession, Baldwin's loyalty remained with his home state. He initially served as a militia colonel and inspector general of Virginia State Troops, accepting a commission on April 23, 1861. Initially a colonel of the 52nd Virginia Infantry, Baldwin resigned on May 1, 1862, because of ill health, becoming instead colonel of the Augusta Reserves regiment. By year's end, Baldwin was elected as a representative from Augusta County, to the First Confederate Congress. He was later elected to the Second Confederate Congress (defeating incumbent Governor John Letcher) and served until the conclusion of the Civil War. He became one of Confederate President Jefferson Davis's most vocal critics.
Соғыстан кейінгі
Соғыстан кейін Болдуин үйіне оралып, заңгерлік тәжірибасын жаңадан бастады. Федералды үкіметке адалдық серт берген соң, ол 1865-1867 жылдары соғыстан кейінгі әскери провастың басшылығымен Вирджиния штатының делегаттар палатасына сайланды. 1866 жылдың 10 ақпанында Болдуин Вирджиниялықтардың афроамерикалықтарға берілген саяси құқықтарды шектеуге ниетті екенін Қайта құру жөніндегі Бірлескен комиссия алдында куәлік етті, бұл Конгрестің Қайта құру саясатын жеделдетуге ықпал етті. Вирджинияның Одаққа қайта қабылдануынан кейін Болдуин Аугуста округін Бас Ассамблеяда өкілдік етті. Өзге делегаттар оны спикер етіп сайлады және ол 1865-1869 жылдар аралығында осы қызметті атқарды. Осы лауазымда ол Вирджинияда бүгінгі күнге дейін қолданылып келе жатқан «Болдуин ережелері» деп белгілі процессуалдық ережелерді жасады. 1868 жылғы Вирджиния конституциялық конвенциясы бұрынғы Конфедерация мүшелерінің тағы да лауазымдарға тағайындалуын шектеуді ұсынғанда, бұл Аппоматтокс сотындағы капитуляция шарттарынан асып, штатта үлкен дау-жанжал тудырды. Болдуин өзінің қайын інісі Александр Х. Х. Стюартпен және Тоғыздық комиссиямен бірге генерал Улисс С. Грантпен кездесті. Жаңадан сайланған президент Грант сондай-ақ уақытша губернатор Генри Х. Уэллспен және кәсіпкерлер Гилберт С. Уокермен және Франклин Стернспен де кездесті, содан кейін генерал (соғыс министрі) Джон М. Скофилдке (және оның ізбасары генерал Кэнбиге) осы екі даулы ереже бойынша жеке дауыс беруге рұқсат беру туралы бұйрық берді (екеуі де қабылданбады) және оларсыз жаңа штат Конституциясын қабылдауға (басым көпшілікпен мақұлданды) бұйрық берді.
Following the war, Baldwin returned home and resumed his legal practice. After giving his loyalty oath to the federal government, he was elected to the Virginia House of Delegates under the post war military provost in 1865 1867. On February 10, 1866, Baldwin testified before the Joint Committee on Reconstruction that Virginians would limit political rights granted to African Americans, which helped prompt Congressional Reconstruction. After Virginia's readmission to the Union, Baldwin continued representing Augusta County in the General Assembly. Fellow delegates chose him as their Speaker, and he served as such from 1865 1869. In this capacity, he drafted the procedural rules still in use in Virginia, known as "Baldwin's Rules." When the Virginia Constitutional Convention of 1868 proposed to restrict former Confederates from holding further offices, which went beyond the terms of surrender at Appomattox Court House and caused considerable controversy within the Commonwealth, Baldwin joined with his brother in law Alexander H. H. Stuart and the Committee of Nine and met with General Ulysses S. Grant. Newly elected President Grant also met with provisional governor Henry H. Wells and businessmen Gilbert C. Walker and Franklin Stearns, then gave General (Secretary of War) John M. Schofield (and his successor General Canby) orders to allow separate votes on those two controversial provisions (each of which lost) and the new state Constitution without them (that passed overwhelmingly).
Өлім және мұра
Болдуин 1873 жылдың 30 қыркүйегінде қысқа аурудан кейін қайтыс болды. Одан әйелі Сьюзан, әпкелері Франсис Корнелия Болдуин Стюарт және Мэри Элеонора Болдуин Рэнсон, ағасы Бриско Джеральд Болдуин тірі қалды. Оның жерленген күні Стонтонның барлық кәсіпорындары жабылды және қаланың барлық шіркеу қоңыраулары соғылды (Болдуин ешбір шіркеудің мүшесі болмаса да, өзін христиан санады). Ол Стаунтонның тарихи Торнроуз зиратында (Ньютаун тарихи ауданында) жерленді.
Baldwin died on September 30, 1873, after a brief illness, survived by wife Susan, his sisters Frances Cornelia Baldwin Stuart and Mary Eleanor Baldwin Ranson, and brother Briscoe Gerald Baldwin. Staunton's businesses closed on the day of his funeral and all the city's church bells tolled (although not a member of any church, Baldwin considered himself Christian). He was buried in Staunton's historic Thornrose Cemetery (within the Newtown Historic District).