Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Нозерлидинг – серфинг тақтасын алдыңғы жағынан басқару өнері. Нозерлидинг – серфингтегі ең шебер маневрлердің бірі. Озық маневрлердің кейбірелері: он екі саусақпен ілу, бес саусақпен ілу, бес саусақты созу, алдыңғы аяқ/өкшемен ілу, артқы аяқ/өкшемен ілу. Нозерлидинг – функционалды маневр, ол көбінесе басқа биіктігінде немесе одан төмен толқындарда жақсы орындалады. Нозерлидинг көбінесе нозерлидинг стиліндегі серфинг тақталарында жасалады, олардың ұзындығы әдетте 9 фут (3 метр) немесе одан да көп, үлкен беттік ауданы және жоғары су сығуы бар, бұл тұруға қолайлы және тұрақты бетті қамтамасыз етеді.
Noseriding is the art of maneuvering a surfboard from the front end. Noseriding is one of the most accomplished maneuvers in surfing. Some advanced maneuvers include: Hang ten toes, Hang five toes, Stretch five, Front Foot/heel hang, Back Foot/heel hang. Noseriding is a functional maneuver best performed on waves around head high or less in size. Noseriding is performed mainly on noserider style surfboards, which are generally 9 feet (3 m) or more in length, with larger surface area and higher water displacement to provide a more stable walking surface.
Өмірбаян
Носрайдинг 1950 жылдардың басына дейін, серфинг тақтасының қанаты шын мәнінде құйрықты бекітетіндей болғанға дейін, жеке маневр ретінде танылмаған еді, – деп жазды Мэтт Уоршоу. Көптеген серфинг тарихшыларының айтуынша, Том Блейк 1935 жылы құйрықты бекіту және серфинг тақтасының бағытын құйрықтан ұшына дейін басқару мақсатымен қанатты ойлап тапқан. Бұл қанат тәжірибелі серфингшілерге толқыннан шығып кетпестен, тақтаның алдына қарай жүруге мүмкіндік берді. 1947 жылы Джо Куигг Хавайдағы Вайкикиге жақын "Outer Queens" толқындарында "Кекай" қоянның носрайдинг шеберлігін суреттермен және сөздермен сипаттады. Бірінші коммерциялық серфинг тақталарын өндірушілердің бірі Дейл Вейзи 1950 жылдардың басында бес және онға дейін ілу үшін мұрынға бірінші болып жетті. Носрайдинг – «экстремалды» серфингтің бастауы саналады және 1950 жылдардың соңында соншалықты танымал болды, Surfer Magazine журналының редакторы Джон Северсон 1960 жылы Surfer журналының тұңғыш санынан бастап «Мұрынға саусақтар» деп аталатын тұрақты рубриканы жариялады. Носрайдинг 1950 жылдардағы серфингшілерді анықтады, оларға Rabbit Kekai, содан кейін Matt Kivlin және Joe Quigg жетекшілік етті. Одан кейін 60-шы жылдардың чемпион серфингшілері келді: Лэнс Карсон, Фил Эдвардс, Дьюи Вебер, Микки Муньос, Джои Кэбелл, Дональд Такаяма, Скип Фрай, Дэвид Нухива, Гэри Пропер, Клод Кодген және Боб Пурви. Бүгінгі ұрпаққа Джоэл Тюдор, С.Ж. Нельсон және Чад Маршалл кіреді. Қазіргі кездегі аяқ саусағын көрсеткен әйелдер Surfing Professional қауымдастығының әлем чемпионаттары арасында Гавайиден Келия Мониз, Австралиядан Белинда Баггс, Бразилиядан Хлоя Калмон және АҚШ-тан Кассиа Меадор бар. 1950 және 1960 жылдары серфинг тақталарын жасаушылар мұрынды ұзағырақ ұстап тұру үшін әр түрлі компоненттермен тәжірибе жүргізді және носрайдер серфинг тақталарының дизайны 60-шы жылдардағы ең көп сатылатын тауарлардың біріне айналды. Үлгі (контур пішіні), қалыңдығы, салмағы, тербелісі, рельс пішіні, қуыстар, дөңестіктер, жалпақтар және қанаттардың үйлесімі жеке серфингшінің стилі мен өлшеміне байланысты өзгереді және тәжірибе болып табылады. Бүгінгі күні де носрайдерлердің дизайны жетілдірілуде. Осы уақытқа дейін білім қоры белгілі бір принциптерді анықтады: мұрынның астындағы қуыс ауа қалтасын жасайды, бұл мұрынның ұзағырақ тұруына көмектеседі; мұрынның қуысын толықтырып, құйрықты төмен түсіру үшін суды ұстайтын құйрық. Тәжірибелі серфингші тар тақтаның мұрынымен жүзе алатын болса, кең мұрын (шамамен кең) тұрақтылық пен көтерілу үшін жақсы платформа болып саналады. Рельс пішіні мұрыннан маневрлеуге елеулі әсер етеді. Рельстердің пішіні бүгінгі күнгі носрайдерлердің көпшілігінде кездесетін жоғарыға бұрылған рельстерден төменге бұрылған рельстерге дейін әр түрлі. Жоғарыға бұрылған рельстер тақтаның ұшынан оңай бұрылуына мүмкіндік береді, ал төменге бұрылған рельс тақтаны тігінен тұруға мәжбүр етеді және ұшынан бұрылу қабілетін шектейді. Әрине, жоғары немесе төменге бұрылған рельстің орналасуы маңызды. Жоғарыға бұрылған рельстер мұрынның айналасында жақсы жұмыс істейді, ал төменге бұрылған рельстер құйрықтың айналасында жақсы жұмыс істейді. Бұрылудың төмендеуі немесе көтерілуі пайызбен өлшенеді, мысалы, 70/30 дегеніміз 70% төмен және 30% жоғары. Жеңіл тақта салмағы тақтаның су бетінде жоғары тұруына мүмкіндік береді, сондықтан ол жылдам жүруге және тақтаның жылдам жауап беруіне мүмкіндік береді, ал жеңіл тақта жұқа тақтаға мүмкіндік береді. Бір қанатты ұнайды, бірақ қанатты конфигурацияларда кең ашық шекара бар, сондай-ақ салмақ пен қалыңдығы бар. Носрайдинг көбінесе серфингші өзін және тақтаны толқынның ең тік қабырғасы пайда болатын жерге, толқынның үзілуінен бұрын орналастырған кезде жүзеге асырылады. Point Break толқындары носрайдинг үшін өте қолайлы, өйткені толқын нүктеден шығанаққа дейін жүреді және серфингшіге ұзақ саяхат жасайды, онда тік қабырғамен «құйрық» пайда болады, ол бір шеттен екіншісіне дейін ципке ұқсайды. Аңғалдан кейін бірден ақ су шығады, онда толқын жарылады. Бұл суды аулақ ұстаған дұрыс, бірақ носрайдер тақтасы бар тәжірибелі серфингші мұрыннан өтіп, жапырақша толқынның айналасында маневр жасай алады. Ең қиын маневрлердің бірі – ұшталған кезде түтікпен ұшып өту. Сонымен қатар, толқынның жалпақ иығында тұрып, мұрыннан тыс қалмау мүмкін емес. Терең қуыс носрайдер тақтасы тік қабырғасы жоқ толқынға серфингшіге көмектеседі. Бұл толқынның жазық аймағында мұрыннан артқа шегінуге дайын болыңыз, өйткені мұрынның астында ауа аз жүреді, сондықтан толқынның жазығына мұрынмен түсу мұрынның серфингшінің толық салмағымен суға кенеттен түсуіне әкелуі мүмкін. 1965 жылы Том Морей («Morey Boogie» – дене тақтасын ойлап тапқан) носрайдинг уақытын анықтауға негізделген алғашқы кәсіби серфинг жарысын ұйымдастырды. «Мұрын» аймағы тақтаның алдыңғы 25% деп анықталды. Осы жанрдың табысы тақтаның ұшына жақындық және онда өткізілген уақытпен қатаң өлшенсе де, танылған шеберлер тақтадағы қимылдарымен, аяқтарын кезегімен немесе икемділікпен жылжытып, дене салмағын тізелерімен, белімен және жамбасымен (жоғарғы денесі тыныш күйде) өзгертеді, ал қолдарын қозғамайды.
"Noseriding wasn't identified as a maneuver unto itself until the early 1950s, after the surfboard fin had grown big enough to really anchor the tail." wrote Matt Warshaw in. According to most surfing historians, the fin was invented by Tom Blake around 1935, for the purpose of anchoring the tail and giving the surfboard direction from the tail to the tip. The fin enabled skilled surfers to walk to the front of the board without the tail skipping out from the wave. In 1947, Joe Quigg recorded, in drawings and words, the noseriding skill of Rabbit Kekai on waves at "Outer Queens" near Waikiki, Hawaii. One of the first commercial surfboard manufacturers, Dale Vezy is credited as being the first to get to the nose to hang five and hang ten in the early 1950s. Noseriding is widely considered the origin of "Extreme" surfing and had become such a popular trick by the late 1950s that Surfer Magazine publisher John Severson devoted a regular feature, called "Toes on the Nose", starting with his debut issue of Surfer in 1960. Noseriding defined the surfers of the 1950s led by Rabbit Kekai, then Matt Kivlin and Joe Quigg. Then came the champion surfers of the 60s including Lance Carson, Phil Edwards, Dewey Weber, Mickey Muñoz, Joey Cabell, Donald Takayama, Skip Frye, David Nuuhiwa, Gary Proper, Claude Codgen and Bob Purvey. Today's generation includes Joel Tudor, CJ Nelson and Chad Marshall. Current Toe pointing women Association of Surfing Professional's World Tour champions include Kelia Moniz from Hawaii, Belinda Baggs from Australia, Chloe Calmon from Brazil and Kassia Meador from the USA. Throughout the 1950s and 1960s, surfboard designers experimented with a variety of components to make the nose hold up longer and noserider surfboard designs became the hot sellers throughout the 60s. The combinations of template (outline shape), thickness, weight, rocker, rail shape, concaves, convexes, flats and fins vary with the individual surfer's style and size, and continue to be an experiment. To this day, noserider designs continue to be refined. So far the knowledge bank has established certain principles: Concave under the nose creates an air pocket that helps the nose stay up longer; complementing the concave nose is a kicked up tail that would catch water to keep the tail down. While an accomplished surfer can nose ride a narrow shortboard nose, a wide nose (about wide) is considered a better platform for stability and lift. Rail shape can significantly affect the maneuverability from the nose. Rail shapes vary from turned up rails, which are found in most of today's noseriders, to turned down rails. Turned up rails allow the board to turn easier from the tip, while the turned down rail forces the board to stay in a trim and limits the turning ability from the tip. Of course, placement of the turned up or turned down rail is important. Turned up rails work best around the nose, while turned down rails work best around the tail. How much turn down or turn up is measured in percentages, i. e., 70/30 means 70% down and 30% up. Lighter board weights enable the board to stay higher on the water, so it can travel faster and allow the board to respond quicker and a lighter board allows for a thinner board. Single fins are preferred, albeit, fin configurations have a wide open frontier, as are weights and thickness. Noseriding is achieved mostly when the surfer positions himself and the board where the wave is formed into the most vertical wall, just before the wave breaks. Point Break waves are ideal for noseriding because the wave travels from the point to the cove and gives the surfer a long ride where a "hook" is formed with the most vertical wall that travels down the line, like a zipper, from one end to the other. Immediately after the hook is the white water, where the wave implodes. It is best to avoid the white water but with a noserider surfboard, an accomplished surfer can ride through or maneuver around the imploding wave while remaining on the nose. One of the most difficult noseriding maneuvers is to get tubed while on the tip. It is not impossible to stay on the nose while out on the flat shoulder of the wave either. A noserider surfboard with a deep concave can carry a surfer on a wave that does not have a steep wall. Be prepared to back off the nose in this flat area of the wave because it has the least air traveling under the nose, so riding onto the flat of the wave while on the nose could cause the nose to suddenly dip into the water under the full weight of the surfer. In 1965, Tom Morey (inventor of the "Morey Boogie": body board) devised the first professional surf contest around timing nose rides. The "nose" area was defined as the front 25% of the board. While success at this subgenre is grossly measured in proximity to the tip of the board and time spent there, the acknowledged stylists move forward and backward fluidly on the board by cross stepping or "walking" foot over foot and/or shuffling with poise and economy of movement, resolving changes in upward pressure with subtle adjustments to their center of gravity using knees, waist and hips (upper bodies ever quiet) and position on the board; never the arms waving.