Кіріспе

Донг Файя Йен немесе Донг Файя Йен (ทิวเขาดงพญาเย็น, , lit. "суық қожайынның орман") - Таиландтың Пхетчабун, Чайяфум, Лопбури, Сарабури және Нахон-Ратчасима провинцияларындағы тау тізбегі. Донг-Файя-Йен солтүстік пен оңтүстікке қарай орналасқан таулар тізбегінен төмен және биіктігі төмен болғандықтан, Исан аймағын елорда Бангкокпен байланыстыратын алғашқы жолдар мен темір жолдар осы таулар арқылы салынды. ХХ ғасырдың басында темір жол салынғанына дейін Тайландтың осы екі бөлігімен байланыс жасау қиын болды. Таиландтың мемлекеттік темір жолының Солтүстік-шығыс желісін салу үшін зерттеу 1887 жылы басталды.

География

Донг-Файя-Ен таулары негізінен Пхетчабун тауларының оңтүстігіне қарай аркамен созылып, Санкамфенг тауларының солтүстік жағына дейін созылып жатқан шашыраңқы орташа биіктік төбелерден тұрады. Тау тізбегінің ұзындығы шамамен 170 км, ал ең биіктігі солтүстік шетіндегі Фу Кхингте 1167 м-ге жетеді. Басқа шыңдар 900 м биіктіктегі Хао Пханг Яй, 767 м биіктіктегі Хао Кхэуан Лан, 782 м биіктіктегі Хао Чам Дот, 718 м биіктіктегі Хао Чхалонг Тонг, 745 м биіктіктегі Хао Чан Луанг, 722 м биіктіктегі Хао Лом, 722 м биіктіктегі Хао Савонг, 721 м биіктіктегі Хао Вонг Чан Даэнг, 689 м биіктіктегі Хао Фрик, 695 м биіктіктегі Хао Сомфот, 657 м биіктіктегі Хао Крадон, 676 м биіктіктегі Хао Интхая, 683 м биіктіктегі Хао Мот Нгам, 655 м биіктіктегі Хао Кум Плай Кхлонг және 575 м биіктіктегі Хао Сада. Пхетчабун массивінің солтүстік шегі анық анықталмаған, шамамен солтүстікке қарай 16 -шы параллельден басталады, онда Пхетчабун жүйесін құрайтын жоталар төменгі биіктіктегі шашыраңқы таулар тобына айналады, сирек 800 м-ден асады, оңтүстікке қарай созылады. Пхетчабун тауларының шығыс тау тізбегі кейбір географиялық еңбектерде "Пханг Хой таулары" деп аталады, бұл атау Донг Файя Йен тау жүйесінің бүкіл солтүстік бөлігін қамтиды, өйткені Хао Пханг Хой Чайяфум қаласынан батысқа қарай 1,008 м биіктіктегі шың болып табылады. Донг-Файя-Йен тау жиегі Таиландтың орталық бөлігіндегі Чао-Фрайя өзенінің аңғары мен солтүстік-шығысындағы Хорат платосын бөліп жатыр. Тауларды шығысқа қарай Чи мен Мунға қарай бірнеше қосалқы өзендер, ал батысқа қарай Па-Сак өзенінің қосалқы өзендері құяды.

Тарих

Бұл таулық аймақ қалың орманмен қапталған, ол бұрын Донг-Файя-Фай немесе "от әміршісінің орманы" деп аталатын. Жол жоқ болғандықтан, арбамен жүру мүмкін емес еді. Орман арқылы жаяу немесе паланкиндермен жүру керек еді. Бұл аймақ денсаулығына зиянды деп саналған, ал орман арқылы өтуге батылы бар саяхатшылар безгек пен басқа да ауруларға шалдығатын. XIX ғасырдың ортасында бұл аймақты тазарту жұмыстары басталғанда, вице-король Пинклао орманның атын Донг-Файя-Файдан Донг-Фай-Йенге өзгертті. 1887 жылы Сиам үкіметі Бангкоктен Аюттая арқылы Коратқа темір жол салуды шешті және британдық темір жол мердігерлеріне зерттеу жүргізуді тапсырды. Қазіргі Солтүстік-Шығыс желісінің алғашқы бөлігі, таулар арқылы Коратқа дейінгі темір жол желісі 1900 жылы ашылды. Таулардың бастапқы орманды бөлігінің көп бөлігі 20 ғасырдың басынан бері жойылған. Желі құрылысы аяқталғаннан кейін бұл аймақта елді мекендер салынды, ағаштар кесіліп, жерлер ауыл шаруашылығы мақсатында пайдаланылды. Жақында ғана ғана Бангкоктен Нахон-Ратчасимаға дейінгі темір жол және бір автомобиль жолы жүйе арқылы өтті. Орманның құрып кетуі Таиландтың орталық бөлігін Исанмен байланыстыратын жолдардың көптеп салынуымен байланысты. Таиландтың 2-жолы, сонымен қатар "Митрапап жолы" деп аталады, Сарабури мен Нахон-Ратчасима арасындағы аралықты кесіп өтетін негізгі жол 1950 жылы салынған.