Америкалық пошта жеткізу жүйесінің тарихы

Кіріспе

Америкалық поштаны жеткізу бағдарламасы, Whiskeytown-ның EP-сі. Rural Free Delivery (RFD), 1906 жылдан бері ресми түрде ауылдық жеткізу деп аталады, – АҚШ пошта департаментінің поштаны тікелей ауылдық елді мекендерге жеткізу бағдарламасы. Бұл бағдарлама 19 ғасырдың соңында басталды. Оған дейін ауыл тұрғындары поштаны кейде қашық жердегі пошта бөлімшелерінен өздері алуға немесе жеке тасымалдаушыларға жеткізу үшін ақы төлеуге мәжбүр болды. Ауылдық жерлерге тегін жеткізу ұсынысы баршаға бірдей қабылданбады. Жеке тасымалдаушылар мен жергілікті дүкен иелері бизнес жоғалтудан қорқып, қарсылық көрсетті. RFD саяси құралға айналды, саясатшылар сайлаушыларға оны уәде етіп, өздерінің сайлаушыларға жетуіне мүмкіндік берді. АҚШ пошта департаменті 1890 жылдың өзінде-ақ Rural Free Delivery тәжірибесін жүргізе бастады. Бірақ, 1893 жылы ғана Джорджия штатының өкілі Томас Э. Уотсон осы практиканы міндеттеу туралы заң жобасын қабылдады. Дегенмен, оны толыққанды енгізу баяу болды; RFD ел бойынша 1902 жылға дейін кеңінен қабылданалмады. Ауылдық пошта жеткізу қызметі тасымалдаушылардың ауылдық маршруттар желісі арқылы жол бойындағы пошта жәшіктерінен поштаны жеткізу және алуын қамтамасыз етеді. 2012 жылғы мәліметтер бойынша, USPS ауылдық жеткізу қызметі 41 миллионға жуық үй мен кәсіпорынға қызмет көрсетті. 1906 жылдан бері бағдарлама ресми түрде "ауылдық жеткізу" деп аталады.

Тарих

XIX ғасырдың соңына дейін ауыл тұрғындары поштаны алу үшін немесе жеке тасымалдаушы арқылы жеткізілгені үшін қашықтағы пошта бөліміне баруға мәжбүр болды. Индиана штатының шығыс-орталық бөлігіндегі Файетт округі ауылдық тегін жеткізудің туған жері деп саналады. Округтың белгілі шаруасы Милтон Труслер 1880 жылы осы идеяны қолдауға кірісті; Индиана Гранжының президенті ретінде ол келесі 16 жыл бойы штаттың шаруаларымен жиі сөйлесті. Бас пошта шебері Джон Ванамейкер, ірі дүкеннің иесі, ауылдық тегін жеткізуді (RFD) ынтамен қолдады, өйткені көптеген мыңдаған американдықтар ауылдық қауымдастарда тұрып, бөлшек сауда тапсырыстарын арзан бағада жібергісі және алуға ниеттенді. Елдегі ең көне ауыл шаруашылығы ұйымы – "Жер иелерінің серіктестігі" орденінің ұлттық гранжы, бүкіл ел бойынша ауылдық пошта жеткізу қызметін енгізуді қолдады. Дегенмен, жалпыұлттық RFD жүйесін қабылдауға көптеген қарсыластар болды. Ең маңыздысы – құнды немесе уақытқа сезімтал жүктерді жеткізуде монополия құрған төрт бай және қуатты экспресс компаниясы. Уэйн Фуллер олардың "қоғамға жоғарыдан қарап, орташа қызмет көрсеткенін, [және] аса көп пайда тапқанын" айтады. Олар реттелмеген және көптеген тарифтермен клиенттерді шатастырды; ауылдық жерлерде олар жүктерді пойыз станциясында қалдырып кетті. Сонымен қатар, көптеген саяси байланыстары бар қала саудагерлері осы қызмет шаруалардың қалаға апта сайын келіп, жабдықтар алуын азайтады деп уайымдады, немесе Sears, Roebuck and Company компаниясының каталогтары олардың жергілікті бизнесіне зиян келтіреді деп қорқады. Қарсыластар парцельдік поштаны пайдалануға қарсы күшті қарсылық көрсетті, бұл толыққанды іске асыруды кешіктірді. Алайда Sears және басқа пошта арқылы тапсырыс берушілер парцельдік пошта оларға тиімді болатынын түсінді және жергілікті саудагерлер мен экспресс компанияларын жеңген коалицияға шаруалармен бірікті. Шындығында, Sears компаниясының сатылымы 1913 жылы парцельдік пошта басталғаннан кейін алғашқы бес жылда үш есеге өсті. Пошта бөлімі алғаш рет 1896 жылы RFD-нің тиімділігін анықтау үшін ауылдық пошта жеткізу идеясын сынақтан өткізді. Ол бес бағыттан басталды, олардың ұзындығы 10 мильді құрады, ал қалаларда тегін жеткізу басталғанына 33 жыл өткен соң. RFD-ні сынақ кезеңінде алған алғашқы бағыттар Чарльз Таун, Холлтаун және Увилла маңындағы Батыс Вирджиния штатының Джефферсон округіне жатты. Бұл АҚШ пошта қызметінің бұрын-соңды енгізбеген қызметі еді. Қызмет тұрақты түрде өсті. 1901 жылы бағыттардың ұзындығы 100 000 мильден асты; шығын 1 750 321 долларды құрады, ал 37 000-нан астам хабаршы жұмысқа орналастырылды. 1910 жылы бағыттардың ұзындығы 993 068 мильді құрады; шығын 36 915 000 АҚШ долларына жетті, ал 40 997 хабаршы жұмыс істеді. 1913 жылы парцельдік пошта жеткізу енгізілді, бұл ауылдық жерлерде жеткізудің тағы бір өркендеуіне әкелді. Парцельдік пошта қызметі ұлттық газеттер мен журналдарды таратуға мүмкіндік берді және ауылдық жерлердегі тұтынушыларға пошта арқылы тапсырыспен алынған тауарлардың миллиондаған долларлық сатуына жауапты болды. 1930 жылға қарай 43 278 ауылдық бағыт 6 875 300-ден астам отбасыға қызмет көрсетті, бұл шамамен 25 472 000 адамды құрады, ал шығын 106 338 341 долларды құрады. 1916 жылғы ауылдық пошта жолдары туралы заң ауылдық пошта жолдарына федералдық қаражатты бекітті.

Until the late 19th century, residents of rural areas had to travel to a designated distant post office to pick up their mail or to pay for delivery by a private carrier. Fayette County in east central Indiana claims to be the birthplace of Rural Free Delivery. Milton Trusler, a leading farmer in the county, began advocating the idea in 1880; as the president of the Indiana Grange, he spoke to farmers statewide frequently over the following 16 years. Postmaster General John Wanamaker, owner of a major department store, was ardently in favor of Rural Free Delivery (RFD), with many thousands of Americans living in rural communities who wanted to send and receive retail orders inexpensively. Support for the introduction of a nationwide rural mail delivery service came from The National Grange of the Order of Patrons of Husbandry, the nation's oldest agricultural organization. However, the adoption of a nationwide RFD system had many opponents. Most important were the four rich, powerful express companies that monopolized the delivery of valuable or time sensitive packages. Wayne Fuller concludes that they "arrogantly served the public, rendered only mediocre service, [and] made inordinate profits." They were unregulated and confused customers with myriad rates; in rural areas they dropped off packages at the train depot. Furthermore many politically connected town merchants worried that the service would reduce farmers' weekly visits to town to obtain supplies, or that Sears, Roebuck and Company with its catalogs would undermine their local business. The opponents mounted a fierce opposition to the use of parcel post, delaying full implementation. However Sears and the other mail order houses realized that parcel post would be to their advantage and joined the farmers in a coalition that finally overcame the local merchants and express companies. Indeed, Sears sales tripled in the first five years after parcel post started in 1913. The Post Office Department first experimented with the idea of rural mail delivery in 1896, to determine the viability of RFD. It began with five routes covering 10 miles, 33 years after free delivery in cities had begun. The first routes to receive RFD during its experimental phase were in Jefferson County, West Virginia, near Charles Town; Halltown; and Uvilla. ever instituted by the U. S. Postal Service. The service grew steadily. By 1901, the mileage had increased to over 100,000; the cost was $1,750,321, and over 37,000 carriers were employed. In 1910, the mileage was 993,068; the cost was $36,915,000, and 40,997 carriers were employed. In 1913 came the introduction of parcel post delivery, which caused another boom in rural deliveries. Parcel post service allowed the distribution of national newspapers and magazines, and was responsible for millions of dollars of sales in mail order merchandise to customers in rural areas. By 1930, 43,278 rural routes served over 6,875,300 families, amounting to about 25,472,00 persons, at a cost of $106,338,341. The Rural Post Roads Act of 1916 authorized federal funds for rural post roads.