Джеймс Оппенгейм: Американ ақыны, жазушы және редактор өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Американдық ақын, жазушы және редактор, музыкант Джеймс Оппенхайм (24 мамыр 1882 – 4 тамыз 1932) – американдық ақын, романист және редактор. Опенхайм Карл Юнгтің ертедегі жақтасы және психоаналитик, сонымен қатар "Жеті өнер" журналының негізін қалаушы және редакторы болды.

Өмір және жұмыс

Оппенхайм 1882 жылғы 24 мамырда Миннесота штатының Сент-Пол қаласында Джозеф пен Матильда (Шлосс) Оппенхаймның ұлы болып дүниеге келді. Алты жасында әкесі қайтыс болды, соның салдарынан отбасының жағдайы өзгерді. Оппенхайм өзінің «Тоғыз ондық» романында (1911) және әйгілі «Нан мен раушан гүлдер» поэмасында (1911) Фабиандық және суфражистік идеялармен еңбек дауыларын бейнеледі. «Нан мен раушан гүлдер» ұраны қазір 1912 жылы Массачусетс штатының Лоуренс қаласында болған тоқыма жұмысшыларының ереуілімен байланысты. Кейіннен аталған өлеңді 1976 жылы Мими Фариня, ал 1990 жылы Джон Денвер музыкаға қосты. Оппенхаймның жарық көрген туындылары: «Дүйсенбі таңы және басқа да өлеңдер» (1909); «Жалақы конверттері» (1911); «Тоғыз ондық» (1911); «Олимпиадалық» (1912); «Бос әйелдер» (1914); «Жаңа дәуірге арналған әндер» (1914); «Сүйікті» (1915); «Соғыс және күлкі» (1916); «Өзіңнің кітабы» (1917); «Жалғыз» (1919); «Мистикалық жауынгер» (1921); «Алтын құс» (1923); «Теңіз» (жинақталған өлеңдер, 1924); «Алдыңнан келе жатқандар» (1926); және «Американдық үлгілер: Аналитикалық психологияға кіріспе» (1931). Ол сонымен қатар «American Magazine», «American Mercury», «Century», «Collier's», «Freeman», «Harper's», «Hearst's», «New Republic» және «The Thinker» журналдарына қысқа әңгімелер, мақалалар мен өлеңдер жазды. «Жеті өнер» журналында ол бас редактор болып қызмет етті және 1916 жылдан 1917 жылға дейін Уолдо Франк, Джордж Жан Натан, Луи Унтермейер және Пол Розенфельдпен бірге жұмыс істеді. АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы болғандықтан ол қара тізімге енгізілді. Джеймс Оппенхайм кейіннен журнал редакторы ретінде өткізген бір жылдық даулы кезеңі туралы естелік жазып, онда Рэндольф Борн «сол кездегі зиялылық пен шығармашылықтың нағыз көшбасшысы болды және ол тірі болғанда, елуінші жылдар одан да жарқын болған болар еді. Біліңіз, бұл жас жігіт мүгедек ғана емес, тыныс алуда қиналды және көптеген уақыттарда физикалық жағынан қорқынышпен өмір сүрді. Одан да көп нәрсе бар, оның ең үлкен қорқынышы басқа ешнәрсе емес, түрмеден қорқу еді. Ол тіпті осы ойға да шыдамады». Дегенмен, Борн осы нашарлықтары мен қорқыныштарына қарамастан журналға соғысқа қарсы алты мақала жазды. Содан кейін «жағдай қызулана бастады, жақтастар мен қарсыластар арасында, көбінесе жақтастардың ықпалымен», бірақ Оппенхайм өзін де бақылау астында екенін сезді. «Мен өскен «еркін ел» туралы түсінігім күйреп кетті. Сол кезде біреудің артынан тыңдап, оның әрекеттерін қадағалап, тыңдаушылардың аңдып жүргенін білу, мейрамханада ойлағандарын ғана айтуға және тіпті досының полицияға тапсырмайтынына сенімді болу қиын еді. Жалған насихаттың ішінде жаман және төмендетерлік нәрсе бар еді. Үйде отырып, қауіпсіздікке қызығушылықтың қуанышы шіріген және төмендеген еді. «Ішкі жаулар!» деп айқайлады «Нью-Йорк Трибьюн» газеті және Бурн мен біздің қалғанымызға жыланның уын шашырады». Айналым өсіп келе жатқанда «сөзсіз болған нәрсе орын алды. Келісімшартта бизнес тарапынан араласуға рұқсат етілмегені айтылған. Алайда, біздің демеушіміз, әлі де кеңседе жұмыс істеп жүрген (бай демеушісінің көңілін көтеру үшін кеңседе жұмыс істеді), біздің тапқан қауіптен де, соғысқа қарсы сөздерден де қатты қорқып, сатқындық сөзін естігенде үрейленді. Ол жақсы американдық отбасынан шыққан еді, сонымен қатар оның туыстары ірі азық-түлік өнеркәсібіне иелік еткен. Олар оған қатты қысым жасады. Ол маған келіп, соғыс туралы жазуды тоқтатуымыз керек екенін айтты, әйтпесе қаржыландыру тоқтатылады. Қаржыландыру тоқтатылды. Бірақ мен сол жылды ешқашан ұмытпаймын». Оның басшылығымен журналға үлес қосқан көрнекті жазушылар: Шервуд Андерсон, Ван Уайк Брукс, Макс Истман, Роберт Фрост, Д.Х. Лоуренс, Вахел Линдсей және Эми Лоуэлл.

Oppenheim was born in St. Paul, Minnesota, on May 24, 1882, the son of Joseph and Matilda (Schloss) Oppenheim. His father died when he was six and his family's circumstances changed. Oppenheim depicted labor troubles with Fabian and suffragist themes in his novel, The Nine Tenths (1911) and in his famous poem Bread and Roses (1911), inspired by a speech given by Helen Todd. The slogan Bread and Roses is now commonly associated with the pivotal 1912 textile workers' strike in Lawrence, Massachusetts. The poem was later set to music in 1976 by Mimi Fariña and again in 1990 by John Denver. Oppenheim's published works include Monday Morning and Other Poems (1909); Pay Envelopes (1911); The Nine Tenths (1911); The Olympian (1912); Idle Wives (1914); Songs For The New Age (1914); The Beloved (1915); War and Laughter (1916); The Book Of Self (1917); The Solitary (1919); The Mystic Warrior (1921); Golden Bird (1923); The Sea (collected poetry1924); Behind Your Front (1926); and American Types: A Preface To Analytic Psychology (1931). Additionally, he contributed short stories, articles, and poems to American Magazine, American Mercury, Century, Collier's, Freeman, Harper's, Hearst's, New Republic, and The Thinker. At The Seven Arts magazine he served as primary editor and worked with Waldo Frank, George Jean Nathan, Louis Untermeyer and Paul Rosenfeld from 1916 to 1917, until he was blacklisted due to his opposition to US entry into World War I. James Oppenheim later wrote a reminiscence of his one tumultuous year as editor of the journal in which he observed that Randolph Bourne "was the real leader of what brains and creativeness we had at the time and had he lived the 'twenties might have sparkled much more than they did. Mind you, this young man not only was a cripple, but wheezed in breathing, and was mortally physically afraid most of the time. More than that, he had one fear greater than any other. That was the fear of prison. He could hardly bear the thought of it." However, Bourne wrote six anti war articles for the magazine in the teeth of these frailties and fears. Then "the air began to get hot, pro and con, mainly pro," but Oppenheim also found himself the object of surveillance. "The illusion of a 'free country' in which I had grown up simply exploded. It was something in those days to know one was shadowed, spied upon, trailed by snoopers, that one must whisper what one thought in a restaurant and even then be sure one's friend wasn't going to hand one over to the police The lying propaganda had something foul and degrading in it. The exultation of the timorous stay at homes was rotten and debased. 'Enemies Within', shrieked the old New York Tribune and spat snake's venom at Bourne and the rest of us." The circulation was actually climbing when "the inevitable happened. The contract stipulated that there should be no interference from the business side. However, our backer, clerking still [i. e., the rich backer worked as a clerk to dispel her boredom], was mortally terrified not only by the danger we found ourselves in, but by the word treason. She was of good old American stock, and besides, relatives of hers owned a great food industry. They pressed her hard. She came to me and said we would have to lay off the war, or there would be no more subsidy. There was no more subsidy But I wouldn't have missed that year for kingdom come." Notable writers who contributed to the magazine under his guidance included Sherwood Anderson, Van Wyck Brooks, Max Eastman, Robert Frost, D. H. Lawrence, Vachel Lindsay and Amy Lowell.