Флоренцияның теміржол вокзалы: Санта-Мария-Новелла тарихы

Кіріспе

Флоренциядағы темір жол станциясы, Италия. Флоренция Санта-Мария Новелла (ағылшын тілінде Florence Santa Maria Novella) немесе Stazione di Santa Maria Novella – Италияның Флоренция қаласындағы басты темір жол станциясы. Бұл стансадан жыл сайын 59 миллион адам өтеді және ол Италиядағы ең жұқ жүретін станциялардың бірі. Ол 1992 жылдың 26 мамырында аяқталған Флоренция – Рим жоғары жылдамдықты темір жол желісінің солтүстік ұшында және 1934 жылдың 22 сәуірінде ашылған Болонья – Флоренция темір жол желісінің оңтүстік ұшында орналасқан. 2009 жылдың 13 желтоқсанында Болоньяға қатынайтын жаңа жоғары жылдамдықты желі ашылды. Стансаны аймақтық пойыздар да пайдаланады, олар мына қалаларға қатынайды: Пиза, Ливорно (Леопольда темір жолы); Лукка, Виареджио (Виареджио – Флоренция темір жолы); Болонья (Болонья – Флоренция темір жолы) және Фаенца (Фаентина темір жолы).

Тарих

Станция 3 ақпан 1848 жылы Пистоя және Пизаға теміржол қызметін көрсету үшін ашылды және бастапқыда Мария Антония деп аталды (теміржолдың аты, Екі Сицилияның ханшайымы Мария Антонияның құрметіне берілген); ол қазіргі станциядан гөрі Санта-Мария-Новелла шіркеуіне жақын орналасқан. Италияның бірігуінен кейін ол шіркеудің атымен аталып қайта жаңартылды. 1932 жылы Флоренцияның бас газеті "La Nazione" басылымында жарияланған бірқатар мақалалар арқылы, флоренциялық белгілі және ықпалды мүсінші Романо Романелли архитектор Маццонидің жаңа Флоренция Санта-Мария-Новелла теміржол вокзалының бастапқы жобасын сынады. Нәтижесіндегі конструктивті пікірталас архитектор Марчелло Пьячентини демеушілік еткен және Gruppo Toscano тобы жобалаған жобаның таңдалуына әкелді. Станцияны 1932 жылы Gruppo Toscano (Тоскан тобы) деп аталатын архитекторлар тобы жобалады, оның құрамында Джованни Микелуччи, Итало Гамберни, Берарди, Барони, Лузанна және басқалар болды; ғимарат 1932 және 1934 жылдар аралығында салынды. Жоғарыдан қарағанда ғимараттың жоспары Бенито Муссолинидің Ұлттық фашистік партиясының символы – fascio littorio-ға ұқсас көрінеді, көптеген құжаттар осы пікірді келтіреді, бірақ бұл пішін бұрыннан бар станциямен шартталған. Бірінші екі жолаушылар және пошталық жолдары бейнелейтін «жар» іс жүзінде 1861 жылғы Ливорнодан басталатын желінің жалғасы болды. Бұл ғимарат итальяндық модернизмнің көрнекті үлгісі болып табылады, бірақ итальяндық рационализммен тығыз байланысы жоқ, оған Лоос және Хоффманның Вена архитектурасы күшті әсер еткен, сонымен қатар Райтқа сілтемелер де бар; бірақ оның ерекшелігі – ғимараттың толыққанды түпнұсқалығы. Станцияны жобалау конкурсы даулы болды, бірақ Муссолинидің Gruppo Toscano жобасын мақұлдауы заманауилықтың ресми қабылдануы ретінде қарсы алынды. Станция Италиядағы И.К. Брунелдің сәулет өнерінің сирек мысалдарының бірі – Мария Антония станциясын алмастыру және қала орталығына қақпа ретінде қызмет ету үшін жобаланды. Gruppo Toscano станцияның негізгі фасадына ғана жауапты болды. Жылу станциясы, платформалар, басқа да жабдықтар мен орындықтар, багаж сөрелері сияқты бөлшектер Коммуникациялар министрлігінің ресми архитекторы Анжиоло Маццонидің ерекше стильде жасалған. Станцияның сыртында және іргелес орналасқан Микелуччидің ақ мәрмәрден жасалған Палаццина Реале ди Санта-Мария-Новелла сарайы Флоренцияға келетін корольдік отбасыны қабылдау үшін салынған. «Компромиссіз заманауи» дизайнға ие болғанымен, станцияның тас қасбеті үшін қолданылған пиетра форте (қатты құмтас) Санта-Мария-Новелла шіркеуінің готикалық сәулетімен үйлесімді болу және контраст жасау үшін таңдалды. Станцияның ішкі кеңістігінде металл мен шыныдан жасалған әсерлі шатыр және үлкен люкстер бар, олар негізгі жолаушылар залының үстінде орналасқан, ол рельстерге перпендикуляр бағытталған және жаяу өтетін көше ретінде қызмет етеді. Люкстер жолаушылар залын тіреусіз жабады, кеңдік және ашықтық сезімін тудырады және станцияның барлық қоғамдық функцияларының жолаушылар залында шоғырлануын күшейтеді. 16-шы платформаның жанында ІІ дүниежүзілік соғыс кезінде Италиядан нацистік концлагерлерге депортацияланған еврейлерді еске алуға арналған мүсін мен ескерткіш тақта орналасқан.

The station was inaugurated on 3 February 1848 to serve the railway to Pistoia and Pisa, and was initially called Maria Antonia (from the name of the railway, named in honour of Princess Maria Antonia of the Two Sicilies); it was much closer to the Santa Maria Novella church than the current station. It was renamed after the church after the unification of Italy. In 1932 through a number of newspaper editorials, published in La Nazione, Florence's main daily, Romano Romanelli a reputed and influential Florentine sculptor, criticized the original project by the architect Mazzoni for the new Firenze Santa Maria Novella railway station. A constructive debate resulted in the final choice of the project sponsored by the architect Marcello Piacentini and designed by Gruppo Toscano. The station was designed in 1932 by a group of architects known as the Gruppo Toscano (Tuscan Group) of which Giovanni Michelucci and Italo Gamberini, Berardi, Baroni, Lusanna were among the members; the building was constructed between 1932 and 1934. The plan of the building, as seen from above, looks as if it were based on the fascio littorio, the symbol of Benito Mussolini's National Fascist Party, many documents give this explanation, but, that shape was forced by the pre existing station. The "blade" represented by the first two passenger tracks and the postal ones were in fact the extension of the 1861 alignment which included the tracks of the line from Livorno. The building is a prime example of Italian modernism, but has little to do with the Italian Rationalism movement, being more strongly influenced by the Viennese architecture of Loos and Hoffman, with perhaps a nod to Wright; but it is the building's complete originality that makes it outstanding. The competition to design the station was controversial but the approval by Mussolini of the Gruppo Toscano project was hailed as an official acceptance of modernity. The station was designed to replace the aging Maria Antonia Station, one of the few example of architecture by I. K. Brunel in Italy, and to serve as a gateway to the city centre. The Gruppo Toscano was only responsible for the main frontal building of the station. The heating plant, platforms, other facilities and details such as benches and baggage shelves were all designed in a contrasting style by the official Ministry of Communications architect, Angiolo Mazzoni. Outside and adjacent to the station is also Michelucci's white marble Palazzina Reale di Santa Maria Novella, built to host the royal family on visits to Florence. While it is of a "uncompromisingly modern" design, the use of pietra forte (a hard sandstone) for the station's stone frontage was intended to respond to and contrast with the nearby Gothic architecture of the church of Santa Maria Novella. The interior of the station features a dramatic metal and glass roof with large skylights over the main passenger concourse, which is aligned perpendicular to the tracks and acts as a pedestrian street. The skylights span the passenger concourse without any supporting columns, giving a feeling of openness and vast space and reinforcing the convergence of all the public functions of the station on the passenger concourse. Near platform #16 there is a statue and a memorial plaque in remembrance of the train loads of Jewish people who were deported from Italy to Nazi concentration camps during World War II.