Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық жазушы
American writer
Лора Райдинг Джексон (шын аты Лора Райхенталь; 16 қаңтар 1901 – 2 қыркүйек 1991), көбінесе Лора Райдинг ретінде танымал, американдық ақын, сыншы, романист, эссеші және әңгімелер авторы.
Laura Riding Jackson (born Laura Reichenthal; January 16, 1901 – September 2, 1991), best known as Laura Riding, was an American poet, critic, novelist, essayist and short story writer.
Ерте өмір
Ол Нью-Йорк қаласында Галициядан келген еврей иммигранты Натаниел Райхенталь мен Сейдидің (құрметті аты Эдерсхайм) отбасында дүниеге келді және Корнелл университетінде білім алды. Ол Корнелл университетіндегі аспирант, тарихшы Луис Р. Готтшалкпен танысып, 1920 жылы үйленді. Ол өлең жаза бастады, алғаш рет (1923–1926 жж.) Лора Ридинг Готтсхалк деген атпен жариялады. Ол Ален Тейт арқылы "Fugitives" тобымен байланыс орнатты, және олар оның өлеңдерін "The Fugitive" журналында жариялады. 1924 жылы ол Нашвилл сыйлығына ие болды. Оның Готтшалкпен некесі 1925 жылы ажырысып, сол жылдың соңында Роберт Грейвс пен оның әйелі Нэнси Николсонның шақыруымен Англияға кетті. Ол шамамен он төрт жыл Еуропада тұрды.
She was born in New York City to Nathaniel Reichenthal, a Jewish immigrant from Galicia, and Sadie (née Edersheim), and educated at Cornell University. She met historian Louis R. Gottschalk, then a graduate assistant at Cornell, and they married in 1920. She began to write poetry, publishing first (1923–26) under the name Laura Riding Gottschalk. She became associated with the Fugitives through Allen Tate, and they published her poems in The Fugitive magazine. They awarded her the Nashville Prize in 1924. Her marriage with Gottschalk ended in divorce in 1925, at the end of which year she went to England at the invitation of Robert Graves and his wife Nancy Nicholson. She would remain in Europe for nearly fourteen years.
Поэзиялық даму және жеке қарым-қатынастар
Лаура Райдингтің өлеңдері қоздырған қызығушылықты Соня Райзистің кейінірек сипаттауында білдіреді: "Құқықшы (1922–1925) американдық поэзияның жаңа аспанынан жарқырап түскенде, ол Рэнсом, Тейт, Уоррен, Райдинг, Крейн сияқты атаулардың жарқын шашырауынан соң қалды. Олардың арасында, ішкі шеңберде және оған үлескерлер ретінде жақын болғандардың арасында, Лаура Райдингке ұқсайтын ешкім болған жоқ". ("Қарарлық", Chelsea 12, 1962, 28-бет.) Ридингтің алғашқы өлеңдер жинағы "Жақын гүл шоғы" 1926 жылы жарық көрді, ал келесі жылы ол Ридинг тегін қабылдады. Осы уақытқа дейін оның поэзиясының түпнұсқалығы көріне бастады: ол әдеттегі ұйқастарға қарағанда еркін өлеңнің ерекше түрін ұнататын. Ол, Роберт Грейвс және Нэнси Николсон 1929 жылы Ридингтің өзін-өзі өлтіруге талпынуына дейін Лондонда өмір сүрді. Бұл оқиға Грейвстің алғашқы некесінің бұзылуына себеп болды деп жалпыға мәлім, және бүкіл оқиға әйгілі әдеби жанжалды тудырды. 1929 жылы Ридинг ирланд ақыны Джеффри Фиббспен кездескенде, оны өзі, Грейвс және Грейвстің әйелі Нэнсимен бірге тұратын үйге шақырды. Фиббс келісті, бірақ бірнеше айдан кейін ойы өзгеріп, әйеліне қайта оралды, ол өзінің досы Томас Макгривиге жазған хатында Ридингті "еркек сияқты әйел" деп атады. Олар татуласа алмағаннан кейін, ол үйге қайта оралды, бірақ Лораны тастап, Нэнсимен бірге тұрды. Бұл 1929 жылғы 27 сәуірдегі оқиғаның түрткісі болды, ол Ридинг Грейвспен бірге тұрған пәтердің төртінші қабатынан (немесе Тимоти Сандефурдың 2019 жылғы мәліметі бойынша, "екінші қабаттан") секірді, Грейвс, Фиббс және Нэнси Грейвс арасындағы даудың қызығында. Оны тоқтатуға тырысқан Грейвс та секірді (төменгі қабаттан), бірақ зардап шекпеді, ал Ридинг өмірге қауіпті жарақат алды. Нэнсимен ажырасқаннан кейін, 1936 жылы Испанияда Азамат соғысы басталғанға дейін Ридинг пен Грейвс Майоркадағы Деиада өмір сүрді, онда оларға Джеймс Ривз, Норман Камерон, Джон Олдридж, Лен Лай, Джейкоб Броновски және Онор Уайт сияқты жазушылар мен суретшілер келді. Қазір бұл үй мұражай. Ридинг пен Грейвс бірлесіп жұмыс істегеннің бастапқы күндерінен-ақ өте өнімді болды, бірақ Майоркаға көшкеннен кейін олардың өнімділігі арта түсті. Лондонда жүргенде олар (1927) "Сейзин" баспасын құрды, "Модернисттік поэзияны зерттеу" (1927) (Уильям Эмпсонды "Екіұштылықтың жеті түрі" атты еңбегін жазуға шабыттандырды және жаңа сынның тұқымын септі), "Антологияларға қарсы памфлет" (1928) және басқа да еңбектерді жариялады. "Оқиғалардың дамуы" (1935) кейін Джон Эшбери мен Гарри Мэтьюс сияқтылардың жоғары бағасын алды. Майоркада "Сейзин" баспасы кеңейтіліп, "Эпилог" (1935–1938) атты қатты мұқабалы сындық журналды шығаруға айналды, оны Ридинг редакциялады, ал Грейвс оның редактордың орынбасары болды. Грейвс пен Ридинг 1936 жылы Испанияда Азамат соғысы басталғанда Майоркадан кетіп қалды. 1936–1939 жылдар аралығында Ридинг пен Грейвс Англияда, Францияда және Швейцарияда өмір сүрді. Олардың екеуі де 1938 жылы жинақталған өлеңдер жинағымен аяқталған, өлеңдерін тұрақты түрде жариялап отырды. 1939 жылы олар АҚШ-қа көшіп, Пенсильвания штатының Нью-Хоуп қаласында тұрақтап, өздеріне жатақхана жалдады. Олардың өзгеретін қарым-қатынасын Элизабет Фридман "Мәдениетті әдеп" романында, Ричард Персевал Грейвс "Роберт Грейвс: 1927–1940, Лорамен өткен жылдар" романында және Т. С. Мэтьюс "Жекс немесе жақсырақ" (1977; Ұлыбританияда "Тәуел астында" деген атпен жарық көрген, 1979) романында сипаттаған. Сондай-ақ, Миранда Сеймурдың "39 жылдың жазы" (1998) романының негізі болды. 1939 жылы Ридинг пен Грейвс ажырасып, 1941 жылы ол Шкайлер Б. Джексонға үйленді, ақырында Флорида штатының Уабассо қаласында тұрып қалды, ол 1991 жылы қайтыс болғанға дейін тыныш және қарапайым өмір сүрді. Олар тұрған жергілікті крекер үйі Лора Райдинг Джексон қорымен Индиан Ривер мемлекеттік колледжінің Веро-Бич кампусында жаңартылып, сақталды. Грейвстің өмірбаянын жазған Ричард Персевал Грейвстің айтуынша, Ридинг Грейвстің "Ақ құдай" кітабын жазған кезде оның ой-пікірлерін қалыптастыруда маңызды рөл атқарды, тіпті екеуі сол кезде бір-бірінен алшақ болғандығына қарамастан. Лаура (Райдинг) Джексон кейін былай деді: "Ақ құдай" бейнесіне қатысты: "Ақ құдай" тақырыбы Роберт Грейвстің рухани, әдеби және ғылыми алаяқтық импровизациясы болды, ол менің жазбаларымның ұрланған мазмұнын, поэзия, әйел, ғаламдық шындықтар және діни түсініктер тарихы туралы ойларымды сәнді көркемдікке толы құрылымға тығып қойды". Ол 1967 жылы "Миннесота" журналының редакторына Грейвстің оны қалай пайдаланғаны туралы жазған: "Менің ойымда, зияли, мораль, рухани, эмоционалды деп аталатын функциялар біріктірілді, бірдей жақындыққа ие болды; басқа түсініктер күн мен айды поэтикалық эмоционализмнің белгілері ретінде дұрыс орнына қойды, ал бастаудың перспективасын еркек құдайының тарихи аспанынан кеңінен діни символизмге дейін ұзартты, поэтикалық әділеттілік үшін ана құдайымен басқарылды".
The excitement stirred by Laura Riding's poems is hinted at in Sonia Raiziss' later description: "When The Fugitive (1922–1925) flashed down the new sky of American poetry, it left a brilliant scatter of names: Ransom, Tate, Warren, Riding, Crane Among them, the inner circle and those tangent to it as contributors, there was no one quite like Laura Riding." ("An Appreciation," Chelsea 12 1962, 28.) Riding's first collection of poetry, The Close Chaplet, was published in 1926, and during the following year she assumed the surname Riding. By this time the originality of her poetry was becoming ever more evident: generally she favoured a distinctive form of free verse over conventional metres. She, Robert Graves and Nancy Nicholson lived in London until Riding's suicide attempt in 1929. It is generally agreed that this episode was a major cause of the break up of Graves's first marriage: the whole affair caused a famous literary scandal. When Riding met the Irish poet, Geoffrey Phibbs, in 1929, she invited him to join the household that already contained herself, Graves, and Graves's wife, Nancy. Phibbs agreed, but after a few months changed his mind and returned to his wife, referring to Riding as "a virago" in a letter to his friend Thomas MacGreevy. When they failed to effect a reconciliation, he rejoined the household but rejected Laura and moved in with Nancy. This was one of the catalysts for the incident of 27 April 1929, when Riding jumped from a fourth floor window (or, according to Timothy Sandefur, 2019, “a second storey window”) at the lodgings she shared with Graves, at the height of an argument involving Graves, Phibbs and Nancy Graves; having failed to stop her, Graves also jumped (from a lower floor), but was unharmed, whilst Riding sustained life threatening injuries. Following the break up with Nancy, until the outbreak of the Spanish Civil War in 1936, Riding and Graves lived in Deià, Majorca, where they were visited by writers and artists including James Reeves, Norman Cameron, John Aldridge, Len Lye, Jacob Bronowski and Honor Wyatt. The house is now a museum. Riding and Graves were highly productive from the start of their association, though after they moved to Majorca they became even more so. While still in London they had set up (1927) the Seizin Press, collaborated on A Survey of Modernist Poetry (1927) (which inspired William Empson to write Seven Types of Ambiguity and was in some respects the seed of the New Criticism), A Pamphlet Against Anthologies (1928) and other works. Progress of Stories (1935) would later be highly esteemed by, among others, John Ashbery and Harry Mathews. In Majorca, the Seizin Press was enlarged to become a publishing imprint, producing inter alia the substantial hardbound critical magazine Epilogue (1935–1938), edited by Riding with Graves as associate editor. Graves and Riding left Majorca in 1936, at the outbreak of the Spanish Civil War. Between 1936 and 1939, Riding and Graves lived in England, France and Switzerland. Throughout their association both steadily produced volumes of major poetry, culminating for each with a Collected Poems in 1938. In 1939, they moved to the United States and took lodging in New Hope, Pennsylvania. Their changing relationship is described by Elizabeth Friedmann in A Mannered Grace, by Richard Perceval Graves in Robert Graves: 1927–1940, The Years with Laura and by T. S. Matthews in Jacks or Better (1977; UK edition published as Under the Influence, 1979) and also was the basis for Miranda Seymour's novel The Summer of '39 (1998). In 1939 Riding and Graves parted and in 1941 she married Schuyler B. Jackson, eventually settling in Wabasso, Florida, where she lived quietly and simply until her death in 1991, Schuyler having died in 1968. The vernacular cracker house in which they lived has been renovated and preserved by the Laura Riding Jackson Foundation at the Vero Beach campus of Indian River State College. According to Graves' biographer Richard Perceval Graves, Riding played a crucial role in the development of Graves' thoughts when writing his book The White Goddess, despite the fact the two were estranged at that point. Laura (Riding) Jackson was later to say: "As to the ‘White Goddess’ identity: the White Goddess theme was a spiritually, literarily and scholastically fraudulent improvisation by Robert Graves into the ornate pretentious framework of which he stuffed stolen substance of my writings, and my thought generally, on poetry, woman, cosmic actualities and the history of religious conceptions." She had already written to the Editor of the Minnesota Review, in 1967, about how Graves had used her as a source: "In my thinking, the categorically separated functions termed intellectual, moral, spiritual, emotional, were brought into union, into joint immediacy; other conceptions put the sun and moon in their right rational places as emblems of poetic emotionalism, and lengthened the perspective of Origin back from the skimpy historical heavens of masculine divinity through a spacious dominion of religious symbolism, pre sided over, for the sake of poetic justice, by a thing I called mother god."
Өлең жазудан бас тарту
1941 жылы Райдинг поэзиядан бас тартты, бірақ өзінің себептерін түсіндіріп, жаңадан ашылып келе жатқан зерттеулерін зерттей бастауға дейін он бес-жиырма жыл уақыт кетті. Ол қоғамдық әдеби өмірден шеттетіліп, Скайлер Джексонмен бірге сөздік құрастырумен айналысты (1997 жылы, оның өлімінен кейін жарық көрді), бұл оларды мағына мен тілдің негіздерін зерттеуге жетеледі. 1962 жылдың сәуір айында ол BBC үшінші бағдарламасы үшін "Хабарламаға кіріспе" оқыды, бұл поэзиядан бас тарту себептері туралы оның алғашқы ресми мәлімдемесі болды (1955 жылы жарық көрген қысқаша анықтамалық кітабы болған еді). Осы туындының толықтырылған нұсқасы сол жылы Нью-Йорктегі "Челси" журналында жарияланды, сондай-ақ 1964 жылы "Поэзия туралы әрі қарай" мақаласы, 1965 және 1974 жылдары әйелдер мен ерлер тақырыбындағы жазбалары және 1967 жылы "Теллинг" атты туындысы жарық көрді.
In about 1941, Riding renounced poetry, but it was fifteen to twenty years before she felt able to begin explaining her reasons and exploring her unfolding findings. She withdrew from public literary life, working with Schuyler Jackson on a dictionary (published posthumously in 1997) that would lead them into an exploration of the foundations of meaning and language. In April 1962, she read "Introduction for a Broadcast" for the BBC Third Programme, her first formal statement of her reasons for renouncing poetry (there had been a brief reference book entry in 1955). An expanded version of the piece was published that year in the New York magazine Chelsea, which also published "Further on Poetry" in 1964, writings on the theme of women and men in 1965 and 1974 and in 1967, The Telling.
Кейінгі жазбалары
"Жеке жақсы хабар" деп аталатын 62 нөмірленген бөлімі, кейбір адамдар "Жиналған өлеңдер" жинағымен бірге оның ең маңызды кітабы деп санайтын, сол аттас кітабының "негізгі бөлігін" құрады. Лора (Райдинг) Джексонның (1963 жылдан бастап оның авторлық аты) жазулары мен жарияланымдары алпысыншы, жетпісінші және сексенінші жылдарда да жалғасты, ол поэзия өнерінің жасалма шектеулерінен босатылған тілдің шындыққа қабілетін зерттеді. "Менің поэзияға сенімім, түбінде, тілге деген сенім болды, ол – бастауыш даналық", - деп жазған ол 1976 жылы ("Поэзияға, оның ішінде және одан тыс жол", 251-оқушы). Оның кейінгі жазбалары тіл мен адам санасындағы шындыққа қабілеттілікті көрсетеді. Оны тілді ерекше бағалайтын рухани ұстаз деп қарастыруға болады, бұл оны өзінің жұмысының ортасы ретінде әдебиетті таңдауға әкелді. "Челсидің" екі саны оның жаңа жазбаларына арналды, "Ұзақ уақыт кетті" (1976) және "Жеткілікті айырмашылық" (2001). Ол 1991 жылы Боллинген сыйлығымен марапатталды. Ол 1991 жылдың 2 қыркүйегінде жүрек тоқтауынан қайтыс болды.
The 62 numbered passages of The Telling, a "personal evangel", formed the "core part" of a book of the same title, thought by some to be her most important book alongside Collected Poems. Writings and publications continued to flow throughout the sixties, seventies and eighties, as Laura (Riding) Jackson (her authorial name from 1963 onwards) explored what she regarded as the truth potential of language, free from the artificial restrictions of poetic art. "My faith in poetry was at heart a faith in language as the elementary wisdom," she had written in 1976 ("The Road To, In, And Away From, Poetry", Reader 251). Her later writings attest to what she regarded as the truth potential contained in language and in the human mind. She might be regarded as a spiritual teacher whose unusually high valuation of language, led her to choose literature as the locus of her work. Two issues of Chelsea were given over to new writings by her, It Has Taken Long (1976) and The Sufficient Difference (2001). She was awarded the Bollingen Prize in 1991. She died of cardiac arrest on September 2, 1991.
Қабылдау және мұра
Оның шығармалары 1991 жылы қайтыс болғаннан бері жарияланып келеді, соның ішінде «Бірінші оянулар» (алғашқы өлеңдер, 1992), «Рационалды мағына: Сөздердің анықтамасы үшін жаңа негіз» (1997), «Лаура Райдингтің өлеңдері, 1938/1980 жинағының жаңадан қайта қаралып басылған нұсқасы» (2001), «Аң-сананың бақылауы» (2004), «Поэзияның сәтсіздігі, Тілдің уәдесі» (2007) және «Жалғасудың жалғасы» (2008) кітаптары жарық көрді. «Трент Эдишнс» баспасы оның көптеген шығармаларын жариялады, бастапқыда екі томдық әдеби естеліктері «Мен кіммін?» (2011) басылды, одан кейін оның поэзиясының төрт ерте жинағы ұзақ кіріспелермен қайта басылды: «The Close Chaplet» (1926), «Love as Love, Death as Death» (1928), «Poet: A Lying Word» (1933) және «Poems: A Joking Word» (1930). «Ugly Duckling Presse» баспасы да оның кейбір шығармаларын қайта жариялады. Пол Остер «New York Review of Books» журналында оны «халықаралық авангардтың маңызды күші» деп атады. Оның өлеңдеріне Джон Гулд Флетчер, Уильям Карлос Уильямс, Вирджиния Вульф, Луиза Боган, Дороти Л. Сейерс және Дадли Фиттс сияқты көптеген қарсыластары болды. Оның шығармалары француз, неміс, испан, дания, поляк, португал және норвегия тілдеріне (Терже Драгсет аударған) аударылды.
Publication of her work has continued since her death in 1991, including First Awakenings (early poems, 1992), Rational Meaning: A New Foundation for the Definition of Words (1997), The Poems of Laura Riding, A Newly Revised Edition of the 1938/1980 Collection (2001), Under the Mind's Watch (2004), The Failure of Poetry, The Promise of Language (2007), and On the Continuing of the Continuing (2008). Trent Editions published a number of her works, beginning with the two volume edition of her literary memoirs, The Person I Am (2011), following which four early collections of her poetry were edited and re published with lengthy introductions: The Close Chaplet (1926), Love as Love, Death as Death (1928), Poet: A Lying Word (1933), and Poems: A Joking Word (1930). Ugly Duckling Presse has also re published some of her work. Paul Auster in the New York Review of Books called her "an important force of the international avant garde". Her poems also had many detractors, such as John Gould Fletcher, William Carlos Williams, Virginia Woolf, Louise Bogan, Dorothy L. Sayers and Dudley Fitts. Her works have been translated to French, German, Spanish, Danish, Polish, Portuguese and Norwegian (by Terje Dragseth).