Британдық әскери инженер және сардар: Джон Армстронгтың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық әскери инженер және сарбаз генерал-майор Джон Армстронг (31 наурыз 1674 – 15 сәуір 1742) – британдық әскери инженер және сарбаз, Корольдік бас инженер және артиллерия бас геодезисі қызметін атқарған. Ол Вулвичтегі Корольдік әскери академиясын инженерлерді даярлайтын арнайы оқу орны ретінде құруға белсенді үлес қосты.

Өмір

Джон Армстронг 1674 жылдың 31 наурызында, қазіргі Ирландияның Оффли графтығындағы Баллиан ауылында дүниеге келген. Ол Роберт (шамамен 1651-1716) және Лидия Армстронгтың (шамамен 1649-1715) үлкен ұлы, олар Шотландия шекарасынан шыққан және әйгілі қарақшы Джонни Армстронгпен туыс болған. Оның екі қарындасы болды: Лидия (1680-1715) және Елизавета (1679-1730); оның інілері Самуил (1676-1710) және Майкл (1678-1757) да әскерде қызмет еткен. 1710 жылы ол Анна Берроузға (шамамен 1690-1725) үйленді және олардың бес қызы болды: Лидия (1718-1775), Анна (1719-1783), Франсис (1720-1763), Мэри (1721-1790) және Присцилла (1725 ?).

Мансап

1688 жылғы Даңқты революция Джеймс II-ні жер аударып, оның патшалықтарын қайтарып алу ниетімен 1689 жылғы наурызда Ирландияға қонды, соның нәтижесінде Ирландиядағы Вильгельм соғысы басталды; 1691 жылы Армстронг Вильгельм армиясының бөлігі болған Ормонд герцогінің атты гвардиясына қосылды. Якобиттерге түскен соң, 1691 жылғы қазан айындағы Лимерик шартымен соғыс аяқталғанда ол босатылды. 1695 жылы ол туысы Филип Армстронгтың жасағына, кейін 3-ші драгун гвардиясы болған Вудтың ат полкіне қатысты. Тоғыз жылдық соғыс 1697 жылғы Рисвик шартымен аяқталғаннан кейін полк Англияға оралды. Испания мұрагерлік соғысының басында ол Кадисте Ормондқа қызмет етті, ол оны Марлбороның бас инженері Холкрофт Бладқа (1660–1707) ұсынды. Армстронг Фландриядағы науқанға қатысты, соның ішінде 1704 жылы Бленхайм және 1711 жылы Бушайнды қоршауға қатысты. Ол инженер және ұзақ жылдардан танысқан Томас Ласселлмен бірге жұмыс істеді және Армстронг 1742 жылы қайтыс болғанға дейін жақын әріптестер болып қалды. Ол 1712–1715 жылдардағы саяси тартыстар кезінде лауазымын сақтап, 1713 жылғы Утрехт бейбіт шартымен соғыс аяқталғанға дейін күштердің генерал-квартирмейстері болып тағайындалды. Шартта Франциядан "Дюнкерк бекіністерін бұзу, портын жабу және портының жағасын қоршап тұрған шлюздерді қирату, оларды ешқашан қайта жаңартуға болмайды" деген талап қойылды. Он жылдар бойы Дюнкерк британдық сауда кемелерін тонау үшін маңызды жеке база болып келді, себебі Солтүстік теңізге бір толқынмен жетуге және Каналдағы Корольдік теңіз күштерінің патрульдік қызметінен қашуға болатын. Бұл Лондонның ықпалды сауда мүдделері үшін маңызды операция болды және 1713 жылдың қыркүйегінде Армстронг пен оның әріптесі Томас Ласселл операцияны бақылауға тағайындалды. 1714 жылы I Георг таққа отырғаннан кейін Марлборо артиллерия бас директоры лауазымына қайта тағайындалды және бірқатар реформалар бастады. Армстронг Корольдік бас инженері болды, ал оның ізашары Майкл Ричардс артиллерия бас геодезисі болды; оның ұсынысы бойынша 1716 жылы артиллерия қызметі артиллерия және саперлерге немесе инженерлерге, кейіннен Корольдік инженерлерге және Корольдік артиллерияға бөлінді. Мамыр айында Армстронг Морфилдстегі құю зауытында тұтқынға алынған француздық зеңбіректердің қайта құюын қадағалап отырғанда жарылыс болды, нәтижесінде 25 адамның 17-сі қаза тапты; ол жарақатсыз құтылған аз адамдардың бірі болды және осы оқиға Вулвичтегі Корольдік арсеналдың құрылуына әкелді. Ол 1718 жылы Англияға оралды, ал Ласселл Дюнкерктегі істі өз мойнына алды; ресми міндеттерінен басқа, ол көптеген іс-шараларға қатысып, 1723 жылғы мамырда Корольдік қоғамның мүшесі болды. Оның Кингс-Линн портының инфрақұрылымын жақсарту жөніндегі ұсыныстары Томас Бэдеслейдтің 1725 жылғы "Кингс-Линн портының тарихы" еңбегіне қосымша ретінде енгізілді. 1720 жылдары ол Бленхайм сарайында көлді жобалап салды, кейіннен оны Капабилити Браунның құрылысымен ауыстырды. Ол Корольдік арсенал мен Корольдік әскери академияны құруға белсенді қатысты, 1735 жылдан 1742 жылға дейін Ирландия Корольдік полкінің полковнигі болды және 1739 жылы генерал-майор шеніне көтерілді. 1741 жылдың соңында ол Лондон мұнарасындағы кеңсесінде ауырып қалды, онда 1742 жылдың 15 сәуірінде қайтыс болды; ол мұнараға жапсарлас шіркеуде, Әулие Петр және Винкула шіркеуінде жерленді.

The 1688 Glorious Revolution sent James II into exile and in an attempt to regain his kingdoms, he landed in Ireland in March 1689, launching the Williamite War in Ireland; in 1691, Armstrong joined the Duke of Ormonde's Horse Guards, part of the Williamite army. Captured by Jacobite forces, he was released when the war ended with the October 1691 Treaty of Limerick and in 1695, he enrolled in his relative Philip Armstrong's troop, part of Wood's Regiment of Horse, later 3rd Dragoon Guards. After the Nine Years War ended with the Treaty of Ryswick in 1697, the regiment returned to England. At the start of the War of the Spanish Succession, he served at Cadiz under Ormonde, who recommended him to Holcroft Blood (1660–1707), Marlborough's chief engineer. Armstrong served in the Flanders campaign, including Blenheim in 1704 and the Siege of Bouchain in 1711. He worked with fellow engineer and long time acquaintance Thomas Lascelles and they remained close colleagues until Armstrong's death in 1742. He managed to retain his positions through the political struggles of 1712–1715 and was appointed Quartermaster General to the Forces just before the war ended with the 1713 Peace of Utrecht. The treaty included the provision that France 'level the fortifications of Dunkirk, block up the port and demolish the sluices that scour the harbour, (which) shall never be reconstructed.' For decades before and after, Dunkirk was a major privateer base for raiding British merchantmen, since it was possible to reach the North Sea in a single tide and escape Royal Navy patrols in the Channel. This made it a high profile operation of great significance to the powerful London mercantile interest and in September 1713, Armstrong and his colleague Thomas Lascelles were appointed to supervise operations. After the accession of George I in 1714, Marlborough was restored as Master General of the Ordnance and initiated a series of reforms. Armstrong became Chief Royal Engineer, with his predecessor Michael Richards as Surveyor General of the Ordnance; on his recommendation, the Ordnance Service was divided in 1716 into artillery and sappers or engineers, later the Royal Engineers and the Royal Artillery. In May, Armstrong was at The Foundery in Moorfields watching a demonstration of captured French cannon being recast when an explosion killed 17 of the 25 people present; he was one of the very few to escape injury and the accident led to the institution of the Royal Arsenal in Woolwich. He returned to England in 1718 with Lascelles taking over at Dunkirk; in addition to his official duties, he was involved in multiple activities, becoming a Fellow of the Royal Society in May 1723. His proposals for improving port facilities at King's Lynn were included as an appendix to Thomas Badeslade's 1725 work 'History of the ancient and present state of the navigation of the port of King's Lyn.' In the 1720s, he designed and constructed a lake at Blenheim Palace, later replaced by a Capability Brown feature. He was closely involved in setting up the Royal Arsenal and Royal Military Academy, Woolwich, served as Colonel of the Royal Regiment of Ireland from 1735 to 1742 and promoted Major General in 1739. Late in 1741, he was taken ill at his office in the Tower of London where he died on 15 April 1742; he was buried in the chapel attached to the Tower, the Church of St Peter ad Vincula.