Шеберлер мен саудагерлердің бірлестігі

Кіріспе

Шеберлер немесе саудагерлер қауымдастығы

Гильдия (/ɡ//ɪ//l//d/ GILD) – белгілі бір аймақта өз кәсібін немесе саудасын жүзеге асыруды қадағалайтын шеберлер мен саудагерлердің бірлестігі. Гильдияның алғашқы түрлері кәсіби одаққа жататын саудагерлердің ұйымдары ретінде пайда болды. Олар кейде өз мүшелеріне сауда ағынын қамтамасыз ету және құралдар мен материалдарға меншік құқығын сақтау үшін монархтан немесе басқа билеушіден патент алған, бірақ көбінесе жергілікті билік тарапынан реттелді. Ғалымдар жұртты алдағаны үшін айып төлеуге немесе гильдиядан қуылған. Традициялық гильдиялардың маңызды мұрасы – гильдия залдары, олар гильдия мүшелерінің жиналатын орындары болған. Әдетте, ең маңызды "артықшылық" – тек гильдия мүшелеріне қала ішінде өз тауарларын сатуға немесе кәсібін жасауға рұқсат берілуі. Бұл ретте ең төменгі немесе ең жоғары баға, сауда уақыты, шәкірттердің саны және тағы да көптеген мәселелер бақылауда болуы мүмкін. Сынаушылар бұл ережелер еркін бәсекелестікті шектейді деп айтса, қорғаушылар олар кәсіби стандарттарды сақтайды деп мәлімдеді. Гильдиялық жүйенің маңызды нәтижесі – Болоньяда (1088 жылы құрылған), Оксфордта (1096 жылдан бастап) және Парижде (шамамен 1150 жылы) университеттердің құрылуы болды; олар студенттердің (Болоньядағыдай) немесе шеберлердің (Париждегідей) гильдиялары ретінде пайда болды.

Алғашқы гильдиялық бірлестіктер

Нарам-Син Аққадтық (б.з.д. 2254–2218 ж.), Шумер мен Ассирияны Аққад империясына біріктірген Саргон Аққадтың немересі, ұзындық, аудан, көлем, салмақ, уақыт және шекелдерге қатысты Месопотамияның ортақ стандарттарын жариялады, оларды әр қаладағы қолөнершілер гильдиясы қолданды. Хаммураби заңдарының 234-ші жолы (б.з.д. 1755–1750 ж.) кеме жасаушы мен кеме иесі арасындағы еңбек шартында жасалған әрбір 60 гур (300 бушель) көлемді кеме үшін 2 шекел жалақыны белгіледі. 275-ші заң кеме жалдаушы мен кеме капитаны арасындағы жалдау шарты бойынша күн сайын 3 герах мөлшерінде жалдау ақысын белгіледі. 276-шы заңға сәйкес, фрахт келісімшарты бойынша жүк тасымалы үшін күн сайын 2½ герах төленеді, ал 277-ші заңға сәйкес, 60 гурлық кеме үшін күн сайын жүк тасымалы үшін 1/6 шекел төленеді. Коллегиум – заңды тұлға ретінде әрекет ететін кез келген қауымдастық немесе корпорация. 1816 жылы Мысырдың Миния қаласындағы археологиялық қазба жұмыстары кезінде Антинополистегі Антиноус ғибадатханасының қираған жерінен Нерва-Антонин әулеті дәуіріндегі (II ғасыр) саз тақта табылды, ол Италияның Ланувиум қаласында шамамен 133 жылы құрылған жерлеу қоғамы коллегиясының ережелерін және мүшелік жарналарын көрсетеді. Б.з.д. 45 жылы Lex Julia заңы қабылдалып, Цезарь Августың (б.з.д. 27–14 ж.) билігінде қайта бекітілгеннен кейін, коллегиялар заңды органдар ретінде мойынға алу үшін Рим Сенатының немесе императордың мақұлдауын қажет етті. Ламбезис қаласының қираған орындарында римдік сарбаздар мен теңізшілер арасындағы жерлеу қоғамдарының құрылуы 198 жылы Септимий Севердің (193–211 ж.) билігіне дейін датыланады. 2011 жылдың қыркүйегінде Римдегі жасанды порт – Портустың орнында жүргізілген археологиялық зерттеулер Траянның (98–117 ж.) билігінде салынған кеме жасау шеберханасында кеме жасаушылар гильдиясының бар екенін көрсететін жазуларды анықтады. Коллегияларға құрбандықтарға бақылау жасаушы, жақсылықты болжаушы, діни мәтіндерді сақтаушы, мерекелерді ұйымдастырушы және белгілі бір діни культтарды ұстаушы дін қызметкерлерінің бауырластықтары да кірді.

Классикалықтан кейінгі гильдия

Гильдиялардың бірнеше түрі болды, оның ішінде екі негізгі санат – саудагерлер гильдиясы және қолөнер гильдиясы, сондай-ақ фрит гильдиясы мен діни гильдия. Гильдиялар орта ғасырдың жоғары кезеңінде қолөнершілердің ортақ мүдделерін қорғау үшін біріккен кезде пайда болды. Аугсбург қаласының 1156 жылғы қалалық жарғысында қолөнер гильдиялары туралы айтылған. Гильдиялар мен саудагерлердің континенталдық жүйесі Норман жаулап алуынан кейін Англияға келді, әр қала немесе қаладағы саудагерлердің біріккен қоғамдары онда бизнес жүргізудің эксклюзивті құқықтарына ие болды. Көп жағдайда олар қала басқару органына айналды. Мысалы, Лондонның Гильдия залы Лондон корпорациясының жалпы кеңесінің сотының орнына айналды, ол әлемдегі ең көне, үздіксіз сайланатын жергілікті үкімет болып табылады, оның мүшелері бүгінгі күнге дейін қаланың бостандық иегерлері болуы керек. Орта ғасырдан 1835 жылға дейін қолданылған қала бостандығы сауда жасау құқығын берді және тек гильдия немесе ливрея мүшелеріне ғана берілді. Алғашқы теңдік принциптерін ұстанатын қауымдарды "гильдиялар" деп атады, католик дін қызметкерлері оларды "құпия келісімдері" үшін айыптады, мүшелер бір-бірін қиындықтарда қолдауға, белгілі жауларды өлтіруге және қастандықтарда немесе бизнес жобаларында бір-бірін қолдауға ант берді. Бұл анттар 26 желтоқсанда өткізілетін мас кеште берілді. 858 жылы Батыс Франк епископы Гинкмар гильдияларды христиандыққа айналдыруға тырысты. Ерте орта ғасырларда, бастапқыда діни бауырластық ретінде құрылған римдік қолөнер ұйымдарының көпшілігі жоғалып кетті, тек тас кесушілер және, мүмкін, шыны жасаушылар, негізінен жергілікті дағдылары бар адамдар ғана сақталды. Грей Турс керемет оқиғаны айтады, құрылысшының өнері мен техникасы кенеттен оны тастап кетті, бірақ Құдай ананың түсіндегі көрінісі арқылы қайта қалпына келді. Мишель Руш бұл оқиғаның практикалық жолмен берілетін саяхатшылықтың маңыздылығын көрсететінін айтады. Францияда гильдиялар "кор де метье" деп аталды. Виктор Иванович Рутенбургтің айтуынша, "гильдияның ішінде еңбек бөлінісі өте аз болды, ол гильдиялар арасында жұмыс істеуге бейімделді. Этьен Бойлоның "Қолөнерлер кітабына" сәйкес, 13 ғасырдың ортасында Парижде 100-ден астам гильдия болған, ал 14 ғасырда бұл сан 350-ге дейін өсті". Металл өңдеушілердің түрлі гильдиялары болды: теміршілер, пышақ жасаушылар, слесарьлар, тізбек жасаушылар, шеге жасаушылар, көбінесе жеке және ерекше корпорацияларды құрды; қару жасаушылар қалқан жасаушылар, шұңқыр жасаушылар, арматура жасаушылар, арматура жылтыратушылар және т.б. Каталон қалаларында, әсіресе Барселонада гильдиялар немесе гремиолар қоғамның негізгі құралы болды: 1208 жылы аяқ киім жасаушылар гильдиясы тіркелген. Англияда, әсіресе Лондон корпорациясында, 110-нан астам гильдия, ливреялық компаниялар деп аталады, бүгінгі күні сақталған, ең ескісі – жылдармен саналады. Соңғы кездері салық кеңесшілерінің құрметті компаниясы сияқты басқа да топтар құрылды. Ливреялық компанияға мүшелік қала басқаруына қатысатын адамдар үшін, мысалы, Лорд-мэр және еске алушы ретінде күтіледі. Гильдиялар жүйесі Германияда шамамен 1300 жылы жетілген күйге жетті және неміс қалаларында 19 ғасырға дейін сақталды, кейбір мамандықтар үшін кейбір ерекше артықшылықтар бүгінге дейін сақталған. 15 ғасырда Гамбургте 100, Кёльнде 80, Любекте 70 гильдия болды. Батыс Еуропада ең соңғы пайда болған гильдиялар Испанияның гремиолары болды: мысалы, Валенсия (1332) немесе Толедо (1426). Қаланың барлық экономикасын гильдиялар бақылаған жоқ; кейбір қалалар "еркін" болды. Гильдиялар бақылауға ие болған жерде олар еңбекті, өндірісті және сауданы қалыптастырды; олар оқу капиталына қатты бақылау жасады, және шеберге шәкірттен шеберге дейінгі өмір бойы дамудың заманауи тұжырымдамалары пайда болды, содан кейін ақырында шеберден кеңінен танылған шеберге және ұлы шеберге дейін. Шебер болу үшін саяхатшы үш жылдық саяхатқа шығуы керек еді. Германия мен Францияда әлі күнге дейін "саяхатшы жылдар" практикасы бар. Өндіріс маманданған сайын, сауда гильдиялары бөлініп, бөлініп кетті, бұл экономикалық тарихшылардың дамуын қадағалайтын құжаттарды тудырды: Нюрнбергтің металл өңдеу гильдиялары 13 ғасырдың экономикасының өрлеуінде ондаған тәуелсіз кәсіптер арасында бөлінді, ал 1260 жылға қарай Парижде 101 кәсіп болды. Гентте, Флоренцияда сияқты жүн тоқыма өнеркәсібі арнайы гильдиялардың жиынтығы ретінде дамыды. Еуропалық гильдиялардың пайда болуы жаңадан пайда болған ақша экономикасымен және қалаларға көшумен байланысты болды. Бұрын ақшаға негізделген ұйымды басқару мүмкін болмады, өйткені тауар ақшасы бизнес жүргізудің қалыпты тәсілі болды. Гильдия 16 ғасырға дейін еуропалық қолөнер ұйымдарының орталығында болды. Францияда 17 ғасырдың екінші жартысында гильдиялардың жаңаруы Людовик XIV және Жан Батист Кольбердің әкімшілігінің біртүтастықты орнату, өндірісті бақылауға алу және тиімді салық салу нысанында түсімді алу туралы алаңдаушылығының белгісі болып табылады. Гильдиялар патша немесе мемлекеттен шығарылатын және жергілікті қалалық бизнес органдары (сауда палатасының бір түрі) бақылайтын белгілі бір артықшылықтарға ие ұйымдармен байланысты болды. Бұл қазіргі патенттік және тауарлық таңба жүйесінің алға басушылары болды. Гильдиялар сондай-ақ мүшелерінің ауру немесе қарттығын, сондай-ақ гильдия мүшелерінің жесірлерін және жетімдерін, жаназа шығыстарын және жұмыс табу үшін саяхаттауға мұқтаж адамдарға "саяхаттау" жәрдемақысын қолдау үшін қаражаттарды сақтады. Лондон қаласының гильдиялар жүйесі 17 ғасырда төмендеген кезде, Ливреялық компаниялар осындай бағыттарда өзара көмекке қатысты бауырластықтарға айналды. Еуропалық гильдиялар ұзақ мерзімді, стандартизацияланған шәкірттік мерзімдерін енгізді және капиталға ие болмаған немесе өнімдерге қол жеткізуге немесе нақты нарықтарда сатуға рұқсат алмайынша өздерін құруға тырысқандар үшін қиындықтар тудырды, бұл гильдиялардың алаңдаушылығының маңызды бөлігі болды. Бұл экономикадағы меркантилизмнің анықтамалық ерекшеліктері болып табылады, ол классикалық экономиканың пайда болуына дейін еуропалық ойлаудың көп бөлігін басып алды. Гильдиялар жүйесі ерте капиталистердің пайда болуынан аман қалды, ол гильдия мүшелерін "иеленушілерге" және тәуелді "иеленбеушілерге" бөлді. 14 ғасырдың қалалары мен қалаларындағы азаматтық күрестер үлкен және кіші қолөнер гильдиялары арасындағы күрестер болды, олар жұмысқа жалдамалы жұмысшыларға тәуелді болды. "Флоренцияда олар ашық түрде ерекшеленді: Arti maggiori және Arti minori—бұл жерде байлар және кедейлер болды". Ең қатал күрестер консервативті гильдиялар мен өндіріс құралдарын және капиталды бақылайтын, көбінесе өз гильдияларының ережелері бойынша кең ауқымды схемаларға қатысатын саудагерлер классы арасында болды. Неміс әлеуметтік тарихшылары Zunftrevolution, гильдия мүшелерінің бақылаушы қалалық патрициатқа қарсы қалалық революциясын іздейді, кейде оларды 19 ғасырдың сыныптық күресінің алға басушылықтары ретінде қарастырады. Жылдарда гильдия ережелері қолданылмаған ауылдық жерлерде капиталға ие болған кәсіпкерлерге өздерінің үйлерінде жұмыс істейтін, шикізатпен қамтамасыз етілген, тіпті тоқыма станоктарымен қамтамасыз етілген шаруаларды ұйымдастыруға бостандық берілді, капиталист пайданың бір бөлігін алды. Мұндай тараған жүйе шикізатқа күшті жергілікті нарық болған жерде оңай бақылана алмайтын: қой шаруашылығы аймақтарында жүн оңай қол жетімді болды, ал жібек болмады.

There were several types of guilds, including the two main categories of merchant guilds and craft guilds but also the frith guild and religious guild. Guilds arose beginning in the High Middle Ages as craftsmen united to protect their common interests. In the German city of Augsburg craft guilds are mentioned in the Towncharter of 1156. The continental system of guilds and merchants arrived in England after the Norman Conquest, with incorporated societies of merchants in each town or city holding exclusive rights of doing business there. In many cases they became the governing body of a town. For example, London's Guildhall became the seat of the Court of Common Council of the City of London Corporation, the world's oldest continuously elected local government, whose members to this day must be Freemen of the city. The Freedom of the City, effective from the Middle Ages until 1835, gave the right to trade, and was only bestowed upon members of a Guild or Livery. Early egalitarian communities called "guilds" were denounced by Catholic clergy for their "conjurations" — the binding oaths sworn among the members to support one another in adversity, kill specific enemies, and back one another in feuds or in business ventures. The occasion for these oaths were drunken banquets held on December 26. In 858, West Francian Bishop Hincmar sought vainly to Christianise the guilds. In the Early Middle Ages, most of the Roman craft organisations, originally formed as religious confraternities, had disappeared, with the apparent exceptions of stonecutters and perhaps glassmakers, mostly the people that had local skills. Gregory of Tours tells a miraculous tale of a builder whose art and techniques suddenly left him, but were restored by an apparition of the Virgin Mary in a dream. Michel Rouche remarks that the story speaks for the importance of practically transmitted journeymanship. In France, guilds were called corps de métiers. According to Viktor Ivanovich Rutenburg, "Within the guild itself there was very little division of labour, which tended to operate rather between the guilds. Thus, according to Étienne Boileau's Book of Handicrafts, by the mid 13th century there were no less than 100 guilds in Paris, a figure which by the 14th century had risen to 350." There were different guilds of metal workers: the farriers, knife makers, locksmiths, chain forgers, nail makers, often formed separate and distinct corporations; the armourers were divided into helmet makers, escutcheon makers, harness makers, harness polishers, etc. In Catalan towns, especially at Barcelona, guilds or gremis were a basic agent in the society: a shoemakers' guild is recorded in 1208. In England, specifically in the City of London Corporation, more than 110 guilds, referred to as livery companies, survive today, with the oldest years old. Other groups, such as the Worshipful Company of Tax Advisers, have been formed far more recently. Membership in a livery company is expected for individuals participating in the governance of The City, as the Lord Mayor and the Remembrancer. The guild system reached a mature state in Germany c. 1300 and held on in German cities into the 19th century, with some special privileges for certain occupations remaining today. In the 15th century, Hamburg had 100 guilds, Cologne 80, and Lübeck 70. The latest guilds to develop in Western Europe were the gremios of Spain: e. g., Valencia (1332) or Toledo (1426). Not all city economies were controlled by guilds; some cities were "free." Where guilds were in control, they shaped labor, production and trade; they had strong controls over instructional capital, and the modern concepts of a lifetime progression of apprentice to craftsman, and then from journeyman eventually to widely recognized master and grandmaster began to emerge. In order to become a master, a journeyman would have to go on a three year voyage called journeyman years. The practice of the journeyman years still exists in Germany and France. As production became more specialized, trade guilds were divided and subdivided, eliciting the squabbles over jurisdiction that produced the paperwork by which economic historians trace their development: The metalworking guilds of Nuremberg were divided among dozens of independent trades in the boom economy of the 13th century, and there were 101 trades in Paris by 1260. In Ghent, as in Florence, the woolen textile industry developed as a congeries of specialized guilds. The appearance of the European guilds was tied to the emergent money economy, and to urbanization. Before this time it was not possible to run a money driven organization, as commodity money was the normal way of doing business. The guild was at the center of European handicraft organization into the 16th century. In France, a resurgence of the guilds in the second half of the 17th century is symptomatic of Louis XIV and Jean Baptiste Colbert's administration's concerns to impose unity, control production, and reap the benefits of transparent structure in the shape of efficient taxation. The guilds were identified with organizations enjoying certain privileges (letters patent), usually issued by the king or state and overseen by local town business authorities (some kind of chamber of commerce). These were the predecessors of the modern patent and trademark system. The guilds also maintained funds in order to support infirm or elderly members, as well as widows and orphans of guild members, funeral benefits, and a 'tramping' allowance for those needing to travel to find work. As the guild system of the City of London declined during the 17th century, the Livery Companies transformed into mutual assistance fraternities along such lines. European guilds imposed long standardized periods of apprenticeship, and made it difficult for those lacking the capital to set up for themselves or without the approval of their peers to gain access to materials or knowledge, or to sell into certain markets, an area that equally dominated the guilds' concerns. These are defining characteristics of mercantilism in economics, which dominated most European thinking about political economy until the rise of classical economics. The guild system survived the emergence of early capitalists, which began to divide guild members into "haves" and dependent "have nots". The civil struggles that characterize the 14th century towns and cities were struggles in part between the greater guilds and the lesser artisanal guilds, which depended on piecework. "In Florence, they were openly distinguished: the Arti maggiori and the Arti minori—already there was a popolo grasso and a popolo magro". Fiercer struggles were those between essentially conservative guilds and the merchant class, which increasingly came to control the means of production and the capital that could be ventured in expansive schemes, often under the rules of guilds of their own. German social historians trace the Zunftrevolution, the urban revolution of guildmembers against a controlling urban patriciate, sometimes reading into them, however, perceived foretastes of the class struggles of the 19th century. In the countryside, where guild rules did not operate, there was freedom for the entrepreneur with capital to organize cottage industry, a network of cottagers who spun and wove in their own premises on his account, provided with their raw materials, perhaps even their looms, by the capitalist who took a share of the profits. Such a dispersed system could not so easily be controlled where there was a vigorous local market for the raw materials: wool was easily available in sheep rearing regions, whereas silk was not.

Ұйым

Флоренцияда (Италия) жетіден он екіге дейін «ірі гильдиялар» және он төрт «кіші гильдиялар» болды. Ірі гильдиялардың ең маңыздысы сот судьялары мен нотариустардың гильдиясы еді, олар барлық басқа гильдиялардың құқықтық мәселелерін шешіп, дауларды төрешілік етуші ретінде жиі қызмет етті. Басқа ірі гильдиялар жүн, жібек және ақша аудармалау гильдияларын қамтыды. Олар өте жоғары сапалы жұмыстарымен мақтан тұтып, жоғары бағамен сыйланды. Гильдиялар стандарттардан ауытқушы мүшелеріне айыппұл салды. Басқа ірі гильдиялар дәрігерлер, дәріханалар және терішілерді қамтыды. Кіші гильдиялардың арасында нан пісірушілер, ершік жасаушылар, теміршілер және басқа да қолөнершілер болды. Олардың мүшелері көп болды, бірақ қала ісіне ықпал ету үшін қажетті саяси және әлеуметтік мәртебелері болмады. Гильдия өздерінің қолөнер саласындағы тәжірибелі және білікті мамандарынан құралды. Олар шеберлер деп аталды. Жаңа жұмысшы шеберлік деңгейіне көтерілу үшін алдымен шәкірт аталған оқу кезеңінен өтуі керек еді. Осы кезеңнен кейін ол жолшы деңгейіне жете алатын. Шәкірттер гильдияның немесе компанияның құпияларын сақтауға сенімді серіктері сенгенше, көбінесе ең негізгі техникалардан басқа ештеңе үйренбеді. «Жолшы» атағы, бір күнде жүріп өтуге болатын қашықтық сияқты, француз тіліндегі «күн» (jour және journée) сөздерінен шыққан, содан кейін орта ағылшын тіліндегі journei сөзі пайда болды. Жолшылар шәкірттерден айырмашылығы, басқа шеберлер үшін жұмыс істей алатын және әдетте күн сайын жалақы алатын, сондықтан күндізгі жұмысшылар еді. Бірнеше жыл шебермен жұмыс істегеннен кейін және біліктілікке ие жұмыс жасағаннан кейін, шәкіртке шеберлік дәрежесі берілді және оған шеберлігін растайтын және басқа шеберлерден өнерді үйрену үшін басқа қалалар мен елдерге саяхаттауға құқық беретін құжаттар (шеберінен немесе гильдиядан хаттар немесе сертификаттар) берілді. Бұл саяхаттар Еуропаның үлкен бөлігін қамтитын және жаңа әдістер мен техникаларды таратудың бейресми жолы болды, бірақ барлық жолшылар мұндай сапарлар жасаған жоқ – олар Германия мен Италияда жиі кездесетін, ал басқа елдерде шағын қалалардан келген жолшылар көбінесе астанаға баратын. Осы саяхаттан және бірнеше жылдық тәжірибеден кейін жолшы шебер шебер ретінде қабылдануы мүмкін, бірақ кейбір гильдияларда бұл қадам шәкірттен тікелей жасалуы мүмкін еді. Бұл әдетте гильдияның барлық шеберлерінің мақұлдауы, ақша және басқа да тауарлардың сыйлықтарын (көбінесе қолданыстағы мүшелердің ұлдарына берілмейтін) және болашақ шебердің қабілеттерін көрсететін «шедевр» жасауын талап етті; бұл көбінесе гильдияда сақтауға алынар еді. Орта ғасырлық гильдия қаланың немесе билеушінің жарғыларымен немесе патент хаттарымен немесе осыған ұқсас билікпен құрылды және әдетте өзінің кәсібінде сауда монополиясын қалада жүргізді: қолөнершілер гильдия мүшесі болмаса, кез келген бизнесті жүргізуге заңмен тыйым салынды және тек шеберлер ғана гильдия мүшесі болуға рұқсат етілді. Бұл артықшылықтар заңдастырылмас бұрын, қолөнершілердің осы топтарын жай ғана «қолөнершілер бірлестіктері» деп атады. Қалалық билік гильдия отырыстарына қатыса алатын және қолөнершілік қызметін бақылай алатын. Бұл маңызды болды, өйткені қалалар көбінесе өнімдердің тар ауқымын экспорттау үшін жақсы беделге байланысты болды, бұл тек гильдияның ғана емес, қаланың да беделіне әсер ететін. Физикалық орналасуды белгілі экспортталатын өнімдермен байланыстыру, мысалы, Францияның Шампан және Бордо аймақтарының шараптары, Голландияның кейбір қалаларының қалайымен жалаталған керамикалық бұйымдары, Шантильдің тігістері және т.б., қаланың әлемдік саудадағы орнын анықтауға көмектесті – бұл қазіргі таңдағы товарлық белгілерге әкелді. Көптеген неміс және итальян қалаларында күшті гильдиялар көбінесе саяси ықпалға ие болды және кейде қала билігін бақылауға тырысты. 14 ғасырда бұл көптеген қанды көтерілістерге әкелді, олардың барысында гильдиялар қалалық кеңестерді таратып, ықпалын арттыру үшін патрицистерді ұстады. XIV ғасырдың солтүстік-шығыс Германиясында венд, яғни славян тегінен шыққан адамдарға кейбір гильдияларға қосылуға рұқсат етілмеді. Вильгельм Раабе айтқандай, «18 ғасырға дейін ешбір неміс гильдиясы вендті қабылдамады».

In Florence, Italy, there were seven to twelve "greater guilds" and fourteen "lesser guilds". The most important of the greater guilds was that for judges and notaries, who handled the legal business of all the other guilds and often served as an arbitrator of disputes. Other greater guilds include the wool, silk, and the money changers' guilds. They prided themselves on a reputation for very high quality work, which was rewarded with premium prices. The guilds fined members who deviated from standards. Other greater guilds included those of doctors, druggists, and furriers. Among the lesser guilds, were those for bakers, saddle makers, ironworkers and other artisans. They had a sizable membership, but lacked the political and social standing necessary to influence city affairs. The guild was made up by experienced and confirmed experts in their field of handicraft. They were called master craftsmen. Before a new employee could rise to the level of mastery, he had to go through a schooling period during which he was first called an apprenticeship. After this period he could rise to the level of journeyman. Apprentices would typically not learn more than the most basic techniques until they were trusted by their peers to keep the guild's or company's secrets. Like journey, the distance that could be travelled in a day, the title 'journeyman' derives from the French words for 'day' (jour and journée) from which came the middle English word journei. Journeymen were able to work for other masters, unlike apprentices, and generally paid by the day and were thus day labourers. After being employed by a master for several years, and after producing a qualifying piece of work, the apprentice was granted the rank of journeyman and was given documents (letters or certificates from his master and/or the guild itself) which certified him as a journeyman and entitled him to travel to other towns and countries to learn the art from other masters. These journeys could span large parts of Europe and were an unofficial way of communicating new methods and techniques, though by no means all journeymen made such travels — they were most common in Germany and Italy, and in other countries journeymen from small cities would often visit the capital. After this journey and several years of experience, a journeyman could be received as master craftsman, though in some guilds this step could be made straight from apprentice. This would typically require the approval of all masters of a guild, a donation of money and other goods (often omitted for sons of existing members), and the production of a so called "masterpiece", which would illustrate the abilities of the aspiring master craftsman; this was often retained by the guild. The medieval guild was established by charters or letters patent or similar authority by the city or the ruler and normally held a monopoly on trade in its craft within the city in which it operated: handicraft workers were forbidden by law to run any business if they were not members of a guild, and only masters were allowed to be members of a guild. Before these privileges were legislated, these groups of handicraft workers were simply called 'handicraft associations'. The town authorities might be represented in the guild meetings and thus had a means of controlling the handicraft activities. This was important since towns very often depended on a good reputation for export of a narrow range of products, on which not only the guild's, but the town's, reputation depended. Controls on the association of physical locations to well known exported products, e. g. wine from the Champagne and Bordeaux regions of France, tin glazed earthenwares from certain cities in Holland, lace from Chantilly, etc., helped to establish a town's place in global commerce — this led to modern trademarks. In many German and Italian cities, the more powerful guilds often had considerable political influence, and sometimes attempted to control the city authorities. In the 14th century, this led to numerous bloody uprisings, during which the guilds dissolved town councils and detained patricians in an attempt to increase their influence. In fourteenth century north east Germany, people of Wendish, i. e. Slavic, origin were not allowed to join some guilds. According to Wilhelm Raabe, "down into the eighteenth century no German guild accepted a Wend."

Ресей империясындағы саудагерлер гильдиясы

Ресей империясында Ұлы Петр реформасынан бастап (17 ғасырдың басы) 1917 жылға дейін бұл өз құқықтарымен қамтамасыз етілген бай саудагерлердің корпорациялары болды. Сондықтан олар мүліктеріне қарай үш топқа бөлінген орденді құрады: бірінші гильдия саудагерлері, екінші гильдия саудагерлері және үшінші гильдия саудагерлері. Бұл мәртебе тұқым қуалау арқылы беріліп отырды.

Гильдиялардың құлдырауы

Огилви (2004) гильдиялар сапаға, дағдыларға және жаңаруларға теріс әсер еткенін айтады. Экономистер қазір "рента іздеу" деп атаған арқылы, олар экономикаға зиян келтірді. Огилви олардың шектеулі оң сыртқы әсерлерін тудырғанын және индустрия гильдиялар әлсірегеннен кейін ғана дамығанын көрсетеді. Гильдиялар ғасырлар бойы сақталды, себебі олар саяси ықпалды саудагерлерге ресурстарды қайта бөліп берді. Огилви гильдиялардың ортақ нормалар, ортақ ақпарат, өзара санкциялар және саяси әрекеттер арқылы "әлеуметтік капиталды" құрғанын айтады. Бұл әлеуметтік капитал гильдия мүшелеріне пайдалы болды, тіпті сырттан келгендерге зиян тигізді. Гильдия жүйесі 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында көп сынға ұшырады. Сыншылар олардың еркін сауданы, технологиялық жаңаруларды, технологияны беруді және бизнес дамуды тежегенін айтты. Осы кезеңге қатысты бірнеше мәліметтерде гильдиялар бір-бірімен және өздерінің кәсібін еркін жасайтындармен қарапайым аумақтық таластарға түскені айтылады. Гилдия жүйесін ең қатты сынағандардың екеуі Жан Жак Руссо мен Адам Смит болды. Еуропаның барлық жерінде саудаға мемлекеттік бақылауға қарсы, еркін нарық жүйесін қолдау тенденциясы күшейді және саяси және құқықтық жүйелерге енді. Француз революциясына қатысқан көптеген адамдар гильдияларды феодализмнің соңғы қалдығы деп қарады. 1791 жылдың 2 наурызындағы "Д'Аллард заңы" Францияда гильдияларды таратып жіберді. 1803 жылы Наполеон кодексі жұмысшылардың кез келген одағын тыйым салды. Смит "Халықтардың байлығында" (I кітап, X тарау, 72-параграф) былай деп жазды:

Барлық корпорациялар және корпорациялық заңдардың көп бөлігі бағаның төмендеуіне, содан кейін жалақы мен пайданың төмендеуіне жол бермеу үшін, оны сөзсіз тудыратын еркін бәсекелестікті шектеу арқылы құрылды. (), ал егер кез келген шеберлер немесе саудагерлер жарғысыз корпорация ретінде әрекет етуге бейім болса, мұндай заңсыз гильдиялар, олар осыған байланысты құқығынан айырылмады, бірақ өздерінің басып алушылық құқықтарын жүзеге асыруға рұқсат алу үшін патшаға жыл сайын айып төлеуге міндетті болды. Карл Маркс өзінің "Коммунистік манифестінде" гильдия жүйесін әлеуметтік дәрежелердің қатаң бөлінуі және осы жүйеден туындайтын қанаушылық қарым-қатынас үшін сынады. 18-ші және 19-шы ғасырларда кейбір адамдар гильдияларды бүгінгі күнге дейін төмен бағалай бастады. Өздерінің корпоративтік мінез-құлқына бақылау жасай алмауының салдарынан, қоғамдық пікір гильдияларға қарсы бұрылды. Өнеркәсіптің индустриялануы мен жаңғыртуы, сондай-ақ патенттер мен авторлық құқықтарды тікелей беруге қабілетті күшті ұлттық мемлекеттердің пайда болуы (көбінесе сауда құпияларын ашады) гильдиялардың күшінің әлсіреуіне әкелді. Француз революциясынан кейін олар 19-шы ғасыр бойында көптеген еуропалық елдерде біртіндеп жойылды, өйткені гильдия жүйесі таратылды және еркін сауданы қолдаушы заңдармен ауыстырылды. Гильдиялардың әлсіреуінің салдарынан көптеген бұрынғы қолөнершілер гильдиялардың бұрын қорғаған қатаң сақталған әдістерін емес, корпорациялар бақылайтын стандартталған әдістерді қолдана отырып, жаңа өндіріс салаларында жұмыс іздеуге мәжбүр болды. Ортағасырлық гильдия жүйесіне қызығушылық 19-шы ғасырдың соңында оңшыл ағымдар арасында қайта жанданды. Италиядағы фашизм (басқа елдермен қатар) орта ғасырлардағы корпоратизмді еліктеу үшін қала деңгейінен гөрі ұлттық деңгейде жұмыс істейтін корпоратизмді енгізді.

Гильдиялардың ықпалы

Гильдиялар кейде қазіргі заманғы картелдердің алдағысы деп есептеледі. Дегенмен, гильдияларды өз тауарларын өндіруге қажетті материалдар мен құралдарға иелік ететін және оларды бақылайтын тәуелсіз, білікті шеберлердің тобы ретінде де қарастыруға болады. Бірқатар зерттеушілер гильдиялар кәсіподақтарға қарағанда картельдерге көбірек ұқсасқан деп санайды (Olson 1982). Алайда, сол кезде заңсыз болған саяхатшы-шеберлер ұйымдарының да әсері болған болуы мүмкін. Гильдияға тиесілі белгілі бір тауарларды өндіру немесе белгілі бір қызметтерді ұсыну құқығы 1624 жылы Англияда пайда болған алғашқы патенттік жүйелермен ұқсас сипатқа ие болды. Бұл жүйелер гильдиялардың басымдығын аяқтауға көмектесті, себебі коммерциялық құпиялар заманауи фирмалардың тікелей технологиялық әдістерін ашуымен және заңды монополияны қорғау үшін мемлекетке сенуімен ығыстырылды. Кейбір гильдиялық дәстүрлер әлі де бірнеше қолөнер салаларында сақталған, әсіресе Еуропада аяқ киім жасаушылар мен шаштараздар арасында. Алайда, олар экономикалық тұрғыдан аса маңызды емес, тек кейбір кәсіптердің қоғам алдындағы жауапкершілігін еске салады. Қазіргі заманғы монополияға қарсы заңнаманың кейбір аспектілері Еуропада гильдияларды таратуға бағытталған бастапқы заңдардан туындаған болуы мүмкін.

Экономикалық салдарлары

Гильдиялардың экономикалық салдары экономикалық тарихшылар арасында қызу пікірталастарға себеп болды. Бір жағынан, ғалымдар саудагерлер гильдиясы ұзақ жылдар бойы сақталғандықтан, тиімді институттар болған болуы керек дейді (тиімсіз институттар жойылады). Екінші жағынан, олар экономиканың баршасына пайда келтіргендіктен емес, оларды қорғау үшін саяси билікті пайдаланған иелеріне пайда келтіргендіктен сақталды делінеді. Огильви (2011) олар өздерінің пайдасы үшін сауданы реттегенін, монополия құрған, нарықты бұрмалаған, бағаларды бекіткен және гильдияға қабылдауды шектегенін айтады. Эпштейн мен Практың кітабы (2008) Огильвидің қорытындыларын жоққа шығарады. Атап айтқанда, Эпштейн гильдиялар рента іздеуші емес, шығындарды бөлісуші институттар болған деп санайды. Олар шеберлерді және шәкірттерді іздеп тауып, бақылау арқылы үйрену процесін ұйымдастырған. Ол қолөнер шеберлігін меңгеру тәжірибелік білімді талап ететінін, ал бұл процестің көп жылдық шәкірттікке қатысты екенін көрсетеді. Гильдиялардың нарықты монополиялау деңгейі де талқылауда.

Өнім сапасы

Гильдиялар көбінесе өнім сапасына ерекше мән берді. Олар өз мүшелерінің жұмысына қатысты ережелерді белгіледі, сондай-ақ гильдияға мүше емес адамдардың заңсыз қызметтерін тоқтатуға тырысты, бұл тұтынушының сенім арта алатын жұмыс стандартын құруға бағытталған еді. Олар халықтың пікіріне қатты мән берді. 1712 жылдың қазан айында Лион шаш жасаушылар гильдиясы жергілікті полиция судьяларына петиция жіберді. Осы петицияға сәйкес, гильдия басшылары гильдия қызметкерлерінен ақталған шашты немесе жабайы ешкі мен қозының жүнін пайдалануға тыйым салатын ережелерді қатаңдатуды талап етті. Олардың басты алаңы – шашты ақтарту шаштың сапасын нашарлатып, оны сәндеуге тым жұқа ететіні болды. Гильдия қызметкерлері егер тұтынушы нашар сапаны байқаса, гильдияны кінәлайтынын және тұтынушы тауарды басқа жерден іздейтінін атап өтті. Көбінесе тек белгілі шеберлердің жесірлері мен қыздарына ғана рұқсат берілетін. Әйел адам гильдияға қабылданғанның өзінде, ол гильдия кеңселерінде жұмыс істеуге құқылы болмады. Бұл – басым практика болғанымен, әйелдердің қатысуына мүмкіндік беретін гильдиялар мен мамандықтар болғандығын, ал орта ғасырлық дәуірдің жүздеген жылдарға созылып, көптеген мәдениеттерді қамтығандықтан, өзгергіш қоғам екенін ескеру маңызды. Англия мен Еуропадағы гильдияларға әйелдердің қатысуы туралы көптеген мәліметтер бар. 15 ғасырдағы лондондық жібек тоқымашы әйелдерді зерттеген Мариан К. Дейл орта ғасырлық әйелдердің мүлікті мұраға алуға, гильдияға мүше болуға, меншіктерді басқаруға және жесір қалған жағдайда отбасылық бизнесті жүргізуге құқылы болғанын атап өтті. Париждің кәсіптер кітабын (Livre des métiers de Paris) Людовик IX патшаның кезінде Париждің бас прокуроры Этьен Бойло жинақтаған. Онда 110 париждік гильдияның 5-і әйелдердің монополиясы екені және тек бірнеше гильдия ғана әйелдерді жүйелі түрде қабылдамағаны көрсетілген. Бойло сондай-ақ кейбір мамандықтар әйелдерге де ашық екенін атап өтті: хирургтар, шыны үрлеушілер, тілмешелер. Көңіл көтеру гильдиясында да көптеген әйелдер мүше болды. Джон, Берри герцогы Ле-Пюи, Лион және Париж қалаларынан әйел музыканттарға төленген ақы туралы мәліметтерді тіркеген. Орта ғасырлық Кельн қаласында үш гильдия толығымен әйелдерден құралған: жіп иірушілер, алтын иірушілер және жібек тоқымашылар. Ерлер бұл гильдияларға қосыла алатын, бірақ олар көбінесе гильдия мүшесі әйелдерге үйленген. Бұл жіп иірушілер гильдиясының талабы болды. Алтын иірушілер гильдиясының әйелдері көбінесе алтын ұсталарының әйелдері болды. Орта ғасыр мен жаңа заманның басында әйелдердің гильдияға қатысуында осындай үйлесімділік байқалды; жағымсыз сот дауларын немесе заңдық мәселелерді болдырмау үшін күйеу мен әйелдің кәсіптері көбінесе бірдей немесе бір-бірін толықтыратын болды.

Guilds were often heavily concerned with product quality. The regulations they established on their own members' work, as well as targeting non guild members for illicit practice, was to create a standard of work that the consumer could rely on. They were heavily concerned with public perception. In October 1712, the Lyon Wigmaker Guild petitioned the local police magistrates. According to this petition, guildmasters required guild officers to step up policing of statutes forbidding the use of bleached hair or wild goat and lamb hair. The real concern that they had was that bleaching hair destroyed the quality of the wig, making it too thin to style. Guild officers pointed out that if the consumer discovers the bad quality, the guild would be blamed, and the consumer would search elsewhere to purchase goods. Usually only the widows and daughters of known masters were allowed in. Even if a woman entered a guild, she was excluded from guild offices. It is important to note that while this was the overarching practice, there were guilds and professions that did allow women's participation, and that the Medieval era was an ever changing, mutable society—especially considering that it spanned hundreds of years and many different cultures. There were multiple accounts of women's participation in guilds in England and the Continent. In a study of London silkwomen of the 15th century by Marian K. Dale, she notes that medieval women could inherit property, belong to guilds, manage estates, and run the family business if widowed. The Livre des métiers de Paris (Book of Trades of Paris) was compiled by Étienne Boileau, the Grand Provost of Paris under King Louis IX. It documents that 5 out of 110 Parisian guilds were female monopolies, and that only a few guilds systematically excluded women. Boileau notes that some professions were also open to women: surgeons, glass blowers, chain mail forgers. Entertainment guilds also had a significant number of women members. John, Duke of Berry documents payments to female musicians from Le Puy, Lyons, and Paris. In medieval Cologne there were three guilds that were composed almost entirely of women, the yarn spinners, gold spinners, and silk weavers. Men could join these guilds, but were almost exclusively married to guildswomen. This was a required regulation of the yarn spinners guild. The guildswomen of the gold spinners guild were often wives of guildsmen of the gold smiths. This type of unity between husband and wife was seen in women's guild participation through the medieval and early modern periods; in order to avoid unpleasant litigation or legal situations, the trades of husband and wife often were the same or complementary.

Қатысу тезі

Көптеген тарихшылар гильдияларға әйелдердің қатысуының азаюы туралы зерттеулер жүргізді. Зерттеулер қарама-қайшы пікірлер тудырды. Соңғы тарихи зерттеулер көбінесе 17 ғасырда әйелдердің экономикалық жағдайына қатысты Элис Кларк жасаған зерттеуге қарсы пікір білдіреді және отбасылық өмір әйелдердің экономикалық қызметін ұйымдастырмағанын көрсетті. Зерттеулер ерте заманда әйелдердің нарықтық қатынастарға, қолөнер өндірісіне және ақылы еңбекке кеңінен қатысқанын дәлелдеді. Тарихшылар осы гильдияларға әйелдердің қосқан маңызды үлесін атап өтті. Көптеген ғалымдар әйелдерінің көмегінсіз саудагерлер мен қолөнершілердің кәсіп бастауы, тіпті оны жүргізуі мүмкін емес деп санайды. Францияда Париж мен Руан қалаларының тоқыма гильдияларында әйелдердің салыстырмалы түрде еркін қозғалуы үшін арнайы шаралар қабылданды. Олар "маршанд публик" (marchande publique) деген арнайы заңдық формула қолданды. Бұл заңдық құрал әйелдің өз атынан экономикалық қызметке қатысу құқығын қамтамасыз етті, сондай-ақ күйеуінің ресурстарына немесе қатысуына сілтеме жасау қажеттігін жойды. Егер әйел алдымен гильдияға мүше болмаса, "маршанд публик" мәртебесін алу үшін күйеуінің рұқсатын алуы керек еді. Егер ол гильдияға қосылса, мәртебе автоматты түрде берілді. "Маршанд публик" мәртебесі әйелге заңды ересек адам ретінде кәсіппен айналысуға, келісімшарттарға қол қоюға, сотқа жүгінуге және ақша қарыз алуға мүмкіндік берді. Кәсіптер көбінесе бір-бірімен байланысты немесе ұқсас болды. Бұрынғы зерттеулерде келісімшарттардың жетіспеуі ғалымдарды әйелдер мен қыздар ресми білім алмағанына, керісінше кәсібін үйде үйренгендігіне сендірді. Алайда, Клэр Кроустон Франциядағы приход мектептері туралы зерттеулері арқылы бұл пікірді жоңқаға шығарды. Тағылымдаманың орнына, қыздар осы мектептерде кәсіптік білім берудің баламалы түрін ала алды. Оқушылар екі жылдық білім алу үшін шамамен сегіз жасында оқуға түсіп, жынысына қарай бөлінді. Ұлдар негізінен дін, оқу, жазу және математиканы оқыды, ал қыздар да осы пәндердің көп бөлігін үйренді, бірақ маңызды бөлігі тігіншілікке арналды. Бұл мектептер қыздардың кәсіптік білімін дамытуға және оларға өмірлік кәсіп табуға көмектесу мақсатында құрылды. Кроустонның сөзіне сәйкес, мұндай білім беретін ең маңызды діни қауым – Сен-Аньес қыздары, олар төрт кәсіп бойынша оқытуды ұсынды: зығыр тоқу, кесте тігу, бейнелеу және гобелен жасау. Мектеп қыздарға оқу үшін қажетті құралдарды қамтамасыз етті және оқушыларға өзіне қолайлы кәсіпті таңдауға мүмкіндік берді. Бұл гильдиялардағы тағылымдамадан мүлдем өзгеше болғанымен, әйел бауырластар өз шәкірттерін "шәкірт" деп атады.

Many historians have done research into the dwindling women's participation in guilds. Studies have provided a contradictory picture. Recent historical research is usually posed in rebuttal to Alice Clark's study on the economic marginalization of women in the 17th c., and has highlighted that domestic life did not organize women's economic activities. The research has documented women's extensive participation in market relations, craft production, and paid labor in the early modern period. Historians have noted the essential contributions that women made to these guilds. Many scholars have asserted that it would have been impossible for male merchants and craftsmen to start a business, let alone run it, without the help of their wives. In France, special provisions had to be made in order to assure that woman could move relatively freely in the textile guilds of Paris and Rouen. They used a special legal formula, the privilege of the marchande publique. This legal device made certain that a woman had the right to participate on her own behalf in the economy, and thus did not require references to her husband's resources or possible involvement. If a woman did not join a guild first, she was required to obtain her husband's permission in order to receive the status of marchande publique. If she did join a guild, the status was conferred automatically. The privilege of marchande publique allowed a woman to participate in business as a legal adult, sign contracts, go to court, and borrow money. The trades were usually the same or closely related. In earlier research, lack of contracts led scholars to believe that women and girls never received official training, and instead learned their trade at home. This was debunked with Clare Crowston's research on parish schools in France. Instead of apprenticeships, girls could receive an alternative form of vocational training from these schools. Students entered at around eight for two years of education, and were segregated by gender. Boys studied primarily religion, reading, writing, and mathematics; girls learned many of the same topics as well, but a significant portion was devoted to learning needlework. These schools were intended to enrich the vocational training that girls learned, so that they could go on and earn a living. According to Crowston, the most important religious community that offered such training were the Filles de Saint Agnès, which offered instruction in four trades: linen work, embroidery, lace, and tapestry making. The school provided all of the tools necessary for girls to learn, and also allowed students to choose which best suited them. Although this was far different than the model of apprenticeship practiced by guilds, the sisters referred to their students as apprentices.

Жер асты бизнесі

Орта ғасырлар мен ерте заманауи кезеңдердегі көптеген гильдиялардың саяси, заңнамалық және әлеуметтік күшіне байланысты, гильдияның құзырына тиіс кез келген экономикалық қызмет қылмыстық әрекет деп есептелді. Қара нарық гильдия мүшелігіне қойылған талаптарды, олар өндірген тауарларға қатысты ережелерді және үкіметтер белгілеген қымбат алымдар мен салықтарды айналып өту үшін пайдаланылды. Заңсыз жұмыс сол кездегі билік органдарының назарынан тыс қалған жоқ және полиция есептері мен гильдия шағымдарында тіркелген. Гильдия шенеуніктері гильдиялық куәлігі жоқ саудамен айналысатын адамдарды қамауға алуға және оларды қамауға көмектесу үшін қалалық құқық қорғау органдарын пайдалануға құқылы болды. Гильдиялар заңсыз жұмыс істегендерді сотқа шақыру жиі кездесетін жағдай. 18 ғасырда Лионда сотталғандардың жартысы ерлер, жартысы әйелдер болды. Дэрил Хафтер сотталған әйелдердің көпшілігі гильдия мүшелігіне толығымен тыйым салынған немесе гильдия ішінде қатаң шектеулерге тап болған кәсіптермен айналысқандарын атап өтті. Гильдияға қосылудың қымбатқа түсуі, кедей адамдардың заңсыз қолөнерге жүгіну себебін түсіндіреді. Жасырын қолөнершілер гильдиялық құқықтарға, бостандықтарға және эксклюзивтілікке қатысты елеусіз тікелей бұзушылық ретінде қарастырылды. Көптеген гильдиялар бұл экономикалық тұрақтылыққа әсер етеді деп қорқып отырды. Джудит Коффин жасырын мата сатушылардың, тігіншілердің және киім тігушілердің саны осы гильдиялардың санын асып түскенін айтады. Жасырын жұмысшылар, ерлер де, әйелдер де, гильдияның қарамағындағы шатырлар мен бөлмелерде жұмыс істеді. Гильдияға қатыспаған барлық жұмыс заңсыз болған жоқ. Гильдияға қатыспаған қолөнерші тікелей патшаға немесе гильдия шенеуніктерінің билігіне бағынбаған "еркін аймақтарда" жұмыс істей алатын. Иін саудасындағы жасырын жұмысшылар көбінесе ірі саудагер-өндірушілерде жұмыс істеді. Гильдия мүшелері де заңсыз еңбекпен айналысты, оны өзі орындады немесе заңсыз жұмыс істегендерді жалдады. Олардың көпшілігі гильдия ережелерін бұзды. Ерте заманауи Лионда 18 ғасырдың соңына дейін дамыған жер асты экономикасы болды. 1780 жылы шляпашылар гильдиясы осы сала үшін тері қырққан әйелдер мен қыздардың 25 жыл бұрын құрған жер асты өндірісі әлі де жалғасып жатқанына шағымданды. Бұл әйелдер шляпашылардың әйелдері немесе күнделікті жалданып жұмыс істейтін қыздар еді, және олар гильдияға осылай тәуелді болуға қанағаттанбады. Әйелдер материалдарды ұрлауда, ұрланған материалдарды арзанға сатып алып, одан да жоғары бағаға сатуда айыпталды. Ең таңғажайып нәрсе – үкіметтің реакциясы болды, ол бұрын әрқашан гильдиялардың жағында болған, тіпті экономиканың есебінен де. 1777 жылғы корольдік жарлықпен осы әйелдердің заңды корпусы құрылды, оларға заңды мәртебе берілді. Ұлыбритания мен АҚШ-та гильдиялардың құлдырауымен қатар немесе көп ұзамай кәсіби бірлестіктер құрыла бастады. Америкада бірқатар мүдделі тараптар орта ғасырлардағы еуропалық гильдиялар қолөнерде эксклюзивтілікті орнату мақсатында жетілдірген шәкірттік үлгісін, сондай-ақ жоғары табыс пен шеберлікпен байланысты ағылшын джентльменінің ұғымын еліктеуге тырысты. Кәсіптік бірлестіктердің лоббилеуінен туындайтын лицензиялық және аккредиттеу практикасы "гильдиялық артықшылықтың" қазіргі заманғы баламасын құрайды, бірақ орта ғасырлардағы гильдиялар көрсетілетін қызметтердің монополиясын берген патент хаттарына ие болғандықтан, бүгінгі квази гильдиялық артықшылықтар олардың табиғаты бойынша нәзік, күрделі және тұтынушыларға тікелей шектеулер аз. Дегенмен, квазигильдиялық артықшылықтар көптеген жағдайларда тек қоғамдық игілік ұғымына қызмет ету үшін ғана емес, сонымен қатар жұмыс саласындағы эксклюзивтілікті орнату мен сақтауға көмектеседі деп дәлелдеуге болады. Қазіргі заманғы лицензиялық және аккредиттеу практикасы қоғамдық игілікке қызмет ету үшін жасалды ма деген сұраққа жауап беруге тырысқанда, жиі нәзік дихотомиялар болады, бірақ ол қалай анықталса да. Ортағасырлық гильдиялар үшін бұл дихотомияны бірдей құбылыстың әртүрлі түсіндірмелері көрсетеді; гильдия мүшелері арасындағы жұмыс уақытын шектеу. Шейлаг Огилви бұл гильдия мүшелері арасындағы бәсекелестікті азайту үшін жасалды деп айтады. Қазіргі уақытта лицензиялық практикалар, әдетте, жұртшылықты қорғау үшін қолданылады (мысалы, сапа стандарттарын қамтамасыз ету арқылы), бірақ бұл практикалар белгілі бір салаға кіретін "сырттан келгендердің" санын шектеу үшін жасалғанын да айтуға болады. Пол Старр мен Рональд Хамоуи, екеуі де Америкадағы медицинаның дамуына назар аударады, медициналық лицензиялау практикасын университеттермен байланыстыру процесі жұртшылықты "шарлатандықтан" қорғау үшін ғана емес, сонымен қатар қасақана ұзаққа созылып, тиімсіз және қымбат процеске айналдырылғанын, осылайша салаға кіруге ниеттенген "сырттан келгендерді" тоқтатуға, медицина қызметкерлерінің беделін және табысын арттыруға бағытталғанын айтады. Университет жүйесі жалпы алғанда қазіргі квази гильдиялардың кәсібиліктің формасы ретінде жұмыс істеуіне негіз болып табылады. Орта ғасырларда "Universitas" дегені – өзін-өзі басқаруға қабілеті бар шеберлердің қоғамы, және бұл термин 12 ғасырда білім алушылардың гильдиясын құру үшін жиналған студенттер мен оқытушылар тарапынан қабылданды. Гильдиялар көбінесе 19 ғасырдың ортасына қарай жойылды, бірақ өнеркәсіптік экономикаға маргиналды болуына байланысты білім алушылардың гильдиясы сақталды. Эллиот Краузенің сөзімен айтқанда: "Университет және білім алушылардың гильдиясы мүшелік, оқыту және жұмыс орнына қатысты билігін сақтап қалды, өйткені ерте капитализм оған қызығушылық танытпады (капиталист өндіруге ниеттенген өнім болған жоқ) білімнің мәдени беделі білім алушылардың гильдиясын және университеттерді тірі ұстауға көмектесті, ал басқа барлық гильдиялар жойылды". Эллиот Краузе, Гильдиялардың өлімі (1996). Теориялық тұрғыдан алғанда кез келген адам колледж аша алады, бірақ бұл жағдайдағы "артықшылық" федералдық көмекті аккредиттеумен байланыстыру болып табылады. Университеттің аккредиттеуі толығымен қосымша болса да, аккредиттелген университетке қатысу федералдық көмек алудың алғы шарты болып табылады, және бұл білім беру саласындағы тұтынушылардың таңдауын шектеуге күшті әсер етеді, өйткені ол білім беру саласына "сырттан келгендердің" кіруін шектеуге мүмкіндік береді. Джордж Лиф және Роксана Беррис аккредиттеу жүйесін зерттейді, олардың пікірінше, ол "жоғары коллегиялық" және аккредиттеу туралы пікір білдіру мектеп мүшелері тарапынан жүзеге асырылатындығына байланысты әлеуетті жағдайға ие. Олар аккредиттеуге қатысты әдістердің тиімділігіне де күмән білдіреді: "Аккредиттеу студенттер мен ата-аналарға білім беру сапасының кепілі ретінде ұсынылса да, аккредитаторлар жеке бағдарламалардың немесе факультеттердің сапасын бағауға тырыспайтынын атап өту маңызды. Аккредиттеу жүйесі мекеменің нәтижелерін бағауға емес, оның кірістерін және процестерін бағауға негізделген. Кірістер мен процестер жақсы көрінсе, қанағаттанарлық білім беру сапасы деп есептеледі. Бұл автомобильдерді сатуға рұқсат етілгендерін анықтау үшін әрбір модельде дөңгелектер, есіктер, қозғалтқыш бар екенін тексеруге және дұрыс оқытылған жұмысшылар жиналғанын тексеруге ұқсайды, бірақ ешбір машинаны сынамай".

Due to the political, legislative, and social power of many guilds during the medieval and early modern periods, any economic activity that encroached on guild purview was considered criminal activity. The black market was used to get around regulations set by the guild for membership, for the goods they produced, and to circumvent expensive fees and taxes that may be imposed by governments. Illegal work did not pass unnoticed by authorities at the time, and are documented by police reports and guild complaints. Guild officers were able to arrest people who were working in the trade without guild credentials, and could use municipal law enforcement to aid them in the arrest. Guilds often did take people to court for illegal work. In 18th c. Lyon, about half of the defendants were men, and half were women. Daryl Hafter notes that many of the female defendants were practicing trades where they were either completely barred from guild membership, or had austere restrictions within the guild. As joining a guild was expensive, this explains why poorer men would turn to illicit craft. Clandestine artisans were seen as a severe encroachment on guild rights, liberties, and exclusivity. Many guilds feared that this would affect economic stability. Judith Coffin posits that the number of clandestine linen drapers, seamstresses, and tailors, kept pace and probably outstripped the numbers from those guilds. Clandestine workers, male and female, worked in garret shops and rooms under guild jurisdiction. Not all non guild work was illegal, too. A non guild artisan could work directly for the crown, or in the "free zones" that were beyond the reach of the guild officers. Clandestine workers in the needle trade were often employed by larger merchant manufacturers. Guild members were also enmeshed in illegal labor, either carrying it out, or hiring those who did illegal work. Nearly everyone was in violation of guild statutes. Early modern Lyon continued to have a thriving underground economy into the late 18th century. In 1780, the hatters' guild complained that women and girls who sheared skins for the industry had established an underground manufacture 25 years earlier, and that it was still sustained. These women were the wives of hatters or girls who were hired day by day, and who were not content to be so dependent on the guild. The women were accused of theft of materials, buying stolen materials for cheap, and selling them for larger amounts. What was most surprising was the response from the government, which had previously always stood with guilds even at the economy's expense. A royal edict of 1777 formed a legitimate corps of these female workers, giving them legitimacy. Paralleling or soon after the fall of guilds in Britain and in the United States professional associations began to form. In America a number of interested parties sought to emulate the model of apprenticeship which European guilds of the Middle Ages had honed to achieve their ends of establishing exclusivity in trades as well as the English concept of a gentleman which had come to be associated with higher income and craftsmanship

Licensing and accreditation practices which typically result from the lobbying of professional associations constitute the modern equivalent of a 'guild privelge', albeit in contrast to guilds of the Middle Ages which held a letters patent which explicitly granted them monopolies on the provision of services, today's quasi guild privileges are subtler, more complex, and less directly restrictive to consumers in their nature. Nevertheless, it can be argued quasi guild privileges are in many cases designed not just to serve some notion of public good, but to facilitate the establishing and maintaining of exclusivity in a field of work. There are often subtle dichotomies present in attempting to answer the question of whether modern licensing and accreditation practices are intended to serve the public good, however it be defined. For medieval guilds this dichotomy is exemplified by differing explanations of the same phenomena; of limiting work hours among guild members. Sheilagh Ogilvie argues that this was intended to mitigate competition among guild members, In modern times, while licensing practices are usually argued to in some way protect members of the public (e. g. by ensuring quality standards), it usually can also be argued that these practices have been engineered to limit the number of 'outsiders' who gain entrance to a given field. As argued by Paul Starr and Ronald Hamowy, both of whose focus is on the development of medicine in America, the tying of medical licensing practices to universities was a process intended to do more than protect the public from 'quackery', but was engineered to be unnecessarily prolonged, inefficient, and a costly process so as to deter 'outsiders' from getting into the field, thereby enhancing the prestige and earning power of medical professionals. The university system in general continues to serve as a basis upon which modern quasi guilds operate in the form of professionalism. 'Universitas' in the Middle Ages meant a society of masters who had the capacity for self governance, and this term was adopted by students and teachers who came together in the twelfth century to form scholars guilds. Though guilds mostly died off by the middle of the nineteenth century, the scholars guild persisted due to its peripheral nature to an industrialized economy. In the words of Elliot Krause,"The university and scholars' guilds held onto their power over membership, training, and workplace because early capitalism was not interested in it (there was no product that the capitalist wished to produce) the cultural prestige of knowledge itself helped keep the scholars' guild and the university alive while all other guilds failed." Elliot Krause, The Death of Guilds (1996)Though in theory anyone can start a college, the 'privilege' in this case is the linking of federal aid to accreditation. While accreditation of a university is entirely optional, attending an accredited university is a prerequisite to receiving federal aid, and this has a powerful influence on limiting consumer options in the field of education as it provides a mechanism to limit entrepreneurial 'outsiders' from entering the field of education. George Leef and Roxana Burris study the accreditation system for which they observe is 'highly collegial' and potentially bias in the fact that accreditation review is performed by members of schools who will in turn be reviewed by many of the same people who they have reviewed. They further question the effectiveness of the methods involved in accreditation,"Although accreditation is usually justified as a means of giving students and parents an assurance of educational quality, it is important to note that the accreditors do not endeavor to assess the quality of individual programs or departments The accreditation system is not based on an evaluation of the results of an institution, but rather upon an evaluation of its inputs and processes. If the inputs and processes look good, acceptable educational quality is assumed. It is as if an organization decided which automobiles would be allowed to be sold by checking to make sure that each car model had tires, doors, an engine and so forth and had been assembled by workers with proper training—but without actually driving any cars"

George C. Leef and Roxana D. Burris, Can College Accreditation Live Up To Its Promise?Taken in the context of guilds, it can be argued that the purpose of accreditation is to provide a mechanism for members of the scholars guild to protect itself, both by limiting outsiders from entering the field and by enforcing established norms onto one another. Contriving means to limit the number of outsiders who gain an entrance to a field (exclusivity) and to enforce work norms among members were both distinguishing feature of guilds in the Middle Ages. The open source software movement has from time to time explored a guild like structure to unite against competition from Microsoft, e. g. Advogato assigns journeyer and master ranks to those committing to work only or mostly on free software. Patents loosely serve as a form of guild privilege in that they restrict potential newcomers to a field of service. The idea of a patent being applied to intangibles (e. g. intellectual patents) has been called to question by various authors. In Capital and Ideology (2000) Thomas Picketty questions the validity of patents being granted to agricultural corporations who claim to have 'invented' certain GMO seeds. According to Picketty, the falsity of such claims is that the specific breakthrough which allowed for the development of these GMO seeds was in fact only the end outcome of generations of public investment in education and research.

Джордж С. Лиф және Роксана Д. Беррис, Колледж аккредиттеуі өз уәдесін орындай ала ма? Гильдиялар контекстінде қарастырылғанда, аккредиттеудің мақсаты білім алушылар гильдиясының мүшелеріне салаға "сырттан келгендердің" кіруін шектеу және бір-біріне белгілі жұмыс нормаларын сақтау арқылы өзін қорғау үшін механизм ұсыну болып табылады. Салаға кіруді шектеу (эксклюзивтілік) және мүшелер арасындағы жұмыс нормаларын сақтау үшін құралдар табу орта ғасырлардағы гильдиялардың ерекше ерекшеліктері болды...

Еуропа

Еуропаның көптеген елдерінде гильдиялар қолөнершілердің жергілікті сауда ұйымдары ретінде қайта жаңғырды, әсіресе дәстүрлі кәсіптерде. Олар біліктілікті дамытуға арналған платформа ретінде жұмыс істейді және көбінесе ұлттық жұмыс берушілер ұйымының жергілікті бөлімдері болып табылады. Лондон қаласында ежелгі гильдиялар ливреялық компаниялар ретінде сақталып қалды, олардың барлығы қаланың көптеген дәстүрлерінде салтанатты рөл атқарады. Лондон қаласының ливреялық компаниялары өздерінің сауда, қолөнер немесе кәсіптерімен тығыз байланыста болады, ал кейбіреулері әлі де реттеу, тексеру немесе құқық қорғау функцияларын сақтайды. Лондон қаласының ливреялық компаниясының аға мүшелері (ливермендер деп аталады) шерифтерді сайлайды және Лондонның Лорд-мэрі лауазымына үміткерлерді бекітеді. Гильдиялар Ұлыбританияның көптеген басқа қалаларында, соның ішінде Ланкаширдің Престон қаласында, Престон гильдиясы саудагерлері ретінде сақталып қалды, онда басқа мерекелермен қатар, буржуйлардың ұрпақтары әлі де мүшелікке қабылданады. Лондон қаласының ливреялық компанияларымен бірге Ұлыбританияда 300-ден астам гильдия бар және олардың саны артып келеді. 1878 жылы Лондон ливреялық компаниялары Лондон институтының Сити және Гильдиясын құрды, ол Лондон Император колледжіндегі инженерлік мектептің (әлі де Сити және Гильдиялар колледжі деп аталады) негізін қалады. Лондон институтының City and Guilds институтының мақсаты техникалық білім беруді дамыту болды. "City and Guilds" кәсіби, басқарушылық және инженерлік біліктіліктерді тексеру және аккредиттеу органы ретінде жұмыс істейді, бастапқы деңгейдегі қолөнер және сауда дағдыларынан бастап докторлық диссертациядан кейінгі жетістіктерге дейін. Лондонның көркемсурет мектебі (City and Guilds of London Art School) Лондонның ливреялық компанияларымен тығыз байланыста және тас пен ағаш кесу шеберлерін, сондай-ақ суретшілерді даярлаумен айналысады. Германияда енді Zünfte (немесе Gilden) жоқ (қолданылатын терминдер қаладан қалаға өзгеше болды), сондай-ақ кәсіпті артықшылықты корпорацияға шектеу де жоқ. Алайда, олардың тағы бір бұрынғы атауы, бірақ сирек қолданылатын Innungen, гильдиялар жеке мүшелер клубы ретінде сақталады, мүшелік белгілі бір кәсіптерді немесе қызмет түрлерін меңгергендермен шектеледі. Бұл клубтар қоғамдық құқық бойынша корпорациялар болып табылады, бірақ мүшелік ерікті; президент әдетте шеберлер қатарынан тағайындалады және Obermeister ("бас шебер") деп аталады. Журналшылар өздерінің өкілді органдарын сайлайды, олардың президенті дәстүрлі Altgesell (аға журналшы) атағын иеленеді. Сонымен қатар, "қолөнер палаталары" (Handwerkskammern) бар, олар ежелгі гильдиялардан өзгеше, өйткені олар белгілі бір аймақтағы барлық қолөнерлер үшін ұйымдастырылған, тек біреуі үшін емес. Оларға мүшелік міндетті, және олар қолөнердің өзін-өзі басқаруын қамтамасыз етуге қызмет етеді. Гилдиялар Францияда Француз революциясы кезінде таратылды. 1789 жылғы 4 тамыздағы жарлықтан кейін олар 1791 жылдың наурызына дейін өмір сүрді, содан кейін толығымен жойылды.

In many European countries, guilds have experienced a revival as local trade organizations for craftsmen, primarily in traditional skills. They may function as forums for developing competence and are often the local units of a national employer's organisation. In the City of London, the ancient guilds survive as livery companies, all of which play a ceremonial role in the city's many customs. The City of London livery companies maintain strong links with their respective trade, craft or profession, some still retain regulatory, inspection or enforcement roles. The senior members of the City of London Livery Companies (known as liverymen) elect the sheriffs and approve the candidates for the office of Lord Mayor of London. Guilds also survive in many other towns and cities the UK including in Preston, Lancashire, as the Preston Guild Merchant where among other celebrations descendants of burgesses are still admitted into membership. With the City of London livery companies, the UK has over 300 extant guilds and growing. In 1878, the London livery companies established the City and Guilds of London Institute the forerunner of the engineering school (still called City and Guilds College) at Imperial College London. The aim of the City and Guilds of London Institute was the advancement of technical education. "City and Guilds" operates as an examining and accreditation body for vocational, managerial and engineering qualifications from entry level craft and trade skills up to post doctoral achievement. A separate organisation, the City and Guilds of London Art School has also close ties with the London livery companies and is involved in the training of master craftworkers in stone and wood carving, as well as fine artists. In Germany, there are no longer any Zünfte (or Gilden – the terms used were rather different from town to town), nor any restriction of a craft to a privileged corporation. However, under one other of their old names albeit a less frequent one, Innungen, guilds continue to exist as private member clubs with membership limited to practitioners of particular trades or activities. These clubs are corporations under public law, albeit the membership is voluntary; the president normally comes from the ranks of master craftsmen and is called Obermeister ("master in chief"). Journeymen elect their own representative bodies, with their president having the traditional title of Altgesell (senior journeyman). There are also "craft chambers" (Handwerkskammern), which have less resemblance to ancient guilds in that they are organized for all crafts in a certain region, not just one. In them membership is mandatory, and they serve to establish self governance of the crafts. Guilds were abolished in France during the French Revolution. Following a decree of 4 August 1789, they survived until March 1791 when they were finally abolished.

Үндістан

Үндістанның гильдияларына Студенттер гильдиясы, Үнді инженерлер гильдиясы және Қауіпсіздік гильдиясы кіреді. Басқа кәсіби ұйымдарға Үндістанның медициналық қауымдастығы, Үнді инженерлері, Үндістанның стоматологиялық қауымдастығы, Біріккен медбикелер қауымдастығы сияқтылары жатады. Көпшілігі атауларына "одақ", "қауымдастық" немесе "қоғам" сөздерін қосып қолданады.

Солтүстік Америка

АҚШ-та бірнеше сала бойынша гильдиялар бар. Көбінесе, оларды еңбек одағы деп сипаттау дұрыс – мысалы, Газетшілер гильдиясы Солтүстік Америкада 30 000-нан астам мүшесі бар журналистер мен басқа газет қызметкерлерінің еңбек одағы болып табылады. Кино және теледидар индустриясында гильдияға мүшелік, әдетте, ірі өндірістерде жұмыс істеу үшін міндетті шарт. Американың Актерлер гильдиясы, Американың Режиссерлер гильдиясы, Американың Жазушылар гильдиясы, Шығыс, Американың Жазушылар гильдиясы, Батыс және басқа да мамандықтарға қатысты гильдиялар, зият жеңілдік құқықтарының қатаң жүйесі және гильдия мүшелігін ұстап тұрған ықпалды тұлғалардың тарихының нәтижесінде АҚШ киносындағы бақылауды күшейтуге қабілетті (мысалы, DreamWorks Pictures негізін қалаушы Стивен Спилберг DGA мүшесі болды және қазір де солай). Бұл гильдиялар әр фильм немесе теледидар өндірісінде өз мүшелерінің белгілі бір санын жұмысқа алуды және олардың мүшелеріне еңбек құқықтарымен бірге гильдияның "белгіленген жалақысының" ең төменгі мөлшерін төлеуді қамтамасыз ету үшін өндірістік компаниялармен келісімдер жасайды. Бұл гильдиялар мүшелікке қатаң талаптар қояды және Америкадағы кино және теледидар индустриясында бәсекелестікке қатысты қатаң ережелерді сақтамайтын кәсіби актерлерді, жазушыларды және т.б. мүшелікке қабылдамайды. Қазіргі американдық гильдия жүйесінің мысалы – жылжымайтын мүлік брокерлері. Жылжымайтын мүлік брокерлерінің қызметіндегі гильдиялық мінез-құлықтың белгілері: стандартты бағалар (үй бағасының 6%), барлық практиктер арасындағы берік байланыс, өзін-өзі реттеу (Ұлттық риэлторлар қауымдастығын қараңыз), күшті мәдени өзіндік ерекшелік (риэлтор бренді), сапа айырмашылықтарына қарамастан бағаның аздап өзгеруі және барлық практиктер қолданатын дәстүрлі әдістер. 2005 жылдың қыркүйегінде АҚШ Әділет министрлігі Ұлттық риэлторлар қауымдастығына қарсы монополияға қарсы сот ісі қозғап, NAR практикасының (министрлік пікірінше) әртүрлі әдістерді қолданатын практиктердің бәсекелесуіне кедергі келтіретінін мәлімдеді. 2005 жылы Әділет министрлігі мен Федералды сауда комиссиясы NAR қолдаған, брокерлердің жаңа түрлеріне қарсы бағытталған штаттық заңдарға қарсы шықты. АҚШ Ұлттық риэлторлар қауымдастығына қарсы азаматтық іс № 05C 5140 (N. D. Ill. 7 қыркүйек 2005). АҚШ-тағы заңгерлік практика да қазіргі гильдиялардың жұмысына үлгі болып табылады. Әр штаттың өз адвокаттар алқасы бар, оны сол штаттың жоғарғы соты қадағалайды. Сот заңгерлік қызметпен айналысу және оны жалғастыру үшін талаптарды анықтайды. Көптеген штаттарда заңгерлер заңгерлік қызметпен айналысу үшін сол штаттың адвокаттар алқасының мүшесі болуы керек. Штаттық заңдар кез келген адамға заңгерлік қызметті заңсыз түрде жүзеге асыруға тыйым салады және заңгерлер кәсіби мінез-құлық ережелеріне бағынады, оларды штаттың жоғарғы соты орындайды. Гильдияларға ұқсас медициналық бірлестіктерге штаттық медициналық кеңестер, Американдық медициналық қауымдастық және Американдық стоматологиялық қауымдастық жатады. Көптеген штаттарда медициналық лицензия алу үшін арнайы оқыту, емтихан және ауыр жұмыс жағдайындағы төмен жалақы төленетін тәжірибе (интернатура және резидентура) қажет. Тіпті білікті халықаралық немесе штаттан тыс дәрігерлер де жергілікті медициналық гильдияның (Медициналық кеңес) қабылдамаса, тәжірибе жасай алмайды. Сол сияқты, медбикелердің және дәрігерлердің де өз гильдиялары бар. Дәрігер жеке оқып, емтихан тапсырып, тәжірибеден өтпесе, дәрігердің көмекшісі болып жұмыс істей алмайды.

In the United States guilds exist in several fields. Often, they are better characterized as a labor union — for example, The Newspaper Guild is a labor union for journalists and other newspaper workers, with over 30,000 members in North America. In the film and television industry, guild membership is generally a prerequisite for working on major productions in certain capacities. The Screen Actors Guild, Directors Guild of America, Writers Guild of America, East, Writers Guild of America, West and other profession specific guilds have the ability to exercise strong control in the cinema of the United States as a result of a rigid system of intellectual property rights and a history of power brokers also holding guild membership (e. g., DreamWorks Pictures founder Steven Spielberg was, and is, a DGA member). These guilds maintain their own contracts with production companies to ensure a certain number of their members are hired for roles in each film or television production, and that their members are paid a minimum of guild "scale," along with other labor protections. These guilds set high standards for membership, and exclude professional actors, writers, etc. who do not abide by the strict rules for competing within the film and television industry in America. Real estate brokerage offers an example of a modern American guild system. Signs of guild behavior in real estate brokerage include: standard pricing (6% of the home price), strong affiliation among all practitioners, self regulation (see National Association of Realtors), strong cultural identity (the Realtor brand), little price variation with quality differences, and traditional methods in use by all practitioners. In September 2005 the U. S. Department of Justice filed an antitrust lawsuit against the National Association of Realtors, challenging NAR practices that (the DOJ asserted) prevent competition from practitioners who use different methods. The DOJ and the Federal Trade Commission in 2005 advocated against state laws, supported by NAR, that disadvantage new kinds of brokers. U. S. v. National Assoc. of Realtors, Civil Action No. 05C 5140 (N. D. Ill. Sept. 7, 2005). The practice of law in the United States also exemplifies modern guilds at work. Every state maintains its own bar association, supervised by that state's highest court. The court decides the criteria for entering and staying in the legal profession. In most states, every attorney must become a member of that state's bar association in order to practice law. State laws forbid any person from engaging in the unauthorized practice of law and practicing attorneys are subject to rules of professional conduct that are enforced by the state's supreme court. Medical associations comparable to guilds include the state Medical Boards, the American Medical Association, and the American Dental Association. Medical licensing in most states requires specific training, tests and years of low paid apprenticeship (internship and residency) under harsh working conditions. Even qualified international or out of state doctors may not practice without acceptance by the local medical guild (Medical board). Similarly, nurses and physicians' practitioners have their own guilds. A doctor cannot work as a physician's assistant unless (s)he separately trains, tests and apprentices as one.

Австралия

Австралияда бірнеше гильдия бар. Олардың ең танымалсы – 1927 жылы Австралияның Біріккен фармацевтикалық қызметтер гильдиясы ретінде құрылған Австралияның Дәріхана гильдиясы. Дәріхана гильдиясы "6000 қауымдық дәріханаға" қызмет көрсетеді, сонымен қатар елдің фармацевттеріне оқыту және стандарттар ұсынады. Австралияның басқа гильдияларына елдің режиссерлерін, деректі фильмдер жасаушыларын және аниматорларын білдіретін Австралия Режиссерлер Гильдиясы, Австралия Жазушылар Гильдиясы, Австралия Бутчерлер Гильдиясы – тәуелсіз бутчерлердің қауымдастығы, Австралияның ет стандарттары және әртүрлі сиыр етінің кесілулері туралы нұсқаулық сияқты ресурстарға қолжеткізеді, сондай-ақ әйел суретшілерге бағытталған қолөнер гильдиясы – Суретшілер Гильдиясы кіреді.