Deep Purple тобының «Талиесин кітабы» альбомы туралы: 1968 ж. жазылған, психоделикалық, прогрессивті және хард-рок стиліндегі музыка. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орта Уэльс қолжазбасы
the Middle Welsh manuscript
The Book of Taliesyn – ағылшын рок-тобы Deep Purple-дің екінші студиялық альбомы, Deep Purple-дің «Shades of Deep Purple» альбомынан үш ай өткен соң жазылған және 1968 жылдың қазан айында Tetragrammaton Records лейблінде, олардың алғашқы АҚШ гастроліне дейін шығарылған. Альбомның атауы 14 ғасырға жататын Талиэсин кітабынан алынған. Альбомның құрылымы алғашқы альбомына ұқсас – төрт түпнұсқа ән мен үш қайта өңделген ән бар; алайда, тректер ұзағырақ, аранжировкалары күрделірек және дыбысы «Shades of Deep Purple» альбомынан гөрі сапалырақ. Музыкалық стилі – психоделикалық рок, прогрессивтік рок және хард-роктың қоспасы, сонымен қатар топтың клавишшісі Джон Лорд өңдеген классикалық музыка элементтері де бар. Deep Purple-дің американдық лейблі сол кезде АҚШ-та зор ықпалға ие болған хиппи аудиториясына бағытталған, бірақ альбом мен синглдердің хит-парадтағы көрсеткіштері күтілгендей жоғары болмады. Бұл сәтсіздік үш айлық АҚШ гастролінің табысына кедергі келтірмеді, осы кезеңде топ көптеген маңызды концерт алаңдарында мен фестивальдерде өнер көрсетіп, көрермендер мен баспасөзден жағымды пікірлер алды. Deep Purple әлі де Ұлыбританиядағы шағын клубтар мен колледждерде өнер көрсететін андеграундтық топ болатын, бұқаралық ақпарат құралдары мен жұртшылық тарапынан көп назарға ілінбеді. Британдық EMI лейблі The Book of Taliesyn альбомын 1969 жылдың маусым айына дейін шығармады, ол Harvest Records жаңа андеграундтық прогрессив-рок суб-лейблінде жарық көрді, бірақ альбом хит-парадқа ілмеді. Жаңа сингл «Emmaretta» мен 1969 жылдың жазында Ұлыбританияда өткен қосымша концерттер де альбомның сатылымын немесе Deep Purple-дің Ұлыбританиядағы танымалдылығын арттырмады. Кейінгі жылдары альбомға деген көзқарас өзгерді және ол жағымды бағаланды.
The Book of Taliesyn is the second studio album by the English rock band Deep Purple, recorded only three months after Shades of Deep Purple and released by Tetragrammaton Records in October 1968, just before their first US tour. The name for the album was taken from the 14th century Book of Taliesin. The structure of the album is similar to that of their first, with four original songs and three rearranged covers; however, the tracks are longer, the arrangements more complex and the sound more polished than on Shades of Deep Purple. The music style is a mix of psychedelic rock, progressive rock and hard rock, with several inserts of classical music arranged by the band's keyboard player Jon Lord. Deep Purple's American record label aimed for a hippie audience, which was very influential in the US at the time, but the chart results of the album and singles were not as high as expected. This setback did not hinder the success of the three month US tour, when the band played in many important venues and festivals and received positive feedback from audiences and the press. Deep Purple were still an underground band which played in small clubs and colleges in the United Kingdom, largely ignored by the media and the public. The British record company EMI did not release The Book of Taliesyn until June 1969, on the new underground prog rock sub label Harvest Records, and the album did not chart. Even the release of the new single "Emmaretta" and new dates in the UK in summer 1969 did not increase album sales or the popularity of Deep Purple in the UK. Perception of the album has changed in later years and it has been reviewed more favourably.
Өмірбаян
Deep Purple 1968 жылдың қазан айынан бастап АҚШ-та ұзақ гастрольдік турнеге дайындалды, бұл олардың алғашқы альбомы Shades of Deep Purple-дің АҚШ және Канададағы күтпеген табысының нәтижесінде болды. Маусым айында шыққан сингл АҚШ сингл чартында 4-орынды, ал Канадада 2-орынды иеленді және олардың шетелде кенеттен танымал болуының басты себебі болды. Ал ел ішіндегі жағдай мүлдем басқаша болды, өйткені топты бұқаралық ақпарат құралдары мен тыңдармандар қатты сынға алды. Шілдеде топ пен команда Батыс Сассекстен Лондонға көшіп келді. Олардың менеджменті 13 Second Avenue, Acton Vale мекенжайындағы үйді жалға алды, ол тұруға және концерттерге немесе жарнамалық шараларға кетпеген кезде АҚШ-қа гастрольдік турнеге дайындалу үшін пайдаланылды. Сонымен қатар, Deep Purple-дің дебют альбомы үшін мамыр айында жазылған және шілде мен тамыздағы британдық концерттерде орындалған сегіз трек болды. Осы себептерге байланысты, олар гастроль басталғанға дейін бірнеше ай бұрын студияға қайта оралды, тіпті дебют альбомы әлі Ұлыбританияда шығарылмаған болса да. Қысымға ұшыраған музыканттар ақырында төрт ұзақ түпнұсқа композиция жасады, бірақ жаңа альбомды толтыру үшін олар американдық Vanilla Fudge тобының үлгісімен үш кавер әнді қайта өңдеп, кеңейтті. Біріншісі – 1967 жылы Нил Даймондтың хит синглы "Kentucky Woman", оны Deep Purple тамыз айында BBC сессиясында тікелей эфирде орындады. Әнді Даймонд жазса да, Deep Purple нұсқасы Митч Райдердің "Devil with a Blue Dress On" әнін жазған стиліне жақын музыкалық бағытты ұстанды. Екінші кавер "River Deep – Mountain High" болды, оны 1966 жылы Айк және Тина Тернер шығарды. Соңында, 1965 жылы Beatles әні "We Can Work It Out" Пол Маккартнидің өзі Deep Purple-дің "Help!" әніне ризашылығын білдіргеннен кейін таңдалды. Май айында Shades of Deep Purple-ді жасауға қарағанда уақыт көбірек берілді, бұл топтың бұрынғы жұмыстарынан гөрі жақсы түпнұсқа материал жасау құмарлығын арттырды. Бірі – шыны бұйымдарының қайталап соқтығысуына ұқсас дыбыс, ал екіншісі – ортадағы барокко стиліндегі аспаптар квартетін қажет етеді. Келесі күндері олар "Exposition/We Can Work It Out" және "Listen, Learn, Read On" түпнұсқалық жолын құрастырумен және жазумен айналысты. Бұл бастапқыда топты алаңдатты, бірақ дыбыс таза, ауыр және дебютінен гөрі жылтыраған болып шықты. Бірақ ол "Hush" сияқты сәттілікке жете алмады. Альбомның сатылымын жақсарту үшін "River Deep – Mountain High" әнінің қысқартылған және күшті редакцияланған нұсқасы 1969 жылдың ақпанында АҚШ пен Канадада "Listen, Learn, Read On" әнімен бірге сингл ретінде шығарылды. Ол екі елде тиісінше 53-орын мен 42-орынды иеленді. Альбомды Канадада (1968 жылы) және Жапонияда (1969 жылдың маусымында) Polydor Records таратты. EMI альбомның Ұлыбританиядағы шығарылымын 1969 жылдың маусымына дейін кейінге шегерді, бұл топ АҚШ-тан оралғаннан және өз елінде тиісті гастрольдік турне ұйымдастырғаннан кейін болды. Сол кезде топ АҚШ-та үшінші Deep Purple альбомын жаздырып, шығарды және жаңа құраммен сингл жазды. The Book of Taliesyn – Harvest Records компаниясының алғашқы альбомы, EMI басшылары британдық андеграунд прогрессивті рок топтарының шығуы үшін ойлап тапқан жаңа қосалқы лейбл. "Kentucky Woman" әні "Wring That Neck" B-сайтымен бірге 1968 жылдың желтоқсанында Ұлыбританияда шыққан жалғыз сингл болды, бірақ ол алты аптадан кейін ғана тоқтатылды. Deep Purple-дің бір жыл бұрынғы Shades альбомымен болғандай, альбом да, сингл да аз жарнамаланды және көпшілік назарынан тыс қалды, Ұлыбританияда шетелге қарағанда әлдеқайда аз сатылды. Алғашқы шығарылымдардан басқа, альбомның ең маңызды нұсқасы – 2000 жылы EMI компаниясы шығарған Remastered CD басылымы, онда 1968 жылдың тамызы мен желтоқсанындағы жазбалардан және бонус тректер ретінде телешоулардан алынған бұрын шығарылмаған жазбалар бар. Барлық әндер Лондонның Abbey Road студиясында Питер Мьюдің цифрлық ремастерингінен өтті.
Deep Purple were booked for a long tour in the United States, starting in October 1968, as a result of the unexpected success in the US and Canada of their first album Shades of Deep Purple, fronted by the hit single "Hush". The single, released in June, had reached No. 4 in the US Singles Chart and No. 2 in Canada and was the main reason for their sudden popularity overseas. The situation was quite the opposite at home, where the band had been heavily criticized by the media and audiences. In July, band and crew relocated from West Sussex to London. Their management rented a house at 13 Second Avenue, Acton Vale, which was used as living quarters and to prepare for the upcoming US tour when they were not away for gigs or promotion. Moreover, the eight tracks recorded in May for Deep Purple's debut album and performed live in the British gigs of July and August For these reasons, they were pushed back into the studio just a couple of months before the tour began, even though their debut album had not been released in the United Kingdom yet. Under pressure, the musicians eventually came up with four lengthy original compositions, but to fill up the new album they reworked and expanded three cover songs, following again the example of the American band Vanilla Fudge, The first was "Kentucky Woman", a hit single for Neil Diamond in 1967 which Deep Purple performed live at a BBC session in August. Though the song was written by Diamond, Deep Purple's version musically leans toward the style of Mitch Ryder's recording of "Devil with a Blue Dress On". The second cover was "River Deep – Mountain High", a single released by Ike & Tina Turner in 1966. Finally, the 1965 Beatles song "We Can Work It Out" was chosen after Paul McCartney himself had reportedly expressed appreciation for Deep Purple's version of "Help!" Time was granted in larger amount than for the making of Shades of Deep Purple in May, feeding the band’s ambition of coming up with better original material than their previous effort. which sounds like a repeated clash of glass objects, while the second one required a string quartet for the baroque style interlude in the middle. The following days they proceeded with the composition and recording of "Exposition/We Can Work It Out" and of the original track "Listen, Learn, Read On". This dismayed the band at first, but the sound turned out cleaner, heavier and more polished than on their debut. but did not replicate the success of "Hush". In an attempt to improve sales of the album, a shorter and heavily edited version of "River Deep Mountain High" was released as a single exclusively in the United States and Canada in February 1969, with "Listen, Learn, Read On" as the B side. It reached No. 53 and No. 42, respectively, in the two countries The album was distributed in Canada (in 1968) and Japan (in June 1969) by Polydor Records. EMI delayed the release of the album in the UK to June 1969, after the band had come back from the US and set up a proper tour of their home country. By that time, the band had already recorded and released their third album Deep Purple in the US, and recorded a single with a new line up. The Book of Taliesyn was the first release by Harvest Records, a new sub label which EMI executives had devised as an outlet for British underground progressive rock groups. "Kentucky Woman", with "Wring That Neck" as B side, was the only single released in the UK in December 1968, but it was retired after only six weeks. Just as had happened with Shades of Deep Purple the year before, both album and single received little promotion and were widely overlooked, selling much less in the UK than overseas. Besides the original issues, the most significant version of the album is the Remastered CD edition of 2000 by EMI, which contains previously unreleased recordings taken from the sessions of August and December 1968 and from TV shows appearances as bonus tracks. All the songs were digitally remastered by Peter Mew at Abbey Road Studios in London.
Музыкалық стиль
The Book of Taliesyn музыкасы прогрессивті рок, психоделикалық рок және хард-рок стилінің қоспасынан тұрады. Әртүрлі сарапшылар бұл альбомда топтың өзінің өнер шеберлігі жетілгенін және оны толық бақылайтынын айтады. Сынақшылар композициялардың әдетте дебюттік альбомына қарағанда ұзағырақ және күрделірек екенін атап көрсетті. Дегенмен, ол 1968 жылғы сұхбатында Deep Purple тобын симфониялық рок тобы деп атаған. "Anthem" әні – бұл топтың студиялық альбомдарда классикалық музыкаға ең терең үңілуі. Оның барокко стиліндегі аралық бөлімі Лордтың жазған Бах фугасын еске түсіреді және мелотрон мен скрипкалық квартетпен орындалады. Топтың әншісі Род Эванстың жазған өлеңдері музыкаға толыққанды үйлеседі, ал Deep Purple лейблі америкалық хиппи тыңдаушыларына бағытталған маркетингтік стратегияны жүзеге асырды.
The musical style of The Book of Taliesyn is a mix of progressive rock, psychedelic rock and hard rock and different observers think that in this album the band is more mature and in greater control of its own means of expression. Critics highlight how the compositions are generally longer and more complex than in their debut album. but he already defined Deep Purple as a symphonic rock band in a 1968 interview. "Anthem" is perhaps the band's deepest venture into classical music on a regular studio album, with its baroque style interlude reminiscent of a Bach fugue written by Lord and performed using Mellotron and string quartet. The lyrics written by the band's singer Rod Evans are very functional to the music and the marketing Deep Purple's record label was building up for the American hippie audience.
Қақпақ
Қаптама мен мұқаба жазбалары Tetragrammaton-ның альбомды сол кезде АҚШ-та өте ықпалды болған, үлкен американдық хиппи аудиториясына бағыттау туралы шешімін көрсетеді. Бастапқы мұқабаны британдық иллюстратор және автор Джон Вернон Лорд қаламмен, сиямен және түстің көмегімен салған, ол қызықтай жағдай, Deep Purple тобының клавишшісімен бірдей есімді. «Талиэсин кітабы» Джон Вернон Лордтың жасаған жалғыз пластинка мұқабасы болды және суретшінің «Drawing upon Drawing» атты соңғы ретроспективті кітабында айтылғандай, түпнұсқа сурет қайтарылмаған. Джон Вернон Лорд өзінің кітабында Saxon Artists агенттігінен алған тапсырманы еске алады: Deep Purple тобының альбомдары мен синглдері Ұлыбританияда көбінесе назарсыз қалды, бұл американдық журналистерді қызықтырды.
Cover art and sleeve notes convey Tetragrammaton's decision to aim the album at the vast American hippie audience, which was very influential in the US at the time. The original cover was drawn in pen, ink and color by the British illustrator and author John Vernon Lord, who coincidentally appears to share the same name as Deep Purple's keyboard player. The Book of Taliesyn was the only record cover John Vernon Lord ever designed and, according to the artist's recent retrospective book Drawing upon Drawing, the original artwork was never returned. In his book, John Vernon Lord remembers the assignment received from his agency Saxon Artists:
Deep Purple's albums and singles were almost completely ignored in the UK, a fact that puzzled American reporters.