Кіріспе
Форт Делавэр, АҚШ. Форт Делавэр – бас инженер Джозеф Гилберт Тоттен жобалаған және Делавэр өзеніндегі Пи Патч аралында орналасқан бұрынғы порты қорғау құрылысы. Америка Азамат соғысы кезінде Одақ Форт Делавэрді Конфедерацияның соғыс тұтқындары, саяси тұтқындар, федералдық қылмыскерлер және каперлердің офицерлері үшін түрме ретінде пайдаланды. 12 дюймдік зеңбіректерден тұратын үш бетондық артиллериялық батарея, кейін Торберт батареясы деп аталды, майор Чарльз У. Реймонд жобалап, 1890 жылдары форт ішінде салдырды. 1900 жылға қарай форт, Делавэр жағалау қорғанысының алғашқы форттарының бірі болып, үш форт тұжырымының бөлігіне кірді және Пеннсвиллдегі (Нью-Джерси штаты) Форт Моттпен және Делавэр қаласындағы Форт Дюпонтпен тығыз байланыста жұмыс істеді. Форт пен арал қазіргі уақытта Делавэр табиғи ресурстар және экологиялық бақылау департаментінің (DNREC) меншігінде және Форт Делавэр мемлекеттік паркінде орналасқан, тірі тарих мұражайын қамтиды.
Fort Delaware is a former harbor defense facility, designed by chief engineer Joseph Gilbert Totten and located on Pea Patch Island in the Delaware River. During the American Civil War, the Union used Fort Delaware as a prison for Confederate prisoners of war, political prisoners, federal convicts, and privateer officers. A three gun concrete battery of 12 inch guns, later named Battery Torbert, was designed by Maj. Charles W. Raymond and built inside the fort in the 1890s. By 1900, the fort was part of a three fort concept, the first forts of the Coast Defenses of the Delaware, working closely with Fort Mott in Pennsville, New Jersey, and Fort DuPont in Delaware City, Delaware. The fort and the island currently belong to the Delaware Department of Natural Resources and Environmental Control (DNREC) and encompass a living history museum, located in Fort Delaware State Park.
Өмірбаян
1794 жылы француз әскери инженері Пьер Шарль Л’Энфант қорғаныс орындарын іздеумен айналысып жатқан. Ол «Пип Эш» деп атаған аралды Америка саудасы мен мәдениетінің қазынасын қорғауға өте қолайлы орын деп санады. Л’Энфант «Пип Эш» деп атаған аралды жергілікті халық Pea Patch аралы деп білген. Бұл арал көбінесе адамның ықпалынан тыс болды, бірақ бір ерекшелік болды. Нью-Джерси тұрғыны доктор Генри Гейл Pea Patch аралын жеке аң аулау алаңы ретінде пайдаланған.
1812 жылғы соғыс
1812 жылғы соғыс кезінде Пи Пэтч аралын нығайтуға күш-жігер жұмсалды. Бұл қорғаныс жоспарын негізінен капитан Сэмюэл Бэбкок үйлестірді, ол Филадельфияда ұқсас қорғаныс құрылыстарында жұмыс істеген. Осы кезеңде аралдың айналасына темір бетон қабырғалар мен бөгеттер салынды. Соғыс аяқталғанға дейін нақты бекініс құрылысында ешқандай прогресс жасалғанына дәлел жоқ. Алғашқы жоспар бойынша аралға Мартелло мұнарасы салынуы тиіс болған.
Жұлдызды бекініс
1817 жылдың 8 желтоқсанына дейін Бұршақ аралда жұлдыз тәрізді бекініс құрылысы басталды. Бас инженер Джозеф Гарднер Свифт "Делавер өзеніндегі Бұршақ аралдағы" бекіністі жақсы дамып жатқан бекіністердің қатарында айтады.
Форт Миффлиннің орнын алмастыру
Революциялық соғыс кезінде Миффлин фортына жасалған шабуыл, мүмкін болатын басқыншыларды ұстап тұру үшін Филадельфиядан алысқа форт салу қажеттігін көрсетті. Өзен бойымен төменге қарай салынған бекініс, Честер, Маркус Хук, Уилмингтон және Нью-Касл сияқты маңызды порты бар басқа қалаларды да қорғайтын еді. Инженерлер кеңесі 1821 жылдың 7 ақпанында былай деп мәлімдеді: "Делавэрде, Pea Patch аралындағы форт және оның қарсы жағындағы Делавэр жағалауындағы форт, Филадельфиядан төменге қарай су жолын, мүмкіндіктерге қарай қорғайды: Олар жауды қалаға құрлықтан шабуыл жасау үшін, қаладан қырық миль төменге түсуге мәжбүр етеді, осылайша көмек келгенге дейін уақыт ұзарады. Сонымен қатар, жобаланған екі форт, Чесапик пен Делавэрді байланыстыруға арналған каналды да қорғайтын болады." Делавэр жағалауындағы форт Азамат соғысына дейін салынбады.
Құрылыс мәселелері
Жұлдызды фортты армия инженері Джозеф Г. Тоттен жобалаған, ал құрылысты капитан Сэмюэл Бэбкок қадағалаған. Бес бұрышты жұлдыз пішіні АҚШ бекіністерінің екінші және үшінші жүйелері арасындағы "көшкінші" деп есептеледі. Форт 1815 жылы жобаланып, бірнеше жылдан кейін құрылысы басталды. Бэбкок шамамен 1819 жылдың тамызынан 1824 жылдың 20 тамызына дейін жұмысты бақылады. Лейтенант Генри Брювертон да құрылыс кезінде инженердің көмекшісі ретінде жұмыс істеді. Жобаны аяқтау аралдың батпақты болуы, тегіс емес шөгуі және үйінділердің дұрыс орналастырылмауы салдарынан жоспарланған мерзімнен кейін бірнеше жылға кешікті. Бір жағдайда 43 000 кірпіштен тұратын бөлімнің бәрі алынып, тазаланып, қайтадан жасауға тура келді, себебі үлкен жарықтар пайда болды. 1822 жылы полковник Тоттен мен генерал Саймон Бернард аралға сапа шегіп, кемшіліктерді тексерді. Капитан Бэбкок Тоттеннің жоспарларын бұйрықсыз өзгерткені үшін қатты сынға ілікті. Содан кейін Бэбкок 1824 жылдың соңындағы әрекеттері үшін әскери сотқа тартылды. Ол немқұрайлылық жасаған жоқ, тек қана дұрыс емес шешім қабылдады деп танылды және ақталды. Сотта оның адвокаты Нью-Касл қаласынан Джордж Рид-кіші болды. [Бұл оқиғада] көп бөлігі жұмыс қиратылды, келесі таңға дейін жанып өтті. Пост командирі майор Пирс, Нью-Касл қаласындағы федералдық арсеналды өзінің екі ротасы үшін казарма ретінде пайдалануға рұқсат алды, "Форт Делавэр қайтадан қолдануға келгенге дейін". Бэбкоктің орнына келген капитан Ричард Делафилд келесі жылы қалған құрылысты бұзу үшін 10 000 доллар сұрады. 1833 жылы Форт Делавэр жаңа бекініс үшін орын ашу мақсатымен бұзылды. Ресми мәліметтерге сәйкес, жұлдызды форттың қирандылары аралдың теңіздік қабырғасын нығайтуға пайдаланылды. Құмтастың қалдықтарын бүгінге дейін көруге болады.
Көпбұрышты бекініс
Капитан Делафилд Форт Делавэрдің екінші нұсқасын "тастан салынған үлкен бастионды көпбұрышты нысан ретінде" жобалады. Делафилд өзінің фортын "Пиа Патч аралындағы әскери сәулет өнерінің кереметі" деп ойлады, ал жобасы жұлдызды форттан әлдеқайда ірі болды. 1836 жылы аралдың солтүстік жағында қазба жұмыстары басталды. Делафилд фортының негізі ретінде қызмет ету үшін аралдың жұмсақ лайына грильдік ағаштар қадалып қойылды. 1838 жылы Нью-Джерсиден келген Джеймс Хамфри (доктор Генри Гейлдің ұрпағы) аралға заңдық өкіл жіберіп, аралға заңды құқығы бар екенін мәлімдеді. Бұл аралдың меншігі үшін он жылға созылған сот дауын бастады, ол Делафилд фортын салуға кедергі келтірді. Екі округтік соттың қарама-қайшы пікірлерінен кейін президент Джеймс К. Полк дауды шешу үшін төреші тағайындауды ұсынды, және соғыс министрі Уильям Марси мен Хамфри келісті. Джон Сержант төреші болып тағайындалды және 1847 жылдың соңында АҚШ (сенаторлар Джон М. Клейтон мен Джеймс А. Байард кіші) және Хамфри (бұрынғы соғыс министрі Джон Итон мен бұрынғы қазынашылық хатшысы Джордж М. Бибб) тарапынан дәлелдер тыңдалды. 1848 жылдың 15 қаңтарында ол арал Делавэр штатының меншігінде болғанын және демек, АҚШ үкіметіне берілген құқық жарамды екенін жариялады. Осы фортта одан әрі ешқандай жұмыс жүргізілмеген сияқты.
Бесбұрышты бекініс
Қазіргі Делавэр форты негізінен 1848 және 1860 жылдар аралығында АҚШ-тың үшінші бекініс жүйесінің ірі форттарының бірі ретінде салынды. Басты құрылыс Азамат соғысынан бұрын аяқталғанымен, форт инженері 1868 жылға дейін фортты толыққанды аяқталған деп жарияламады. Контрскарп қабырғасы, тас төсеніші және "ілініп тұратын жалюзи мен есіктерінің" құрылысы әлі де жалғасып жатты. Фортты армияның бас инженері Джозеф Г. Тоттен жобалаған, ал құрылысты майор Джон Сандерс қадағалаған. Көмекші рөлдердегі инженерлердің арасында капитан Джордж Б. Макклеллан, майор Джон Ньютон, лейтенант Уильям Прайс Крейгилл, лейтенант Монтгомери С. Мигс және азаматтық инженер Эдвин Мюленбрах болды. Форттың көлемі мен орналасқан жері бұрынғы жұлдыз тәрізді фортқа ұқсас болды. Ол дұрыс емес бесбұрыш пішіндес, бұрыштарында бес кішкентай бастиондар орналасқан, оларды Тоттен «мұнара бастиондары» деп атады. Төрт жағы теңіз жағалауына қараған, әрқайсысында үш қабаттан – екі каземат қабаты форттың ішінде және бір барбет қабаты төбесінде орналасқан. Бұл ерекше пішін шығысқа қарайтын жағалаудағы қанаттарда, терең арнасы бар жерде көбірек артиллерия орналастыруға мүмкіндік берді. Теңіз жағалауындағы қанаттарға барлығы 123 ауыр зеңбірек орнатуға болады, ал бастиондарда тағы 15 зеңбірек орналастырылуы мүмкін. Ұзын артқы жағы «аңғар қабырғасы» деп аталды, оның екі қабатында мушкеттерге арналған 68 ойық және төбесінде 11 зеңбірек орналасқан қатар болды. Осы қабырғаның ортасында фортқа кіру және шығудың жалғыз жолы – салли порты орналасқан. Перде қабырғаларына жасалған шабуылдарды тойтару үшін бастиондарға 20 қысқа радиустағы фланг гаубицаларын орнатуға болады. Осылайша, фортта 169 зеңбірекке орналасуға мүмкіндік болды. Фортта өзеннен канал арқылы келген су деңгейін реттеу үшін сағалық қақпасы бар суарна да болды.
Қор
Аралдың топырағы "жиі қырық фут тереңдікте, құмға жеткен деңгейде" болғандықтан, терең негіз салу қажет болды. 1849 жылы Сандерстің бригадалары, қазылған жерлерге ұзын қазықтарды (қазіргі телефон бағаналарына ұқсас) орнату үшін бумен жұмыс істейтін қазық қағу машиналарын қолдана бастады, осылайша жеткілікті тіреу жасады. 1850 жылы қазық қағу жұмысы аяқталды; бригадалар 4,911 қазық қақты, соның ішінде Делафилд бекінісінен 1,095 қазықты қайта пайдаланды. Жұлдыз тәрізді бекіністің нашар негізі болғандықтан, Тоттен мен Сандерс құрылысқа көшу алдында салмаққа төзу қабілетін бағалауға шешім қабылдады. Инженерлер 8 фут биіктіктен 800 фунт салмақты 30 рет соққымен жасалатын бір сынақ ұсынды. Барлығы 5,754 қазық сынақтан өтті, ал 2,955-і бір дюймнің бестен бір бөлігінен артық жарылды. Содан кейін шамамен 1,700 қазық біріктіріліп, тағы 10-20 футқа қайта қағылды. Қазық қағу жұмысы, ақыры 1851 жылы аяқталды, ал келесі қабат ағаш тор болды. 1852 жылы майор Сандерс гнейстің тас қалаушылар мен кесушілер үшін тым қатты екенін, бұл құрылыс жұмысын баяулатып жатқанын хабарлады. Содан кейін сатып алу тізімдері Пенсильвания штатының Делавэр округіндегі Джон Лейпердің карьерінен гранит сатып алынғанын көрсетті. Лейпердің граниті, сондай-ақ, түрлі мақсаттар үшін, мысалы, дөңгелек баспалдақтардың сатылары үшін қолданылды. Виналхейвен, Мэн штатынан әкелінген тас баспалдақтардың үлкен платформаларына қолданылды. 1854 жылы үлкен дауыл аралдың бөгеті мен теңіз қабырғасына зиян келтірді. Судың көтерілу қаупіне байланысты, күш-жігер бөгетті және іргелес теңіз қабырғасын жөндеуге бағытталды, бұл тас жұмысының қарқынын баяулатты.
Майор Сандерс қайтыс болды
1858 жылдың 29 шілдесінде майор Сандерс аралда "іріңді қабынулардың асқынуларынан" қайтыс болды; майор Джон Ньютон инженерлік бақылаушы рөлін атқара алғанша, лейтенант Уильям Крейгилл оны алмастырды. 1859 жылы ресми хаттарда майор Ньютон форттың 1860 жылға қарай қарулануға және гарнизонмен толықтыруға дайын болатынын хабарлады. Алғашқы тұтқындар қамалдың ішінде жабық казематтарда, бос оқ-дәрі қоймаларында және сальти порттағы екі кішкентай бөлмеде орналастырылды. Сол кішкентай бөлмелерде әлі күнге дейін конфедераттардың есімдері кірпіштерге қашалған күйі көрінеді. "Филадельфия инквайрер" газетінің мәліметінше, аралда "мырза Линкольннің шұғыл шақыруымен келген оңтүстік туристерінің орташа саны" болған. Фортта тұңғыш конфедерациялық генерал – бригада генералы Джонстон Петтигрю. Соғыс жылдарында фортта тұтқын ретінде шамамен он генерал ұсталды.
Казармалар мен аурухана
1862 және 1863 жылдары екі бөлек құрылыс кезеңі өтті, нәтижесінде "қатардағы әскер тұтқындарына арналған казарма" салынды, оны конфедерат тұтқыны Пвт. Генри Робинсон Беркли "буль-пен" деп атады. Геттисбург шайқасында тұтқындалған конфедераттардың көп бөлігі осы жерде түрмеге қамалған.
Өлім-жітім көрсеткіші
Форт Делавэрде қайтыс болған тұтқынның біріншісі 27-ші Вирджиния жұмыскерлік полкінің капитаны Л. П. Холлоуэй болды. Ол 1862 жылдың 23 наурызында Вирджиния штатының Винчестер қаласында тұтқындалып, 9 сәуірде қайтыс болды. Капитан Холлоуэй, масондық ұйымның мүшесі, Делавэр қаласындағы Джексон ложасында толыққанды масондық рәсіммен жерленді. Жерлеу процессиясын форттың командирі капитан Август А. Гибсон Клинтон көшесіндегі қалалық түрмеден бастап, Джефферсон көшесіндегі зиратта аяқтады. Шіркеудің деректеріне сәйкес, Холлоуэйдің денесі соғыстан кейін оның отбасымен қайтадан тапсырылды. 1863 жылдың тамызына қарай аралда 11 000-нан астам тұтқын болды; соғыс аяқталғанға дейін ол 33 000-ға жуық адамды қамауда ұстады. Тұру жағдайлары салыстырмалы түрде жақсы болғанмен, Пи-Пэтч аралында 2 500 тұтқын қаза тапты. Статистикалық мәліметтерге сәйкес, тұтқындардың жалпы өлім-жітім көрсеткіші 7,6 пайызды құрады. Өлім-жітімнің жартысы 1863 жылы шешек эпидемиясы кезінде болды. Өкпе қабынуы (243 адам), әртүрлі диарея түрлері (315 адам) және шешек (272 адам) түрмедегілердің арасында ең көп өлімге себеп болған аурулар еді. Ұлттық мұрағаттағы деректерге сәйкес, 215 тұтқын тиф немесе/және безгек салдарынан қайтыс болды. Өлімнің басқа себептері: скорбут (70 адам), пневмония (61 адам) және эризипела (47 адам). Бес тұтқын суға батып, жетісі оқтан жараланып қайтыс болды. Фортта қайтыс болған Конфедерация тұтқындары мен одақтас күзетшілердің көпшілігі Нью-Джерси штатының Пеннсвилл қаласындағы Финнс Пойнт ұлттық зиратында жерленген.
Тұтқындардың рационы мен өмір сүру жағдайлары (көмектестен тыс)
1863 жылға қарай, түрмедегі қатардағы әскерилер мен кіші офицерлер (көбінесе лейтенанттар мен капитантар) аралдың солтүстік-батыс жағындағы ағаш казармаларда тұрды. Осы екі санаттағы тұтқынды күзетшілерге арналған жолмен бірге биік қоршау бөліп тұрды. 1864 жылы Соғыс министрлігі оңтүстік тұтқын лагерьлеріндегі солтүстік әскерлеріне жасалған қарымта ретінде рациондарды қысқартуға бұйрық берді. Тұтқындарға күніне екі рет аз мөлшерде тамақ берілсе де, оларға қосымша азық-түлік сатып алуға және аралдағы су жолдарында, сондай-ақ Делавэр өзенінде балық аулауға рұқсат етілді. Ресми мәліметтер бойынша, Делавэр фортындағы тұтқындар елдегі басқа тұтқын лагерьлеріне қарағанда көбірек "жәрдемді жіберулер" алған. "Бұл жердегі жағдай мен күткендей нашар емес. Дегенмен, олар нашар, үмітсіз және ешқандай асыра сілтемесіз жаман", - деді қатардағы Генри Беркли. "Біз сағат үш шамасында кешкі асқа бардық, ол үш кепкен нан, шамамен үш тістеуге жетерлік кішкентай ет және бір стакан бұршақ сорпасынан тұрды. Біз күніне екі рет жеңіл тамақтанамыз". "Асхана 22-ші бөлімшеге жақын, арт жағында орналасқан. Бұл ұзын, қараңғы бөлме, ішінде ұзын қарағай үстел бар, тамақ тамақ ішу уақытында, күніне екі рет, бөлек үйіліп, қалайы табаққа немесе майлы үстелге қойылады", - деді капитан Роберт Парк, 12-ші Алабама жаяу әскер полкі. "Тамақ әдетте көкөніссіз, әлсіз кофемен бірге нанның кесіндісінен, ал кешкі асқа тұзды шошқа немесе тұзды сиыр етінің кесіндісінен, кейде қайнатылған жаңа сиыр еті мен бұршақ сорпасынан ауысып тұрады. Сиыр еті көбінесе қатты және шайнауға қиын". "Аралдың көлденеңінен бірнеше үлкен арықтар өтеді, олар күн сайын шығанақ суымен толтырылады және жууға арналған суды қамтамасыз етеді", - деп жазды капитан Уильям Х. Бургвин, Солтүстік Каролинаның 35-ші жаяу әскер полкі. "Ішуге арналған суымыз Брэндивайн өзенінен, шамамен он шақырымдай қашықтықтан әкелінеді".
Тұтқындардың рационы мен өмір сүру жағдайлары (көмектес)
Жоғары ранкті Конфедерация офицерлері мен кейбір саяси тұтқындар бұрынғы кір жуу бөлмелерінде және форттың ішіндегі ашық казармаларда орналастырылды. Бұл тұтқындарға аралда шартты түрде босатылуға, көбірек тамаққа қолжетімділікке және сыртқы түрмедегі тұтқындарға қарағанда көбірек еркіндікке мүмкіндік берілді. "Генерал Альбин Франсиско Шоепфтің (форттың коменданты) мейірімділігімен полковник Морган, Такер, Коулман және мен аралға шартты түрде жіберілдік", - деді полковник Уильям Уорд 1864 жылғы 24 наурызда. Генерал М. Джефф Томпсон, генерал Роберт Б. Вэнс және біздің командамыздың полковниктері бірге тамақтанады және жақсы өмір сүреді. Біз бір қара нәсті әйелге аптасына 7 доллар тамақ пісіру үшін, ал 10 доллар кір жуу үшін төлейміз". Бұрынғы кір жуу бөлмесінде Портсмуттен (Вирджиния штаты) келген Исаак У. К. Хенди атты дін қызметкері де тұрды. "Біздің қорларымыз соңғы кезде осыншалықты көп болды, тіпті "комиссар" Тиббетс [Room] No. 3 бөлмені қойма және кладовка ретінде пайдаланды. Біз шұжық, түйеқұс, тауық, тіл, желе, тұршы, май, ірімшік, консервіленген жемістер және түрлі желелермен, сондай-ақ ыңғайлы және денсаулыққа пайдалы диета үшін қажеттінің бәрімен өмір сүріп жатырмыз", - деп жазды Хенди пастор 1864 жылы. Ол былай деп қосты: "Үкімет комиссариаты тұрақты түрде тек нанмен қамтамасыз етеді. Әр адам екі күнде бір рет жақсы пісірілген нан алады, бұл мөлшері жеткілікті". "Бізді үлкен казарма бөлмесіне орналастырды, онда жетпіс-сексен офицер болды. Ең жоғары ранкті майор Холлидей болды", - деп жазды лейтенант Фрэнсис В. Доусон. "Біздің бөлмеміз құрғақ, жылы және жақсы жарықтандырылған, ал казарма [форттан тыс] суық, ылғал және қараңғы болды. Бөлмеде кір жууға қолайлы жағдайлар болды және сапасы нашар болғанымен, су көп болды", - деді Доусон. "Біз тек бөлмеден шығып, асханаға қарай жүрдік". 1862 жылдың соңында форттағы тұтқындарға әдеттегі екі емес, үш рет тамақ берілді. "Таңғы асқа сүтсіз, қантсыз бір стақан нашар кофе және екі кішкентай нашар нан болды. Түскі асқа майлы судан жасалған дұрыс есімделмеген сорпа, екі дюйм шаршы және жарты дюйм қалыңдықтағы сиыр еті және екі кесекті нан болды. Кешкі ас та таңғы асқа ұқсас болды. Бұл өте жеңіл диета болды", - деп жазды лейтенант Фрэнсис Доусон. "Біз Сатлер дүкенінен сатып алып, диетамызға қосымша тағамдар қосып жедік".
"Өлмес 600"
1864 жылғы 20 тамызда алты жүз Конфедерация офицері Морис аралына, Оңтүстік Каролина штатына бағыт алған "Кресент" кемесіне отырды, "Шарлстон қаласына орналастырылған және өз қаруларының оқ атуына ұшырауы мүмкін федералды офицерлердің санына жауап ретінде Конфедерация батареяларының атысына қою мақсатымен, менің ойымша", - деді капитан Леон Джастремски, 10-шы Луизиана пехотасы. Бұл тұтқындар тобы кейін "Өлмес алты жүз" деп аталды. "20 тамыз. Мен көтерілісші офицерлермен бірге Шарлстонға барамын деп белгілендім. Таңертең аяқ киім іздеумен және заттарды жинаумен көп жұмыс істедім", - деді Александр Хамильтон, Питтсбургтің ауыр артиллериясы. "Күнгі сағат 3-те біз жиналып, казармаға қарай марш жасадық, ал сағат 5-те "Кресентке" мініп, жолға шықтық. Біздің 35 жігітіміз, басқа екі батареядан шамамен 90 адам және Огайо штатының 157-ші пехота ротасының С жасағы болды". "Барлығы дайын болған соң, күзетшілер өз орындарына отырды, және команда "буль-пеннің" батыс жағына, сали порт арқылы марш жасауға бұйрық берілді", - деді Исаак Хенди пастор. "Асыл ерлер марш жасап шығып жатқанда, мен сали порттың ашылуында тұрдым, күзетшілер рұқсат еткенше жақын, және соңғы адам қоршаудан жоғалғанша. "Қош бол! Қош бол!" сөздері қайта-қайта айтылды, ал мен тек қоштасуға жауап бере алдым, өйткені әр қатардағы біреу немесе бірнеше адам қоштасу амалын жасады".
Гарнизондық бөлімшелер
1861 жылдан бастап, ерікті әскерлер Форт-Делавэр гарнизонына жіберілді, оның ішінде Коллистің Африка зуавалары, 19-шы Нью-Йорк еріктілері, Млотковскидің тәуелсіз батареясы А, Янгтың тәуелсіз батареясы G (Питтсбург ауыр артиллериясы), 5-ші Делавэр жаяу әскері, 6-шы Делавэр жаяу әскері, 9-шы Делавэр жаяу әскері, 5-ші Мэриленд жаяу әскері, 11-ші Мэриленд жаяу әскері, 6-шы Массачусетс милициясы, 157-ші Пенсильвания жаяу әскері (батальон), 201-ші Пенсильвания жаяу әскері, 215-ші Пенсильвания, 157-ші Огайо жаяу әскері, 196-шы Огайо жаяу әскері және 165-ші Нью-Йорк жаяу әскерінің зуавалары кірді. Форт сонымен қатар Делавэрден келген әскерлерді ұйымдастыру және жинау үшін де пайдаланылды. Аһлдың ауыр артиллерияның тәуелсіз батареясы 1863 жылдың 27 шілдесінде фортта гарнизондық міндеттерді орындау үшін құрылды. Делавэрлік бөлім ретінде тізілгенімен, Аһл батареясы адалдық серт берген Конфедерация тұтқындарынан тұрды. Форттың артиллерия сарбаздары форт ішіндегі күзет бекеттерін басқаруға, сондай-ақ аралдағы түрлі міндеттерді атқаруға жауапты болды. Жаяу әскерлер негізінен аралды айналатын теңіз қабырғасы бойындағы күзет бекеттерін күзетумен айналысты. 1864 жылдың тамызында аралда шамамен 85 күзет орны болды, олардың әрқайсысына әр сменада шамамен 255 адам қажет болды.
1870 және 1880 жылдар
Азамат соғысынан кейін фортты 4-ші АҚШ артиллериясының шағын гарнизоны басқарды. 1870 жылдардың басында бес бастионды 15 дюймдік Родман зеңбіректерін орнату үшін өзгерту жоспарланды. Азамат соғысы кезінде өзеннің батыс жағалауында, кейін Форт Дюпонт салынған жерге жақын, он зеңбіректік батарея салынды; ол 1870 жылдары 20 зеңбіректік батарея ретінде қайта жаңартылды, бірақ толықтай қаруланбады. 1878 жылдың қазан айында аймаққа зор дауыл келді, форттан тыс құрылыстарға елеулі зиян келтірді. Аралдың оңтүстік жағындағы көптеген ғимараттар қирады. 1863 жылы Конфедерация әскерлерінің тұтқындары салған Троица шіркеуі дауыл кезінде ішінара зардап шекті. Кейін шіркеу 1901 жылдан кейін толығымен бұзылғанға дейін шөп сақтау үшін пайдаланылды. 1885 жылдың 3 тамызында аралды торнадо соқты, соғыстан кейінгі аурухананы қиратты және басқа да құрылыстарға көп зиян келтірді. "Бұл жерде дауыл болды. Біз [1878 жылдың қазанынан] бері мұндай нәрсені көрген емеспіз, және оның ілесінде зор құйын болды, ол алдынан келетінінің бәрін сыпырып әкетті, ағаштарды жерден жұлып алды және аурухананың бөліктерін бүкіл аралға және өзенге шашыратып жіберді", - деп жазды қару-жарақ сержанты Джеймс Максвелл.
Испан-Америкалық соғыс
Соғыс басталғанға дейін бірнеше жыл бұрын, 1892 жылы аралдың солтүстік шетінде миналарды бақылауға арналған каземат салынды. Бұл каземат жартылай жер астына салынды, содан кейін жасыру үшін топырақпен жабылды. Бұл миналық каземат бір қабатты торпеда (мина сақтау) қоймасы және тар теміржолмен бірге жұмыс істеді, олардың барлығы Делавэр өзеніне қарсыластың күшті шабуылына қарсы қорғаныс үшін қолданылатын су өткізбейтін миналарды қолдауға арналған. Форт Дюпонттағы тағы бір каземат сол форттың бақылауындағы мина даласы үшін салынды. Форт Делавэрдегі ұқсас миналық каземат 1870 жылдары жоспарланған, бірақ қаржыландыру жетіспеуіне байланысты іске аспады.
Эндикотт кезеңіндегі жаңғырту
1890 жылдардың соңында Форт Делавэрде жаңа қару батареялары салынды. Бұл батареялар 1885 жылғы Қорғаныс кеңесі бастаған бағдарламаның бөлігі болды, бұл үкіметтік кеңесті Соғыс министрі Уильям С. Эндикотт басқарды; осы бағдарламаның нәтижесінде құрылған бекініс жүйесі көбінесе Эндикотт бағдарламасы деп аталады. Дәстүрлі, қалың қабырғалы тас құрылымдарда шоғырланған көптеген қарулардың орнына, Эндикотт батареялары кең аумаққа таралып, айналағы жермен деңгейлес бетон парапеттердің артына жасырылған. Бұл бағдарламаның аясында Форт Делавэр өзеннің батыс жағалауындағы Форт Дюпонт және шығыс жағалауындағы Форт Моттпен күшейтілді; бұл Делавэрдің жағалау қорғанысының алғашқы бекіністері болды. Екі батарея да Эндикотт бағдарламасы үшін жаңадан салынды, және екі жағдайда да бұрынғы батареяларды алмастырды. 1870 жылдардағы Форт Мотттағы аяқталмаған батареяның бөлігі сол форттағы жаңа батареяларды салу үшін пайдаланылды. Кейін генерал-майор Альфред Торберттің есімімен аталып кеткен үш қарудан тұратын батарея, АҚШ-тағы екі үш қабатты Эндикотт батареясының бірі болып табылады, екіншісі – Нью-Джерси штатының Форт Хэнкөктегі бірегей қару көтеру механизмдері бар Баттери Поттер. Батарея Торберттің ерекше биіктігі бастапқыда қару көтеру механизмдері үшін жобаланғандығымен байланысты. Форттың үстінде, 12 дюймдік батареяны екі жағынан қорғайтын екі кішкентай жылдам ату батареясы орналасқан, олар аралдың және мина даласының айналасындағы жақын қашықтықтағы секторларды қорғады. Бұл позициялар кейін Батарея Аллен және Батарея Албуртис деп аталды және әрқайсысы кері тартылатын маскалы парапеттерде орналасқан екі 3 дюймдік M1898 зеңбірегімен жабдықталды. Олар 1899 жылы салынды және 1901 жылы пайдалануға берілді. Форттың сыртында инженерлер қосымша жылдам ату батареяларын салды, олар кейін Батарея Додд және Батарея Хентиг деп аталды. Батарея Додд 1898 жылы испан-американ соғысы басталғаннан кейін шұғыл шара ретінде қосылды. Онда Ұлыбританиядан сатып алынған екі 4,7 дюймдік 40 калибрлі зеңбірек болды; сол кезде Эндикотт батареяларының көп бөлігі толыққан жоқ еді және испан флоты АҚШ-тың шығыс жағалауын бомбалайды деп қорқынышты. Батарея соғыс аяқталғаннан кейін 1899 жылы аяқталды. Батарея Хентигте екі 3 дюймдік M1903 зеңбірегі болды және ол 1901 жылы қызметке кірді. 1919 жылдың наурыз айында сарбаздар ескі фортты консервациялау процесін бастады, Батарея Торберттің 12 дюймдік үш зеңбірегінен басқа барлық заттарды алып тастады, Форт Дюпонт сарбазы және бұл жұмыста болған Джеймс С. Дэвис мәлімдеді. Newark Post газетіндегі мақаласында ол өзіне барлық нәрсені көмуге, өзенге ештеңе тастамауға және аралдан ешқандай затты алып кетпеуге қатаң бұйрық берілгенін еске алады. Дэвистің сөзіне сүйенсек, сарбаздар аралда үш артиллериялық құралды жерлеген. Содан бері тек бір ғана зеңбірек табылды; Солтүстік-батыс бастионнан қазылып алынған 15 дюймдік Родман зеңбірегі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде металл терісі ретінде сатылды. Батарея Доддтың 4,7 дюймдік зеңбіректері әскер тасымалдау кемелері үшін Сан-Францискоға жіберілді; олар 1919 жылы Форт Делавэрге қайтарылды, бірақ көп ұзамай қызметтен алынып, соғыс ескерткіштері ретінде пайдаланылды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылы Форт Делавэр үш 12 дюймдік зеңбірегінен айырылды, олардың екеуі Сан-Хуанның Порто-Рикодағы портын қорғау үшін Форт Амесквитадағы Ред батареясын қаруландыруға қолданылды. Аралға келгеннен кейін, келушілер фортқа шағын автобуста жеткізіледі. Келушілерге экскурсиялар мен арнайы бағдарламалар ұсынылады. Мысалы, солтүстік-батыс бастионында орналасқан 8 дюймдік Columbiad зеңбірегінің күнделікті атылуын көруге болады. Парк қызметкерлері мен еріктілер Азамат соғысы кезінде фортта болған адамдардың рөлін түсіндіреді. 1999 жылы Пи Пэтч аралындағы жағажай эрозиясы фортқа қауіп тудыратыны анықталды. 2005-2006 жылдардың қысында АҚШ Әскери Инженерлер корпусы 3500 фут (шамамен 1067 метр) ұзындықтағы теңіздік қабырға салды, ол қазір тарихи форт орнын және Флориданың солтүстігіндегі ең ірі көшіп-қоныс құстардың мекендейтін жерін қорғайды.
Халықтық іс-шаралар
2009 жылдан бері Форт Делавэрде әр жазда Diamond State Base Ball Club командасының кем дегенде бір ойыны өткізіліп келеді. Бұл команда сонымен қатар жақын орналасқан Форт Дюпонтта жылына 4-6 ойын өткізеді. Diamond State Base Ball Club – мүшелеріне дене шынықтыру мүмкіндігін ұсыну, бейсбол және жергілікті тарих туралы халықты біліммен қамту және қоғамдық мақтанышқа айналу мақсатымен құрылған коммерциялық емес, әуесқой ұйым.
Теледидар және поп-мәдениет
A&E Network's Civil War Journal 1994 жылдың 9 қазанында көрсетілген "Соғыс қылмыстары: Өлім лагерлері" деген атақты эпизодтың бір бөлігін осы бекіністе түсірді. Sci Fi Channel арнасының "Ghost Hunters" тергеу сериясы онда екі жағдайды зерттеді, оның ішінде 2008 жылы Хэллоуин күні тікелей эфирде тергеу жүргізді. Sci Fi Channel арнасының "Ghost Hunters Academy" тергеу сериясы да эпизодты түсірді, ол 2010 жылдың 23 маусымында көрсетілді. "Most Haunted" британдық телешоуы да шоудың 11-ші маусымында бекіністі зерттеді.