Серфинг тақтасы: құрылысы мен технологиясы

Кіріспе

Серфинг спортында қолданылатын платформа тақтасы.

Серф тақтасы – серфинг спортында қолданылатын тар тақта. Серф тақталары салыстырмалы түрде жеңіл, бірақ мұхит толқынымен жүзу кезінде үстінде тұрған адамды ұстап тұруға жеткілікті күшті. Олар ежелгі Гавайиде ойлап табылды, онда олар гавай тілінде "папа he'e nalu" деп аталды және әдетте жергілікті ағаштардан, мысалы, коа ағашынан жасалған. Олардың ұзындығы көбінесе 5 метрден асып, салмағы өте ауыр болған. Жылдар бойындағы маңызды жетістіктерге бағытталған тұрақтылықты жақсарту үшін тақтаның артқы бөлігіне бір немесе бірнеше қанаттар (скегтер) қосылуы және материалдар мен пішіннің көптеген жақсаруы жатады. Қазіргі заманғы серф тақталары полиуретан немесе полистирол көбігінен жасалады, олар шыны талшықтан жасалған матамен және полиэстер немесе эпоксидтік шайырмен қапталған. Нәтижесінде, жеңіл, берік, суға жақсы қалқып, басқаруға оңай серф тақтасы шығады. Серф тақтасы технологиясындағы соңғы жетістіктерге көміртек талшығы мен кевлар композиттерін пайдалану, сондай-ақ органикалық көздерден жасалған биоразделмелі және экологиялық таза шайырларды сынау кіреді. Жыл сайын шамамен 400 000 серф тақтасы өндіріледі.

Төменгі

Суға тиетін тақтаның беті көбінесе тегіс немесе ішке қауыс болады, бірақ кейде сыртқа қауыс та болуы мүмкін. Тақтаның төменгі жағында су ағынын арттыру, бағыттау немесе өзгерту үшін арналар, қабырғалар, басқыштар және тақтаға қалыптастырылған басқа да жоспарлау мүмкіндіктері де кездеседі.

Қиыршық

Қазіргі заманғы серфинг тақталарында көбінесе конкавалар деп аталатын тақтаның астыңғы жағында бірнеше контурлар болады. Бұл конкавалардың әртүрлі мақсаты бар және олар серфинг тақталарының түрлеріне қарай өзгеше болады. Көптеген конкавалар қазіргі заманғы шортбордтарда тақтаның мұрынан шамамен кері қарай басталып, ортасынан серфинг тақтасының құйрығына дейін созылады. Конкаваның негізгі мақсаты – суды серфинг тақтасының қанаттары арқылы бағыттап, жылдамдық пен басқаруды жақсарту. Серфинг тақталарын жасаушылар әрбір тақтаның ерекше сипаттамаларын жасау үшін конкавалармен тәжірибе жүргізеді.

Қиыршық

Кейбір ескі және дәстүрлі серфинг тақталары, сондай-ақ осы ескі тақталардан шабыт алған көптеген заманауи тақталар серфинг тақтасының астыңғы жағында ойыс емес, дөңес пішінде жасалған. Мұндай тақталар көбірек суды ығыстырып, ойыс астыңғы жағы бар серфинг тақтасына қарағанда толқынның ішінде төменірек орналасады.

Қақпақ

Палуба – серфиншінің тұрған тақтасының беті. Конкавтар (скейтборд палубасына ұқсас) немесе рельстік арналар (құрылымдық беріктік үшін) сияқты пішіндер де палубаға жасалуы мүмкін. Surfwax осы бетке жағылады. Балауыз әртүрлі қаттылық деңгейлерінде келеді, бұл оны әртүрлі су температурасында қолдануға мүмкіндік береді. Балауыздың оптималды қаттылығы су температурасына байланысты анықталады.

Қалқандары

Серфинг тақтасының қанаты – серфинг тақтасының артқы жағына бекітіліп, оның бүйірлеуін болдырмау үшін тұрақтандырушы руль. Алғашқы кезде серфингшілер артқы аяғының саусақтарын тақта шетінен асырып, суға аяғын салып, тақтаны тұрақтандыратын. Америкалық серфингші Том Блейк 1935 жылы ескі жылдамдық қайығының кілін серфинг тақтасына бекітіп, серфинг тақтасына қанатты қосумен тәжірибе жасаған алғашқы адам болды. Бір-екі жылдан кейін Вуди "Ауылша" Браун осыған ұқсас дизайнды өздігінен әзірледі, бірақ Браунның өзі Блейкке басымдық берді: "Мен бірінші серфинг тақтасын жасадым) шамамен 36 немесе 37 жылдары, сол шамада. Бірақ мен Блейк пен оның серфинг тақталарына қанат қосу эксперименттері туралы ештеңе білмедім. Көрдіңіз бе, біз бәріміз бөлек тұрдық. Мен Сан-Диегода болдым, ал ол Лос-Анджелесте, алыс жерде". Бұл жаңалық серфингке революция әкелді, серфингшілерге тақтаның импульсін басқаруға және бұрылыс кезінде тепе-теңдікті қамтамасыз етуге мүмкіндік берді. Қазіргі заманғы серфинг тақтасының қанатының үлгісін Джордж Гринф 1960 жылдары әзірлеген. Бір қанатты 70 жылдардың соңына дейін аз өзгерді, содан кейін екіншісі қосылды және австралиялық Марк Ричардс танымал етті. 1980 жылдың қазанында "триггерлік нүктесі" бар екі қанатты серфинг тақтасын көргеннен кейін Саймон Андерсон үш қанатты прототиптің жаңа, бірдей өлшемді нұсқасы туралы ой түйді, кейіннен ол "үшінші қанат" деп аталды. Ол прототип жасады, 30 жылдан кейін оның "үшінші қанаты" дизайны серфинг тақталарының ең танымал дизайны болып табылады. Бұл модельдер сол дәуірдің көптеген өндірушілерінің лонгбордтарында табылған, соның ішінде Дьюи Вебер. Боб Болен, басқаша айтқанда "Грек" 1990 жылдардың соңында "Турбо туннельді" патенттеді. 1990 жылдардың ортасынан бастап жартылай туннельді қанаттар негізінен Рой Стюарт серфингпен айналысқан өте ұзын қуыс ағаш серфинг тақталарында пайдаланылды. 2005 жылы Рон Петтибоун серфинг тақтасының корпусының жазықтығын және рельстен рельге ауысу жылдамдығын арттыру үшін Bullet Fins ойлап тапты. Патент бойынша қарастырылып отырған қанаттар 50 жылдық гидродинамикалық зерттеулердің нәтижесінде жасалды. Кемедегі кемедегідей, серфинг тақтасының дәстүрлі қанаты да өз жолында суды ығыстырып, толқын жасайды. Бұл турбуленттік жағдай серфинг тақтасына кедергі келтіреді. Bullet Fins бұл кедергіні азайту үшін, түпнұсқа толқынның алдында жаңа (бірінші) толқын жасайды. Бұл жаңа толқын түпнұсқа толқынмен 180 градусқа қарама-қарсы фазада болу үшін жасалған, осылайша кедергіні азайтады. Қанатқа толы қанаттар – серфинг қанаттарының тағы бір түрі, оның пайда болуы Америка кубогы желкенді қайығының дизайны болды. Starfin 1980 жылдары America's Cup яхтасының дизайнері Бен Лексенмен жасалған, ол America's Cup Australia II қайығының қанатты кілін жасаған. Кішкентай "үшінші қанат" өлшемі RedTip 3D FCS компаниясымен өндіріледі. Қанатшалы қанаттары бар қанаттар 2005 жылы ойлап табылды. Winglets-тің мақсаты, ұшақ дизайнындағыдай, серфинг қанатының жағдайында көтеруді (горизонтальді бұрылу күшін) арттыру және қанат ұшындағы айналдыруды азайту арқылы кедергіні азайту. Қаңқасы бар қанаттар асимметриялық профильге ие. Желқозғалыста камер қанаттың көтеруіне қарсылық қатынасын арттыру және кавитация мен айналу қаупін азайту үшін қолданылады. Әсіресе жылдамдық рекордтарын жақсартуға тырысатын желқойшылар кемберлі қанаттарды қолданады, өйткені желдің бір бағытынан төмен қарай ең жоғары өнімділік талап етіледі. Камер бір жағына бекітілгендіктен, бір бағытта жүзу кезінде өнімділік жақсарады, бірақ екінші бағыттағы өнімділік нашарлайды. Өзін-өзі реттеуге арналған камерлі қанаттар кеме жағында да, оң жақта да жақсы сапаларды ұсынады. Spitfire қанаттары Spitfire ұшақтарында қолданылатын қанаттың конфигурациясына негізделген. Эллипстік қанаттың пішіні серфинг тақтасының қанаттары ретінде өте жақсы жұмыс істейді және бірнеше өндірушілер осы тік ұстаныммен қанаттарды жасайды, өйткені бұл қозғалыс пен маневрлеуді арттырады. 2004 жылы Фрэнк Фиш әлемге "Тюберкул" эффектісімен "Уайл Бмп" атты атауды ұсынды. Бұл мақала Swaylock дизайн форумында талқыланғаннан кейін бірнеше қанат өндірушілер сол кезде кейбір қанаттарды жасауға тырысты. Бұл - уақытты талап ететін күрделі жұмыс. Қолмен фольгалау туберкулестеріне 40 сағатқа дейін уақыт кетеді. Рой Стюарт ағашты прототиптерде бірнеше жыл жұмыс істеді, содан кейін 2013 жылы алғашқы поликарбонатты, 3D басылған, "Уайл Бмп" қанаттарын жасады.

The surfboard fin is a stabilizing rudder fixed to the rear of the surfboard to prevent it from sliding sideways. In the early days, surfers would stabilize the board by hanging the toes of their back foot over the edge of the board and would steer by putting their foot in the water. The American surfer Tom Blake was the first to experiment with adding a fin to a surfboard, fastening the keel from an old speedboat to a surfboard in 1935. About one or two years later, Woody "Spider" Brown independently developed a similar design, but Brown himself gave Blake precedence: "(I made my first surfboard keel) about '36 or '37, somewhere in there; about the same time. But, I didn't know anything about (Blake) and his experiments with adding fins to surfboards. See, we were all separated out. I was in San Diego and he was in L. A., way up there.". This innovation revolutionized surfing, allowing surfers to direct the board's momentum and providing more balance when turning. The template of the modern surfboard fin was developed by George Greenough in the 1960s. The single fin changed little until the late 70s, when a second was added and popularised by Australian Mark Richards. In October 1980, after seeing a twin fin surfboard with a "trigger point" fin Simon Anderson had the idea for a new, equal size, version of the existing three fin prototypes which was later dubbed the "thruster". He created a prototype and 30 years later his "thruster" design is still the most popular fin design for surfboards. and were found on longboards by multiple manufacturers of that era, including Dewey Weber. Bob Bolen, A. K. A. 'the Greek', patented the "Turbo Tunnel" in the late 1990s. Since the mid 1990s, half tunnel fins have mainly been used on very long hollow wooden surfboards mainly surfed by Roy Stuart. Bullet Fins were invented in the 2005 by Ron Pettibone to increase surfboard hull planing and rail to rail transition speed. The patent pending fins are based on 50 years of hydrodynamic research on the bulbous bow hull design. Just as with the bow of a ship, the traditional surfboard fin creates a wave as it displaces the water in its path. The resulting turbulence places drag on the surfboard. The bulb of the Bullet Fin reduces this drag by creating a new (primary) fin wave in front of the original (secondary) wave. This new bulb wave is designed to be nearly 180 degrees out of phase with the original fin wave to subtract its turbulence thus reducing fin drag. Winged fins are another type of surfboard fin, the genesis of which was America's Cup sailboat design. The Starfin was designed in the 1980s by the America's Cup yacht designer, Ben Lexcen, who had designed the winged keel for the America's Cup boat, Australia II. The small thruster sized fin, the RedTip 3D is manufactured by FCS. Fins with winglets—tiny wings—were invented in 2005. The purpose of winglets, as in airplane design, is to increase lift (horizontal turning force in the case of surfboard fins) while reducing drag, by reducing the fin tip vortex. Fins with a camber have an asymmetrical profile. In windsurfing camber is used to increase the lift to drag ratio of the fin and to minimise cavitation and the risk of spin out. In particular windsurfers trying to improve speed records use camber fins, as the maximum performance is required on one down wind course direction. As the camber is fixed to one side, performance when sailing in one direction is improved but performance in the other way is deteriorated. Fins with self adjusting camber offer the improved qualities in both port side and starboard side sailing directions. Spitfire fins are based on the wing configuration used by Spitfire aeroplanes. The elliptical wing shapes work very well as surfboard fins and several manufacturers make fins with this more upright stance, as it increases drive and maneuverability. In 2004 Frank Fish introduced the world to Whale Bumps with their Tubercle effect. Several fin manufacturers tried making some fins at that time, after the article was discussed on Swaylock's design Forum. The process of grinding bumps, which are properly foiled, into an existing fin is an arduous, time consuming task. Hand foiling tubercles can take up to 40 hours+. Roy Stuart worked on wooden prototypes for years before creating the first polycarbonate, 3d printed, whale bumped surfboard fins in 2013.

Көтергіштер мен үш жаққа тең

Трифин дизайны лонгбордтың сырғанау қасиетін және шортбордтың өнімділігін бір құрылымға біріктіруге бағытталған.

Сымбатты

Серфинг тақтасының бауы немесе аяқ бауы – серфинг тақтасын серфинге бекітетін бау. Ол серфинг тақтасын толқындармен ағызып кетуінен сақтайды және қашып кеткен серфинг тақталарының басқа серфингшілер мен жүзушілерге соқтығысуына жол бермейді. Қазіргі заманғы баулар уретаннан жасалған баудан тұрады, оның бір жағында серфинге бекітілетін таспасы бар, ал екінші жағында серфинг тақтасының құйрығына бекітілетін таспасы бар. Джек О'Нилл серфинг бауымен болған оқиғада сол көзінен айырылды, себебі алғашқы үлгілерде қолданылған хирургиялық шланг баудың тым көп созылуына мүмкіндік берді, нәтижесінде серфинг тақтасы серфинге қарай ұшып келді. Кейіннен жасалған баулар көбірек серпімділікке ие емес материалдардан жасалды.

Мұрын

Тақтайдың алдыңғы ұшы. Ол сүйір немесе дөңгелек болуы мүмкін, сондай-ақ тік еңіспен ("рокер", төменде қараңыз) немесе көлбеу болуы мүмкін.

Құйрығы

Құйрықтың пішіні тақтаның қалай басқаралатынына әсер етеді. Құйрық пішіндері әртүрлі болады: шаршы, үшбұрыш, алабұға, қарлығаш, алмаз және т.б. – әрқайсысының өзіне тән кішірек түрлері бар. Үшбұрыш құйрық тақтаны суда жылдам қозғалтады, ал иін құйрығы жылдамдыққа қарағанда тепе-теңдікті сақтауға көмектесу үшін жасалған.

Тракциялық жақтау

Серфинг тақталарына жабылатын тұтқалар, палубалық тұтқалар, құйрық жапсырмалары. Бұл серфинг тақтасының үстіңгі жағына жабылатын көбік бөлігінің бірнеше атауы бар, ол серфингшінің ұстауын күшейтеді, бақылауды арттырады және жоғары деңгейдегі маневрлер жасауға мүмкіндік береді. Тұтқалар қысқа және ұзын серфинг тақталарында қолданылады, көбінесе тақтаның құйрық бөлігіне жабыстырылады. Палубаның ортаңғы бөлігіне жабылатын, "Орталық тұтқалар" деп аталатын тұтқалар, негізінен ұстауды арттыру үшін жоғары өнімділік қысқа тақталарда қолданылады. Құйрық жапсырмаларынан айырмасы, орталық палубадағы тұтқаларға қосымша ұстау үшін балауыз жағу қажет.

Рельстер

Тақтаның жиектері. Дөңгеленген рельсті "жұмсақ" деп, ал тік бұрышты рельсті "қатты" деп атайды, ал аралық рельстер "50/50" ("елу елу") деп аталады. Көлемді, толы рельстерде көбіктің көлемі артық болып, тақтаның жиегіндегі жүзу қабілетін арттырады, ал жіңішке, өткір рельстер көлемі аз болғандықтан тақтаны "батуға" және "шетіне иелуге" ыңғайлы жасайды. Жолмен сырғанағанда бір рельс әрқашан суда болады, ал екіншісі ауада еркін қалпында болады. Бұрылыстар негізінен рельстен құйрыққа және қарсы рельске ауысу арқылы жасалады.

Рокер

Бұл тақтаның мұрын мен құйрығы арасындағы тік қисығын көрсетеді. Рокерлер қалың (көлемді қисық) немесе жеңіл (азырақ қисық) болуы мүмкін, сондай-ақ үздіксіз (мұрын ұшы мен құйрық ұшы арасындағы бірыңғай қисық) немесе сатылы (тақтаның орталық бөлігінде анық жазық бөлік) болуы мүмкін. Мұрын рокері немесе флип – алдыңғы ұшы мен тақтаның ортасы немесе ең жазық бөлігі арасындағы қисық, ал құйрық рокері немесе кик – құйрық пен орталық/ең жазық бөлік арасындағы қисық. Флиптің ұлғаюы тақтаны "мұрттай" батып қалмауына көмектеседі; үлкен тақталар көбінесе үлкен флип қажет етеді. Үлкен кик жылдамдықпен құйрықты маневрлеуге және көтеруге мүмкіндік береді, сондай-ақ күрделі бұрылыстарда құйрықтың сезімталдығын арттырады. Жеңілдетілген рокерлер тақтаның судың жазық бөліктерінде жақсы басқаруына көмектеседі, ал қалың рокерлер тақтаның жалпы кедергісін арттырады, бірақ сонымен қатар жоғары жылдамдыққа жеткенде нағыз көтеру күшін береді және кішкентай бұрылу радиусын қамтамасыз етеді. Тақтаның рельстері мен палубасы да рокерлі болуы мүмкін. Мысалы, V пішіндес құйрықты тақтаның артқы рельстерінің төменгі/сыртқы бөлігі кішірейтілген, бұл оның құйрық рельсінің рокерін арттырады. Тегіс, бірқалыпты палуба рокері тақтаның икемділігін арттырады, ал дөңес палуба рокері тақтаның бойындағы стрингер бойымен қалыңдатылған және суда қатаң болатын тақта жасайды.

Стрингер

Борт дизайнында "стрингер" – борттың орталық симметрия жазықтығы, оның палубасы мен кілінің бойымен өтеді. Құрылысы тұрғысынан, стрингерде ешқандай арнайы бөліктер болмауы мүмкін, немесе мұрыннан құйрыққа дейін созылатын қатаң, жұқа, тік тақташа орнатылуы мүмкін, әдетте ағаштан, бірақ кейде көміртек талшығынан жасалған. Стрингер борттың жалпы беріктігін арттырып, икемділігін төмендетуге көмектеседі. Кейбір борттарда бірнеше стрингерлер болады.

Полиуретан (ПУ) тақталары

Серфинг тақталары дәстүрлі түрде полиуретан көбігінен жасалған және ол бүгінгі күнге дейін танымал таңдау болып табылады. Олардың беріктігін арттыру үшін бір немесе бірнеше тіреулер тақтаның ортасынан өтеді. Көбік серфинг тақтасының жалпы пішінін ұқсататын "бос" нысанға келтіріледі. Бұл бос нысандар жасалғаннан кейін форма берушілерге тапсырылады. Форма берушілер содан кейін тақтаны кесіп, жоспарлап, тегістеп, қажетті өлшемдерге келтіреді. Соңында, тақта бір немесе бірнеше қабат шыны талшық және шайырмен жабылады. Осы кезеңде қанаттар немесе алынып-қойылатын қанаттарға арналған ұялар бекітіліп, тізгіш орнатылады. Тақта жасаудың тағы бір әдісі – полиэстер шайыр мен полиуретан көбігінің орнына эпоксидті шайыр мен кеңейтілген полистирол көбігін пайдалану. Соңғы жылдары балса ағашынан және полистиролдан жасалған серфинг тақталарына сұраныс артып келеді. Тіпті толық балсадан жасалған серфинг тақталары да қолжетімді. Көбік тақталар көбінесе қолмен пішінделіп жасалса да, машинамен пішіндеу әдісі кеңінен таралды. Вакуумдық қалыптау және басқа салалардан алынған заманауи сэндвич конструкциялық технологиялар да қолданылады. Көптеген серфингшілер сэндвич конструкциялы эпоксидті тақталарға көшті, олар әсіресе жаңадан бастағандар үшін өте ыңғайлы, себебі олар берік, арзан және бастапқы деңгейдегі тақта болып табылады.

Балса тақталары

Ochroma пирамидалы ағашынан жасалған серфинг тақтасының тарихы Гавайи аралдарынан бастау алады, ал 1940 жылдары осы ағаш серфингтің АҚШ-тың батыс жағалауына келгеніне себепкер болды. Жеңіл және мықты болғандықтан, бальза ағашы ұзақ жылдар бойы серфинг тақталары үшін өте қолайлы материал саналды. Серфинг тақталарын жасаушылар (шейперлер) екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, шыны талшық қабықшалары ойлап табылғанға дейін, осы нәзік ағаштан толыққанды серфинг тақталарын жасай алмады. Бальза ағашынан жасалған тақталар басқа тақталарға қарағанда жеңіл, суда жақсы ұзады және басқаруға ыңғайлы. Дегенмен, бұл тақталардың да кемшіліктері бар: олар қызылша ағашынан жасалған тақталардай мықты емес.

Құрғақ ағаш тақтайлар

Қуыс ағаш серфинг тақталары ағаштан және эпоксидтен немесе майдан (эпоксидке экологиялық балама ретінде) жасалады және 1950 жылдары көбік басым болғаннан кейін ағаш пайдалануға оралу болып табылады. Қуыс ағаш серфинг тақталарында құрылымында көбік болмайды. (Көбік пен ағаштан жасалған тақталар жиі «композиттер» немесе «фанерлі тақталар» деп аталады.) Серфинг тақтасының ішкі кеңістігін қуыстырып, дайын тақтаның салмағын азайту үшін әртүрлі құрылыс әдістері қолданылады. Әдетте, қуыс ағаш серфинг тақтасы стандартты көбіктік және шайырлы серфинг тақтасынан 30%-дан 300%-ға дейін ауыр болады. Басты себеп, әдеміліктен басқа, бұл құрылыс әдісінің қоршаған ортаға тигізетін әсері аздығы (эпоксидтік және полиуретан әдістерімен салыстырғанда), ол тез өсетін плантациялық ағаштарды пайдаланады, мысалы, пауловния, кедр, шырша, секвоя және, әрине, балса. Қазіргі құрылыс әдістері 1930 жылдардағы Том Блейктің паддлборд әдісінен бастау алады, ол орталық стрингерді және жеке пішінді көлденең қабырғаларды қолдануды ұсынады. Том Блейктің жұмысының заманауи түсіндірмесі – кейбір өндірушілер қолданатын периметрлік стрингер әдісі, ол ламинатталған рельстерді стрингер ретінде пайдаланады, олар тізбектелген фанералық қабырғалармен байланыстырылады. Бұл қаңқа 5 мм қалыңдықтағы ағаш жолақтарымен қапталып, иілгіш қасиеттері жоғары жылдам қуыс тақта жасалады. Параллельдік профильдік жүйе суық қалыптау (қос диагональды) қайық құрылысынан дамытылды және қисайған бос кеңістікке кемінде төрт қабатты материалды ламинаттап жабуды қолданады, соның ішінде рельстер үшін де жеткілікті ағаш қарастырылады, содан кейін олар пішімделеді. Камералау әдісі пауловния ағашынан тақтайшаларды таңдап, олардың әрқайсысына тақтайшаның қисықтығын кесу жүйесін қолданады. Содан кейін тақтайшалар салмағын азайту үшін камераланып, біріктіріліп, қуыс немесе «камералы» бос кеңістік құралады.

CUSH - терісі бар серфинг тақталары

Серфинг тақтасы технологиясының ең соңғы жетістіктерінің бірі – суды сіңірмейтін, серіппелі жұмсақ қабықпен жабылған, жоғары өнімділік тақталарды жасау. Cush (жастық) тақталарының ішкі құрылымы – EPS (экструдацияланған полистиролдан) жасалған көбіктік ядросы бар эпоксидті серфинг тақтасы. "Қабық", жылтыр жабынмен қапталған көбіктен жасалады, ол созылып, вакуум астында эпоксидті серфинг тақтасының бетіне жабыстырылады. Cush-тың мақсаты – дірілді басу, соққыларды жұмсарту, ауаға ұшу кезіндегі қорғау, тұтқаны жақсарту және жеңіл эпоксидті тақтаны жалпы қорғау. Оаху аралының Солтүстік жағалауында 25 жыл тәжірибесі бар серфинг тақтасын жасаушы Джим Ричардсон бұл технологияны алғаш рет 1990 жылдардың ортасында енгізді. Соңғы кезде Spacestick, Radiowake және CUSH (бренд) сияқты бірнеше компания серфинг қауымдастығына осы жетістіктерді ұсынып келеді. 2018 жылдан бері Spacestick және CUSH серфинг тақталары түрлі брендтер үшін өндіруші болып табылады.

Композиттік сэндвич құрылымы

Композиттік сэндвич типті тақта құрылысы 1990 және 2000 жылдары гараж шеберлері арасында, кейіннен ірі өндірушілер арасында танымал болды. Бұл құрылыс әдісі EPS көбігінен қолмен немесе машинамен бос пішін жасауды және содан кейін вакуумдық қаптау немесе қолмен EPS көбік өзегінің түбіне және палубасына көбік, ағаш немесе көміртектің тығыз қабаттарын ламинациялауды қамтиды, әдетте екі қабатты жеңіл шыны талшықтан жасалған матамен (б.к. немесе 70 г/м²) немесе басқа композиттік маталармен бөліп алады. Бұл сондай-ақ балсадан немесе басқа жүзуге қабілетті ағаштан, көміртектен немесе басқа жоғары тығыздықтағы материалдардан жасалған параболалық рельстермен бірге болуы мүмкін. Бұл бос конструкция кейін эпоксидті шайырмен және шыны талшығымен немесе кез келген басқа серфинг тақтасы сияқты басқа композиттік матамен қолмен немесе вакуумдық қап арқылы ламинатталады. Құрылысты "сэндвич" деп атайды, өйткені ол жоғарғы қабатты шыны талшықтан немесе басқа композиттік матадан, EPS өзегін, шыны талшықтан немесе басқа композиттік матадан және төменгі қабаттан тұрады, оның көлденең қимасы әртүрлі қабаттардан тұратын сэндвич сияқты көрінеді. Firewire Surfboards компаниясы 2006 жылдан бастап бұл технологияны жаппай өндірілетін серфинг тақталары нарығына енгізді. Cush немесе Spacestick тақталары сияқты жұмсақ қабықтың құрылысы сэндвич конструкциялық тақтаның сыртына қосымша жұмсақ қабық терін қосады. Жұмсақ қабық вакуум арқылы мата мен эпоксидке жабыстырылады, сондықтан жұмсақ қабық сыртқа шығып тұрады, яғни қатты шыны мен шайыр жұмсақ қабықтың ішінде және астында қорғалады.

Қысқа тақта

1960 жылдардың соңынан бастап Гордон Кларк уретан көбігінің ең тиімді құрамын тапқаннан бері, қолданыстағы серфинг тақталарының көпшілігі үш "скег" (қанат) жиынтығымен жабдықталған, кейде екі немесе тіпті бесеуге дейін жетеді, ұзындығында үшкір мұрын және дөңгелек немесе төртбұрышты құйрығы бар қысқа тақталар болып табылады. Серфингшілер әдетте қысқа тақталарды басқа серфинг тақталарына қарағанда маневрлеуге ыңғайлы деп санайды, бірақ кішірек көлеміне байланысты су бетінде ұстап тұру қиындық тудырады, сондықтан көбінесе тік, үлкен және күшті толқындар мен толқын бұрынғысынша сынбағанда ұстау қажет болады. Бонзер – Кэмпбелл ағайындылары жасаған, үш немесе бес қанаты болуы мүмкін серфинг тақтасы, оның үлкен орталық қанаты және 2-4 кішігірім бүйірлік қанаттары (бүйірлік тістеулер) бар. Бұл терең қос иісті арналармен үйлесіп, ерекше тақта құрайды. Өндіруші осы арналардың суды тақта бетінен тар жол арқылы бағыттап, Вентури әсерін пайдалана отырып, әмбебап және басқарылатын сипаттамаларды жасайтынын көрсетті.

Гибридті

Қазіргі гибрид тақталар әдетте дөңгелектелген пішіні мен құйрығы бар, олардың ұзындығы орташа болады. Гибрид тақталар көбінесе кішкентай толқындарда қолданылады және кез келген қанаттар жиынтығымен жабдықталуы мүмкін. Олардың басты мақсаты – жоғары өнімділікке немесе әрекеттерге емес, көңіл көтеруге арналған. Бастаушы серферлер үшін оларды жүргізу оңайырақ болуы мүмкін, және олар дәстүрлі ұзын және қысқа тақталардың жақсы өте алмайтын серфинг жағдайында жақсы нәтиже көрсетеді.

Балық

Көбінесе, 2 метрден кем ұзындығы бар, қысқа, жуан тақта, 1967 жылы Стив Лис тізе тақтасынан дамытқан. Басқа да белгілі "балық" пішіндеушілерге Скип Фрай, Ларри Мейбил және Стив Бром кіреді. Негізінен, қос қанатты конфигурациясы және лақ ететін құйрығы бар, кішкентай толқындарда танымал болған "балық" 2000 жылдардың басында әйгілі серфер Том Керрен Хоссегордағы ASP жарысында осы тақтада сырғанағаннан кейін қайтадан танымалдылыққа ие болды. Назарда болыңыз, кез келген тақтаның (мысалы, шортборд немесе мини лонгборд) құйрығы "балық" пішіндес болуы мүмкін, олар көбінесе "балық" деп аталады, бірақ оларда дәстүрлі немесе "ретро" балықтың сипатталған басқа қасиеттері жоқ.

Орта ұзындығы

Орташа ұзындықтағы серфинг тақтасының ұзындығы әдетте 177 см-ден 200 см-ге дейін (7' - 8') болады, бұл ұқсас өлшемдегі стандартты тақтаға қарағанда сәл жоғары өнімділікке бағытталған пішінге ие. Тар сыртқы контуры және үш қанатты жиынтығы оны дөңгелек контурлы, бір қанатты мини-маль тақтасына ұқсас өлшем мен өнімділікке ие етеді. Орташа ұзындықтағы серфинг тақталары жеңіл және ауыр салмақтағы серфингшілер үшін кішкентай, нашар және үлкен, жұмсақ толқындарда өте жақсы өтеді. Орташа ұзындықтағы тақта – көңіл көтеру және жоғары өнімділік үшін ең әмбебап "әр жерде қолданылатын" тақталардың бірі.

Фанборд

Фанборд шортборд пен лонгборд элементтерін біріктіреді және көбінесе орташа өлшемді болады, әдетте ұзындығы , қалыңдығы және ені бар. Фанбордтың дизайны толқындарды шортбордқа қарағанда оңай ұстауға мүмкіндік береді, бірақ пішіні лонгбордқа қарағанда маневрлеуге жеңілдетеді; сондықтан ол, әсіресе жаңадан бастаушылар мен лонгбордтан шортбордқа көшуге тырысатындар үшін танымал серфинг тақтасының түрі. Ол лонгбордтың жылдамдығы мен шортбордтың маневрлеу қабілетінің тиімді үйлесімі деп есептеледі.

Қару

Ұзындығы бар үлкен толқын тақталары "қару" деп аталады. Олардың жұқа, ине сияқты пішіні және бір, төрт немесе үш қанаттық конфигурациясы болады. Сырт көрінісі шортбордқа ұқсас болғанымен, көлемі лонгбордтай келеді. "Қарулар" көбінесе Ваймея шығанағы, Жау (Гавайи) және Маверикс сияқты үлкен толқындар болатын жерлерде пайдаланылады.

Ұзақ тақта

Лонгборд негізінен үлкен, дөңгелек мұрынды және ұзын бір қанатты серфинг тақтасы. Нозерайдерлер – бұл серфингшінің тақтаның ұшына дейін барып, мұрынмен сырғанауына мүмкіндік беретін лонгбордтар класы. Оларды "Малс" деп те атайды, бұл "Малибу тақталарының" қысқартылған түрі. Олардың ұзындығы 9 футтен (2,7 метрден) бастап, серфингшінің бойынан 3 футқа (1 метрге) дейін ұзын болуы мүмкін. Лонгбордтың артықшылығы – оның жеткілікті жүзу қабілеті және үлкен беті серфингшілерге қысқа тақтамен шабуылдау үшін тым кішкентай саналатын толқындармен жүзуге мүмкіндік береді. Лонгбордтар жаңадан бастаушылар үшін тақтаның үлкендігі мен толқындарды ұстаудың қарапайымдығы себепті қолайлырақ. Қолайлы жағдайларда, тәжірибелі серфингші лонгбордтың мұрнында тұрып, аяқ бармақтарын мұрынның шетіне қойып толқынға мініп жүре алады: осылайша, "мұрын үстінде аяқтарымен", серфингші "онға іліне алады". Қысқа тақталармен салыстырғанда, лонгбордтарда үйрену әлдеқайда оңай, себебі олар тұрақтылыққа қол жеткізе алады, сондықтан одан қысқа тақтаға ауысу қиын болуы мүмкін.

Классикалық лонгбордтар

Лонгборд – тұрған күйде серфинг жасау үшін қолданылатын ең алғашқы және түпкілікті тақта түрі. VI ғасырдан бері ежелгі гавайліктер өздерінің ежелгі өнері – Хоэ Хе Налуды орындағанда қатты ағаштан жасалған тақталарды пайдаланған. Серфингті Полинезиялықтар Гавай аралдарына әкелді, содан бері ол бүкіл әлемде танымал болды. Ежелгі тақталар қатты ағаштан қашалып жасалған, ұзындығы 7 метрге дейін, ал салмағы 70 кг-ға жететін. Ерлер де, әйелдер де, патшалар да, қарапайым халық та серфинг жасаған. Бірақ ең ұзын тақта (Оло) патшаларға арналған. XIX ғасырда кейбір батыс миссионерлер серфингті күнә деп санап, оны тоқтатуға тырысты. Серфинг толығымен жойылуға айналды. Соңғы кезде тәжірибелі серфингшілер мен шейперлер спорттың тамырына оралу үшін Оло мен алаияның көшірмелерін жасады. ХХ ғасырдың басында, көбінесе Вайкикиде, аздаған адам ғана серфингпен айналысты. Бірақ ол қайтадан дами бастады. 1912 жылдан бастап, 1900-ші жылдардың басында Гавай Олимпиадасының жүзушісі болған Герцог Каханамоку серфингті АҚШ пен Австралияға әкелді. Осы себепті Герцог – «Қазіргі заманғы серфингтің әкесі» деп есептеледі. Сол кезден бастап серфинг Калифорния жағажайларының өмір салтының ажырамас бөлігіне айналды. Малибуда (Лос-Анджелес округінде) жағажай ерте серфингшілер арасында соншалықты танымал болғандықтан, ол атын Malibu Surfboard типіндегі лонгбордқа берді. 1920 жылдары шыршадан немесе тақтайдан жасалған Hollowboards деп аталатын тақталар қолданысқа енді. Олар әдетте ұзын және өте жеңіл болатын. 1950 жылдары серфинг тренді спорт ретінде танымалдыққа ие болғандықтан, күрт өсті. 1950 жылдары лонгбордтардың дизайны мен материалы қатты ағаштан балса ағашына өзгерді. Тақталардың ұзындығы 3 метрге дейін сақталды, содан кейін олар кеңінен өндіріле бастады. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында серфинг дизайны бүгінгі заманғы лонгбордқа жақындады. Полиуретан көбігі мен шыны талшығының пайда болуы – дизайн саласындағы технологиялық серпіліс болды. 1960 жылдары лонгбордтың танымалдығы сақталды, өйткені оның материалы балса ағашынан шыны талшығы мен полиуретан көбігіне ауысты. 1960 жылдары орташа есеппен 2 метрлік шортбордтың пайда болуы серфингшілерге тығыз бұрылыстар жасауға, жылдам маневр жасауға және жылдамдықты арттыруға мүмкіндік берді, осылайша серфинг жасау әдісі түбегейлі өзгерді. Бұл «шортборд революциясы» лонгбордты дерлік толығымен ескірген қылып жіберді. Бірақ 1990 жылдардың басында лонгборд қайта оралды, шортборд революциясы кезінде ойлап табылған дизайндық ерекшеліктер енгізілді. Серфингшілер лонгбордтың әдемілігі мен салмақтылығын, «жарылысын» және шортбордта мүмкін емес классикалық маневрлердің қызықтылығын қайтадан сезді. Кейбір орталарда лонгборд пен шортборд арасындағы күрес әлі де жалғасуда. Бірақ көптеген серфингшілер серфингтен ләззат алу үшін әртүрлі тақталар мен стильдерді қолдану философиясын ұстанады, осылайша күннің толқындарына сәйкес келеді.

Longboards are the original and very first variety of board used in standup surfing. Ever since the sixth century CE the ancient Hawaiians have used solid wooden boards when practicing their ancient art of Hoe he'e nalu. Surfing was brought to the Hawaiian Islands by Polynesians and has since become popular worldwide. The ancient boards were carved and fashioned out of solid wood, reaching lengths of long and weighing as much as 70 kg. Both men and women, royalty and commoners surfed. But the longest of boards (the Olo) was reserved for royalty. During the 19th century, some extreme western missionaries actively discouraged surfing, viewing it as sinful. Surfing almost died out completely. In recent times replicas have been made of Olo's and alaia's by experienced surfers and shapers wishing to explore the roots of the sport. By the early 20th century, only a handful of people surfed, mostly at Waikiki. But there, it started to grow again. Beginning in 1912, Duke Kahanamoku, a Hawaiian Olympic swimmer in the early 1900s, brought surfing to mainland United States and Australia. Because of this, Duke is considered the "Father of Modern Surfing". From that point on, surfing became an integral part of the California beach lifestyle. In Malibu (in Los Angeles county), the beach was so popular amongst the early surfers that it lent its name to the type of longboard, the Malibu Surfboard. In the 1920s boards made of plywood or planking called Hollowboards came into use. These were typically in length and very light. During the 1950s, the surf trend took off dramatically as it obtained a substantial amount of popularity as a sport. The design and material of longboards in the 1950s changed from using solid wood to balsa wood. The length of the boards still remained the same at an average of 10.5 feet (3 m), and had then become widely produced. It was not until the late 1950s and early 1960s when the surfboard design had closely evolved into today's modern longboard. The introduction of polyurethane foam and fiberglass became the technological leap in design. In the 1960s, the longboard continued to remain popular as its material changed from balsa wood to fiberglass and polyurethane foam. In the 1960s, the introduction of the shortboard, averaging 6 feet (2 m), allowed surfers to make tighter turns, quicker maneuvers, and achieve faster speeds, thus radically changing the way people surfed. This "shortboard revolution" nearly made longboards obsolete for all practical purposes. But in the early 1990s, the longboard returned, integrating a number of the design features invented during the shortboard revolution. Surfers rediscovered the grace and poise – the "glide" – of the longboard, and the fun of classic maneuvers that are not possible on a shortboard. In some circles, the battle between longboards and shortboards continues. But many surfers live by a philosophy of finding the joy of surfing a mix of boards and surfing styles to suit the waves of the day.

Қазіргі заманғы лонгбордтар

Қазіргі заманғы лонгборд бұрынғы модельдерімен салыстырғанда көп өзгерістерге ұшырады. Бүгінгі лонгбордтар өз алдыңғыларына қарағанда әлдеқайда жеңіл. Оның полиуретан көбігі мен шыны талшығынан жасалған құрылымы толқындарда кедергіні азайтады. Қазіргі лонгбордтар көбінесе ұзын болады, бірақ кейбіреулері 12 футқа (4 метрге) дейін жетеді. Сонымен қатар, тұрақтандыру үшін 14 футқа (4 метрге) дейін ұзын болатын паделбордтармен серфинг қайта жандануда. Классикалық бір қанатты лонгборд өзінің дәстүрлі дизайнының көп бөлігін сақтайды, оның ішінде бір қанатын, салмағын және жоғары жүзу қабілетін. Бір қанатты лонгборд толқынның түймесінде қалу үшін досканы бұруға мүмкіндік береді. Технологияның соңғы жетістіктерінің арқасында лонгборд классикалық лонгбордтың түрлі нұсқаларын қамтитын отбасын кеңейтті.

2+1 деген

2+1 лонгборд – лонгбордтар отбасының ең әмбебап тақтасы, үлкен маневрлеу мүмкіндігін ұсынады. Кейде оны "бір қанатты, жаңа дөңгелектері бар" деп атайды, бірақ 2+1 конфигурациясы классикалық лонгборд пен три-фин тақтасының қасиеттерін біріктіреді. 2+1 тақтасының қанаттары классикалық лонгбордтың берік тұрақтылығын және три-фин тақтасының күші мен жылдамдығын үйлестіреді.

Малибу

Малибу, Калифорния қаласының атымен аталған бұл жылдам сырғалғыш ұзын тақтаның пішіні көптегендерінен сәл тар, ал Малибудың әйгілі оң жақ толқындарымен жүзуге қолайлы болу үшін мұры мен құйрығы аздап тартылған. Бұл классикалық пішін тәжірибелі серфингшілердің маневрлеу және өнімділік қабілеттері үшін ұзақ жылдар бойы бағаланып келеді. Малибуда орындалатын классикалық трюктерге "Бес ілмек" және "Он ілмек" жатады, онда серфингші тақтаның мұрнына дейін барып, мұрыннан 5 немесе 10 саусағын асып қояды, сондай-ақ "жан иімі", тіземен бұрылу, баспен суға шомылу, қарсы бағытта маневр жасау және тағы да басқалар жатады.

Оло

Бастапқыда үлкен өлшемі мен салмағы себепті Гавайи королінің отбасына ғана арналған бұл ағаш тақталардың ұзындығы 24 футтан (7 метрден) асып, салмағы 90 кг-ға дейін жетеді.

Алайя

Дәстүрлі қанаты жоқ ағаш серфинг тақтасы, көбінесе ежелгі гавайлықтардың, патшалық әулеттен емес, пайдаланған. Мұндай серфинг тақтасының ұзындығы әдетте 5 метрге (17 фут) жетеді, салмағы 90 кг. Дегенмен, қазіргі заманғы алаялар әлдеқайда жұқарақ болуы мүмкін. Олардың көпшілігі тек бірнеше сантиметр қалыңдықта болады, ал ұзындығы 2 метрге дейін қысқаруы мүмкін. Қазіргі кезде құрылысқа паулония, кедр және тұзды мұхит суына төзімді басқа да ағаштар қолданылады. Тақталардың құйрық бөлігі әртүрлі стильде жасалады. Бұл тақталарды міну өте қиынға соғады.

Тандем

Австралияда Герцог Каханамоку мен Изабел Летам алғашқы рет пайдаланған серфинг тақтасы – екі адамның бірге серфинг жасауына жететіндей көтеріңкілігі бар, аса үлкен ұзын тақта.