Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Агриа (Αγριά) – Грекияның Магнезия, Фессалия аймағындағы қала және бұрынғы муниципалитет. 2011 жылғы жергілікті басқару реформасынан бері Волос муниципалитетінің құрамына кіреді, оның муниципалдық бөлімшесі болып табылады. Муниципалдық бөлімшенің ауданы 25,227 км². Пелион түбегінде, Волостан шамамен 7 км қашықтықта орналасқан.
Agria (Αγριά) is a town and a former municipality in Magnesia, Thessaly, Greece. Since the 2011 local government reform it is part of the municipality Volos, of which it is a municipal unit. The municipal unit has an area of 25.227 km2. It lies on the Pelion peninsula about 7 km from Volos.
Атауы
Қаланың атауы туралы әр түрлі пікірлер бар. Бірінің ойынша, бұл атау жапайы зәйтүн ағаштарынан (Агрилиес) (Αγριελιές) немесе "Агриада" (Αγριάδα) деп аталатын кішкентай өсімдіктен шыққан. Жақын орналасқан Лехония ауылынан Патроклос Паламидас есімді ғалым, атаудың аймақта болған және Аграя Димитраға (Αγραία Δήμητρα) арналған ежелгі храмнан бастау алғанын айтты.
There are some different opinions about the town's name. Some believe that the name comes from wild olive trees (Agrielies) (Αγριελιές), or a small plant named "Agriada" (Αγριάδα). A scholar named Patroklos Palamidas from the nearby village of Lechonia said that the name originated from an ancient temple, which existed in the region and was dedicated to Agrea Dimitra (Αγραία Δήμητρα).
Османдықтардың басып алуы (1423-1881)
Түрік басқыншылығы кезінде Агриада кербендерге арналған қонақүй және жол төлемі қабылдау пункты сияқты шағын елді мекендер болған. Дегенмен, 1821 жылғы төңкеріске дейін, 19 ғасырдың басында үйлер салынды. Бұл салыстырмалы түрде жаңа қала (қауым 1912 жылы құрылған). Бұл аймақ бұрын Дракия және Агиос-Лаурентиос ауылдарына қарасты болған, ол осы және басқа ауылдардың ауыл шаруашылығы және қолөнер өнімдерін таратқан порты болған.
During the Turkish occupation in Agria there were few settlements such as a hostel for caravans and a toll station. However, houses were built in the early 19th century, before the Revolution of 1821. It is a relatively new town (the community was established in 1912). The area formerly belonged to the villages of Drakia and Agios Laurentios, a port from which these and other villages distributed agricultural and craft products.
Экономикалық өсу
1809 жылдан 1860 жылға дейін жергілікті қолөнер бұйымдары мен мысты Батыс Еуропаға, Румынияға және Ресейге экспорттайтын компаниялар құрылды. Тесалияны түріктерден басып алғаннан кейін Агриа қаласы қарқынды дамуға көшті, ал 1895 жылы Волос қаласын Пелионның оңтүстік-батыс ауылдарымен байланыстыратын жағалау және теміржол желісі салынды. Бұл ауылдар шығанақтан теңіз жемістерін, майды және қара зәйтүнді экспорттады. 1911 жылы А.Г.Е.Т. ГЕРКУЛЕС (Α.Γ.Ε.Τ ΗΡΑΚΛΗΣ) цемент зауыты іске қосылды. Зауыт табиғи бейіште орналасқан және Еуропа, Азия және Америкадағы ірі цемент өндірушілердің бірі болып табылады. 1920 жылы ағылшын коммерциялық құжатында Агриа зәйтүн мен май экспорты бойынша «әлемдегі ең ірі порт» деп көрсетілген. Агриадан жыл сайын шамамен 200 тонна (200 мың килограмм) ас зәйтүні экспортталады. 1922 жылы Кіші Азиядан, негізінен Шығыс Фракиядан келген босқындар өз Отанынан қуылғаннан кейін Агриаға көшіп келді. 20-ғасырда Агриа халқы мен өнеркәсібі өсті. 1924 жылы Космадопулос ағайындары құрған, банк иелеріне тиесілі әйгілі EPSA (ΕΨΑ) тоңазытқыш жеміс-жидек және мұз зауытын салды. Бұрыннан қалыптасқан Кіші Азиялық лимонад сатушылардың лимонның артық өндірісіне байланысты, иелері ішімдіктерді бөтелкелейтін зауытты басқару үшін неміс инженерін жалдауға мәжбүр болды. Аңыз бойынша, неміс инженер лимонад жасаудың сирек рецептін тапқан, ол рецепт бүгінгі күнге дейін өзгеріссіз сақталып, компанияның активтерінде бар. Содан кейін зәйтүн қаптау және сауда фабрикалары, бастапқыда шелек жасаумен айналысқан ағаш өңдеу өнеркәсібі және оның жаңғыруымен ағаш өңдеу және жиһаз өндірісіне ауысқан басқа да жергілікті кәсіпорындар құрылып, дамыды. Сонымен қатар, негізінен мұнай қоймалары сияқты шағын компаниялар да жұмыс істеуге кірісіп, Агриаға адамдарды тартты.
From 1809 1860 companies were created that exported local crafts and copper to Western Europe, Romania, and Russia. Agria started to grow rapidly after the annexation of Thessaly from the Turks, and with the construction of a coastal road and rail network during 1895 that connected Volos to the southwestern villages of Pelion, which exported sea fruit, oil, and black olives from the bay. In 1911 the cement plant A. G. E. T HERCULES (Α.Γ.Ε.Τ ΗΡΑΚΛΗΣ) was founded there. The plant occupies a natural harbor and is among the largest cement producers in Europe, Asia, and America. In 1920 an English commercial paper stated that Agria was «the largest port in the world» with reference to their exports of olives and oil. Around two hundred thousand kilos (200 tons) of table olives are exported annually from Agria. A new wave of residents moved to Agria in 1922 when refugees from Asia Minor, mainly Eastern Thrace, took shelter there after their expulsion from their home land. 20th century Agria saw population and industrial growth. The famous EPSA (ΕΨΑ) founded in 1924 by the Kosmadopoulos brothers, who owned a bank, built a refrigerated fruit and ice plant. The overproduction of lemons in the already developed movement of traditional lemonade from Asia Minor sellers, leading owners to recruit a German engineer for running drink bottling plant. The legend is the German engineer has discovered a rare recipe for the production of lemonade, recipe still used today is unchanged and the company's stock. Other local businesses were founded and flourished then as the factories of packaging and trade of olives, the wood processing industry which was originally craft construction barrels and the modernization of the industry turned to woodworking and furniture at the same time. Other smaller companies also mostly oil warehouses have begun to operate and attract people to Agria.
Екінші дүниежүзілік соғыс Италия мен Германияның оккупациясы (1941-1944)
1941 жылдың маусым айынан 1943 жылдың қыркүйегіне дейін ауыл итальяндық оккупациялық күштердің базасы болды. 1943 жылдың қазанынан 1944 жылдың қыркүйегіне дейін Агриа қаласы 4-ші Полицей Ваффен СС-нің дала инженерлерінің 16-шы ротасы, сондай-ақ 8-ші жауынгерлік инженерлік полкінің (SS Pz. Gren. Rgt 8) базасы және операциялар орталығы болды. Әскер командирлерінің ғимараты әлі де сақталған. Бұл Агрианың орталығында, Агиос Георгиос шіркеуінің қасында орналасқан неоклассикалық стильдегі үй.
From June 1941 until September 1943 the village was base for the Italian occupation forces. From October 1943 until September 1944 Agria was the home and base for operations of a company of the 4th Polizei Waffen SS field engineers, the 16th Coy SS Pz. Gren. Rgt 8. The commanders building still exists. It is a neoclassical house located at the center of Agria next to the church of Saint George (Agios Georgios).
Туризм
Жаз айларында ол танымал туристік орынға айналады. Агриадағы кең бульвар және жақын орналасқан Сутрали жағажайларында жүзуге болады. Тас арасында салынған Тимиос Ставрос, Панагия Горица және Панагия Трипа капеллалары әдемілігімен және қарапайымдылығымен көзге түседі. Шілде айының соңында халықтық өнер көрмелері мен жергілікті билер көрсетіледі. Сонымен қатар, жаздың ортасында жаңа ай туғанда балықшылар құрметіне (psaradiki vradia) мереке ұйымдастырылады, онда таза kakavia (дәстүрлі балық сорпасы) тартылады. Бұл аймақта бұрын көптеген зәйтүн тоғайлары болған, алайда өкінішке орай, қазір олардың көп бөлігі заманауи ғимараттармен алмастырылған.
In the summer months it becomes a popular tourist destination. The large boulevard at Agria and at nearby Soutrali beach are good for swimming. The chapels of Timios Stavros, Panaghia Goritsa and Panaghia Tripa, built within the rocks, are remarkable for their beauty and simplicity. At the end of July exhibitions of popular art and local dances take place. Also in the middle of summer when there is a new moon there is a celebration in honor of the fishermen (psaradiki vradia) where fresh kakavia (traditional fish soup) is served. The area used to have many olive groves which, unfortunately enough, have now mainly been replaced by modern buildings.