Солтүстік Америкадағы Сейбрук Колониясы (1635-1644)
Saybrook Colony
Сейбрук колониясы (1635-1644) – Коннектикут өзенінің аузында Джон Уинтроп кішінің құрған ағылшын елді мекені. Тарих, негізделуі, жер иелігі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Солтүстік Америкадағы ағылшын отарлығы (1635–1644)
English colony in North America (1635–1644)
Сейбрук отарлығы – 1635 жылдың соңында Коннектикут өзенінің сағасында, қазіргі Олд Сейбрук, Коннектикут штатында Жаңа Англияда құрылған ағылшын отарлығы. Сайбрукты Массачусетс шығанағы отарлығының губернаторы Джон Уинтроптың ұлы, Джон Уинтроп Кенже негіздеді. Алғашқы қоныстанушылар, оның ішінде полковник Джордж Фенвик және капитан Лев Гарднер, оны губернатор етіп тағайындады. Олар жерді Уорвик графының 2-ші титулы бар Роберт Ричтің жер беру шарты арқылы иелендік деп мәлімдеді. Отарлықтың аты Лорд Сей мен Бруктың құрметіне берілді, олар көрнекті парламентарийлер және отарлықтың жер иеліктерінің иелері болды.
The Saybrook Colony was an English colony established in New England in late 1635 at the mouth of the Connecticut River which today is Old Saybrook, Connecticut. Saybrook was founded by John Winthrop the Younger, son of John Winthrop the Governor of the Massachusetts Bay Colony. Winthrop the Younger was designated Governor by the original settlers, including Colonel George Fenwick and Captain Lion Gardiner. They claimed possession of the land via a deed of conveyance from Robert Rich, 2nd Earl of Warwick. The colony was named in honor of Lords Saye and Brooke, prominent Parliamentarians and holders of the colony's land grants.
Тарих
Колонияның алғашқы қоныстанушылары Оливер Кромвелл мен демократияның ынталы жақтастары болды. Қоныстануға дайындық шараларына порткуллис пен көпірлерге арналған темір бұйымдарды және тіпті тәжірибелі әскери инженерді жіберу кірді. Сейбрук бекінісі Жаңа Англиядағы ең мықты бекініс болуы тиіс еді. Бірақ, белгілі пуритандар жақын арада "елді [Англияны] олардың кетіп бара жатқаны туралы хабарларға толы" деп білді. Олар мүліктерін сатуға және кемеге мінуге рұқсат берілмейтінінен қорқынышты. 1638 жылға қарай Сейбрукке қатысты жоспарлар тоқтатылды. Демеушілер Англияда қалып, Англия азамат соғысы мен оның салдарындағы саяси және әскери рөлдерін атқарды. Соның салдарынан колония қиындыққа тап болды және 1644 жылы өзен бойымен бірнеше шақырым жоғарыда орналасқан, гөрі әлдеқандай өркендеген Коннектикут колониясымен бірікті. 1647 жылы майор Джон Мейсон Сейбрук бекінісінің басшылығын қабылдады, ол жоғарғы өзен аңғарына бағытталған негізгі сауда және жабдықтау жолын бақылады. Бекініс түсініксіз жағдайда өртеніп, қирады, бірақ жақын жерде жаңа, жақсартылған бекініс тез салынып бітті. Ол келесі 12 жылды сонда өткізді және Біріккен колониялардың комиссары, бас әскери шенеунігі, судья және бейбітшіл ретінде қызмет етті. Ол үндістердің жерлерін әділ сатып алу туралы келіссөздер жүргізуге, келісім-шарттар жасауға немесе үнді дауларын реттеуге үнемі шақырылатын, олардың көпшілігі оның досы Ункас тарапынан тудырылды.
Early settlers of the colony were ardent supporters of Oliver Cromwell and of democracy. Settlement preparations included sending a ship with an unusual cargo of ironwork for a portcullis and drawbridges, and even an experienced military engineer. Saybrook's fort was to be the strongest in New England. However, prominent Puritans soon "found the countrie [England] full of reports of their going", and they were worried that they would not be allowed to sell their estates and board their ship. By 1638, the plans for Saybrook were abandoned. The sponsors remained in England and played their respective political and military roles in the English Civil War and its aftermath. As a consequence, the colony struggled and, by 1644, the colony merged with the more vibrant Connecticut Colony a few miles up river. In 1647, Major John Mason assumed command of Saybrook Fort, which controlled the main trade and supply route to the upper river valley. The fort mysteriously burned to the ground, but another improved fort was quickly built nearby. He spent the next 12 years there and served as Commissioner of the United Colonies, its chief military officer, Magistrate, and peacekeeper. He was continually called upon to fairly negotiate the purchase of Indian lands, write a treaty, or arbitrate some Indian quarrel, many of which were instigated by his friend Uncas.