Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ақын (1892–1950)
American poet (1892–1950)
Эдна Сент-Винсент Миллей (22 ақпан 1892 – 19 қазан 1950) – американдық лирикалық ақын және драматург. Миллей Нью-Йорктегі 1920-жылдар мен одан кейінгі жылдардағы танымал қоғамдық тұлға және белгілі феминист болды. Ол өзінің прозалық және кәсіби жұмыстарын Нэнси Бойд деген псевдониммен жазды. Миллей 1923 жылы «Арфа тоқушының балладасы» өлеңі үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды; ол бұл сыйлықты жеңген алғашқы әйел және екінші адам болды. 1943 жылы Миллей американдық поэзияға өмір бойы қосқан үлесі үшін Фрост медалімен марапатталған алтыншы адам және екінші әйел болды. Миллей өмірінің көп бөлігінде жоғары бағаланды, көрнекті әдеби сыншы Эдмунд Уилсон оны «біздің заманымызда ағылшын тілінде жазған, ұлы әдебиет қайраткерлерінің деңгейіне жеткен жалғыз ақындардың бірі» деп атады. 1930-жылдары оның сындық беделі төмендеді, себебі модернист сыншылар оның шығармаларын дәстүрлі поэтикалық формалар мен тақырыптарды пайдалануы үшін, модернизмнің «жаңадан жасау» шақыруына қайшы ретінде қарады. Алайда, 1960-1970 жылдары феминистік әдеби сынның өркендеуі Миллейдің шығармаларына деген қызығушылықты қайта жандандырды.
Edna St. Vincent Millay (February 22, 1892 – October 19, 1950) was an American lyrical poet and playwright. Millay was a renowned social figure and noted feminist in New York City during the Roaring Twenties and beyond. She wrote much of her prose and hackwork verse under the pseudonym Nancy Boyd. Millay won the 1923 Pulitzer Prize for Poetry for her poem "Ballad of the Harp Weaver"; she was the first woman and second person to win the award. In 1943, Millay was the sixth person and the second woman to be awarded the Frost Medal for her lifetime contribution to American poetry. Millay was highly regarded during much of her lifetime, with the prominent literary critic Edmund Wilson calling her "one of the only poets writing in English in our time who have attained to anything like the stature of great literary figures.'' By the 1930s, her critical reputation began to decline, as modernist critics dismissed her work for its use of traditional poetic forms and subject matter, in contrast to modernism's exhortation to "make it new." However, the rise of feminist literary criticism in the 1960s and 1970s revived an interest in Millay's works.
Ерте өмір
Миллей 1892 жылдың 22 ақпанында Мэн штатының Рокленд қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – медбике Кора Лунелла Бузель және мектеп мұғалімі Генри Толман Миллей. Оның екінші есімі Нью-Йорктегі Сент-Винсент ауруханасынан алынған, себебі оның туғанға дейін оның әкесінің өмірі сол жерде сақталған болатын. Ол үйде классикалық әдебиеттерді оқуға ынталандырылды, бірақ ресми білім алуға тым еркіндік іздейтін болды, алайда ол ерте жасынан-ақ поэзия сайыстарында жеңіс туды. Эднаның анасы конгрегациялық шіркеуге қатысты. 1904 жылы Кора Миллейдің әкесінен қаржылық жауапкершіліксіздік пен отбасылық зорлық-зомбылық салдарынан ажырасты. Олар бұған дейін де бірнеше жылдан бері бөлек тұрған еді. Генри мен Эдна көп жылдар бойы хаттармен жазысып тұрды, бірақ ол қайтадан отбасына оралған жоқ. Кора және оның үш қызы – Эдна (өзін "Винсент" деп атаған), Норма Лунелла және Кэтлин Каллок (1896 жылы туған) – қаладан қалаға көшіп, кедейлікте өмір сүрді және түрлі ауруларға қарсы күресті. Кора балаларына оқып беру үшін Шекспир мен Мильтон сияқты классикалық әдебиеттерге толы чемоданмен саяхаттайтын. Отбасы Мэн штатының Камден қаласында Кораның тәтесінің жеріне орналасты, сол жерде Миллей оған әдеби даңқ әкелетін өлеңдерінің алғашқыларын жазды. Камдендегі отбасының үйі "таулар мен теңіздің арасында орналасқан, ал верандадағы алма сатағы мен кептірілген шөптердің иісі көршілес қарағай ормандарының хош иісімен бірігіп кеткен".
Millay was born in Rockland, Maine, on February 22, 1892. Her parents were Cora Lounella Buzelle, a nurse, and Henry Tolman Millay, a schoolteacher who would later become a superintendent of schools. Her middle name derives from St. Vincent's Hospital in New York City, where her uncle's life had been saved just before her birth. Encouraged to read the classics at home, she was too rebellious to make a success of formal education, but she won poetry prizes from an early age. Edna's mother attended a Congregational church. In 1904, Cora officially divorced Millay's father for financial irresponsibility and domestic abuse. They had already been separated for some years. Henry and Edna kept a letter correspondence for many years, but he never re entered the family. Cora and her three daughters – Edna (who called herself "Vincent"), Norma Lounella, and Kathleen Kalloch (born 1896) – moved from town to town, living in poverty and surviving various illnesses. Cora travelled with a trunk full of classic literature, including Shakespeare and Milton, which she read to her children. The family settled in a small house on the property of Cora's aunt in Camden, Maine, where Millay would write the first of the poems that would bring her literary fame. The family's house in Camden was "between the mountains and the sea where baskets of apples and drying herbs on the porch mingled their scents with those of the neighboring pine woods."
Жаңадан танымал болу және жоғары білім
Милланың атақ-даңқы 1912 жылы, 20 жасында «Лирикалық жыл» өлең байқауына «Renascence» өлеңін ұсынғаннан кейін басталды. Байқаудың демеушісі Фердинанд П. Эрл мыңдаған өлеңдерді қарап шығып, әрқайсысынан тек екі жол оқығаннан кейін Миллайды жеңімпаз деп таңдады. Эрл басқа төрешілермен ақылдасқанға дейін Миллайға жеңісі туралы хабарлады, ал төрешілер бұрыннан келісіп, үлкен мөлшердегі өлеңдерді іріктеу үшін бір критерийді қолданған болатын. Қалған төрешілердің пікірінше, жеңімпаз өлең әлеуметтік мәнділікті көрсетуі керек еді, бірақ «Renascence» осы талапқа сай келмеді. Орик Глендей Джонстың «Екінші авеню» өлеңі Джонстың Нью-Йорктің төменгі Шығыс жағындағы Элдридж көшесі мен Екінші авенюдің төменгі бөлігінде көрген «қасіретті көріністері» туралы болды. Нәтижесінде Миллай төртінші орынды иеленді. Баспасөз Миллайлардың кедейлікте өмір сүретін жұмысшы әйелдер отбасы екенін назарға алды. Жеңімпаздардың барлығы ер адамдар болғандықтан, кейбір адамдар сексизм мен кластық дискриминация Миллайдың өлеңінің төртінші орынға түсуіне ықпал еткенін айтты. Газеттердегі мақалалар мен редакциялық беттердегі даулар Миллай мен Джонстың мансабын бастап берді. Жек көру хаттарын алған Джонс оның өлеңі жақсырақ деп мойындады. «Бұл жүлде маған жеңіске жеткендей, сонымен бірге ұятты да болды», деді ол. Джонс марапаттау кешіне қатыспады. Екінші орын алған жүлдегер Миллайға 250 доллар сыйлық ақшасын ұсынды. «Лирикалық жыл» дауларынан кейін, бай өнер меценаты Каролина Б. Доу Миллайдың Мэн штатындағы Кэмден қаласындағы Уайтхолл қонақүйінде өлеңдерін оқып, фортепианода ойнағанын естіп, оның талантына әсерленіп, Миллайдың Вассар колледжінде оқу ақысын төлеуге уәде берді. Миллай 1913 жылы 21 жасында Вассар колледжіне түсті. Ол «тозақ шұңқыры» деп атаған Вассардың қатаң тәртібі оған қиындық тудырды. Колледжге түсуге дейін Миллай бостандыққа толы өмір сүрді, темекі шегіп, ішімдік ішіп, джин-рамми ойнап, жігіттермен әңгімелесетін. Ал Вассар студенттерінен ізгілік пен әдептілік күтілді. Миллайдың жұмысына деген құрметінің арқасында оған көбінесе ресми сөгіс берілмеді. Оқу кезінде ол Эдит Уинн Маттисон сияқты бірнеше әйелдермен романтикалық қарым-қатынаста болды, ол кейіннен үнсіз фильмдерде актриса болды.
Millay's fame began in 1912 when, at the age of 20, she entered her poem "Renascence" in a poetry contest in The Lyric Year. The backer of the contest, Ferdinand P. Earle, chose Millay as the winner after sorting through thousands of entries, reading only two lines apiece. Earle sent a letter informing Millay of her win before consulting with the other judges, who had previously and separately agreed on a criterion for a winner to winnow down the massive flood of entrants. According to the remaining judges, the winning poem had to exhibit social relevance, and "Renascence" did not. The entry of Orrick Glenday Johns, "Second Avenue," was about the "squalid scenes" Johns saw on Eldridge Street and lower Second Avenue on New York's Lower East Side. Millay ultimately placed fourth. The press drew attention to the fact that the Millays were a family of working class women living in poverty. Because the three winners were men, some people felt that sexism and classism were a factor in Millay's poem coming in fourth place. Controversy in newspaper columns and editorial pages launched the careers of Millay and Johns. Johns, who was receiving hate mail, conceded that he thought her poem was better. "The award was as much an embarrassment to me as a triumph," he said. Johns did not attend the awards banquet. The second prize winner offered Millay his $250 prize money. In the immediate aftermath of the Lyric Year controversy, wealthy arts patron Caroline B. Dow heard Millay reciting her poetry and playing the piano at the Whitehall Inn in Camden, Maine and was so impressed that she offered to pay for Millay's education at Vassar College. Millay entered Vassar College in 1913 at age 21. Her attendance at Vassar, which she called a "hell hole", became a strain to her due to its strict nature. Before she attended the college, Millay had a liberal home life that included smoking, drinking, playing gin rummy, and flirting with men. Vassar, on the other hand, expected its students to be refined and live according to their status as young ladies. Millay often would not be formally reprimanded out of respect of her work. While at school, she had several romantic relationships with women, including Edith Wynne Matthison, who would go on to become an actress in silent films.
Гринвич ауылына көшу
1917 жылы Вассар колледжін бітіргеннен кейін Миллей Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Ол Гринвич-Виллиджде тұрды, сол кезде бұл жер богемиялық жазушылардың жиналатын орыны ретінде таныла бастады. Ол Черри-Лейн театрына тиесілі үй және Нью-Йорк қаласындағы ең тар көше деп есептелетін 75½ Бедфорд көшесі сияқты бірнеше жерде тұрды. Нью-Йоркте Миллей ашық түрде екі жынысты адамдарға тартымды болды, ерлер мен әйелдермен қарым-қатынас жасады. 1921 жылы Миллей Вассардың драма факультетінің өтініші бойынша өзінің алғашқы пьесасын – «Шам мен қоңырау» атты туындысын жазды, мақсаты «эксперименттік драманы сахналауды жалғастыру» болды. Гринвич-Виллиджде тұрған кезінде Миллей поэзиясын феминистік қозғалысқа пайдалануға үйренді. Ол басқалардың табу деп санайтын мәселелерді, мысалы, әйелдің түн ортасында күйеуін тастап кетуі туралы егжей-тегжейлі айтатын. Ол ел бойынша сәтті гастрольдік сапарлар жасап, өлеңдерін көпшілікке оқыды. Ауылдағы өмірін қамтамасыз ету үшін Миллей «Эйнсли» журналына әңгімелер жазды. Өзін эстетикалық талғампаз және ақындық беделін сақтауға ұмтылған ол, бұл жұмыстарын Нэнси Бойд деген псевдониммен жариялауға талап етті. Ол фотограф Ман Рэй және Константин Бранкуши сияқты тұлғалармен, сондай-ақ журналистер Джордж Слоккомб пен Джон Картермен қарым-қатынаста болды және Даубигни деген ер адамнан жүкті болды. Ол некеге тұруға рұқсат алды, бірақ оның орнына Нью-Энглендке қайтып келді, онда анасы Кора оның ескі емдеу кітабында ұсынылғандай, алканет көмегімен түсік жасауға көмектесті. Мүмкін, осының салдарынан Миллей келесі төрт жылдың көп бөлігінде ауырып, әлсіз болды. Миллей 1923 жылы «Лютня тоқымашысының балладасы» өлеңі үшін Поэзия саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Ол поэзия сыйлығын жеңген алғашқы әйел болды, бірақ екі әйел (Сара Тисдейл 1918 жылы және Маргарет Виддемер 1919 жылы) сыйлық тағайындалғанға дейін поэзиялары үшін арнайы сыйлықтар алған. 1924 жылы әдеби сыншы Гарриет Монро Миллейді «Саффодан бергі әйелдер арасындағы ең ұлы ақын» деп атады. Ауру кезінде оған көрсеткен қамқорлығы үшін риза болған Миллей 1923 жылы 43 жастағы Эжен Ян Буассевенге үйленді. Буассевен еңбек құқығы саласындағы адвокат және соғыс тілшісі Инес Милхолландтың жесірі болды, Миллей Вассарда оқыған кезінде танысқан саяси тұлға. Өзін феминист деп жариялаған Буассевен Миллейдің мансабын қолдады және үй шаруасымен айналысты. Миллей мен Буассевен 26 жылға созылған некелерінде басқа да жандармен қарым-қатынаста болды. Миллей үшін осындай маңызды қарым-қатынастардың бірі – одан 14 жас кіші студент, ақын Джордж Диллонмен болды, оны 1928 жылы Чикаго университетінде өткен оқу кезінде кездестірді. Олардың қарым-қатынасы 1931 жылы жарық көрген «Қазақы кездесу» атты өлеңдер жинағына шабыттандырды. 1925 жылы Буассевен мен Миллей Нью-Йорк штатының Остерлиц қаласына жақын орналасқан Стиплтопты сатып алды, бұл бұрын көкжидек шаруашылығы болған жер. Олар Sears Roebuck жиынтығынан қора салып, содан кейін жазу кабинасы мен теннис кортын тұрғызды. Миллей кішкентай бақшада өзіне жеміс-жидек пен көкөніс өсірді. Кейін олар Мэн штатының Каско шығанағындағы Рагг аралын жазғы демалыс орны ретінде сатып алды. Қызметшілермен жиі қиындықтарға тап болған Миллей: «Мен шын мәнінде жек көретін жалғыз адамдар – қызметшілер. Олар мүлдем адам емес» деп жазды. Миллейге Метрополитен опера театры Димс Тейлордың операсы үшін либретто жазуды тапсырды. «Патшаның қолбасшысы» атты туынды Англо-саксон жылнамасынан алынған Эдгар, Уэссекс патшасы туралы әңгімеге негізделген. Опера 1927 жылы қойылымға қойылды және жоғары мақтауға ие болды. «Нью-Йорк Таймс» газеті оны «сахнаға жеткен ең тиімді және көркем американдық опера» деп сипаттады.
After her graduation from Vassar in 1917, Millay moved to New York City. She lived in Greenwich Village just as it was becoming known as a bohemian writers' haven. She resided in a number of places, including a house owned by the Cherry Lane Theatre and 75½ Bedford Street, renowned for being the narrowest in New York City. While in New York City, Millay was openly bisexual, developing passing relationships with men and women. In 1921, Millay would write The Lamp and the Bell, her first verse drama, at the request of the drama department of Vassar. "to continue the staging of experimental drama." During her stay in Greenwich Village, Millay learned to use her poetry for her feminist activism. She often went into detail about topics others found taboo, such as a wife leaving her husband in the middle of the night. She engaged in highly successful nationwide tours in which she offered public readings of her poetry. To support her days in the Village, Millay wrote short stories for Ainslee's Magazine. As an aesthete and a canny protector of her identity as a poet, she insisted on publishing this more mass appeal work under the pseudonym Nancy Boyd. and Constantin Brâncuși, photographer Man Ray, had affairs with journalists George Slocombe and John Carter, and became pregnant by a man named Daubigny. She secured a marriage license but instead returned to New England where her mother Cora helped induce an abortion with alkanet, as recommended in her old copy of Culpeper's Complete Herbal. Possibly as a result, Millay was frequently ill and weak for much of the next four years. Millay won the Pulitzer Prize for Poetry in 1923 for "The Ballad of the Harp Weaver." She was the first woman to win the poetry prize, though two women (Sara Teasdale in 1918 and Margaret Widdemer in 1919) won special prizes for their poetry prior to the establishment of the award. In 1924, literary critic Harriet Monroe labeled Millay “the greatest woman poet since Sappho." After experiencing his remarkable attention to her during her illness, she married 43 year old Eugen Jan Boissevain in 1923. Boissevain was the widower of labor lawyer and war correspondent Inez Milholland, a political icon Millay had met during her time at Vassar. A self proclaimed feminist, Boissevain supported Millay's career and took primary care of domestic responsibilities. Both Millay and Boissevain had other lovers throughout their 26 year marriage. For Millay, one such significant relationship was with the poet George Dillon, a student 14 years her junior, whom she met in 1928 at one of her readings at the University of Chicago. Their relationship inspired the sonnets in the collection Fatal Interview, which she published in 1931. In 1925, Boissevain and Millay bought Steepletop near Austerlitz, New York, which had once been a blueberry farm. They built a barn (from a Sears Roebuck kit), and then a writing cabin and a tennis court. Millay grew her own vegetables in a small garden. Later, they bought Ragged Island in Casco Bay, Maine, as a summer retreat. Frequently having trouble with the servants they employed, Millay wrote, "The only people I really hate are servants. They are not really human beings at all." Millay was commissioned by the Metropolitan Opera House to write a libretto for an opera composed by Deems Taylor. The result, The King's Henchman, drew on the Anglo Saxon Chronicle's account of Eadgar, King of Wessex. The opera began its production in 1927 to high praise; The New York Times described it as "the most effectively and artistically wrought American opera that has reached the stage."
Мұра
Ол қайтыс болғаннан кейін, The New York Times оны «Гринвич Виллидждің шарықталу кезеңіндегі жас буынның кумирі» және «өз заманының ең ұлы американдық ақындарының бірі» деп сипаттады. Ақын Ричард Уилбур Миллейдің «ғасырдың ең жақсы сонеттерінің бірін» жазғанын айтты. The New York Times газетінде Милфордтың еңбегіне тоқталып, «өлең оқырмандары Миллейді орташа деңгейдегі ақын деп есептейді» делінген, сондай-ақ Миллей қайтыс болғаннан кейін 20 жыл өткен соң «көпшілік оның сыпайы, әдепті сезімталдығына шыдамай қалды» делінген. Бірақ, «оқырмандар Милфордтың кітабын Миллей туралы түсініктерін тереңдетіп, жаңаша қабылдап шығуы керек» деген қорытынды жасалған. The New York Review of Books Милфордтың өмірбаянын «туындыдан гөрі өмір тарихының басымдығын көрсететін шара» деп атады және Миллейдің көптеген туындыларын «әлсіз» және «қарапайым» деп сынады. Нэнси Милфорд 2001 жылы ақынның өмірбаянын жариялады – Savage Beauty: The Life of Edna St Vincent Millay. Миллейдің қарындасы Норма Миллей (сол кезде оның жалғыз тірі туысы) Милфордқа Ф. Скотт Фицджеральдтың әйелі Зельда туралы жазған сәтті өмірбаянына орай, ақынның қолжазбаларына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Милфорд сондай-ақ «Эдна Сент-Винсент Миллейдің таңдамалы өлеңдері» атты жинаққа кіріспе жазып, оны өңдеді. Милфорд Миллейді «Жаңа әйелдің жаршысы» деп атады. Equality Forum 2015 жылғы ЛГБТ тарихы айының «31 белгілі тұлғасының» бірі ретінде Миллейді таңдады.
After her death, The New York Times described her as "an idol of the younger generation during the glorious early days of Greenwich Village" and as "one of the greatest American poets of her time." The poet Richard Wilbur asserted that Millay "wrote some of the best sonnets of the century." A New York Times review of Milford noted that "readers of poetry probably dismiss Millay as mediocre," and noted that within 20 years of Millay's death, "the public was impatient with what had come to seem a poised, genteel emotionalism." However, it concludes that "readers should come away from Milford's book with their understanding of Millay deepened and charged." The New York Review of Books called Milford's biography "the story of the life that eclipsed the work," and dismissed much of Millay's work as "soggy" and "doggerel." Nancy Milford published a biography of the poet in 2001, Savage Beauty: The Life of Edna St Vincent Millay. Millay's sister, Norma Millay (then her only living relative), offered Milford access to the poet's papers based on her successful biography of F. Scott Fitzgerald's wife, Zelda. Milford also edited and wrote an introduction for a collection of Millay's poems called The Selected Poetry of Edna St. Vincent Millay. Milford would label Millay as "the herald of the New Woman." Millay was named by Equality Forum as one of their "31 Icons" of the 2015 LGBT History Month.
Мүлік, сақтау және ескерткіштер
Милланың әпкесі Норма және оның күйеуі, суретші және актер Чарльз Фредерик Эллис, Милланың қазасынан кейін Стилтопқа көшіп келді. 1973 жылы олар үй мен амбардың жанында жеті акр жерге «Миллей колониясы» өнер орталығын құрды. 1976 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін Норма 1986 жылы қайтыс болғанға дейін бағдарламаны басқаруын жалғастырды. Мэри Оливер Милланың туындыларынан шабыттанған, Пулитцер сыйлығын жеңіп алған ақынға айналды. 2006 жылы Нью-Йорк штаты Стилтопты сатып алу үшін 1,69 миллион доллар төледі, ол жақын жердегі мемлекеттік орман қорығына қосылды. Сатудан түскен қаражат Эдна Сент-Винсент Миллей қоғамына ферма үйін және аумақты қалпына келтіруге, оны мұражайға айналдыруға жұмсалды. Мұражай 2010 жылдың жазында жұртшылыққа ашылды. Үйді консервациялау жұмыстары үздіксіз жүріп жатыр. Милланың туған жерін сақтау жұмысы 2015 жылы Мэн штатының Рокленд қаласындағы 198–200 Бродвейдегі екі үйді сатып алумен басталды. 1891 жылы салынған бұл үйдің солтүстік жағында Генри Т. және Кора Б. Миллайлар тұңғыш рет жалдап тұрды, Кора 1892 жылдың ақпан айындағы дауыл кезінде үш қызының біріншісін дүниеге әкелді. «Синги екі үйі» деп аталатын бұл үй 2019 жылы ақынның туған жері ретінде емес, 1837 мен 1900 жылдар аралығындағы жұмысшы табының көп бөлігін құраған «сәнді екі үйлердің» «жақсы мысалы» ретінде тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізілді. 2023 жылға дейін толыққанды қалпына келтірілгеннен кейін үйдің жартысы Милланың мұрасын құрметтеуге арналған семинарлар мен сабақтарға, ал екінші жартысы консервация мен бағдарламаларды қаржыландыру үшін жалға беріледі. Жазушыға Эллис Борегард қоры мен «Миллей Хаус Рокленд» қаржылай көмек көрсетеді. Милланың есімі 1900 жылдан бастап өмір сүрген Мэн штатының Камден қаласында да мәңгі есте қалды. Ақынның мүсіні Харбор паркінде орнатылған, ол Мт. Бэттимен бірге Пенобскот шығанағының «Жаңа өркен» поэмасын бастаған көрінісін ұсынады. Камден қалалық кітапханасы да Мт. Бэттидің көрінісін бөліседі. Кітапхананың үлкен люксінің шетіне «Жаңа өркен» поэмасының алғашқы шумақтары жазылған: «Мен тұрған жерден / үш биік тау мен орманды ғана көре алдым; / Бұрылып, басқа жаққа қарадым, / және шығанақта үш аралды көрдім». Кітапхананың Уолш тарих орталығында Милланың мектептегі досы Корин Сойер жасаған альбомдар, сондай-ақ фотосуреттер, хаттар, газет кесінділері және басқа да ескі заттар сақталған.
Millay's sister Norma and her husband, the painter and actor Charles Frederick Ellis, moved to Steepletop after Millay's death. In 1973, they established the Millay Colony for the Arts on seven acres near the house and barn. After the death of her husband in 1976, Norma continued to run the program until her death in 1986. Mary Oliver herself went on to become a Pulitzer Prize winning poet, greatly inspired by Millay's work. In 2006, the state of New York paid $1.69 million to acquire of Steepletop, to add the land to a nearby state forest preserve. The proceeds of the sale were used by the Edna St. Vincent Millay Society to restore the farmhouse and grounds and turn it into a museum. The museum opened to the public in the summer of 2010. Conservation of the house has been ongoing. Conservation of Millay's birthplace began in 2015 with the purchase of the double house at 198–200 Broadway, Rockland, Maine. Built in 1891, Henry T. and Cora B. Millay were the first tenants of the north side, where Cora gave birth to her first of three daughters during a February 1892 squall. Identified as the Singhi Double House, the home was added to the National Register of Historic Places in 2019 not as the poet's birthplace, but as a "good example" of the "modest double houses" that made up almost 10% of residences in the largely working class city between 1837 and the early 1900s. When fully restored by 2023, half the house will be dedicated to honoring Millay's legacy with workshops and classes, while the other half will be rented for income to sustain conservation and programs. A writer in residence will be funded by the Ellis Beauregard Foundation and the Millay House Rockland. Millay is also memorialized in Camden, Maine, where she lived beginning in 1900. A statue of the poet stands in Harbor Park, which shares with Mt. Battie the view of Penobscot Bay that opens "Renascence", the poem that launched Millay's career. Camden Public Library also shares Mt. Battie's view. It has the first couplets of "Renascence" inscribed along the perimeter of a large skylight: "All I could see from where I stood / Was three long mountains and a wood; / I turned and looked another way, / And saw three islands in a bay." The library's Walsh History Center collection contains the scrapbooks created by Millay's high school friend, Corinne Sawyer, as well as photos, letters, newspaper clippings, and other ephemera.
Шығармалары
Милла карьерасының басында алты өлең драмасын жазды. "Евклид жалғыз ғана сұлулықты жалаңаш көрді" (1922) – Евклид геометриясына құрмет көрсету. "Жаңа өркен" және "Арфа тоқымашысының балладасы" оның ең көрнекті өлеңдері саналады.
Millay wrote six verse dramas early in her career. "Euclid alone has looked on Beauty bare" (1922) is an homage to the geometry of Euclid. "Renascence" and "The Ballad of the Harp Weaver" are considered her finest poems.