Твидвик – мейірімді бұғының басынан өткендері

Кіріспе

Доктор Сьюздың "Тидвик - үлкен жүректі бұлан" атты балалар кітабы – 1948 жылғы Доктор Сьюздың балалар кітабы.

Қорытынды

Тхидвик, шамамен алпыстан тұратын үйірдегі бұғы, негізінен бұғы мүжігімен қоректенеді және Винна Банго көлінің солтүстік жағалауында өмір сүреді. Ол кішкентай жәндіктің сұранышына келісіп, мүйізіне (кітапта қате түрде мүйіз деп аталған) тегін мінуге рұқсат береді. Жәндік бұғының мейірімділігін пайдаланып, оның мүйізінде тұрақты қоныстанды, тіпті басқа да түрлі жануарларды бұғының мүйізінде және үстінде өмір сүруге шақырады. Мейірімді бұғы күтпеген жағдайға бейімделіп, жануарларды «қонақтар» деп есептейді, тіпті оларға онда тұруға рұқсат берілгенін айтпаса да. Алайда, оның жолаушылары беймәлім және өзімшіл, сондықтан жағдай тез бақылаудан шығады. Бір қонақ, ағашқак, Тхидвиктің мүйізінде тесіктер қазып бастағанда, басқа бұғылар Тхидвикке талап қояды: егер ол қонақтарынан құтылмаса, үйірден қуылды. Тхидвиктің адалдығы оны қонақтарына қызмет ету үшін үйірдегі жайлылықтан бас тартуға мәжбүр етеді, соның салдарынан үйір оны тастап кетеді. Қыс келеді, үйір көлді кесіп өтеді, жаңа мүжік іздеп. Тхидвик те солай жасағысы келеді, бірақ оның қонақтары қарсылық білдіріп, Тхидвиктің «олардың үйін көлдің алыс жағына» апармауын талап етеді. Аштыққа қарсы тұрып, Тхидвик қонақтарының тілегіне бағынады және олар тұруды ұнататын көлдің суық, солтүстік жағалауында қалады. Осы аралықта, Тхидвиктің мүйізіндегі бейкүнә тұрғындар, бұғының сезінетін физикалық және психологиялық ауыртпалыққа мән бермей, басқа жануарларды, тіпті 200 кг салмақты қара аюды да шақыруды жалғастырады. Жағдай шиеленіскенде, аңшылар тобы Тхидвикті көріп, оны қуалайды, мақсаты – оны атып, басын 1930 және 1940 жылдары аңшылық кубоктарымен танымал болған Нью-Йорк қаласының Гарвард клубының қабырғасына ілу. Тхидвик аңшылардан қашып құтылуға тырысады, бірақ ауыр жүк, соның ішінде жолаушыларының көлден өтуге рұқсат бермеуі, оның қашуына кедергі келтіреді. Бірақ тұтқындалар алдында Тхидвик мүйіздерін тастау уақыты келгенін есіне алады. Соңғы сәтте ол мүйіздерін тастап, бұрынғы қонақтарына сарказм айтады және өз үйіріне қайта оралу үшін көлді кесіп жүзіп өтеді. Оның бұрынғы қонақтары аңшылар тарапынан өлтіріліп, оның мүйізіне орнатылып, Гарвард клубының трофейлер қабырғасында қойылған.

Thidwick, a moose in a herd numbering approximately sixty who subsist mainly on moose moss and live on the northern shore of Lake Winna Bango, grants a small bug's request to ride on his antlers (mistakenly referred to in the book as horns) free of charge. The bug takes advantage of the moose's kindness and settles in as a permanent resident, inviting various other animals to live on and in the moose's antlers. The kind hearted moose acquiesces to the unexpected living arrangements, treating the animals as 'guests' even though he never told them explicitly that they were allowed to live there. His passengers however are thoughtless and selfish, and the situation quickly gets out of control. When one of the guests, a woodpecker, begins drilling holes in Thidwick's antlers, the other moose give Thidwick an ultimatum: if he doesn't get rid of his guests then he will be forced to leave the herd. When Thidwick's sense of decency compels him to forgo the comforts of herd life in favor of indulging his guests, his herd leaves him behind. Winter comes, and the herd swims across the lake to find fresh supplies of moose moss. Thidwick wants to do the same, but his guests object, and insist that Thidwick must not take "their home to the far distant side of the lake". Even as he faces starvation, Thidwick refuses to go against his guests' wishes, and he remains on the cold, northern shore of the lake, where his guests prefer to reside. Meanwhile, the heartless residents of Thidwick's antlers, who pay no regard to the increasing physical or psychological load that the moose is forced to endure, continue inviting other animals, including a 200 kg (440.875 lb) black bear, to live with them. The situation comes to a head when a group of hunters spot Thidwick and pursue him, with the goal of shooting him and mounting his head on the wall of the Harvard Club of New York City, a building well known in the 1930s and 1940s for its hunting trophies. Thidwick attempts to outrun the hunters, but the heavy load, including his passengers' refusal to permit him to travel across the lake, prevents him from escaping. Just before his capture, however, Thidwick remembers that it is time for him to shed his antlers. At the last moment, he drops his antlers, makes a snide comment to his former guests, and escapes by swimming across the lake to rejoin his herd. His former guests are killed by the hunters and are stuffed and mounted, still perched on his antlers, on the trophy wall of the Harvard Club.

Мағынасы

Бұл оқиға қонақжайлық пен бөлісудің шектерін зерттейді. Нил Рейнольдс оны иммиграция мәселесі мен әлеуметтік әл-ауқат мемлекетінің мысалы ретінде қарастырған. Aeon J. Skoble Тидвикті меншік құқығы идеясының, әсіресе Джон Локктың меншік құқығы туралы тұжырымдамасының көрнекті мысалы ретінде жан-жақты талқылайды. Скобл Тидвиктің басқа жануарларды "қонақтар" деп қарауда жаңылысқанын, және оқиға осыны дәлелдейді деп санайды. Сынаушы Дэвид Демпсидің пікірінше: "Сьюс сияқты тұрақтылық танытпаған автор Тидвикті оған дос болған жаратылыстар құтқарар еді, бірақ Сьюстің логикасы сезімге емес, принципке негізделген, ал пайдалануға тырысқан жануарлар өздеріне лайықты жазаны алады. Ең қызығы, бала да осылай күтеді".