Америкадағы француз және француз-канад тұқымдастары
French Americans
Америкадағы француз және француз-канаддық текті азаматтар туралы ақпарат. Франкоамерикалықтардың тарихы, географиясы және тілі. АҚШ-тағы француз тілдес қауымдастықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Францияда туған немесе француз тегінен шыққан американдықтар, осы адамдардың кейбіреулері қолданатын тіл.
Americans of French birth or descent
the language spoken by some of these people
Француздық американдықтар немесе франкоамерикандықтар – өздерін толық немесе ішінара француз немесе француз канадалық мұра, этникалық және/немесе ата-бабалар байланыстарымен байланыстыратын АҚШ азаматтары немесе ұлттары. Олардың ішінде француз-канадтық американдықтар да бар, олардың тәжірибесі мен өзіндік ерекшеліктері жалпы қоғамнан өзгеше. Француз тегі бар адамдардың үлесі ең жоғары штат – Мэн, ал француз тегі бар адамдардың саны ең көп штаты – Калифорния. АҚШ-тың көптеген қалаларында француз американдықтарының саны көп. Француз тегіне жататын адамдардың ең көп шоғырланған қаласы – Мэн штатының Мадаваска қаласы, ал АҚШ-та француз тілінде сөйлейтін халықтың ең көп пайызы Луизиана штатының Сент-Мартин округінде кездеседі. 2020 жылғы мәліметтер бойынша, еліміздің барлық аймақтарында шамамен 9,4 миллион АҚШ тұрғыны француз тегі немесе француз канадалық ұрпағы екенін мәлімдеді, ал 2010 жылғы халық санауы бойынша шамамен 1,32 миллион адам үйде француз тілінде сөйлейді. 2011 жылғы Американдық қоғамдық сауалнамаға сәйкес, тағы 750 000 АҚШ тұрғыны француз тіліне негізделген креол тілінде сөйлейді. Франкоамерикандықтар басқа, осыған ұқсас этникалық топтарға қарағанда көрінуі аз және Франция халқының мөлшерімен немесе неміс, итальян, ирланд немесе ағылшын американдықтарының санымен салыстырғанда сирек кездеседі. Бұл ішінара франкоамерикандық топтардың француз канадалық, акадиялық, брайондық, Луизиана француз (каджун, креол) сияқты Солтүстік Американың аймақтық бірегейліктерімен тығыз байланысты болуына және 19 ғасырда Франциядан эмиграцияның Еуропаның қалған бөлігімен салыстырғанда төмен деңгейде болуына байланысты. Нәтижесінде, басқа еуропалық американдық этникалық топтары сияқты біртұтас француздық американдық өзіндігі аз, ал француз тегі Луизиана мен Жаңа Англияда шоғырланған. Дегенмен, француздық қатысу американдық топонимдерге зор әсер етті.
French Americans or Franco Americans are citizens or nationals of the United States who identify themselves with having full or partial French or French Canadian heritage, ethnicity and/or ancestral ties. They include French Canadian Americans, whose experience and identity differ from the broader community. The state with the largest proportion of people identifying as having French ancestry is Maine, while the state with the largest number of people with French ancestry is California. Many U. S. cities have large French American populations. The city with the largest concentration of people of French extraction is Madawaska, Maine, while the largest French speaking population by percentage of speakers in the U. S. is found in St. Martin Parish, Louisiana. Country wide, as of 2020, there are about 9.4 million U. S. residents who declare French ancestry or French Canadian descent, and about 1.32 million per the 2010 census, spoke French at home. An additional 750,000 U. S. residents speak a French based creole language, according to the 2011 American Community Survey. Franco Americans are less visible than other similarly sized ethnic groups and are relatively uncommon when compared to the size of France's population, or to the numbers of German, Italian, Irish or English Americans. This is partly due to the tendency of Franco American groups to identify more closely with North American regional identities such as French Canadian, Acadian, Brayon, Louisiana French (Cajun, Creole) than as a coherent group, but also because emigration from France during the 19th century was low compared to the rest of Europe. Consequently, there is less of a unified French American identity as with other European American ethnic groups, and French descent is highly concentrated in Louisiana and New England. Nevertheless, the French presence has had an outsized impact on American toponyms.
Тарих
Кейбір франкоамерикандықтар Америка Құрама Штаттары құрылғанға дейін келіп, Орта Батыс, Луизиана немесе Солтүстік Жаңа Англия сияқты жерлерге қоныстанды. Осы аймақтарда көптеген қалалар мен географиялық нысандар алғашқы франкоамерикандық тұрғындар берген аттарын сақтап қалды. Жалпы алғанда, Америка Құрама Штаттарының 23 штаты француз пионерлері немесе француз канадалықтарымен, соның ішінде Айова (Де-Мойн), Миссури (Сент-Луис), Кентукки (Луисвилл) және Мичиган (Детройт) сияқты елді мекендермен жартылай мекенделді. Франкоамерикандықтар бүкіл елде кездессе де, бүгінде олардың саны ең көп Жаңа Англияда, Нью-Йорктің солтүстігінде, Орта Батыста, Луизианада және Калифорнияның солтүстігінде. Көбінесе франкоамерикандықтар француз канадалықтары, каджундар немесе Луизиана креолдары деп нақтырақ айтылады. Франкоамерикандық тарихтың маңызды бір бөлігі – 1840-1930 жылдардағы Квебек диаспорасы, онда шамамен бір миллион француз канадалықтары АҚШ-қа көшіп, негізінен Жаңа Англияның фабрикалық қалаларына қоныстанды. Олар Квебектегі экономикалық төмендеуден қашып, АҚШ-та өндіріс жұмыстарын іздеді. Тарихи тұрғыдан алғанда, француз канадалықтары дүниежүзіндегі ең жоғары туу көрсеткіштеріне ие болды, Франциядан аз көшіп келгеніне қарамастан, олардың салыстырмалы түрде көп халыққа ие болуын осымен түсіндіруге болады. Бұл көшіп келгендер негізінен Квебек пен Акадияда қоныстанды, бірақ кейбіреулері кейін Онтарио мен Манитобада да тұрды. АҚШ-қа алғашқы француз канадалық көшіп келгендердің көпшілігі Жаңа Англияның ағаш өңдеу өнеркәсібінде, ал азды-көпті Жоғарғы Ұлы көлдердегі дамып келе жатқан кен өнеркәсібінде жұмыс істеді. Бұл алғашқы маусымдық көші-қон толқынынан кейін француз канадалық диірменшілердің АҚШ-қа тұрақты көшуі жүрді.
Some Franco Americans arrived prior to the founding of the United States, settling in places like the Midwest, Louisiana or Northern New England. In these same areas, many cities and geographic features retain their names given by the first Franco American inhabitants, and in sum, 23 of the Contiguous United States were colonized in part by French pioneers or French Canadians, including settlements such as Iowa (Des Moines), Missouri (St. Louis), Kentucky (Louisville) and Michigan (Detroit), among others. While found throughout the country, today Franco Americans are most numerous in New England, northern New York, the Midwest, Louisiana, and northern California. Often, Franco Americans are identified more specifically as being of French Canadians, Cajuns or Louisiana Creole descent. A vital segment of Franco American history involves the Quebec diaspora of the 1840s–1930s, in which nearly one million French Canadians moved to the United States, mainly relocating to New England mill towns, fleeing economic downturn in Québec and seeking manufacturing jobs in the United States. Historically, French Canadians had among the highest birth rates in world history, explaining their relatively large population despite low immigration rates from France. These immigrants mainly settled in Québec and Acadia, although some eventually inhabited Ontario and Manitoba. Many of the first French Canadian migrants to the U. S. worked in the New England lumber industry, and, to a lesser degree, in the burgeoning mining industry in the upper Great Lakes. This initial wave of seasonal migration was then followed by more permanent relocation in the United States by French Canadian millworkers.
Луизиана
Луизиана креолдары – Луизианадағы отарлаушылардан тараған адамдар, әсіресе француз және испан тегінен шыққандар, сондай-ақ аралас нәсілді мұраға ие адамдар (мыс., Түсті креолдар). Кез келген нәсілі бар Луизиана креолдарының ортақ еуропалық мұрасы бар және олардың мәдени байланыстары бар, мысалы, француз тілін дәстүрлі түрде қолдану және католицизмді сақтау; көбінесе адамдар бір-бірімен туыс. Аралас нәсілді адамдардың арасында африка және американдық үндістерден тарағандар да болуы мүмкін. Топ ретінде аралас нәсілді креолдар білім, дағдылар (жаңа Орлеанда көптегендер қолөнершілер мен шеберлер болып жұмыс істеді), бизнес және мүлікке тез қол жеткізді. Олардың көпшілігі католик, отарлық француз тілінде сөйледі (бірақ кейбіреулері Луизиана креол тілінде де сөйледі) және француздық әлеуметтік әдет-ғұрыптарды сақтады, олар өз тегінің және Луизиана мәдениетінің басқа аспектілерімен өзгертілді. Түсті адамдар өздерінің сыныбы мен әлеуметтік мәдениетін сақтау үшін бір-бірімен үйленді. Луизиана каджундарының ерекше мұрасы бар, олар өздерін Луизиана креолдарынан өзгеше санайды, бірақ тарихи құжаттардың көптеген тұжырымдарында акадиялықтардың ұрпақтары креолдар ретінде де танылады. Олардың ата-бабалары 17 және 18 ғасырларда Акадияға қоныстанды, қазіргі Канаданың Нью-Брансуик, Нова-Скотия, Принс-Эдуард аралы және Мэн штатының бір бөлігі. 1755 жылы британдық армия аймақтағы Бозжур бекінісін басып алғаннан кейін, акадиялықтарды британдық тәжге адалдық серт беруге немесе жер аударылуға мәжбүр етті. Мыңдаған адам серт беруден бас тартты, осылайша оларды оңтүстікке қарай он үш колонияға, «Ұлы дүрлігу» деп белгілі болған оқиғаға жіберді. Келесі ұрпақта шамамен төрт мың адам Луизианаға ұзақ сапар жасап, жаңа өмір бастады. «Каджун» атауы – «акадиялық» сөзінің бұрмалануы. Көптегендер әлі де «Каджун елі» деп аталатын жерде тұрады, онда олардың отарлық мәдениетінің көп бөлігі сақталған. Француз Луизианасы, 1803 жылы Наполеон сатқаннан кейін, он бес қазіргі АҚШ штатының барлық немесе бір бөлігін қамтыды және француз және канадалық отаршылар оның барлық бөліктеріне тараған, бірақ олардың саны оңтүстік бөлігінде ең көп болды. 1812 жылғы соғыс кезінде Луизиананың француз тегінен шыққан тұрғындары Нью-Орлеан шайқасына (1814 жылдың 23 желтоқсанынан 1815 жылдың 8 қаңтарына дейін) американдық тарапта қатысты. Жан Лафитт және оның баратариандары кейіннен АҚШ генералы Эндрю Джексон тарапынан Нью-Орлеанды қорғауға қосқан үлесі үшін құрметтелді. Бүгінгі Луизианада 2000 жылғы АҚШ халық санағында Каджун елінің тұрғындарының 15 пайызынан астамы үйде француз тілінде сөйлейтінін хабарлады. Луизианаға көшіп келгендердің тағы бір маңызды көзі – Сент-Доминг (қазіргі Гаити) болды; осы кезеңде көптеген Сент-Домингтіктер қашып кетті, ал диаспораның жартысы ақырында Нью-Орлеансқа қоныстанды. Миссисипидегі Билокси және Алабамадағы Мобил қалаларында әлі де француз-американдық мұра бар, өйткені олар канадалық Пьер Ле Мойн д'Ибервилл құрған. Луизианадағы Хума тайпасы әлі де 300 жыл бұрын үйренген француз тілінде сөйлейді.
Louisiana Creole people refers to those who are descended from the colonial settlers in Louisiana, especially those of French and Spanish descent but also including individuals of mixed race heritage (cf. Creoles of Color). Louisiana Creoles of any race have common European heritage and share cultural ties, such as the traditional use of the French language and the continuing practice of Catholicism; in most cases, the people are related to each other. Those of mixed race also sometimes have African and Native American ancestry. As a group, the mixed race Creoles rapidly began to acquire education, skills (many in New Orleans worked as craftsmen and artisans), businesses and property. They were overwhelmingly Catholic, spoke Colonial French (although some also spoke Louisiana Creole) and kept up many French social customs, modified by other parts of their ancestry and Louisiana culture. The free people of color married among themselves to maintain their class and social culture. The Cajuns of Louisiana have a unique heritage, generally seeing themselves as distinct from Louisiana Creoles despite a number of historical documents also classifying the Acadians' descendants as Créoles. Their ancestors settled Acadia, in what is now the Canadian provinces of New Brunswick, Nova Scotia, Prince Edward Island and part of Maine in the 17th and early 18th centuries. In 1755, after capturing Fort Beauséjour in the region, the British Army forced the Acadians to either swear an oath of loyalty to the British Crown or face expulsion. Thousands refused to take the oath, causing them to be sent, penniless, to the Thirteen Colonies to the south in what has become known as the Great Upheaval. Over the next generation, some four thousand managed to make the long trek to Louisiana, where they began a new life. The name Cajun is a corruption of the word Acadian. Many still live in what is known as the Cajun Country, where much of their colonial culture survives. French Louisiana, when it was sold by Napoleon in 1803, covered all or part of fifteen current U. S. states and contained French and Canadian colonists dispersed across it, though they were most numerous in its southernmost portion. During the War of 1812, Louisiana residents of French origin took part on the American side in the Battle of New Orleans (December 23, 1814, through January 8, 1815). Jean Lafitte and his Baratarians later were honored by US General Andrew Jackson for their contribution to the defense of New Orleans. In Louisiana today, more than 15 percent of the population of the Cajun Country reported in the 2000 United States Census that French was spoken at home. Another significant source of immigrants to Louisiana was Saint Domingue (today Haiti); many Saint Dominicans fled during this time, and half of the diaspora eventually settled in New Orleans. Biloxi in Mississippi, and Mobile in Alabama, still contain French American heritage since they were founded by the Canadian Pierre Le Moyne d'Iberville. The Houma Tribe in Louisiana still speak the same French they had been taught 300 years ago.
Колониялық дәуір
XVII ғасыр мен XVIII ғасырдың басында Франция корольдігінің Людовик XIV-нің 1685 жылғы Фонтенбло жарлығынан кейін діни қуғын-сүргіннен қашқан бірнеше мың кальвинист босқындары – гугеноттар келіп қоныстанды. Олар шамамен бір ғасыр бойы американдық қоғамнан бөлініп тұруға мүмкіндік беретін ерекше француз протестанттық үлгісін қалыптастырды, бірақ американ революциясы кезінде көбінесе аралас некелерге тұрып, үлкен пресвитериан қауымына сіңіп кетті. 1700 жылы олар Каролина провинциясының ақ халықтың 13 пайызын, ал Нью-Йорк провинциясының ақ халықтың 5 пайызын құрады. Ұйымдасқан халықаралық гугенот қауымының көмегімен көптеген адамдар Вирджинияға да көшіп келді. Солтүстікте Бостондық Пол Ревир белгілі бір тұлға болды. Француз тегінің жаңа толқыны отарлық дәуірдің соңында болды. 1775-1776 жылдардағы Квебекке жасалған сәтсіз шабуылдан кейін Континенталдық армияға жазылған жүздеген француз канадалықтары әскер қатарында қалды. Полковниктер Джеймс Ливингстон мен Мозес Хейзен басшылығымен олар революциялық соғыстың басты майдандарында әскери қимылдарға қатысты. Соғыс аяқталғаннан кейін Нью-Йорк штаты Шамплейн көлінен батысқа қарай созылатын Канада және Нова-Шотландия босқындарының аймағын құрды. Көптеген ардагерлер осы кең аймақтағы өздерінің иеліктерінен айырылса да, біреулері қалды және елді мекен сақталды. 1780-ші жылдардағы алғашқы отарлау әрекеттерінен бастап Квебектің "үлкен қан кету" дәуіріне дейін француз канадалықтарының Нью-Йорктің солтүстік-шығысындағы Клинтон округінде болуы күдіссіз болды.
In the 17th and early 18th centuries, there was an influx of a few thousand Huguenots, who were Calvinist refugees fleeing religious persecution following the issuance of the 1685 Edict of Fontainebleau by Louis XIV of the Kingdom of France. For nearly a century they fostered a distinctive French Protestant identity that enabled them to remain aloof from American society, but by the time of the American Revolution they had generally intermarried and merged into the larger Presbyterian community. In 1700, they constituted 13 percent of the white population of the Province of Carolina and 5 percent of the white population of the Province of New York. With the help of the well organized international Huguenot community, many also moved to Virginia. In the north, Paul Revere of Boston was a prominent figure. A new influx of French heritage people occurred at the very end of the colonial era. Following the failed invasion of Quebec in 1775 1776, hundreds of French Canadian men who had enlisted in the Continental Army remained in the ranks. Under colonels James Livingston and Moses Hazen, they saw military action across the main theaters of the Revolutionary War. At the end of the war, New York State formed the Canadian and Nova Scotia Refugee Tract stretching westward from Lake Champlain. Though many of the veterans sold their claim in this vast region, some remained and the settlement held. From early colonizing efforts in the 1780s to the era of Quebec's "great hemorrhage," the French Canadian presence in Clinton County in northeastern New York was inescapable.
Орта батыс
17 ғасырдың басынан бастап француз канадалықтары Жан Николе, Роберт де ЛаСалль, Жак Маркетт, Николас Перро, Пьер Ле Мойн д'Ибервилл, Антуан де ла Моте Кадиллак, Пьер Дуге де Бойсбриан, Люсьен Гальтье, Пьер Лакледе, Рене Огюст Шуто, Жульен Дюбук, Пьер де Ла Верендье және Пьер Парран сияқты саяхатшылары мен зерттеушілерімен бірге аймақты зерттеді және саяхаттады. Француз канадалықтары су жолдары бойында бірқатар елді мекендер құрды, оның ішінде Прайри-дю-Шиен (Висконсин), Ла-Бей (Висконсин), Кахокия (Иллинойс), Каскаскакия (Иллинойс), Детройт (Мичиган), Саулт-Сен-Мари (Мичиган), Сент-Игнас (Мичиган), Винсенс (Индиана), Сент-Поль (Миннесота), Сент-Луис (Миссури) және Сент-Женевье (Миссури) қалалары бар. Олар сонымен қатар аймақта Форт-де-Шартр, Форт-Кревкёр, Форт-Сен-Луис, Форт-Оиатенон, Форт-Майами (Мичиган), Форт-Майами (Индиана), Форт-Сен-Джозеф, Форт-Ла-Бей, Форт-де-Буаде, Форт-Сен-Антуан, Форт-Кревкёр, Форт-Тремпелео, Форт-Бьюарно, Форт-Орлеан, Форт-Сен-Шарльз, Форт-Каминистикия, Форт-Мичилимакинац, Форт-Руилле, Форт-Ниагара, Форт-Ле-Боуф, Форт-Венаго және Форт-Дюкесне сияқты бірнеше бекініс салған. Бұл бекіністерге әскерлер мен тері аңшылары қызмет еткен, олардың Ұлы көлдер арқылы Монреальге дейін жететін кең тармақтары болған. Иллинойс аймағында ірі шаруашылық қоныстар құрылды. Франция 1763 жылы Париж шартының нәтижесінде осы аймақты британдықтарға өткізді. Одан кейін үш жыл бойы үндістердің Понтиак соғысы деп аталатын соғысы болды. 1774 жылы ол Квебек провинциясының бір бөлігіне айналды және Революция кезінде АҚШ-тың басып алған жеріне кірді.
From the beginning of the 17th century, French Canadians explored and traveled to the region with their coureur de bois and explorers, such as Jean Nicolet, Robert de LaSalle, Jacques Marquette, Nicholas Perrot, Pierre Le Moyne d'Iberville, Antoine de la Mothe Cadillac, Pierre Dugué de Boisbriant, Lucien Galtier, Pierre Laclède, René Auguste Chouteau, Julien Dubuque, Pierre de La Vérendrye and Pierre Parrant. The French Canadians set up a number of villages along the waterways, including Prairie du Chien, Wisconsin; La Baye, Wisconsin; Cahokia, Illinois; Kaskaskia, Illinois; Detroit, Michigan; Sault Sainte Marie, Michigan; Saint Ignace, Michigan; Vincennes, Indiana; St. Paul, Minnesota; St. Louis, Missouri; and Sainte Genevieve, Missouri. They also built a series of forts in the area, such as Fort de Chartres, Fort Crevecoeur, Fort Saint Louis, Fort Ouiatenon, Fort Miami (Michigan), Fort Miami (Indiana), Fort Saint Joseph, Fort La Baye, Fort de Buade, Fort Saint Antoine, Fort Crevecoeur, Fort Trempealeau, Fort Beauharnois, Fort Orleans, Fort St. Charles, Fort Kaministiquia, Fort Michilimackinac, Fort Rouillé, Fort Niagara, Fort Le Boeuf, Fort Venango and Fort Duquesne. The forts were serviced by soldiers and fur trappers who had long networks reaching through the Great Lakes back to Montreal. Sizable agricultural settlements were established in the Pays des Illinois. The region was relinquished by France to the British in 1763 as a result of the Treaty of Paris. Three years of war by the Natives, called Pontiac's War, ensued. It became part of the Province of Quebec in 1774, and was seized by the United States during the Revolution.
Жаңа Англия және Нью-Йорк штаты
Тоғызыншы ғасырда Квебек пен Нью-Брансуиктен көптеген француз текті адамдар Нью-Англия мен Нью-Йорк штатындағы өндіріс қалаларында, әсіресе тоқыма орталықтарында жұмыс істеуге келді. Олар "Кіші Канада" деп аталатын шағын елді мекендерде бірікті. Осы кезеңде Квебектегі франкофондар басқа аймақтар мен салалардағы жұмысшылардың көпшілігін құрады, мысалы, Адирондак таулары мен оның етегіндегі арақ фабрикаларында және орман шаруашылығы лагерлерінде. Олар аймақ халқының үнемі өсіп келе жатқан бөлігін құрады; ХХ ғасырдың ортасына қарай франкоамерикандықтар Мэн штаты халқының 30 пайызын құрады. Зауыттар бүкіл отбасыларға, балаларды қоса алғанда, жұмыспен қамтамасыз ете алды. Кейбір француз-канад әйелдері Жаңа Англияны мүмкіндіктер мен болашаққа үміт беретін орын ретінде қарастырды, онда олар Канададағы шаруа отбасыларының күтуінен өзгеше экономикалық мүмкіндіктерді жасай алады. ХХ ғасырдың басында кейбір адамдар Америка Құрама Штаттарына уақытша көшіп келуді өзін-өзі тану мен өмірлік тәжірибе алудың қадамдары ретінде қарастырды. Көбісі АҚШ-қа тұрақты көшіп, Квебекке уақыт-уақыт арзан теміржолмен сапар шекті. Бұл әйелдер үйленгеннен кейін, олардың балаларының саны канадалық әйелдерге қарағанда аз және балалар арасындағы үзіліс ұзақ болды. Кейбір әйелдер үйленбеді және ауызша айтылатын әңгімелерде өздеріне сену мен экономикалық тәуелсіздіктің неке мен ана болудан гөрі жұмыс таңдауға себеп болғаны айтылады. Бұл әйелдер өздерінің "канадтық" мәдениетін сақтау үшін дәстүрлі гендерлік идеалдарға сәйкес келді, бірақ олар бұл рөлдерді әйелдер мен аналар ретінде көбірек тәуелсіздікке мүмкіндік беретіндей етіп өзгертті. Әйелдер сондай-ақ діни ордендердің мүшелері ретінде франко-американдық тәжірибені қалыптастырды. Мэн штатының Льюистон қаласындағы алғашқы аурухана 1889 жылы Монреальдегі қайырымдылық сестері, "Сұр монахтар" Лурдес құдайымыздың паналау орнын ашқанда іске асырылды. Бұл аурухана Льюистонның негізінен француз-канадтық фабрика жұмысшыларына әлеуметтік қызмет көрсету жөніндегі Grey Nuns миссиясының орталық бөлігі болды. "Сұр монахтар" қаржының жетіспеуіне, тілдік кедергілерге және медициналық қауымдастықтың қарсылығына қарамастан, өздерінің институтын құру үшін күресті. Солтүстік-шығыстағы француз-канадтық қауым өзінің мұрагерлік мәдени нормаларын сақтауға тырысты. Бұл католик шіркеуінің институттарында болды, бірақ ирланд дін қызметкерлеріне қарсы күрестің нәтижесі аз болды. Реймонд Потвиннің айтуынша, негізінен ирландтық шіркеу басшылары француз тіліндегі приходтардың қажеттілігін мойындауға асықпады; бірнеше епископтар тіпті ассимиляция мен ағылшын тіліндегі приходтық мектептерді ұсынды. ХХ ғасырға қарай франкофондық студенттер үшін бірқатар шіркеу мектептері ашылды, бірақ олар ғасырдың соңында біртіндеп жабылып, француз тілді халықтың көп бөлігі шіркеуден шықты. Сонымен қатар, бұл шіркеулерде қызмет ететін діни қызметкерлердің саны азайды. Дін институттары сияқты, франко-американдық Le Messager және La Justice сияқты газеттер дәстүрлі мәдениетті сенім мен тіл арқылы сақтау үшін күш салу идеологиясының тірегі болды. Бұл аймақтардың сауда және өнеркәсіп экономикасының өнімі, 1913 жылға қарай Нью-Йорк қаласының француз және француз-канад халқы, Фолл-Ривер (Массачусетс) және Манчестер (Нью-Гэмпшир) елдегі ең үлкені болды. АҚШ-тағы 20 ірі франкоамерикалық тұрғындардың тек төртеуі Нью-Йорк пен Жаңа Англиядан тыс орналасқан, ал Нью-Орлеанс 18-ші орында тұрды. Осыған байланысты Жаңа Англияда бірқатар француз институттары құрылды, соның ішінде Бостондағы Société Historique Franco américaine және Вунсокеттің Union Saint Jean Baptiste dAmérique, ХХ ғасырдың басында АҚШ-тағы ең ірі француз католик мәдени және өзара көмек қоғамы. 1920 жылдары Квебектен көшіп келу азайды. 1920-1950 жылдар аралығында тоқыма өнеркәсібінің құлдырауы кезінде француз элементі жоғары мобильділік пен ассимиляция кезеңін бастан кешірді. 1970 және 1980 жылдары ассимиляция үрдісі күшейді, өйткені көптеген католик ұйымдары ағылшын тіліне ауысты және шіркеу балалары мемлекеттік мектептерге түсті; 1970 жылдары кейбір шіркеу мектептері жабылды. Соңғы онжылдықта француз тілінен өзін-өзі тану алыстады. Франко-американдық мәдениет жиырма бірінші ғасырда да дамып келеді. Жақсы қалыптасқан генеалогиялық қоғамдар мен қоғамдық тарих орындары әлі күнге дейін франко-американдық оқиғамен бөлісуге тырысады. Олардың жұмысы кейде Квебектің және солтүстік-шығыстағы штат үкіметтерінің коммерциялық және мәдени мүдделерімен қолдалады. Жаңа топтар мен шаралар бұл күш-жігерге үлес қосты. Кейбір сарапшылар жақындағы даму мен 1970 жылдардағы жастардың "франко" мәдениетін қабылдауы мен жаңартуы арасындағы ұқсастықтарды атап өтті. Кейбір адамдар үшін "жаңа өркендеу" немесе "қайта жандану" жүзеге асуда. Нью-Гэмпширдегі PoutineFest, Тимоти Болюнің құрылған, Квебектің мәшһүр тағамын мәдениетке қызығушылықты арттыру үшін пайдаланады. French Canadian Legacy подкасты француз-канадтық тәжірибелер туралы екі жақ шекарасындағы заманауи көзқарастарды ұсынады. Квебек үкіметі кеңсесімен және жергілікті институттармен бірлесіп, подкаст командасы Жаңа Англияның ірі қалаларындағы франко-американдық өмірге арналған GeoTour құрды. Еске алу шаралары жақында пионерлік сайлаушы Камиль Лессар Биссоннетке дейін жетті. Эбби Пейдж өз тарапынан қауымның тарихын және оның күрделі мұрасын сахнаға шығарды. Мәдениет және оның Луизиана, Орта Батыс және Солтүстік-шығыстағы көріністері Гарвард университетіндегі курстың тақырыбына айналды. Франкофония айы (наурыз) және Сен-Жан Баптист күні (26 маусым) мерекелеуге және көрінуді арттыруға мүмкіндік береді. Сонымен қатар, қауымның кейбір мүшелері франкоамерикандықтардың нәсіл және класс туралы әңгімелердегі орнын қайта қарауға шақырып отыр. Француздық тамырларымен байланысын сақтаған танымал американдық мәдениет тұлғаларына музыкант Руди Валлей (1901–1986), француз-канадтық әкесі мен ирланд анасынан өскен және контрмәдениет авторы Джек Керуак (1922–1969), француз-канадтық иммигранттардың баласы және ағылшын және француз тілдерінде жазған кісілер жатады. Жаңа Англиядан шыққан франко-американдық саясаткерлерге АҚШ сенаторы Келли Айоут (Р, Нью-Гэмпшир), Мэн штатының губернаторы Пол ЛеПейдж және Президент кеңесшісі Джон Фавро, Массачусетсте туып өскен кісілер жатады.
In the nineteenth century, many people of French heritage arrived from Quebec and New Brunswick to work in manufacturing cities, especially textile centers, in New England and New York State. They came together in enclaves known as "Little Canadas". In the same period, Francophones from Quebec became a majority of workers in other regions and sectors, for instance the saw mill and logging camps in the Adirondack Mountains and their foothills. They amounted to an ever growing share of the region's population; by the mid twentieth century, Franco Americans comprised 30 percent of Maine's population. Factories could provide employment to entire nuclear families, including children. Some French Canadian women saw New England as a place of opportunity and possibility where they could create economic alternatives for themselves distinct from the expectations of their farm families in Canada. By the early twentieth century, some saw temporary migration to the United States as a rite of passage and a time of self discovery and self reliance. Most moved permanently to the United States, using the inexpensive railroad system to visit Quebec from time to time. When these women did marry, they had fewer children with longer intervals between children than their Canadian counterparts. Some women never married and oral accounts suggest that self reliance and economic independence were important reasons for choosing work over marriage and motherhood. These women conformed to traditional gender ideals in order to retain their 'Canadienne' cultural identity, but they also redefined these roles in ways that provided them increased independence as wives and mothers. Women also shaped the Franco American experience as members of religious orders. The first hospital in Lewiston, Maine, became a reality in 1889 when the Sisters of Charity of Montreal, the 'Grey Nuns,' opened the Asylum of Our Lady of Lourdes. This hospital was central to the Grey Nuns' mission of providing social services for Lewiston's predominately French Canadian mill workers. The Grey Nuns struggled to establish their institution despite meager financial resources, language barriers, and opposition from the established medical community. The French Canadian community in the Northeast tried to preserve its inherited cultural norms. This happened within the institutions of the Catholic Church, though it involved struggling with little success against Irish clerics. According to Raymond Potvin, the predominantly Irish hierarchy was slow to recognize the need for French language parishes; several bishops even called for assimilation and English language only parochial schools. By the twentieth century, a number of parochial schools for Francophone students opened, though they gradually closed later in the century and a large share of the French speaking population left the Church. At the same time, the number of priests available to staff these parishes diminished. Like Church institutions, such Franco American newspapers as Le Messager and La Justice served as pillars of the ideology of survivance—the effort to preserve the traditional culture through faith and language. A product of the commercial and industrial economy of these areas, by 1913, the French and French Canadian populations of New York City, Fall River (Massachusetts), and Manchester (New Hampshire) were the largest in the country. Out of the 20 largest Franco American populations in the United States, only four cities were outside of New York and New England, with New Orleans ranking 18th largest in the nation. Because of this, a number of French institutions were established in New England, including the Société Historique Franco américaine in Boston and the Union Saint Jean Baptiste d’Amérique of Woonsocket, the largest French Catholic cultural and mutual benefit society in the United States in the early twentieth century. Immigration from Quebec dwindled in the 1920s. Amid the decline of the textile industry from the 1920s to the 1950s, the French element experienced a period of upward mobility and assimilation. This pattern of assimilation increased during the 1970s and 1980s as many Catholic organizations switched to English and parish children entered public schools; some parochial schools closed in the 1970s. In recent decades, self identification has moved away from the French language. Franco American culture continues to evolve in the twenty first century. Well established genealogical societies and public history venues still seek to share the Franco American story. Their work is occasionally supported by the commercial and cultural interests of Quebec and state governments in the Northeast. New groups and events have contributed to the effort. Some observers have drawn a comparison between recent developments and the appropriation and modernization of “Franco” culture by young people in the 1970s. For some, a “renaissance” or “revival” is under way. The New Hampshire PoutineFest, founded by Timothy Beaulieu, uses an iconic Quebec dish to broaden interest in the culture. The French Canadian Legacy podcast offers contemporary perspectives on French Canadian experiences on both sides of the border. Through a collaboration with the Quebec Government Office and local institutions, the podcast’s team established a GeoTour dedicated to Franco American life in major New England cities. Acts of commemoration have lately extended to pioneer suffragist Camille Lessard Bissonnette. Abby Paige has, for her part, brought the community’s history and its complicated legacies to the stage. The culture and its manifestations in Louisiana, the Midwest, and the Northeast have become the focus of a course at Harvard University. Francophonie Month (March) and St. John the Baptist Day (June 24) also provide an opportunity for celebration and increased visibility. At the same time, some members of the community are inviting reconsideration of Franco Americans’ place in conversations about race and class. Noted American popular culture figures who maintained a close connection to their French roots include musician Rudy Vallée (1901–1986) who grew up in Westbrook, Maine, a child of a French Canadian father and an Irish mother, and counter culture author Jack Kerouac (1922–1969) who grew up in Lowell, Massachusetts. Kerouac was the child of two French Canadian immigrants and wrote in both English and French. Franco American political figures from New England include U. S. Senator Kelly Ayotte (R, New Hampshire), Governor Paul LePage of Maine, and Presidential adviser Jon Favreau, who was born and raised in Massachusetts.
Калифорния
Калифорниядағы алтын асығының алғашқы жылдары штатқа Франциядан 20 000-нан астам көшіп келген адам келді. 1850 жылдардың ортасына қарай Сан-Франциско Батыс жағалаудағы француз халқының орталығына айналды, онда 30 000-нан астам француз тегіндес адам болды, бұл немістерден басқа ең көп этностық топ еді. Осы кезеңде қаланың француз кварталы, сондай-ақ Будин нан пісірушілігі және француз ауруханасы сияқты маңызды кәсіпорындар мен мекемелер құрылды. 1921-1931 жылдар аралығында АҚШ-та жұмыс күшіне сұраныс жоғары болғандықтан, шамамен 2 миллион француз иммигранты жұмыс іздеп Америкаға келді. Бұл Америка экономикасына ғана емес, сонымен қатар Франция экономикасына да күшті әсер етті. 19 ғасырдың екінші жартысы дамыған сайын француз иммигранттары Сан-Францискоға көптеп келіп, француз кәсіпкерлері қаланың тағам, сәнде және қаржы секторын қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. Бұл қалаға «Тынық мұхитының Парижі» деген лақап ат берді. Француз иммигранттары мен олардың ұрпақтары қазіргі Солтүстік шығанаққа қоныстанды, шарап өндірісінің және қазіргі Калифорния шарап индустриясының дамуына зор үлес қосты. 1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісінен кейін француз сәулеті (әсіресе Боз-Ар стилі) қаланы қайта жарақтандыруда кеңінен қолданылды, бұл қалалық әкімшілік ғимаратында, Ардагерлер легионы мұражайында және қала орталығындағы жаңалықтар стендтерінде көрінеді.
During the early years of the California Gold Rush, over 20,000 migrants from France arrived in the state. By the mid 1850s, San Francisco had emerged as the center of the French population on the West Coast, with over 30,000 people of French descent, more than any other ethnic group except Germans. During this period, the city's French Quarter was established, along with important businesses and institutions such as the Boudin Bakery and French Hospital. Since the US was in high demand for labor between 1921 and 1931, it resulted in an estimated 2 million French immigrants coming to America for jobs. This not only portrayed a strong impact on the American economy, but also the French economy as well. The latter half of the 19th century progressed, French immigrants continued to arrive in San Francisco in large numbers and French entrepreneurs played significant roles in shaping the city's culinary, fashion, and financial sectors. This led to the city earning the nickname "Paris of the Pacific". French immigrants and their descendants also began settling in what is now the North Bay, becoming instrumental in the development of Wine Country and the modern California wine industry. Following the 1906 San Francisco earthquake, French architecture (especially Beaux Arts) was heavily used in the rebuilding of the city, as evidenced in its City Hall, Legion of Honor Museum, and downtown news kiosks.
Азаматтық соғыс
Союз әскерлеріндегі франкоамерикандықтар Америка Азамат соғысы кезіндегі ең маңызды католик топтарының бірі болды. Нақты саны белгісіз, бірақ мыңдаған франкоамерикандық осы соғыста қызмет еткен болуы мүмкін. Одақ әскерлері шетелдік жалданушылар туралы сенімді статистика ұстамады. Дегенмен, тарихшылардың пікірінше, осы соғыста 20 000-нан 40 000-ға дейін франкоамерикандықтар қызмет еткен. АҚШ-та туғандардан өзге, Одақ әскерлерінде қызмет еткендердің көпшілігі Канададан келген немесе бірнеше жыл сол жерде тұрған. Канаданың ұлттық әнұранын осындай солдат – Каликса Лавалле жазған, ол Одаққа қызмет етіп, лейтенант шеніне жеткен кезде осы әнұранды жазды. Конфедерацияның жетекші генералы П. Г. Т. Борегар – франкофон Луизиана креолы болған.
Franco Americans in the Union forces were one of the most important Catholic groups present during the American Civil War. The exact number is unclear, but thousands of Franco Americans appear to have served in this conflict. Union forces did not keep reliable statistics concerning foreign enlistments. However, historians have estimated anywhere from 20,000 to 40,000 Franco Americans serving in this war. In addition to those born in the United States, many who served in the Union forces came from Canada or had resided there for several years. Canada's national anthem was written by such a soldier named Calixa Lavallée, who wrote this anthem while he served for the Union, attaining the rank of Lieutenant. Leading Confederate General P. G. T. Beauregard was a notably francophone Louisiana Creole.
Саясат
Уокер (1962) 1880-1960 жылдар аралығындағы АҚШ президенттік сайлауларындағы дауыс беру үлгілерін зерттейді, үшінде Жаңа Англиядағы 30 франко-американдық қауымдастықтың сайлау нәтижелері мен 1948-60 жылдардағы сайлаулардың іріктемелі сауалнама деректері қолданылған. Уокердің сөзіне сүйенсек, 1896 жылдан 1924 жылға дейін франко-американдықтар көбінесе Республикалық партияны оның консерватизмі, тәртіпке берілгендігі және шетелдік бәсекеден тоқыма жұмысшыларын қорғау мақсатындағы тариф саясатын қолдағандықтан жақтады. 1928 жылы, католик Аль Смит Демократиялық партиядан кандидат ретінде түскен кезде, франко-американдықтар Демократиялық партияға көшті және алты президенттік сайлау бойы олардың қатарында қалды. Олар «Жаңа мәміле» коалициясының бір бөлігі болды. Ирландиялық және неміс католиктерінен өзгеше, 1940 және 1944 жылдарғы науқандардағы сыртқы саясат және соғыс мәселелеріне байланысты өте аз франко-американдықтар Демократиялық партиядан бас тартыды. 1952 жылы көптеген франко-американдықтар Демократиялық партиядан бөлінді, бірақ 1960 жылы қайтадан олардың қатарына қосылды. Қосымша зерттеулер Уокердің талдауларын кеңейтті. Рональд Петрин 1890 жылдары Массачусетс штатындағы франко-американдықтар арасында Республикалық партияның беделінің артуын зерттеді; Президент Гровер Кливлендтің басшылығымен жүрген ұзақ экономикалық дағдарыс және франко-ирландтық діни жанжалдар Республикалық партияға қолдаудың өсуіне ықпал еткен факторлар болды. Петрин ірі қалалар мен шағын орталықтардағы саяси мінез-құлықтың ерекшеліктерін атап көрсетеді. Мадлен Гигер Льюистондағы президенттік сайлаулар туралы зерттеулері арқылы ХХ ғасырда Демократиялық партияға қарай бұрылысты растады. Франко-американдықтардың саяси таңдауларын ең терең зерттеген Патрик Лакруа Жаңа Англия мен Нью-Йорк штатында партиялық қатысудың әртүрлі үлгілерін анықтады. Жаңа Англияның оңтүстігінде Республикалық партия белсенді түрде «франко» дауысына қызығушылық танытып, үміткерлерді ұсынды. Партия Квебек тумасы Арам Дж. Потьеді Род-Айленд штатының губернаторы лауазымына ұсынды, ол жеті мерзім бойы осы лауазымда қызмет етті. Жаңа Англияның солтүстігінде франко-американдықтар билік орындарынан шеттетіліп, Демократиялық партияға көшкенімен оңайрақ болды. 1920 жылдары аймақтық айырмашылықтар жойылды. Республикалық партия штат үкіметтерінің популисттік емес және еңбекке қарсы саясатының нәтижесінде, кәсіби одақтарға біріккен франко-американдық жұмысшы табы Демократиялық партияға қолдау көрсетті. Элиталық «франко» қауымы Республикалық партияны жақсы көре берді. Франко-американдықтардың көптеген ата-бабалары француз революциясынан бұрын Францияны тастап кеткендіктен, олар көбінесе қазіргі француз триколорынан гөрі лилия гүлдерін (fleur de lis) артық жақсы көреді.
Walker (1962) examines the voting behavior in U. S. presidential elections from 1880 to 1960, using election returns from 30 Franco American communities in New England, along with sample survey data for the 1948–60 elections. According to Walker, from 1896 to 1924, Franco Americans typically supported the Republican Party because of its conservatism, emphasis on order, and advocacy of the tariff to protect the textile workers from foreign competition. In 1928, with Catholic Al Smith as the Democratic candidate, the Franco Americans moved over to the Democratic column and stayed there for six presidential elections. They formed part of the New Deal Coalition. Unlike the Irish and German Catholics, very few Franco Americans deserted the Democratic ranks because of the foreign policy and war issues of the 1940 and 1944 campaigns. In 1952 many Franco Americans broke from the Democrats but returned heavily in 1960. Additional work has expanded Walker's findings. Ronald Petrin has explored the rise of the Republican ascendency among Massachusetts Franco Americans in the 1890s; the lengthy economic depression that coincided with President Grover Cleveland's administration and Franco Irish religious controversies were likely factors in growing support for the GOP. Petrin recognizes different political behaviors in large cities and in smaller centers. Madeleine Giguère has confirmed the later shift to the Democratic column through her research on Lewiston's presidential vote during the twentieth century. In the most in depth study of Franco American political choices, Patrick Lacroix finds different patterns of partisan engagement across New England and New York State. In southern New England, Republicans actively courted the "Franco" vote and offered nominations. The party nominated Aram J. Pothier, a native of Quebec, who won his bid for the governorship of Rhode Island and served seven terms in that office. In northern New England, Franco Americans faced exclusion from the halls of power and more easily turned towards the Democrats. During the 1920s, the regional disparity disappeared. Due to the nativist and anti labor policies of Republican state governments, an increasingly unionized Franco American working class lent its support to the Democrats across the region. Elite "Francos" continued to prefer the GOP. As the ancestors of most Franco Americans had for the most part left France before the French Revolution, they usually prefer the fleur de lis to the modern French tricolor.
Француз-американдық күн
2008 жылы Коннектикут штаты 24 маусымды Франко-американдықтар күні деп белгіледі, француз канадалықтарының мәдениеті мен Коннектикутқа тигізген әсерін мойындай отырып. Мэн, Нью-Гэмпшир және Вермонт штаттары да қазір 24 маусымда Франко-американдықтар күнін тойлайды.
In 2008, the state of Connecticut made June 24 Franco American Day, recognizing French Canadians for their culture and influence on Connecticut. The states of Maine, New Hampshire, and Vermont, have now also held Franco American Day festivals on June 24.
1790 жылғы колониялық француздық америкалықтар
Халық санағы бюросы Американың білімді қоғамдар кеңесімен бірлесіп, 1790 жылғы алғашқы АҚШ халық санағында тіркелген барлық ақ нәсілді отбасы басшыларының есімдерін ғылыми жіктеу арқылы Франциядағы тамырлары бар отарлық американдық халықтың санын бағалады. 1920 жылдары үкімет иммиграциялық квоталарды есептеу үшін отарлық тұқымның шығу тегін нақты санауды қажет етті; осы міндетті орындау үшін ғалымдар әр штат бойынша француздық тегіне жататын есімдердің үлесін бағалады. Есепте 1790 жылы француз-американдықтар құрама Штаттарда тұратын халықтың шамамен 2,3% құрағаны, ал француз-американдықтардың ең көп шоғырланған жерлері Британдық Американың батысында орналасқан, тарихи Жаңа Франция құраған аумақтар екені көрсетілді. Он үш колония ішінде ең ірі француз азшылықтары Нью-Йорк және Нью-Джерсидің орталық колонияларында, сондай-ақ Оңтүстік Каролина және Джорджияның оңтүстік колонияларында кездесті. Штат немесе аумақ Француз #%2,1000.90%7501.62% Джорджия (АҚШ штаты) 1,2002.27% & Теннеси 2,0002.15% 1,2001.25% 2,5001.20% 3,0000.80% 1,0000.71% 4,0002.35% Нью-Йорк (штат) 12,0003.82% 4,8001.66% 7,5001.77% 5000.77% 5,5003.92% 3500.41% 6,5001.47% 54,9001.73% 6,00057.14% 12,85064.25% Испан Америкасы 73,7502.29%
The Census Bureau produced estimates of the colonial American population with roots in France, in collaboration with the American Council of Learned Societies, by scholarly classification of the names of all White heads of families recorded in the first U. S. census of 1790. The government required accurate counts of the origins of colonial stock as basis for computing National Origins Formula immigration quotas in the 1920s; for this task scholars estimated the proportion of names in each state determined to be of French derivation. The report concluded that, in 1790, French Americans made up roughly 2.3% of the population inhabiting the Continental United States; the highest concentrations of French Americans resided in the territories that had historically formed colonial New France to the west of British America. Within the Thirteen Colonies, the most significant French minorities could be found in the Middle Colonies of New York and New Jersey, and the Southern Colonies of South Carolina and Georgia. State or Territory French #%2,1000.90%7501.62%Georgia (U. S. state)1,2002.27% & Tenn. 2,0002.15% 1,2001.25% 2,5001.20% 3,0000.80% 1,0000.71% 4,0002.35%New York (state) 12,0003.82% 4,8001.66% 7,5001.77% 5000.77% 5,5003.92% 3500.41% 6,5001.47% 54,9001.73% 6,00057.14% 12,85064.25% Spanish America 73,7502.29%
Білім
Қазіргі уақытта АҚШ-та Францияның шетелдегі білім беру агенттігі (AEFE) мен бірлесіп жұмыс істейтін бірнеше француз халықаралық мектебі бар.
Currently there are multiple French international schools in the United States operated in conjunction with the Agency for French Education Abroad (AEFE).
АҚШ-тағы француз тілі
Ұлттық білім беру бюросының мәліметінше, француз тілі американдық мектептерде испан тілінен кейін екінші ең көп таралған шетел тілі болып табылады. АҚШ-та француз тілін үйренушілердің үлесі 12,3% құрайды. 17 және 18 ғасырларда қазіргі АҚШ-қа француз иммигранттарының қоныс аударуының нәтижесінде француз тілі бір кезде Орта Батыстағы бірнеше ондаған шашыраңқы ауылдарда кеңінен қолданылған. 1860 жылдан кейін Квебектен келген көшпендер тілді Жаңа Англияға әкелді. Француз тіліндегі газеттер көптеген американ қалаларында, әсіресе Нью-Орлеанда және Жаңа Англияның кейбір қалаларында жарық көрді. Француз тегіндес американдықтар көбінесе француз тілінде білім беретін мектептер мен шіркеулерге баратын, француз тілінде сөйлейтін аудандарда тұрды. 1920 жылға дейін француз канадалық аудандар кейде «Кіші Канада» деп аталды. 1960 жылдан кейін «Кіші Канадалар» жоғалып кетті. Католик шіркеулерінен басқа француз тіліндегі білім беру мекемелері аз болды. Француз газеттері де болды, бірақ 1935 жылы олардың жалпы таралымы 50 000 дананы құрады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің өкілдері балаларына екі тілді білім беруден бас тарды және олардың ағылшын тілінде сөйлеуін қадағалады. 1976 жылға қарай, он франкоамерикалықтың тоғызы ағылшын тілінде сөйледі және ғалымдар «франкоамерикалық жастардың жас буыны өз мұраларын қабылдамады» деген пікірде бірауыздан келісті.
According to the National Education Bureau, French is the second most commonly taught foreign language in American schools, behind Spanish. The percentage of people who learn French language in the United States is 12.3%. As a result of French immigration to what is now the United States in the 17th and 18th centuries, the French language was once widely spoken in a few dozen scattered villages in the Midwest. Migrants from Quebec after 1860 brought the language to New England. French language newspapers existed in many American cities; especially New Orleans and in certain cities in New England. Americans of French descent often lived in predominantly French neighborhoods; where they attended schools and churches that used their language. Before 1920 French Canadian neighborhoods were sometimes known as "Little Canada". After 1960, the "Little Canadas" faded away. There were few French language institutions other than Catholic churches. There were some French newspapers, but they had a total of only 50,000 subscribers in 1935. The World War II generation avoided bilingual education for their children, and insisted they speak English. By 1976, nine in ten Franco Americans usually spoke English and scholars generally agreed that "the younger generation of Franco American youth had rejected their heritage."
Ту
Франко-американдық ту – 1983 жылдың мамыр айында Манчестердегі Сент-Анселм колледжінде өткен франко-американдық конференцияда қабылданған, олардың Жаңа Англия қауымдастығын көрсететін этникалық ту. Оны Роберт Л. Кутюрье, адвокат және бір кезде Мэн штатының Льюистон қаласының мэрі, көк фонға ақ бес бұрышты жұлдызының үстінде ақ флёр-де-лис орналастырып жасаған. Бұл ту француз тілдес Канада провинцияларының қауымдастықтары үшін ту жасау дәстүрін АҚШ-қа таратуда. Көк және ақ түстер Америка Құрама Штаттары мен Франция немесе Квебек сияқты француз тілдес елдердің туларында қолданылады. Жұлдыз Америка Құрама Штаттарын, ал флёр-де-лис француз мәдениетін символдайды. Ол сонымен қатар Американың Солтүстік-Шығысында көпшілікті құрайтын француз канадалықтарын да бейнелейді.
The Franco American flag is an ethnic flag adopted at a Franco American conference at Manchester's Saint Anselm College in May 1983 to represent their New England community. It was designed by Robert L. Couturier, attorney and one time mayor of Lewiston, Maine, to have a blue field with a white fleur de lis over a white five pointed star. This flag extends a tradition of designing flags for the French communities of each Canadian province to the United States. Blue and white are colors found on the flags of both the United States and francophone nations such as France or Quebec. The star symbolizes the United States and the fleur de lis symbolizes French culture. It can also be seen as representative of French Canadians who form a sizable population in the American Northeast.
Құрылған қалалар
Билокси, Миссисипи қаласын 1699 жылы Пьер Ле Мойн д’Ибервиль құрды. Бойз, Айдахо, 1820 жылдары француз тері саудагерлерімен негізделді, атауы "орманды" дегенді білдіреді. Бурбонне, Иллинойс, француз-канадтық тері саудагері Франсуа Бурбонне атымен аталады. Алғашқы тұрақты тұрғыны 1830 жылдары француз-канадтық тері саудагері Ноэль Левассер болды. Чикаго, Иллинойс атауы Майами Иллинойс тілінен алынған "шикаакуа" сөзінен шыққан, ол "жабайы пияз" немесе "жабайы сарымсақ" деп аударылады. Қазіргі Чикаго қаласы орналасқан жерге "Чекагу" деген алғашқы сілтеме 1679 жыл шамасында Роберт де ЛаСалл жазған естеліктерде кездеседі. Анри Жутель 1688 жылғы күнделігінде бұл аймақта "чикагуа" деп аталатын жабайы сарымсақ көптеп өсетінін атап өтті. Көп ұзамай француз-канадтық тері саудагерлері келіп, олармен бірге көрпелер, әшекейлер, құралдар, виски және қару-жарақ әкелді, оларды жергілікті американдықтардың терілеріне айырбастады. 1702 жылы Сиер Джушеро Винсенн қаласының жанында алғашқы сауда бекетін құрды. 1715 жылы Сиер де Винсенс Кекионгада Майами бекінісін, қазіргі Форт-Уэйнды салдырды. 1717 жылы тағы бір канадалық, Пикоте де Белетр, Уабаш өзенінде Уайатенон бекінісін салды. 1732 жылы Сиер де Винсенс Винсенн қаласында екінші тері сауда бекетін құрды. Француз-канадтық қоныс аударушылар, бұрынғы бекеттен қақтығыстардың салдарынан кеткен болатын, олар көптеп қайтып келді. Луизиана – Франция королі Людовик XIV құрметіне француз Луизианасынан алынған атау. Атауын Луизиананы құрған және Техаста қайтыс болған Кавельер де Ла Саль берген. Көптеген акадиялықтар Луизианаға көшіп келді және бүгінде каджундар деп танылады. Мэн – Француздар екі иезуит миссиясын құрды: біреуі 1609 жылы Пенобскот шығанағында, екіншісі 1613 жылы Маунт-Дезерт аралында. Сол жылы Кастин Клод де Ла Турмен құрылды. 1625 жылы Шарль де Сент-Этьен де ла Тур Кастин қорғау үшін Пентагоэ бекінісін тұрғызды. Мичиган – Мичиган (Mishiigan) сөзінің французша транскрипциясы, ол "үлкен көл" дегенді білдіреді. Мичиган аймағында, Жаңа Францияның бір бөлігі болған француз бекіністері Сент-Джозеф және Форт-Мичилимакинак, сондай-ақ Детройт және Сент-Игнас француз елді мекендері орналасқан. Миннесота – Бұл аймаққа алғаш келген еуропалықтар 17 ғасырда келген француз тері саудагерлері болды. Даниель Грейсолон, Сиер дю Лхут, әке Луи Хеннепин және Джозеф Николет сияқты саяхатшылар, сондай-ақ басқалар штаттың картасын жасады. Миссури – Алғашқы еуропалық қоныс аударушылар негізінен француз-канадтықтар болды, олар Миссуридегі алғашқы қоныстарын қазіргі Сент-Женевьевте, Сент-Луистен оңтүстікке қарай шамамен бір сағаттық жерде құрды. Олар 1750 жыл шамасында Иллинойс штатынан көшіп келген. Сент-Луиске 1764 жылы Жаңа Орлеаннан келген француздар негіз салды. Вермонт – француз сөздерінің қысқартылуынан пайда болған, "Vert" (жасыл) және "mont" (тау) сөздерінен құралған. Атауын француз саяхатшысы Сэмюэл де Шамплен берген. Жаңа Франция кезінде француз иеліктері Шамплен көлі бойында бөлінді, ол кейін 1763 жылы Париж шарты бойынша британдық колонияларға берілді. Висконсин – Мескузинг өзенінің атымен аталған. Бұл жазу француз саяхатшыларының жергілікті американдық тілден "Уисконсин" деп бұрмалануына ұшырады, және уақыт өте бұл нұсқа Висконсин өзенінің де, оны қоршаған жерлердің де французша атауы болды. Ла-Бей Жаңа Франция кезінде Висконсиннің негізгі қауымы болды. 19 ғасырдың басында ағылшын тілінде сөйлейтіндердің саны артып келе бастағанда, олар оны қазіргі түріне өзгертіп жазды.
Biloxi, Mississippi was founded in 1699 by Pierre Le Moyne d'Iberville. Boise, Idaho, founded in the 1820s by French fur traders, means "wooded". Bourbonnais, Illinois was named after French Canadian fur trader Francois Bourbonnais. The first permanent resident was French Canadian fur trader Noel LeVasseur in the 1830s. Chicago, Illinois is derived from a French rendering of the Native American word shikaakwa, translated as "wild onion" or "wild garlic", from the Miami Illinois language. The first known reference to the site of the current city of Chicago as "Checagou" was by Robert de LaSalle around 1679 in a memoir written about the time. Henri Joutel, in his journal of 1688, noted that the wild garlic, called "chicagoua," grew abundantly in the area. French Canadian fur traders soon arrived, bringing blankets, jewelry, tools, whiskey and weapons to trade for skins with the Native Americans. By 1702, Sieur Juchereau established the first trading post near Vincennes. In 1715, Sieur de Vincennes built Fort Miami at Kekionga, now Fort Wayne. In 1717, another Canadian, Picote de Beletre, built Fort Ouiatenon on the Wabash River. In 1732, Sieur de Vincennes built a second fur trading post at Vincennes. French Canadian settlers, who had left the earlier post because of hostilities, returned in larger numbers. Louisiana – from the French Louisiane, in honor of King Louis XIV of France. Named by Cavelier de La Salle who founded Louisiana and died in Texas. Many Acadians migrated to Louisiana and are today known as Cajuns. Maine – Two Jesuit missions were established by the French: one on Penobscot Bay in 1609, and the other on Mount Desert Island in 1613. The same year, Castine was established by Claude de La Tour. In 1625, Charles de Saint Étienne de la Tour erected Fort Pentagouet to protect Castine. Michigan – French transcription of Ojibwe word Mishii'igan (syncopated as Mishiigan) which means "great lake". The French forts of Fort Saint Joseph and Fort Michilimackinac, as well as the French establishments of Detroit and Saint Ignace were located in the area of Michigan which was part of New France. Minnesota – The first Europeans in the area were French fur traders who arrived in the 17th century. Explorers such as Daniel Greysolon, Sieur du Lhut, Father Louis Hennepin, and Joseph Nicollet, among others, mapped out the state. Missouri – The first European settlers were mostly ethnic French Canadians, who created their first settlement in Missouri at present day Ste. Genevieve, about an hour south of St. Louis. They had migrated about 1750 from the Illinois Country. St. Louis was founded soon after by French from New Orleans in 1764. Vermont – comes from a contraction of French words, Vert, green, and mont, mount, mountain. It was named by the French explorer Samuel de Champlain. French seigneuries were subdivided along Lake Champlain at the time of New France, which was later given to the British colonies by the Treaty of Paris in 1763. Wisconsin – named after the Meskousing River. This spelling was later corrupted from the local Native American language to "Ouisconsin" by French explorers, and over time this version became the French name both for the Wisconsin River and for the surrounding lands. La Baye was Wisconsin's main community at the time of New France. English speakers anglicized the spelling to its modern form when they began to arrive in greater numbers during the early 19th century.
Тарихнама
Ричард (2002) 1860–1930 жылдары Жаңа Англияға келген франкоамерикандықтарға қатысты тарихнамадағы маңызды тенденцияларды зерттейді. Ол үш санаттағы ғалымдарды бөліп көрсетеді: франкоамерикандықтардың ортақ тағдырын баса көрсетіп, олардың сақталуын тойлаған «тірі қалғандар»; Жаңа Англияның ерекше аймақтарындағы франкоамерикандықтардың өткенінің алуан түрлілігін ашуға ұмтылған аймақтық және әлеуметтік тарихшылар; және аккультурация күштерінің франкоамерикандық қауымдастыққа жеңілуіне қатысты дәлелдер келтірген «прагматиктер». Франкоамерикандық қауымдастықтың тағдыры жөніндегі «прагматиктер мен тірі қалғандар» арасындағы пікірсайыс франкоамерикандық тарихнамасының ең үлкен кемшілігі болуы мүмкін. Мұндай телеологиялық көзқарастар зерттеулердің дамуына бөгет болды, себебі ғылыми күш-жігер шектеулі бағыттарға шоғырланды, ал франкоамерикандық саясат, өнер және Квебекпен байланыстар сияқты көптеген басқа да мүмкіндіктер жеткілікті зерттелмеді. Франкоамерикандық тарихтың көптеген пионерлері 1990-шы жылдардың соңында осы саланы тастап кетті немесе мансаптарын аяқтады, бірақ соңғы он бес жылда басқа ғалымдар пікірсайыстың жаңа арналарына бағыт берді. Осы кезеңде Жаңа Англияның «франко» қауымдастықтарына ғылыми назар аз болды, бірақ маңызды зерттеулер пайда болды, себебі тарихшылар француз канадтық диаспораның американдық иммиграция, еңбек және дін тарихының кең ауқымымен байланысын көрсетуге тырысты. Ғалымдар Роберт Г. Лебланктың 1980 және 1990 жылдары дамытқан трансұлттық перспективасын кеңейту үшін жұмыс істеді. Юкари Такаи франкоамерикандықтар арасындағы отбасы құрылымы мен гендерлік рөлдерге шекарадан тыс үнемі жүретін көші-қонның әсерін зерттеді. Флоренс Мей Уолдрон Тамара Харевен мен Рэндольф Лангенбахтың бұрынғы еңбектерін кеңейтіп, американдық гендерлік нормалар аясында франкоамерикандық әйелдердің еңбегін зерттеді. Уолдронның Жаңа Англиядағы әйел дін қызметкерлерінің ұлттық мүдделері мен әрекеттері туралы инновациялық зерттеуі де ерекше атауға лайық. Тарихшылар Жаңа Англиядағы франкоамерикандықтарды зерттеудің басқа да бағыттарын да ұсынып отыр. Жақындағы зерттеулер салыстырмалы перспективаны енгізіп, бұрын жеткілікті зерттелмеген 1920-шы және 1930-шы жылдарға назар аударды және жаңа дереккөздер негізінде ассимиляция және діни қақтығыстар туралы ескі пікірсайыстарды қайта қарады. Сонымен қатар, Жаңа Францияның құлауынан кейінгі ғасырда континенттің орталық және батыс бөліктерінде (Американың орталық батысы, Тынық мұхитының жағалауы және Ұлы көлдер аймағы) француздықтардың болуына қатысты зерттеулер қарқынды түрде өсіп келеді.
Richard (2002) examines the major trends in the historiography regarding the Franco Americans who came to New England in 1860–1930. He identifies three categories of scholars: survivalists, who emphasized the common destiny of Franco Americans and celebrated their survival; regionalists and social historians, who aimed to uncover the diversity of the Franco American past in distinctive communities across New England; and pragmatists, who argued that the forces of acculturation were too strong for the Franco American community to overcome. The 'pragmatists versus survivalists' debate over the fate of the Franco American community may be the ultimate weakness of Franco American historiography. Such teleological stances have impeded the progress of research by funneling scholarly energies in limited directions while many other avenues, for example, Franco American politics, arts, and ties to Quebec, remain insufficiently explored. While a considerable number of pioneers of Franco American history left the field or came to the end of their careers in the late 1990s, other scholars have moved the lines of debate in new directions in the last fifteen years. The "Franco" communities of New England have received less sustained scholarly attention in this period, but important work has no less appeared as historians have sought to assert the relevance of the French Canadian diaspora to the larger narratives of American immigration, labor and religious history. Scholars have worked to expand the transnational perspective developed by Robert G. LeBlanc during the 1980s and 1990s. Yukari Takai has studied the impact of recurrent cross border migration on family formation and gender roles among Franco Americans. Florence Mae Waldron has expanded on older work by Tamara Hareven and Randolph Langenbach in her study of Franco American women's work within prevalent American gender norms. Waldron's innovative work on the national aspirations and agency of women religious in New England also merits mention. Historians have pushed the lines of inquiry on Franco Americans of New England in other directions as well. Recent studies have introduced a comparative perspective, considered the surprisingly understudied 1920s and 1930s, and reconsidered old debates on assimilation and religious conflict in light of new sources. At the same time, there has been rapidly expanding research on the French presence in the middle and western part of the continent (the American Midwest, the Pacific coast, and the Great Lakes region) in the century following the collapse of New France.