Кіріспе
Американдық физик Генри Уэй Кендалл (1926 жылы 9 желтоқсан - 1999 жылы 15 ақпан) - американдық физик. 1990 жылы Джером Айзек Фридман және Ричард Э. Тейлормен бірге "электронның протондар мен байланған нейтрондардағы терең эластикалық шашырауына қатысты ілгерілеуші зерттеулері үшін" физика бойынша Нобель сыйлығын жеңіп алды.
Henry Way Kendall (December 9, 1926 – February 15, 1999) was an American particle physicist who won the Nobel Prize in Physics in 1990 jointly with Jerome Isaac Friedman and Richard E. Taylor "for their pioneering investigations concerning deep inelastic scattering of electrons on protons and bound neutrons, which have been of essential importance for the development of the quark model in particle physics."
Өмірбаян
Кендалл Бостонда Эвелин Уэй және Генри П. Кендаллдың отбасында дүниеге келді. Кендалл Массачусетс штатының Шарон қаласында өсті және Дирфилд академиясына оқуға түсті. 1945 жылы АҚШ Сауда теңіз академиясына қабылданды және 1945-1946 жылдардың қысында Солтүстік Атлант мұхитында әскер тасымалдау кемесінде қызмет етті. 1946 жылы Амхерст колледжіне оқуға түсіп, 1950 жылы математика мамандығы бойынша бітірді. Амхерстте оқыған кезінде екі жаз бойы суға түсу және теңіз құтқару компаниясын басқарды. Ол екі кітаптың авторы, біреуі – қалың суға түсу, екіншісі – су астында фотосурет түсіру туралы. Массачусетс технология институтында позитронийді эксперименттік зерттеумен айналысып, 1955 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Содан кейін келесі екі жылы Брукхейвен ұлттық зертханасында докторанттан кейінгі стажер ретінде өткізді. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында Стэнфорд университетінде Роберт Хофстадтердің зерттеу тобында бес жыл жұмыс істеді. Ол Жером Фридман және Ричард Тейлормен бірге университеттің 300 фут ұзын сызықтық электрондық үдеткішін пайдаланып, протон мен нейтронның құрылымын зерттеді. Стэнфордта Вольфганг К. Х. Панофскиймен тығыз қарым-қатынас орнатты. Кендалл 1961 жылы МТИ Физика факультетіне оқытушы болып қабылданды және 1999 жылы қайтыс болғанға дейін сол жерде қызмет етті. 1991 жылы Физика профессоры атанды. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Кендалл Стэнфорд сызықтық үдеткіш орталығының (SLAC) зерттеушілерімен, соның ішінде Фридман мен Тейлормен бірлесіп жұмыс істеді. Бұл эксперименттер протондар мен деутерон және ауыр ядролардан жоғары энергиялы электронды сәулелерді шашыратуды қамтыды. Төмен энергияда электрондар тек кішкентай бұрыштарда шашыратыны анықталды, бұл ядролардың ішкі құрылымы жоқ деген тұжырыммен сәйкес келеді. Алайда, SLAC MIT эксперименттері жоғары энергиялы электрондар энергияны жоғалтып, әлдеқайда үлкен бұрыштарда шашыра алатынын көрсетті. Бұл терең серпімді шашырау нәтижелері протон мен нейтронның нүкте тәрізді бөлшектерден тұратыны туралы алғашқы экспериментальдық дәлелдерді ұсынды, кейін бұл бөлшектер теориялық тұрғыдан бұрын ұсынылған жоғары және төмен кварктер екені анықталды. Эксперименттер сонымен қатар глюондардың бар екеніне алғашқы дәлелдерді де берді. Кендалл өте талантты физик қана емес, сонымен қатар шебер альпинист және фотограф болды. Ол Йосемити аңғарында тау шаруасымен айналысты, содан кейін Анд, Гималай және Антарктидаға экспедициялар жасады, өзінің тәжірибелерін үлкен форматты камералармен суретке түсірді. 1982 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 2012 жылдың 7 сәуірінде Америка Альпілік клубы Кендаллды Колорадо штатының Голден қаласында өткен марапаттау салтанатында Альпинизмнің мәртебелі залына енгізді.
Қызмет көрсету қызметі
Кендалл 1969 жылы Қауіптенген ғалымдар одағының (UCS) негізін қалаушылардың бірі болды. Оның қоғамдық саясатқа қатысты қызығушылықтары ядролық соғыстан сақтану, Стратегиялық қорғаныс жобасы, B2 бомбалаушысы, ядролық реакторлардың қауіпсіздігі және жаһандық жылу көтерілуі болды. Ол сонымен қатар JASON қорғаныс кеңесші тобының мүшесі еді.