Кіріспе
Алфавиттік телефон нөмірлеу жоспары
Телефон станциясының немесе орталық кеңсе атауы – орталық кеңсеге тағайындалған ерекше және есте қалтарлық атау болатын. Ол телефон қосылған коммутациялық жүйені анықтады және әртүрлі жерлердегі коммутациялық жүйелер арасында телефон қоңырауларын жалғауды жеңілдетті. Кішкентай қалалар мен ауылдық аймақтар әдетте бір станциямен қамтамасыз етілсе, ірі қалаларда бірнеше коммутациялық жүйе жұмыс істеді, олар қала ішінде бірнеше станциялық аймақтарды құрады немесе кейде тығыз қоныстанған аймаққа қызмет көрсету үшін бір ғимаратта орналастырылды. Орталық кеңселер әдетте жергілікті маңызы бар атаулармен тағайындалатын. Телефон нөмірін көрсету үшін орталық кеңсе атауының бас әріптері қолданылды, сондықтан аймақтағы әрбір телефон нөмірі бірегей болды. Бұл әріптер теру дискісіндегі нөмірлік тақтада көрінетін цифрлармен сәйкес келетін. Әртүрлі қауымдастықтарда бірнеше жүйелі телефон нөмірлеу жоспарлары болды, әдетте абоненттік база ескі нөмірлеу схемаларын басып өткенде олар өзгеріп отыратын. Көп қолданылатын нөмірлеу жоспары – орталық кеңсе атауынан бір немесе екі әріпті төрт немесе бес цифрмен пайдалану жүйесі болды. Мұндай жүйелер 2L 4N немесе 2L 5N деп, немесе жай ғана 2–4 және 2–5 деп аталатын, бірақ кейбір ірі қалалар бастапқыда үш әріптен (3L 4N) тұратын жоспарларды таңдады. 1917 жылы AT&T компаниясының W. G. Blauvelt компаниясы дискіде әрқайсысы 2-ден 9-ға дейінгі цифрлармен көрсетілген үш әріптен тұратын жүйені ұсынды. Телефон анықтамалықтары немесе басқа телефон нөмірін көрсету құралдарында, мысалы, жарнамада, телефон нөмірі әдетте орталық кеңсе атауының маңызды әріптерін қалың бас әріптермен көрсетіп, одан кейін абоненттік желіні анықтайтын цифрлар келтірілетін. Телефон аппаратының нөмірлік картасында атау әдетте толық жазылатын, бірақ тек терілгені тиіс әріптер ғана бас әріптермен, ал қалғандары кішкентай әріптермен жазылатын. Телефон станциясының атаулары көптеген елдерде қолданылды, бірақ 1960 жылдары сандық жүйелер пайдасына олар қолданудан шығарылды. АҚШ-та телефон қызметіне деген сұраныс әлфавиттік-цифрлық жүйенің мүмкіндіктерін басып өтті және тікелей қашықтықтан қоңырау шалу үшін аймақтық кодтар енгізілгеннен кейін барлық нөмірлерге қоңырау шалу қажет болды. Осыған ұқсас дамулар бүкіл әлемде орын алды, мысалы, британдықтардың толық цифрлық қоңырау шалуы.
Стандарттау
+АҚШ 1950 жылдары әріптерді терілген сандарға сәйкестендіру терілген сандар1 2 A B C3 D E F4 G H I5 J K L6 M N O7 P R S8 T U V9 W X Y0 Z 1950 жылдардың басында AT&T сөйлеген кезде түсініспеушілікті азайту мақсатында жасалған ұсынылған алмасу атауларының тізімін жасады. Ұсыным жаңадан құрылған алмасуларға қатысты болды және бар болған тарихи атауларды өзгертуді міндеттемеді. 55, 57x, 95x және 97x сандарының тізбегі үшін алмасу атаулары белгіленбеді, себебі 5, 7 және 9 сандарының сәйкестендірулерінде дауысты әріптер болмады, осыған байланысты осы дауыссыз әріптердің комбинацияларымен атауларды табу қиын болды. Нәтижесінде, бұл нөмірлер сирек алмасуларға тағайындалды. Дегенмен, Сан-Франциско мен Колумбуста (Огайо) KLondike 55x үшін, ал Чикагода WRIGLEY 5 (975) (Wrigley Field) қолданылды. Телефондық теру дискісінде әріптер кестеде көрсетілген сәйкестіктер бойынша сандарға сәйкестендірілді (оң жақта). Төменде AT&T-нің 1955 жылы жарияланған орталық кеңсе атауларының ұсынылған тізімі келтірілген. Оппозиция AT&T-нің түрлендіру процесін баяулатты, және атаулар Нью-Йорк сияқты қалаларда қолданыла берді, ол 1978 жылы ғана ANC-ге көшті. Филадельфия 1983 жылға дейін Пенсильванияның Bell телефон кітабында атаулы алмасуларды сақтады, бұл AT&T түрлендіруді аяқтауды үміттенгеннен кейін көп уақыт өткен соң болды. Bell Canada, Alberta Government Telephones және BC Tel 1960 жылдардың бірінші жартысында қолданыстағы нөмірлердің көп бөлігін түрлендірді. Торонтода, тарихи түрде 1957 жылы тікелей қашықтыққа қоңырау шалуды қолдау үшін нөмірлер ұзартылғанға дейін 2L+4N болған, 1966 жылғы наурыздағы анықтамалықта алмасу атаулары болмады. Әдетте, үлкен қауымдастықтарда түрлендірулер телефондық анықтамалықтың шығарылуымен сәйкес келеді. Мысалы, Онтарионың Лондон қаласында үш түрлендіру 1962 жылдың ақпанынан басталып, 1963 жылдың қыркүйегінде аяқталды. GEneral 2, 3 және 9 бірінші болып түрлендірілді; кейін GLadstone 1 және 5, содан соң GEneral 4 және 8. Монреаль, Квебек қаласынан алынған мысал, 4 тамызда 1957 жылы 2L+4N-ден 2L+5N-ге дейін ұзартылды: WIlbank WEllington 2-ге, WEllington WEllington 3-ке (алмасу атауын сақтаудың сирек мысалы), FItzroy WEllington-ға, GLenview WEllington 7-ге, VEndome DUpont 7-ге, HEmlock POntiac 7-ге, TRenmore POntiac 8-ге, HArbour VIctor 5-ке және MArquette VIctor 9-ға айналды. Алмасу атауларында әріптерді пайдалану телефондық теру дискісінде әріптердің орналасуына әкелді, тіпті әріп пен сан комбинацияларын пайдаланбайтын аймақтарда да. Кейбір канадтық аймақтар бастапқыда түпнұсқа әріптер схемаларын қолданды, әсіресе Калгари, Альберта, Солтүстік Америкада стандартталуға дейін. Квебек алмасу атаулары стандартты Bell жүйесінің тізімдеріндегі атаулардан француз тіліндегі атаулардың қажеттілігіне байланысты ерекшеленді; Халл, Квебектің 77x (PR PRovince сияқты) 1957 жылы екі тілде де танылуы керек болды. Төрт немесе бес цифрлы нөмірлері бар және бір қалалық алмасуы бар кішігірім қауымдастықтарда орталық кеңсе атаулары алғаш рет 1950 жылдардың соңында пайда болды, содан кейін тек Солтүстік Американың тікелей қашықтыққа қоңырау шалу стандартына сәйкес үш цифрлы аймақтық код пен жеті цифрлы жергілікті нөмірді көрсету үшін. Әдетте Bell System стандартты тізімдерінен таңдалған атаулардың жергілікті маңызы болған жоқ және қысқа мерзімді болды; 1960 жылдан кейін біртіндеп тоқтатыла бастады.
In the early 1950s, AT&T established a list of recommended exchange names that were the result of studies to minimize misunderstandings when spoken. The recommendation was intended for newly established exchanges, and did not mandate the renaming of existing historical names. The number sequences 55, 57x, 95x, and 97x had no exchange names specified, as the mappings for the digits 5, 7, and 9 had no vowels, thus making it difficult to find names with those consonant combinations. As a result, those numbers were very seldom assigned to exchanges. However, KLondike was used for 55x in San Francisco and Columbus, Ohio, and WRigley 5 (975) in Chicago (Wrigley Field). On the telephone dial, letters were mapped to digits using the assignments shown in the table (right). The following is AT&T's recommended list of central office names as published in 1955, The opposition caused AT&T to slow the conversion process, and names continued to be used in cities such as New York, which went to ANC only in 1978. Philadelphia had named exchanges in the Bell of Pennsylvania telephone book as late as 1983, long after AT&T had hoped to complete the conversion. Bell Canada, Alberta Government Telephones, and BC Tel completed most conversions of existing numbers during the first half of the 1960s. In Toronto, historically 2L+4N before numbers were lengthened to accommodate the 1957 introduction of direct distance dialling, the March 1966 directory had no exchange names. Typically in larger communities, conversions would be timed with issues of the telephone directory. For example, in London, Ontario, three conversions took place starting in February 1962 and completing in September 1963. GEneral 2, 3, and 9 were converted first; later GLadstone 1 and 5, and finally GEneral 4 and 8. An example from Montreal, Quebec, extended from 2L+4N to 2L+5N on August 4, 1957: WIlbank became WEllington 2, WEllington became WEllington 3 (a rare example of keeping the exchange name), FItzroy became WEllington, GLenview became WEllington 7, VEndome became DUpont 7, HEmlock became POntiac 7, TRenmore became POntiac 8, HArbour became VIctor 5, and MArquette became VIctor 9. The use of letters in exchange names resulted in the placement of letters on the telephone dial, even outside the areas using the letter and number combinations. Some Canadian areas at first used original letter schemes, notably Calgary, Alberta, until later standardization within North America. Québec exchange names differed from those on standard Bell System lists due to the need for names in the French language; Hull, Quebec's 77x (PR as in PRovince) needed to be recognizable in both languages in 1957. In smaller communities with four or five digit numbers and a single city exchange, central office names appeared for the first time in the late 1950s, and then solely to match the North American direct distance dial standard of a three digit area code and seven digit local number. The names, usually chosen from standard Bell System lists, had no local significance and were short lived; phase out began soon after 1960.
Ұлыбритания мен Франция
+Ұлыбританияда әріптерді таңбаланған цифрларға сәйкестендіру A. F. N. таңбаланған цифрлар12A B C3D E F4G H I5J K L6M N7P R S8T U V9W X Y0O Q Еуропадағы дерлік әрбір телефон орталығына бір ауылдың, қаланың немесе қалашықтың аты берілді, бірақ кейде географиялық нысан (мысалы, "Жылқыт") немесе аймақ (мысалы, Силли аралдары үшін Сциллония) ауылдық жерлер үшін қолданылатын. Дегенмен, ең ірі қалаларда 1880 жылдары бірнеше орталық қажет болатыны анық болды. Оларға әдетте қаланың бір ауданына сәйкес атаулар берілді, мысалы, Лондондағы Холборн, Манчестердегі Докс, Эдинбургтегі Лейт немесе кейбір жағдайларда мүлдем байланысы жоқ атаулар, мысалы, Лондондағы Акорн немесе Аванс, Манчестердегі Пирамида және Бирмингемдегі Мидленд. 1920 жылдардың соңында автоматтандырылған жүйелер енгізілгеннен кейін, осы атаулардың алғашқы үш әріпі сол орталықтардың нөмірлеу жоспарларында қолданылды. 3L 4N жүйесі ерекше атақты Париж және Лондон астаналарында қолданылды, бұл екеуі де ірі қала мәселесінің мысалы. Көптеген қолмен басқарылатын орталықтары бар ірі қалаларды автоматты түрде біртіндеп ауыстыруға болады, бұл бірнеше жыл бойы екі түрін де бір уақытта пайдаланудың логистикасын қажет етті. Осы қалалардың телефон анықтамалықтарында жеті цифрдың барлығы да көрсетілген кезде, орталықтың алғашқы үш әріпі қалың әріппен жазылған. Мысалы, Лондонның Уайтхолл орталығындағы Скотленд-Ярдтың абоненттік нөмірі "WHItehall 1212" деп көрсетілген. Егер алғашқы үш әріп үлкен әріппен, бірақ қалың емес жазылса, мысалы, HAYes 1295, шалушы тек алғашқы үш әріпті таңбалайды, ал Хейске қосылғаннан кейін оператордан жергілікті нөмірді сұрайды. Кейіннен кейбір қолмен басқарылатын станцияларда кодталған шақыру индикаторы орнатылды, сондықтан шалушы барлық жеті цифрды таңбалай алады, ал қажетті нөмір операторға көрсетіледі. Ұлыбританияда Лондондағы алғашқы директорлық орталық, Холборн Тандем, 1927 жылы іске қосылды; бұл алдында Лондон аймағында қажетті өзгерістер жасалды, мысалы, кейбір орталықтардың атауларын өзгерту және барлық жергілікті нөмірлерді (4N) 4 таңбалы ету. Әрбір цифр үш әріпті білдіретіндіктен, бір желіде BRIxton және CRIcklewood деп аталатын орталықтар болмайды, олар екеуі де 274 сәйкес келеді. Кішірек директорлық аймақтарда кейбір А цифрлық деңгейлер біріктірілді, сондықтан жергілікті директорлық орталыққа сегіз емес, төрт немесе одан аз директорлар тобы қажет болды. Бірақ егер (мысалы) 7 және 8 А цифрлық деңгейлері біріктірілсе, бір желіде PERivale және TERminus орталықтары болуы мүмкін емес. Ұлыбританияның басқа ірі қалалары да соған еліктеді, атап айтқанда, Манчестер 1930 жылы (мысалы, DEAnsgate 3414, Кендалс дүкенінің нөмірі), Бирмингем (1931 жылы), Глазго (1937 жылы), кейін Ливерпуль және Эдинбург (1950 жылдар шамасында). Еуропадағы орталық атауының әріптерін аудару стандарттары әр түрлі болды, әсіресе O, Q және Z әріптерін орналастыруда. 1958 жылы Ұлыбританияда абоненттік телефонды автоматты түрде шақыру (STD) енгізілген кезде, негізгі орталық атауларының алғашқы екі әріпі STD кодтарына енгізілді, мысалы, Айлсбериге STD коды 0AY6 берілді. 1966 жылы барлық цифрлық шалуға көшу басталды, бірақ 1970 жылдардың басында ғана барлық әріптік-цифрлық орталық атаулары өзгертілді. Барлық сандық STD кодтарына көшуге қарамастан және бұрынғы директорлық аймақтар бірыңғай шалу кодтарына біріктіріліп, барлық сандық нөмірлер ретінде көрсетілсе де, 1990 жылға дейін Ұлыбританияның қалған бөлігінде телефон нөмірін орталық атауы + нөмірі ретінде көрсету немесе ұлттық STD кодынан бұрын орталық атауын қосу стандартты практика болып келді. Бұл шалушыларға дұрыс шалу кодын іздеуге мүмкіндік берді, өйткені жақын жердегі орталықтарға шалу үшін STD коды емес, жергілікті шалу коды қажет болды. Парижде және оның маңындағы аудандарда 3L 4N-ден барлық нөмірлерге айналу 1963 жылдың қазан айында болды. Мысалы, ÉLYsées 379, LOUvre 508, PIGalle 744, POMpadour 706 болды. Бірақ 1985 жылдың қазанына дейін, 8-інші цифр қосылғанға дейін, бұрынғы комбинациялардың көп бөлігін пайдалану мүмкін болды.
Virtually every telephone exchange in Europe was named after a single village, town, or city but sometimes a geographical feature (e. g. The Lizard) or region (e. g. Scillonia for the Isles of Scilly) would be used for rural areas. However, in the largest cities it was clear as early as the 1880s that several exchanges would be needed. These were usually given names reflecting a district of a city, for example Holborn in London, Docks in Manchester, Leith in Edinburgh, or in some cases an entirely unrelated name, e. g., Acorn or Advance in London, Pyramid in Manchester, and Midland in Birmingham. As automated systems were introduced starting in the late 1920s, the first three letters of these names were used in the numbering plans for those exchanges. The 3L 4N system was notably used in the capital cities Paris and London, both examples of the big city problem. Large cities served by many manual exchanges could only be converted to automatic operation gradually, which required a logistics of operating both types simultaneously for several years. Telephone directories for these cities showed the first three letters of the exchange in bold capital letters, when all seven digits were to be dialed. For example, a subscriber number for Scotland Yard on London's Whitehall exchange was shown as "WHItehall 1212". If the first three letters were capitalized but not bolded, e. g., HAYes 1295, the caller would dial the first three letters only, and when connected to Hayes ask the operator for the local number. Later, Coded Call Indicator working equipment was installed at some manual exchanges so that the caller could dial all seven digits, and the required number would be displayed to the operator. In the United Kingdom, the first Director exchange in London, Holborn Tandem, was cutover in 1927; preceded by any necessary changes in the London area, e. g. changing some exchange names and making all local numbers (4N) 4 digit. As each digit represents three letters the same network cannot have exchanges called BRIxton and CRIcklewood, which both correspond to 274. In smaller director areas some A digit levels were combined so that local director exchange would only need four or fewer groups of directors instead of eight. But if (say) A digit levels 7 and 8 were combined it would not be possible to have both PERivale and TERminus exchanges in the same network. The other main UK conurbations followed suit, namely Manchester in 1930 (e. g., DEAnsgate 3414, the number for Kendals department store), Birmingham (in 1931), Glasgow (in 1937), and later Liverpool and Edinburgh (c. 1950). The standards for converting exchange name letters in Europe varied, notably in the placement of the letters O, Q, and Z. When national automatic Subscriber Trunk Dialling (STD) was introduced in the United Kingdom in 1958, the first two letters of main exchange names were incorporated in the STD codes, e. g. Aylesbury was allocated STD code 0AY6. A switchover to all figure dialling began in 1966, although it was not until the early 1970s that all alphanumeric exchange names were converted. Despite the move to all figure STD codes, and although the former Director areas were merged into single dialling codes and stated as all figure numbers, until the 1990s it remained standard practice in the rest of the United Kingdom to state telephone numbers as exchange name + number, or include the exchange name before the national STD code. This was to enable callers to look up the correct dialling code, because calls to nearby exchanges often required a local dialling code rather than the STD code. In Paris and its suburbs, the conversion from 3L 4N to all numbers occurred in October 1963. For example, ÉLYsées became 379, LOUvre 508, PIGalle 744, POMpadour 706 But until October 1985, when an 8th number was added, it remained possible to make use of almost all the previous combinations.