Таннат Уильям Эджворт Дэвид: Геолог, саяхатшы және әкімші
Edgeworth David
Таннат Уильям Эджворт Дэвид (1858-1934) – валлийский геолог, австралийский исследователь Антарктиды. Ашқан көмір кені, Оңтүстік магнит полюсіне экспедиция, 1-ші дүйн. соғысы.
Welsh Australian geologist (1858–1934)
the colonial administrator
Сэр Таннат Уильям Эджворт Дэвид (28 қаңтар 1858 – 28 тамыз 1934) – уэльстік австралиялық геолог және Антарктиданы зерттеуші. Өмірінде көпке танымал болған Дэвидтің ең маңызды жетістіктері – Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Хантер аймағындағы маңызды көмір кенін табуы және Оңтүстік магниттік полюске жеткен алғашқы экспедицияны жетектеуі. Сонымен қатар, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста да өзгеше көзге түсті.
Sir Tannatt William Edgeworth David (28 January 1858 – 28 August 1934) was a Welsh Australian geologist and Antarctic explorer. A household name in his lifetime, David's most significant achievements were discovering the major Hunter Valley coalfield in New South Wales and leading the first expedition to reach the South Magnetic Pole. He also served with distinction in World War I.
Ерте өмір
Дэвид 1858 жылғы 28 қаңтарда Уэльстің Кардифф қаласына жақын Сент-Фаганс қаласында дүниеге келді. Ол Оксфордтың Иса колледжінің мүшесі, классикалық ғалым және табиғатты зерттеуші Уильям Дэвид пен оның әйелі Маргарет Харриетт (Томсон)тың үлкен ұлы болды. Геологиялық қызметтің қызметкері Уильям А. Э. Ушер Дәуіттің болашақ өмірлік еңбегіне алғашқы қызығушылықты тудырды. 12 жасында 1870 жылы Дәуіт Оксфордтағы Магдален колледж мектебіне оқуға түсті. 1876 жылы Оксфордтың Нью-колледжінде классикалық білім алуға стипендия жеңіп алды. Оқу барысында ол әйгілі Джон Раскин мен Уильям Спунердің лекцияларын тыңдады. 1878 жылы денсаулығы нашарлап, сауығу үшін Канада мен Австралияға сапар шекті. Оксфордқа оралғаннан кейін, ол сэр Джозеф Престичтің геология бойынша лекцияларына қатысып, осы пәнді зерттеуге ынталанды. 1880 жылы өнер бакалавры дәрежесін қорғағаннан кейін, келесі екі жылы Уэльстің геологиясын зерттеумен айналысты. 1881 жылғы қарашада ол Кардифф табиғаттанушылар қоғамында «Кардифф маңындағы мұздықтардың әсеріне дәлелдер» деген алғашқы мақаласын оқыды. Келесі жылы ол қысқа мерзімге Лондондағы Корольдік кен мектебінде профессор Дж. В. Джаддтың басшылығымен оқыды, содан кейін Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметінің Геологиялық қызметіне көмекші геодезист болып тағайындалды.
David was born on 28 January 1858, in St Fagans near Cardiff, Wales, the eldest son of the Rev. William David, a fellow of Jesus College, Oxford, a classical scholar and naturalist and his wife Margaret Harriette (née Thomson). His mother's cousin, William A. E. Ussher of the Geological Survey, first interested David in what was to be his life work. At the age of 12, David went to Magdalen College School, Oxford in 1870. In 1876, he gained a classical scholarship to New College, Oxford. While there he was lectured by the famous John Ruskin and William Spooner. In 1878 he suffered a health breakdown and travelled to Canada and Australia to recuperate. Returning to Oxford, he attended lectures on geology by Sir Joseph Prestwich which stimulated his interest in the subject. After graduating as a Bachelor of Arts without honours in 1880, he spent the following two years in field study of the geology of Wales. In November 1881 he read his first paper, Evidences of Glacial Action in the Neighbourhood of Cardiff before the Cardiff Naturalists' Society. In the following year he briefly studied at the Royal School of Mines, London, under Professor J. W. Judd before accepting the position of Assistant Geological Surveyor to the Government of New South Wales, Australia.
Австралиядағы мансап
Дэвид 1882 жылдың қараша айында қызметке кірісті. 1884 жылы оның Жаңа Англия ауданындағы қалайы кен орындары туралы есебі жарияланды, ал үш жылдан кейін ол «Жаңа Англия ауданындағы Вегетабель Крик қалайы кен орталығының геологиясы» деген атқа кеңейтілді. Оның ғылыми қызығушылығынан басқа, бұл кен өндірісімен байланысты құнды болды, одан шамамен 10 000 000 фунт стерлингке тең қалайы алынды. 1885 жылдың 30 шілдесінде ол өзімен бірге Австралияға келген Хёрлстон мұғалімдер колледжінің директоры Кэролайн (Кара) Маллеттке үйленді. 1886 жылдың сәуір айында ол Хантер аңғарының көмір кен орындарын зерттеуді бастады және тамыз айында 1949 жылға дейін 50 000 000 фунт стерлингтен астам көмір берген Грета көмір қабатын тапты. Келесі төрт жыл бойы оның көп уақыты Мейтленд маңында өтті, онда ол көмірдің қабаттарын іздеумен және картаға түсірумен айналысып, коммерциялық құнды басқа да мәселелер бойынша үкіметке есеп берді. 1890 жылы Дэвидтің ассистенті Уильям Сазерленд Дан болды. 1891 жылы Дэвид Сидней университетінің геология профессоры болып тағайындалды және 1924 жылға дейін осы лауазымда қалды. Дэвид жақсы ғалым ғана емес, өте мәдениетті, юморы бар, ынтасы жоғары, мейірімді және әдепті адам болды, ол жаңа лауазымына тез бейімделді. Оның факультеті кішкентай коттеджде орналасқан, жабдықтары нашар болды және лекция оқытушылары мен демонстраторлары болмады; бірақ ол біртіндеп жақсы жағдайлар жасап, факультетін дамытты. 1892 жылы ол Гобартта өткен Австралиялық ғылымды дамыту қауымдастығының геология бөлімінің президенті болды және 1895 жылы Брисбенде де сол лауазымды иеленді. Сол жылы Дэвид Жаңа Оңтүстік Уэльс Корольдік қоғамының президенті болып сайланды. 1896 жылы Дэвид Оксфорд профессоры Уильям Соллас басқарған экспедицияның құрамында Тынық мұхитындағы Фунафути атоллына сапар шекті, онда коралл атолдарының қалыптасу мәселесін шешуді үміттене отырып, бұрғылау жұмыстарын жүргізді. Бұрғылау машиналарын ақаулар болды және бұрғылау 100 футтан (шамамен 31 метр) сәл ғана тереңге жетті. 1897 жылы Дэвид екінші экспедицияны (оны Джордж Свит екінші командир ретінде және Уолтер Джордж Вулноу басқарды) жетекшілік етті, ол 557 фут (170 м) тереңдікке жеткеннен кейін Сиднейге оралуға мәжбүр болды. Содан кейін ол 1898 жылы үшінші экспедицияны ұйымдастырды, ол доктор Альфред Эдмунд Финкхтың басшылығымен бұрғыны 1114 футқа (340 м) жеткізуде сәтті аяқталды. Нәтижелер Чарльз Дарвиннің жердің шөгу теориясын қолдады, ал экспедициялар Дэвидтің геолог ретіндегі атағын арттырды. Кара онымен бірге екінші экспедицияға қатысып, «Фунафути, немесе коралл аралында үш ай» атты жақсы қабылданған еңбегін жариялады. Дэвидтің Еуропадағы беделі артып, 1899 жылы Лондон геологиялық қоғамы оған Бигсби медалін табыстады, ал 1900 жылы ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1900 жылдан 1907 жылға дейін ол Косьюшко платосындағы мұздықтарды және Оңтүстік Австралиядағы кембрийге дейінгі мұздықтарды зерттеді. 1904 жылы Дэвид Дунединде өткен Австралиялық ғылымды дамыту қауымдастығының президенті болып сайланды, ал 1910 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс Корольдік қоғамының президенті болып қайта сайланды. Ол 1906 жылы Мексикада өткен Халықаралық геологиялық конгреске қатысты; Австралияға оралғанда Колорадоның Үлкен каньонына сапар шегіп, Сан-Франциско жер сілкінісінің салдарына зерттеді.
David took up his post in November 1882. In 1884, his report on the tin deposits in the New England district was published, and three years later it was expanded into the Geology of the Vegetable Creek Tin Mining Field, New England District. Apart from its scientific interest this was valuable in connection with the mining operations on this field, from which some £10,000,000 worth of tin was won. On 30 July 1885 he married Caroline (Cara) Mallett, principal of the Hurlstone Training College for Teachers, who had travelled to Australia in the same vessel with him. In April 1886 he began surveying the Hunter Valley coalfields and in August discovered the Greta coal seam, which yielded over £50,000,000 worth of coal up to 1949. Much of his time during the next four years was spent near Maitland where he was still tracing and mapping the coal measures and reporting to the government on other matters of commercial value. David's assistant in 1890 was William Sutherland Dun. In 1891, David was appointed Professor of Geology at the University of Sydney, a position he held until 1924. David was not only a good scientist but very cultured, with a sense of humour, great enthusiasm, sympathy, and courtesy, and he quickly fitted into his new position. His department was housed in a small cottage, its equipment was poor, and he had no lecturers or demonstrators; but he gradually got better facilities and built up his department. In 1892 he was president of the geological section of the Australasian Association for the Advancement of Science at the Hobart meeting, and held the same position at Brisbane in 1895. That year, David was elected president of the Royal Society of New South Wales. In 1896, David went to the Pacific atoll of Funafuti as part of an expedition under Professor William Sollas of Oxford in order to take borings which it was hoped would settle the question of the formation of coral atolls. There were defects in the boring machinery and the bore penetrated only slightly more than 100 feet (approx. 31 m). In 1897, David led a second expedition (that included George Sweet as second in command, and Walter George Woolnough) which succeeded in reaching a depth of 557 feet (170 m) after which he had to return to Sydney. He then organised a third expedition in 1898 which, under the leadership of Dr. Alfred Edmund Finckh, was successful in carrying the bore to 1114 feet (340 m). The results provided support for Charles Darwin's theory of subsidence, and the expeditions made David's name as a geologist. Cara accompanied him on the second expedition and published a well received account called Funafuti, or Three Months on a Coral Island. David's reputation was growing in Europe, and in 1899 he was awarded the Bigsby Medal by the Geological Society of London, and in 1900 he was elected Fellow of the Royal Society. From 1900 to 1907 he conducted field studies of glaciation in the Kosciusko plateau and Precambrian glaciation in South Australia. In 1904, David was elected president of the Australasian Association for the Advancement of Science which met in Dunedin, and in 1910 re elected to presidency of the Royal Society of New South Wales. He attended the International Geological Congress held in Mexico in 1906; on his way back to Australia visiting the Grand Canyon of the Colorado, and studying the effect of the San Francisco earthquake.
Антарктиканы зерттеу
1907 жылдың ортасында Дэвид Эрнест Шеклтонның Антарктикадағы "Нимрод" экспедициясына шақырылды, ал желтоқсан айында экспедиция үшін Австралия үкіметінен қаржыландыру алды. Сол айда ол өзінің бұрынғы екі студенті – Лео Коттон мен Дуглас Моусонмен бірге Жаңа Зеландияға кетті. Дэвид 50 жасқа жуық болған еді және бастапқыда 1908 жылдың сәуір айына дейін ғана қалу жоспарланған, бірақ "Нимрод" кемесімен Антарктидаға жол тартқанда ол жоспарын өзгертті және экспедицияның соңына дейін қалуға шешім қабылдады. 1908 жылдың 5-11 наурызы аралығында Дэвид Антарктидадағы жалғыз белсенді жанартау – Эребус тауына алғашқы шағылысқа жетекшілік етті. Дэвидтің тобында Моусон, Алистер Маккей және өзі болды, сондай-ақ үш адамнан тұратын қолдау тобы да болды, кейіннен олардың тауға өрлеуге тырысуға дайын болуы шешілді. Олар бір күн мен бір түнге жолын тосқан қыраулы дауылға қарамастан, сәттілікке жетті. Топтың бір мүшесінің аяқтары қатты мұздап, соңғы шабуылға дейін лагерде қалуға мәжбүр болды. Дэвид пен тағы төрт адам шыңға шықты, содан кейін барлық топ базаға оралды. 5 қазанда Дэвид Моусон мен Маккейді Магниттік Оңтүстік полюске жетуге бастап шықты. 10 апта бойы олар солтүстік жағалаумен жүріп, тюлендер мен пингвиндер етін қосымша тамақ ретінде пайдаланды. Содан кейін олар Дригальский мұз тілінен өтіп, құрлыққа бет бұрды. Олар енді кері сапарға дайын болулары керек еді және жүкті бір шанаға ауыстырып, эстафета қажеттігін жою үшін қойма құрды. 1909 жылдың 16 қаңтарында олар, ақыры, Оңтүстік Магниттік полюске жетіп, британдық тәж үшін аймақты иеленді. Дэвидті Шеклтон жетекші етіп тағайындаған, бірақ қаңтар айының соңында топтың барлық үш мүшесі де ауыр физикалық денсаулықтың нашарлауын сезінгендіктен, Дэвид үлесін қосу мүмкіндігі азайды. 31 қаңтарда Маккей партияның дәрігері ретінде өкілеттігін пайдаланып, профессорды егер ол Маусонға басшылықты жазбаша түрде бермесе, ақылсыз деп жариялаймын деп қорқытты. Маусон 3 ақпанда күнделігіне: "Профессор енді әлдеқандай ақылдан адасқан" деп жазды. Сол күні топ жағалауға дәл уақытында жетті; 24 сағат ішінде оларды "Нимрод" Ройдс түбегіне қайта оралу үшін күтіп алды. Үштік 1260 миль (2028 км) қашықтықты жүзіп өтті, бұл 1980-ші жылдардың ортасына дейін ең ұзақ қолдаусыз шана саяхаты болып саналды. Экспедиция 1909 жылдың 25 наурызында Жаңа Зеландияға оралды. Сиднейге келген соң Дэвидке Австралазиялық ғылымды дамыту қауымдастығы Мюллер медалін табыстады, сондай-ақ оны зор құрметпен қарсы алды. Шеклтонның өтініші бойынша Дэвид лекциялық турға шығып, экспедицияның геологиясы туралы екі томдық кітапты басып шығаруға қажетті қаражатты тапты. Ол сондай-ақ Шеклтонның "Антарктика жүрегі" еңбегінің екінші томында жарияланған "Магниттік полюске сапар туралы баяндама" атты еңбегін жазды. 1910 жылы Дэвид Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің серігі болды, ал Антарктика экспедициясының ғылыми нәтижелерімен байланысты Англияға барғанда Оксфорд университеті оған ғылым докторының құрметті дәрежесін берді. 1911 жылдан 1912 жылға дейін ол Сиднейде қыстаған Жапон Антарктика экспедициясына қоғамдық және практикалық қолдау көрсетті. 1913 жылы Дэвид Австралазиялық ғылымды дамыту қауымдастығының президенті болып қайта сайланды, ал 1926 жылы Корольдік географиялық қоғамның меценаты медалімен марапатталды.
In mid 1907, David was invited to join Ernest Shackleton's Antarctic Nimrod Expedition, and, in December, won Australian government funding for the expedition. The same month he left for New Zealand with Leo Cotton and Douglas Mawson, two of his former students. David was nearly 50 years of age and it was intended that he would stay only until April 1908, but en route to Antarctica on the Nimrod he altered his plans and decided to stay for the entire duration of the expedition. From 5 to 11 March 1908, David led the first ascent of Mount Erebus, the only active volcano in Antarctica. David led the summit party consisting of Mawson, Alistair Mackay and himself, and there was a supporting party of three which it was afterwards decided should also attempt to reach the summit. In this they were successful in spite of a blizzard which barred their progress for a day and night. One member of the party had his feet badly frostbitten, and had to be left in camp before the final dash. David and four others reached the summit and the whole party returned to the base. On 5 October, David led Mawson and Mackay on an attempt to reach the Magnetic South Pole. For 10 weeks the men followed the coast north supplementing their stores with a diet of seals and penguins. They then crossed the Drygalski Ice Tongue and turned inland. They still faced a return journey and established a depot to enable them to transfer their load to one overladen sled and to remove the need to relay. On 16 January 1909, they finally arrived at the South Magnetic Pole and took possession of the region for the British Crown. David had been appointed leader by Shackleton, but by the end of January, with all three of the party experiencing severe physical deterioration, David was increasingly unable to contribute. On 31 January, Mackay exerted his authority as the party's doctor and threatened to declare the Professor insane unless he gave written authority of leadership to Mawson. Mawson took command, writing in his diary on 3 February: "the Prof was now certainly partly demented". That day the party reached the coast line with perfect timing; within 24 hours they were collected by the Nimrod for the return trip to Cape Royds. The trio had covered a distance of 1260 mile (2028 km), which stood as the longest unsupported sled journey until the mid 1980s. The expedition returned to New Zealand on 25 March 1909. When David returned to Sydney he was presented with the Mueller medal by the Australasian Association for the Advancement of Science at a rapturous official welcome. At Shackleton's request, David then went on a lecture tour and earned enough money to pay the expenses of publication of the two volumes on the geology of the expedition. He also wrote his Narrative of the Magnetic Pole Journey, which appeared in the second volume of Shackleton's Heart of the Antarctic. In 1910, David became a Companion of the Order of St Michael and St George, and visiting England in connection with the scientific results of the Antarctic expedition, Oxford University awarded him the honorary degree of Doctor of Science. From 1911 to 1912, he provided public and practical support for the Japanese Antarctic Expedition, which was wintering in Sydney. In 1913, David was elected president of the Australasian Association for the Advancement of Science for the second time and in 1926, was presented with the Royal Geographical Society's Patron's Medal.
Австралиялық тау-кен корпусы
1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Дэвид соғысқа белсенді түрде қолдау көрсетіп, әскерге шақыру науқанына қатысты. 1915 жылдың тамызында Галлиполи шайқасы кезіндегі тау-кен жұмыстары және туннельдер салу туралы хабарларды оқығаннан кейін, Мельбурн университетінің профессоры Эрнест Скитспен бірге Дэвид Австралияның қорғаныс министрі сенатор Джордж Пирске үкіметтің тау-кен және туннельдер салу үшін әскери күш құруын ұсынатын ұсыныс жазды. Ұсыныс қабылданғаннан кейін Дэвид өз ықпалы мен ұйымдастыру қабілетін Австралия тау-кен корпусын құру үшін пайдаланды. 1915 жылдың 25 қазанында ол 57 жасында майор болып тағайындалды. Корпустың алғашқы құрамы 1300 офицер мен сарбаздан тұратын, олар бастапқыда екі батальонға бөлініп, кейін үш туннельдік компанияға, сондай-ақ электрлік және механикалық тау-кен компаниясына қайта ұйымдастырылды. 1916 жылдың ақпанында Австралиядан Ұлыбританияға аттанған корпус 1916 жылдың мамырында Батыс майданға жетті. "Бірінші, екінші және үшінші армиялардағы кен басқармаларының геологиялық кеңесшісі" атағымен Дэвид салыстырмалы түрде тәуелсіз болды және геологиялық зерттеулерге уақытын жұмсады, өз білімін қазбалар, траншеялар және туннельдер салуға кеңес беруге, жер астындағы су көздерінен таза ауыз сумен қамтамасыз ету үшін құдықтарды орнатуға, лекциялар оқуға және карталар жасауға пайдаланды. 1916 жылдың қыркүйегінде ол зерттеп тұрған құдыққа құлап, екі қабырғасын сындырып, мочеточник (несеп жолы) жарылды. Ол Лондонға емделуге жіберілді, бірақ қараша айында майданға оралып, британдық экспедициялық корпусының геологиялық техникалық кеңесшісі болып қызмет етті. 1917 жылдың 7 маусымында оның соғысқа жасаған үлесі Мессен шайқасында неміс бекіністерін миналаумен аяқталды. 1918 жылдың қаңтарында Дэвид Еңбегі үшін орденмен марапатталды, ал қараша айында подполковник болып тағайындалды. Соғыс аяқталғаннан кейін 1919 жылы демобилизацияланды. Ол сондай-ақ екі рет құжаттарда есімдері тізілді.
When World War I broke out in 1914, David was a strenuous supporter of the war effort, supporting the campaign for conscription. In August 1915, after reading reports about mining operations and tunnelling during the Gallipoli Campaign, along with Professor Ernest Skeats, a professor at the University of Melbourne, David wrote a proposal to Senator George Pearce, the Australian Defence Minister, suggesting that the government raise a military force to undertake mining and tunnelling. After the proposal was accepted, David used his advocacy and organisational abilities to set up the Australian Mining Corps, and on 25 October 1915 he was appointed as a major, at the age of 57. The first contingent of the corps consisted of 1,300 officers and men that were initially organised into two battalions before being reorganised into three tunnelling companies, as well as an electrical and mechanical mining company. After departing Australia for the United Kingdom in February 1916, the corps arrived on the Western Front in May 1916. Given the title 'Geological Adviser to the Controllers of Mines in the First, Second and Third Armies', David became relatively independent and spent his time in geological investigations, using his expertise to advise on the construction of dugouts, trenches, and tunnels, the siting of wells for provision of pure drinking water from underground supplies, giving lectures, and producing maps. In September 1916 he fell to the bottom of a well he was examining, breaking two ribs and rupturing his urethra. He was invalided to London but returned to the Front in November, assuming the role of geological technical advisor to the British Expeditionary Force. On 7 June 1917 his wartime contribution culminated in the mining of German positions in the Battle of Messines. In January 1918, David was awarded the Distinguished Service Order and in November he was promoted to lieutenant colonel. The war having concluded, he was demobilised in 1919. He was also Mentioned in Despatches twice.
Кейінгі өмірі
1896 жылы Дэвидтер Көк таулардағы Вудфордтан 26 акр (10,5 гектар) жер сатып алды, онда екі бөлмелі, арт жағында екі шағын бөлмесі бар ағаш үй болды. Уэльстік тегін көрсету үшін Эджворт Дэвид Вудфордтағы үйді «Tyn y Coed» деп атады, яғни «ағаштардағы үй» (жиі «бұтадағы лашық» деп қате аударылады: «ty» – уэльс тілінде нағыз үй, қарапайым лашық емес). 1915 жылы Дэвидтер үйлерін Қызыл Крестке жарақат алған әскерилердің қалпына келуі үшін берді, ал Вудфорд академиясының оқушылары тұрғын сарбаздар үшін Ұлыбритания және Қызыл Крест туларын ілу үшін ту тіреуін орнатты. 1915 жылдың қараша айында Куи маршы жасағы өткен кезде, жарақат алған сарбаздардың бір бөлігі маршылап келе жатқандарды қарсы алу үшін басты жолға шығарылды. Олардың Сиднейде жұмыстары мен міндеттемелері болғанымен, Вудфорд 1899 жылдан 1920 жылға дейін Дэвидтердің негізгі тұрақты мекені болды. Эджворт 1934 жылы қайтыс болғанға дейін олар Вудфордтағы үйді сүйікті елдік демалыс орны ретінде сақтап қалды. «Tyn y Coed» 1944 жылы орман өртінен қирады, тек түтін шығаратын қалдық ғана қалды. Қазіргі таңда оның жерінде сегіз заманауи үй, олардың бақтары мен жақын орналасқан бұталы жерлер бар. 1920 жылдың қыркүйегінде Дэвид соғыс кезеңіндегі қызметтері үшін Британ империясы орденінің Командоры атанды. Австралияға оралғаннан кейін Дэвид Сиднейдің Хорнсби қалашығындағы «Коринга» деген шағын үйді сатып алды. Ол сондай-ақ ұзақ уақыттан бері армандаған «Австралия геологиясы» атты маңызды еңбегін жазуға кірісті. 1921–22 жылдары Дэвид Австралия Ұлттық ғылыми кеңесін құруға көмектесті және оның алғашқы президенті болды. 1924 жылы ол Сидней университетіндегі геология профессоры қызметінен зейнетке шықты, оның орнына Хорнсбидегі көршісі, оның студенті Лео Коттон келді, оның ағасы Макс Коттон Хорнсбидегі Лисгар бақтарын құрды. 1928 жылы ол кембрийге дейінгі қазбаларға ұқсас нәрсе тапты, бұл оның өліміне дейін дау тудырды. 1931 жылы ол «Австралия геологиясы» еңбегінің бір бөлігі болуы жоспарланған Австралияның геологиялық картасын және оған қоса берілген түсіндірмелерді жариялады. Ол 1934 жылы осы жұмысын аяқтамай қайтыс болды және мемлекеттік жерлеу рәсімі өткізілді.
In 1896 the Davids bought 26 acres (10.5 hectares) at Woodford, in the Blue Mountains, with an existing weatherboard cottage, two roomed with two skillion rooms at the back. To emphasise his Welsh origins, Edgeworth David named the Woodford cottage ‘Tyn y Coed’, the 'house in the trees' (often mistranslated as 'the shack in the bush': 'ty' is a proper house in Welsh, not a mere hut). In 1915 the Davids offered their home to the Red Cross convalescent home for the rehabilitation of injured servicemen and the Woodford Academy boys erected a flagstaff for the Union Jack and Red Cross flags for the soldiers in residence. When the Cooee marchers trooped past in November 1915 some of the wounded soldiers were brought up to the main road to greet the marchers. Although they had work and commitments in Sydney, Woodford was the David's primary residence from 1899 until 1920. They retained the Woodford cottage as a favoured country retreat until Edgeworth's death in 1934. Tyn y Coed was destroyed by bushfire in 1944 with only a chimney stump remaining. Its grounds are now occupied by eight modern houses, their gardens and adjoining bush. In September 1920, David was created a Knight Commander of the Order of the British Empire for services during the war. Returning to Australia, David purchased Coringah, a cottage in the Sydney suburb of Hornsby. He also took up a long cherished project, the writing of a definitive work, The Geology of the Commonwealth of Australia. In 1921–22 David helped set up the Australian National Research Council and served as its first President. In 1924 he retired as Professor of Geology at the University of Sydney, the chair passing to his student Leo Cotton, a neighbour in Hornsby, New South Wales, whose brother Max Cotton created Lisgar Gardens in Hornsby. In 1928 he discovered what he believed were Precambrian fossils, creating controversy which remained until his death. In 1931 he published the Geological Map of the Commonwealth and the accompanying Explanatory Notes, designed to be part of his Geology of the Commonwealth of Australia. He died in 1934 without being able to complete this work and was given a state funeral.
Мұра
Дэвидтің «Австралия геологиясы» еңбегін 1950 жылы оның таңдаған әріптесі, доцент Уильям Р. Браун аяқтады. Оның көптеген мақалаларының 100-ден астамын 1922 жылғы қаңтардағы «Геологиялық журналда» кездестіруге болады. Оның есімімен 1936 жылы Сидней университетінде саяхат стипендиясы құрылды. Эджворт Дэвид медалі оның құрметіне аталған. Жаңа Оңтүстік Уэльс Корольдік қоғамы осы медальды 35 жасқа дейінгі жас ғалымдардың Австралияда немесе оның территорияларында жасаған еңбегі үшін табыстайды. «Давидит» минералы, сондай-ақ Сидней университетіндегі Эджворт Дэвид ғимараты (2006 жылы бұзылған) және Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Хорнсби қаласындағы Эджворт Дэвид даңғылы оның есімімен аталады. Оның суреті екі австралиялық пошта маркасында бейнеленген. Жаңа Оңтүстік Уэльстің Хантер аймағындағы Тайгс Хилл ТАФЕ кампусындағы Эджворт Дэвид ғимараты оның құрметіне аталған. Дэвид аралы Антарктидадағы Шеклтон мұздық шельфіндегі Дэвис түбегінің жанында орналасқан. Эджворт Дэвид базасы Антарктиданың Бангер Хиллс аймағындағы жазғы станцияның атауы. Австралия оны 1986 жылдан бері күтіп келеді. Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Эджворт қалашығы оның есімімен аталған. Жаңа Оңтүстік Уэльстің Сиам қаласындағы Эджворт Дэвид карьері 1914 жылы ол жерде варв тақтасын тапқан Дэвидтің құрметіне аталған. Тувалудағы Фунафутидегі терең бұрғылаулар «Дэвид бұрғылауы» деп белгіленеді. 1968 жылы ол Австралия поштасы шығарған маркада бейнеленді. Эджворт Дэвидтің қызы Маргарет МакИнтайр Тасмания парламентіне сайланған алғашқы әйел болды және Британ империясының орденімен марапатталды. 1999 жылы Солтүстік Сиднейдің Хорнсби қалашығындағы Дэвидтердің «Коринга» отбасылық меншігі Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының мұра тізіміне «Эджворт Дэвидтің үйі және жері» деген атаумен енгізілді. Сол жылы Хорнсби кеңесі «Коринганы» сатып алды. 2016 жылдан бері Эджворт Дэвид қауымдық бағы Эджворт Дэвид бағы деп аталатын саябақта орналасқан. Эджворт Дэвид даңғылы Хорнсби, Уайтара және Уароонга қалаларын байланыстыратын шығыс-батыс бағытындағы жол.
David's The Geology of the Commonwealth of Australia was finally completed by his chosen collaborator, Associate Professor William R. Browne in 1950. Of his many papers, over 100 will be found listed in the Geological Magazine for January 1922. A travelling scholarship in his memory was founded at the University of Sydney in 1936. The Edgeworth David Medal is named in his honour. It is awarded by the Royal Society of New South Wales for distinguished contributions by a young scientist under the age of thirty five for work done mainly in Australia or its territories. The mineral davidite is named after him, as was the Edgeworth David Building (demolished 2006) at the University of Sydney and Edgeworth David Avenue in Hornsby, New South Wales where he spent his later years. He has been depicted on two Australian postage stamps. The Edgeworth David Building at Tighes Hill TAFE campus in the New South Wales Hunter Valley is named in his honour. David Island, lying off Davis Peninsula in the Shackleton Ice Shelf in Antarctica, is named for him. Edgeworth David Base is the name of a summer station in the Bunger Hills area of Antarctica. It has been maintained by Australia since 1986. The suburb of Edgeworth in the New South Wales, is named after him. The Edgeworth David quarry in Seaham, New South Wales is named after David, who discovered varve shale there in 1914. The boreholes on Funafuti, Tuvalu are known as David's Drill. In 1968 he was honoured on a postage stamp issued by Australia Post. Edgeworth David's daughter Margaret McIntyre was the first woman elected to the Parliament of Tasmania and was awarded the Order of the British Empire. In 1999, the David wooded family estate Coringah, in the Northern Sydney suburb of Hornsby, was added to the New South Wales State Heritage Register, listed as Edgeworth David's House and Grounds. That same year, Hornsby Council acquired Coringah. Since 2016, the Edgeworth David Community Garden is located in the park which is called Edgeworth David Garden. Edgeworth David Avenue is an east west road bridging the Hornsby Shire suburbs of Hornsby, Waitara and Wahroonga.