Сан-Францисконың Golden Gate саябағындағы ең көне әйнек үй – Гүлдер консерваториясы туралы ақпарат. Сирек және экзотикалық өсімдіктер, тарихы мен архитектурасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гүлдер консерваториясы – Калифорния штатының Сан-Франциско қаласындағы Голден Гейт саябағында орналасқан сирек және экзотикалық өсімдіктер коллекциясын қамтитын жылыжай және ботаникалық бақ. 1879 жылы құрылысы аяқталғандықтан, ол саябақтағы ең көне ғимарат болып табылады. Бұл АҚШ-та салынған алғашқы муниципалитет консерваторияларының бірі және елдегі ең көне сақталған ағаштан салынған муниципалитет консерваториясы. Осы ерекшеліктерімен және оның тарихи, архитектуралық және инженерлік еңбектерімен байланысты Гүлдер консерваториясы Ұлттық тарихи орындар тізіміне және Калифорния тарихи орындар тізіміне енгізілген. Ол Калифорнияның тарихи ескерткіші және Сан-Франциско қаласының тағайындалған ескерткіші. Гүлдер консерваториясы қазір Голден Гейт саябағы бақтарының үш орнының бірі болып табылады, сондай-ақ Жапон шай бағы мен Сан-Франциско ботаникалық бағы да осы бақтардың құрамына кіреді.
The Conservatory of Flowers is a greenhouse and botanical garden that houses a collection of rare and exotic plants in Golden Gate Park, San Francisco, California. With construction having been completed in 1879, it is the oldest building in the park. It was one of the first municipal conservatories constructed in the United States and is the oldest remaining municipal wooden conservatory in the country. For these distinctions and for its associated historical, architectural, and engineering merits, the Conservatory of Flowers is listed on the National Register of Historic Places and the California Register of Historical Places. It is a California Historical Landmark and a San Francisco Designated Landmark. The Conservatory of Flowers is now one of the three locations of the Gardens of Golden Gate Park, along with the Japanese Tea Garden and the San Francisco Botanical Garden.
Сәулет сипаттамалары
Гүлдер консерваториясы – Виктория дәуірінде салынған әсем жылыжай. Оның орталық күмбезінің биіктігі шамамен 18 метрге жетеді, ал одан таралатын қанаттарының жалпы ұзындығы 240 фут (73 метр) құрайды. Ғимарат Conservatory алқабына көрінетін көлбеу беткейде орналасқан. Құрылымдық элементтер негізінен төрт орталық немесе Тюдор аркасы арқылы біртұтас бейнеленген. Гүлдер консерваториясы ағаш қаңқадан тұрады, қабырғалары шынымен қапталған, ал негізі тас қаланған. Бүкіл құрылымның жоспары шығыстан батысқа қарай бағытталған, Е әрпіндей келген және кеңістігі шамалы. 18 метрлік орталық павильонға павильонның оңтүстік жағындағы бір қабатты, шынымен қапталған вестибюль арқылы кіруге болады, вестибюльдің шатыры екі еңкейген. Ротонданың шығыс және батыс жақтарында ағаш аркалармен тірелген симметриялық қанаттар орналасқан. Әр қанат L пішіндес, ал екі бөлігінің қиылысында куполалар орналасқан. Сегізбұрышты павильон арка тәрізді шатырды ұстап тұрады, оның үстінде клерсторий және күмбез бой көтереді. Клерсторийді ротонда ішінде орналасқан, жұптап орнатылған сегіз еркін тұрған, ағашпен қапталған, құйма темір бағаналар қолдайды. Павильон шатырының шығыс, батыс және оңтүстік жақтарынан үшкір шатыры бар люкстер шығып тұрады. Аркалық құрылымдық элементтердің арасында шыны панельдерді ұстап тұратын ағаш монтиндер орналасқан. Шыны панельдер бір-бірін жапқандай, черепица сияқты орналасқан және аркалардың қисығын қайталайды. Әр арканың құрылысы қарапайымдылығымен эстетикалық тартымды, сонымен қатар құрылымдық тұрғыдан да шеберлікпен жасалған, себебі ол ағаштың құрылыс материалы ретінде ең жақсы қасиеттерін пайдаланады және оның кемшіліктерін жояды. Құрылымдық тұрғыдан алғанда, аркалық дизайн материалдың механикалық қасиеттерін ескереді. Ағаш дәнінің бойымен ең мықты, ал басымен ең әлсіз болады. Құрылымдық жүктемеге ұшыраған әлсіз басын азайту үшін қысқа аркалық бөліктер және аз радиустар қолданылған. Арканы бір-біріне ұқсас кішкентай ағаш бөліктерінен құрастыру тиімді болды. Бұл машина жасаушыға машиналарды нұсқаулар мен шаблонмен орнатуға мүмкіндік берді, сондықтан көптеген аркалық бөліктерді кесу оңай болды. Сонымен қатар, әр арканың жеке бөліктерінің радиусы аз болғандықтан, конструкция үшін аз материал қажет болды. Ағаштарды салыстырмалы түрде тар енді пайдалану арқылы иіліп кету мүмкіндігі де азайтылды. Сонымен қатар, аркалық бөліктердің кішігірім мөлшері оларды оңай сақтауға және тасымалдауға мүмкіндік берді, сондықтан тасымалдау да тиімді болды. Ағаш аркалар мен олардың құрылыс әдісі, декоративтік ағаш өрнектері және ерекше жабысқан шынылар консерваторияның ерекшелігін анықтайды. Басты ерекшеліктерге әшекейлік және құрылымдық ағаш өрнектері, аркалардың жасалу әдісі, жабысқан шыны жүйесі, желдету жүйесі және ғимараттың орналасуы мен сыртқы ландшафты кіреді.
The Conservatory of Flowers is an elaborate Victorian greenhouse with a central dome rising nearly 60 feet (18 m) high and arch shaped wings extending from it for an overall length of 240 feet (73 m). The building sits atop a gentle slope overlooking Conservatory Valley. The structural members are articulated through one predominant form, a four centered or Tudor arch. The Conservatory of Flowers consists of a wood structural skeleton with glass walls set on a raised masonry foundation. The entire structure has a shallow E shaped plan that is oriented along an east–west axis. The central 60 feet (18 m) high pavilion is entered through a one story, glassed in vestibule with a gable roof on the south side of the pavilion. Flanking the rotunda to the east and west are one story, symmetrical wings framed by wood arches. Each wing is L shaped in plan, with cupolas adorning the intersection of the two segments. The octagonal pavilion supports an arched roof that is, in turn, surmounted by a clerestory and dome. The clerestory is supported by eight free standing, wood clad, cast iron columns located within the rotunda and grouped in pairs. Projecting from the pavilion roof on the east, west, and south elevations are dormer windows with peak roofs. Between major arched structural framing members are wood muntins that hold the glass lights on their sides. The lights lap one over one another like shingles and follow the curve of the arches. The construction of each arch is aesthetically appealing in its simplicity, but also structurally clever in that it takes maximum advantage of wood as a building material while overcoming its inherent structural shortcomings. From a structural perspective, the arch design uses the mechanical properties of the material. Wood is strongest along the length of the grain and weakest along the end grain. The use of short arch components with shallow radii minimized the amount of weaker end grain exposed to structural forces. The assembly of the arch with several small pieces of wood, the shapes of which are identical from arch to arch, was efficient. It allowed the fabricator to set machines with guides and templates so that cutting the multiple arch components was a simple task. Furthermore, the design required little material, since each individual arch component has only a shallow radius. Moreover, by using relatively narrow widths of lumber, the chance of warping was minimized. Finally, there was an efficiency realized in transportation, as the small size of the arch components allowed them to be easily stored and shipped. The structural wood arches and their method of construction, along with the decorative woodwork and unique lapped glazing, define the character of the conservatory. The major character defining elements consist of ornamental and structural woodwork, including the method of fabrication used for the arches, the lapped glazing system, the ventilation system, and the building's siting and exterior landscaping.
Консерваториядағы бөлмелер
Шыны үйлер галереясы: Шыны үйлер бөлмесінде әртүрлі ерекше өсімдіктер орналасқан. Өсімдіктерді ұстап тұрған қазандықтар мен ыдыстар әлемнің әртүрлі суретшілерімен жасалған. Бұл бөлмеде өсімдіктердің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін температура жоғары ұсталады. Шыны үйлер галереясы викториялық сәулет стилінде салынған және 19 ғасырдағы тропикалық емес аймақтарда тропикалық өсімдіктерді көрсету идеясын ұстанады. Бұл бөлмеде банан, кофе және корица сияқты танымал өнімдер беретін өсімдіктер де бар. Өсімдіктер ауадан және жоғарыдағы ағаштардан тамған судан ылғал жинап алады. Бөлменің биіктігі теңіз деңгейінен жоғары орналасқандықтан (3000–10000 фут), ол Төменгі Галереядан салқын (шамамен 65°F) және тұманды жүйе арқылы жоғары ылғалдылықта ұсталады, себебі биік тропиктерде жылына 200 дюйм жаңбыр жауады. Сондықтан, бөлмеде ыстық және ылғалды ортада өсетін көптеген ет жейтін өсімдіктер өседі. Топырақ көбінесе қоректік заттарға кедей, ал ет жейтін өсімдіктер өте ылғалды ауадағы судың конденсациясы арқылы ылғалды болып қалады. Ландшафт сәулеті мамандығы 19 ғасырдың соңында кеңейді, ал парктік дизайн осы жаңа мамандықтың маңызды бөлігіне айналды. Сонымен қатар, қалалық ортада табиғи ортаға деген қажеттілік осы кезеңде өсімдіктер ғылымын кәсіби және әуесқойлар арасында зерттеуді күшейтті. Қала тұрғындары үшін қалалық ортада кездеспейтін өсімдіктер әлемінің шедеврлерін тамашалауға мүмкіндік беретін шыны үйлер немесе консерваториялар пайда болды. Қалалық әкімшіліктер мен жеке тұлғалар осы құрылыстарды салуға көп уақыт пен қаржы жұмсады, олар "табиғат театрлары" деп аталды. 19 ғасырдағы шыны үйлер қала тұрғындарының табиғатты қалалық өмірге жақындату ниетінен туындады. Бұл құрылыстар қалалық, қоғамдық және жартылай қоғамдық орындарда танымал болды. Еуропада осы құрылыстар танымал болған сайын, шыны үйлер үлкен ауданда және берік материалдардан салына бастады. Инженер Джозеф Пакстон (1803–1865) консерватория құрылысының дамуына зор әсер етті. Оның құрылыстары шыны және металл шатыр жүйесін қажет етті, ал бұрынғы құрылыстар көбінесе ағаш және шыныдан салынған. Оның материалдарды таңдауы шыны үйлерді әлдеқайда үлкен көлемде жобалауға мүмкіндік берді. Оның ең танымал мысалы – 1851 жылғы әлемдегі алғашқы Халықаралық көрмедегі Кристалл сарайы. Еуропаның басқа аймақтарында Гектор Хорео 1847 жылы Франциядағы Лион консерваториясы сияқты шыны мен темірден жасалған бірнеше консерваторияларды жобалады. Германияда Август фон Войт 1860 жылы Мюнхендегі Ескі ботаникалық бақтағы Ұлы Пальма үйін жобалады. Тағы бір маңызды мысал – Лондонның Кью корольдік ботаникалық бағындағы Пальма үйі. Шыны мен темірдің құрылыс материалдары ретінде кеңінен қолданылуы шыны үйлердің дамуына да әсер етті. Кристалл сарайының салынуынан кейінгі онжылдықтарда ірі еуропалық шыны үйлер мен консерваторияларды салу үшін ағаш конструкциялық элементтерді пайдалану азайды. Көптеген өндірушілер көптеген өсімдік түрлерін сәтті өсіру үшін қажетті ылғалды жылудың ағаш конструкциялық элементтерін қысқа мерзімде жойғанын анықтады. Еуропалық үлгілерге еліктеп, 19 ғасырдың ортасында бай американдықтар жеке меншіктерінде консерваториялар салуға кірісті. Бұл құрылыстар көпшілікке ұнады және Калифорнияның ерте тарихында кең таралды. Викториялық Калифорнияда әртүрлі пішіндер мен өлшемдердегі құрылыстар салынды, олар тұрғын үйге тіркелген шыныдан жасалған қанаттан бастап үлкен күмбезді немесе бөлінген шыны үйлерге дейін болды. Жеке меншіктерінде консерваториялар салған бай калифорниялықтардың мысалдары: А. К. П. (Албион Кит Пари) Хармон, оның Окленд-Лейк-Меритт-эстеті (кейін Лейксайд-парк болды); Фредерик Дельгер; Фрэнк М. Смит; Дариус Огден Миллс (Миллбрай); және Лютер Бербанк, өсімдіктердің өсіп-өнуімен тәжірибелері үшін (Санта-Роза). Бұл мысалдардың барлығында ағаш конструкциялық элемент ретінде қолданылған.
Potted Plants Gallery: The Potted Plant room holds various unusual plants. The pots and urns that hold the plants were created by various artists from around the world. This room is maintained at hotter temperatures to accommodate the needs of the plants. The Potted Plant Gallery follows Victorian architecture and the 19th century idea of displaying tropical plants in non tropical parts of the world. This room also contains plants that produce more well known products such as bananas, coffee, and cinnamon. Its plants collect moisture from the air, and from water that drips from the trees above. Due to its drastically higher elevation (3,000–10,000 feet), this room is kept cooler than the Lowlands Gallery (around 65 °F) and is kept at a very high level of humidity through the use of a misting system, as the Highland Tropics typically receive 200 inches of rain per year. As such, many carnivorous plants that thrive in hot, humid environments grow throughout the room. The soil is mostly lacking in nutrients and the carnivorous plants are kept very moist by condensation of the water in the extremely humid air. The profession of Landscape Architecture expanded during the later part of the 19th century, and park design became a large part of this new profession's repertoire. In addition, a significant outgrowth of the need for natural surroundings in urban contexts was an increase in the study of plant sciences during this period, both by professionals and amateurs. A building type called the glasshouse or conservatory took shape, in which the city dweller could view masterpieces of the plant world otherwise unavailable in urban environments. Municipalities and individuals spent a great deal of time and money to construct these building types, which became known as "theaters of nature." The 19th century glasshouse grew out of the city dweller's desire to bring nature and the natural into urban life. These structures became popular in urban, public, and semi public settings. As these structures gained popularity in Europe, greenhouses began to be constructed on larger scales and of stronger materials. One engineer, Joseph Paxton (1803–1865), had an enormous effect on the development of the conservatory building type. His structures called for a system of glass and metal roof construction, whereas past structures had typically been constructed of wood and glass. His choice of materials allowed designs for glasshouses of substantially larger scales. His best known example is the Crystal Palace at the world's first International Exhibition in 1851. Elsewhere in Europe, Hector Horeau designed several conservatories of glass and iron, such as the Lyons Conservatory in France of 1847. In Germany, August von Voit designed the Great Palm House in the Old Botanical Gardens in Munich in 1860. Another prominent example is the Palm House in the Royal Botanic Gardens, Kew in London. The increased use of glass and iron as building materials also impacted the development of the glasshouse. The decades following the construction of the Crystal Palace saw a decline in the use of wood structural members for the construction of large European greenhouses or conservatories. Many manufacturers had found that the humid heat necessary to successfully propagate numerous plant varieties often destroyed wood structural members in short periods of time. Following European fashions, wealthy Americans began to construct conservatories in the mid 19th century on private estates. These structures were enjoyed by a broad cross section of the public and were popular throughout California's early history. Structures of various shapes and sizes were built in Victorian California, ranging from an attached and glassed in wing for a residence, to a great domed or compartmentalized, detached glasshouse. Examples of wealthy Californians who built conservatories in their private estates include: A. K. P. (Albion Keith Paris) Harmon, for his Oakland Lake Merritt Estate (which later became Lakeside Park); Frederick Delger; Frank M. Smith; Darius Ogden Mills (Millbrae); and Luther Burbank, for his own experiments with plant germination (Santa Rosa). These examples all used wood as structural members.
Консерватория
Лондонның Кью бақшасының үлгісі бойынша екі консерватория үшін материалды 1876 жылы эксцентрикалық бизнесмен, фортепиано жасаушы және ғылымды қолдаушы, табысты жылжымайтын мүлікке инвестиция жасаған Джеймс Лик сатып алған. Лик материалдарды Нью-Йорк штатының солтүстігінде орналасқан жылыжайлар өндіруші Lord & Burnham компаниясынан сатып алған деп саналады, және олар құрастырмалы түрде жіберіліп, сол жерде жиналды. Бұл компанияның алғашқы ірі сатылымы болды. 33 тонна шыны, Лик жалдаған кемемен – Нью-Йорктен, Хорн мүйісін айналып, Сан-Франциско шығанағына жеткізілді. Жылыжайдың нақты сәулетшісі белгісіз. Сан-Франциско қалалық кітапханасында 1957 жылы оның туысы Артур С. Багби жазған «Сэмюэл Чарльз Багби туралы ақпарат» деген құжат сақталуда. Бұл құжатта сәулетші Сэмюэл Чарльз Багби, оның жұмыстарына Лиланд Стэнфорд пен Чарльз Крокердің үйлері және Мендосино пресвитериан шіркеуі кіретіні, сонымен қатар Гүлдер консерваториясын да жобалаған болуы мүмкін екені көрсетілген. 1879 жылдың сәуір айында ашылған консерваторияда сирек және тропикалық өсімдіктердің көптеген түрлері болды, оның ішінде алып су лилиясы (Victoria regia) – сол кезде АҚШ-тағы жалғыз белгілі дана.
The material for two conservatories modeled after Kew Gardens in London was originally bought in 1876 by James Lick, an eccentric businessman, piano maker, and successful real estate investor who was a patron of the sciences. It is believed that Lick purchased the materials from Lord & Burnham, a manufacturer of greenhouses located in upstate New York, and these were sent in kit form, to be assembled on site. The order is said to have been the company's first big sale. The 33 tons of glass were sent by boat – most probably one chartered by Lick – from New York, around Cape Horn to San Francisco Bay. The specific architect of the greenhouse is not known for certain. The San Francisco Public Library holds a document entitled Information about Samuel Charles Bugbee, written by a relative, Arthur S. Bugbee, in 1957. It indicates that the architect Samual Charles Bugbee, whose works included the homes of Leland Stanford and Charles Crocker and the Mendocino Presbyterian Church, may also have designed the Conservatory of Flowers. Once open in April 1879, the Conservatory contained a large variety of rare and tropical plants, including a giant water lily (Victoria regia), which at the time was the only known specimen in the United States.
Ағаш пен темір
Гүлдер консерваториясы 19 ғасырдың соңында кең таралған темірден емес, ағаштан салынған, себебі батыста ағаш көп болды. Құйма темірден жасалған жылыжайлар 1880 жылдарға дейін Америкада кеңінен өндірілмеген. Материалдарды талдау көрсеткендей, консерваторияның ағаш конструкциясы Калифорния жағалауының Редвуд ағашынан жасалған. Осы кезеңдегі тағы бір белгілі американдық ағаш консерваториясы – Нью-Йорк штатының Тарритаун қаласындағы Линдхерст. 1869 жылы егіннің алғашқы иесі Джордж Мерит ағаштан салған Линдхерст консерваториясы 1880 жылы өрттен қирады. Егіннің екінші иесі Джей Гулд 1881 жылы консерваторияны қайта салды және жергілікті Lord & Burnham фирмасын шақырды, ол Нью-Йорк штатының солтүстігінен Ирвингтон қаласына, Гудзон өзені бойындағы клиенттерге жақын болу үшін көшіп келген.
The Conservatory of Flowers was constructed of wood rather than iron, as was common in the later part of the 19th century, because wood was plentiful in the west. Cast iron greenhouses do not appear to have been widely manufactured in America until the 1880s. Materials analysis suggests that the structural wooden members of the Conservatory greenhouse were constructed of indigenous California Coast Redwood. Other known American wood conservatories of this period included Lyndhurst in Tarrytown, New York. The Lyndhurst Conservatory, constructed in 1869 of wood by the estate's first owner George Merritt, was destroyed by fire in 1880. The estate's second owner, Jay Gould, rebuilt the conservatory in 1881, hiring the local firm of Lord & Burnham – which had moved from upstate New York to Irvington, New York to be closer to its Hudson Valley clientele,
Консерватория қазір Солтүстік Америкадағы ағаш және шыныдан жасалған ең көне, жұртқа ашық консерватория болып табылады.
The Conservatory is now the oldest wood and glass conservatory in North America open to the public.</blockquote>
Жөндеу науқаны
Гүлдер консерваториясы өмірі бойында бірнеше жөндеу науқанына ұшырады. Ғимараттың ортасында орналасқан Пальма бөлмесі 1883 жылы өрт салдарынан ауыр зақым көрді. Осы кезде оның күмбезі толығымен қайта жаңартылды. 1906 жылғы жер сілкінісінен кейін ол аз ғана зақымдалды. 1918 жылы тағы бір өрт құрылысқа нұқсан келтіргеннен кейін, қажетті жөндеу жұмыстары жүргізілді, бірақ олар толыққанды тіркелмеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғимаратқа едәуір құжатталған жөндеулер жасалған жоқ, сол кезде ағаш конструкциялардың, соның ішінде арқалық элементтердің бір бөлігі ауыстырылды. 1959 жылы ғимарат периметріндегі шыны қабырғалардың негізіндегі ағаш терезелер бастапқы құрылымның пішініне сәйкес құйылған бетон панельдермен толтырылды. 1964–65 жылдары Пальма бөлмесінің люкарнасы қайта құрылды. Осы аймақтағы бағаналар, арқалар және терезе табандары қысыммен өңделген қызыл ағашпен ауыстырылды. Сондай-ақ, осы уақытта аркаларды жабатын сыртқы жиек қаптамасының 500 фут (шамамен 152 метр) бөлігі де ауыстырылды. 1978–1982 жылдар аралығында тозығы жеткен ағаш конструкцияларға күрделі жөндеу жұмыстары жүргізілді. Осы кезеңде жөнделген аймақтар 1960 жылдардағы люкарна жөндеулерімен қабаттаспады. Жалпы алғанда, 1914 жылдан кейін көптеген күтім жұмыстары тек қауіпсіздік қатері туғанда, механикалық жүйелерге жөндеу қажет болғанда немесе ғимараттың сыртқы түрі нашарлағанда ғана жүргізілген сияқты. Жоспарлы техникалық қызмет көрсетудің жоқтығы құрылыс материалдарының өнімділігіне әсер етеді. Ағаш, әсіресе, шірудің алдын алу үшін бояу жабындарына дұрыс күтім қажет. Бұл ғимаратта ылғалды орта болғандықтан, ішкі және сыртқы жабындардың жағдайын сақтау маңызды. Судың жасырын қуыстарға жиналуын болдырмау үшін, мысалы, су өткізбейтін элементтерге де күтім жасау қажет. Сондықтан ғимаратта шірудің пайда болуы және оның ағаш элементтеріне уақыт өте келе күрделі жөндеулер қажет болуы таңқаларлық емес, өйткені оның күтім тарихы біршама ретсіз болды.
Through its life, the Conservatory of Flowers has undergone several repair campaigns. The Palm Room, located in the center of the building, was seriously damaged in a fire in 1883. Its dome was completely reconstructed at this time. It sustained little damage following the 1906 earthquake. After a second fire damaged the structure in 1918, repairs were made as needed but were not thoroughly documented. No significant documented repairs to the building took place again until sometime after World War II, when certain portions of the wood work, including structural elements, were replaced. In 1959, wood windows at the base of the glazed walls at the building's perimeter were infilled with concrete panels that were cast to match the profiles of the original construction. In 1964–65, the clerestory of the Palm Room underwent reconstruction. The columns, lintels, and sills in this area were replaced by pressure treated redwood. Five hundred lineal feet of the exterior cap molding, which covers the arches, was replaced at this time as well. Between 1978 and 1982, major repairs were performed on deteriorated woodwork. The areas that were repaired during this time did not overlap the 1960s' repairs to the clerestory. In general, it appears that after 1914 most maintenance work was undertaken only when conditions presented a safety hazard, mechanical systems were in need of repair, or the building became extremely unsightly. Lack of scheduled maintenance affects the performance of building materials. Wood, in particular, requires proper maintenance of paint coatings to control the development of rot. In this building, it is important to maintain the condition of the interior, as well as exterior, coatings because of the humid indoor environment. Also necessary is the maintenance of waterproofing details, such as flashing, to prevent water from accumulating in concealed areas. It is therefore not surprising that rot developed in the building, and significant repairs to the wood elements of the building were necessary over time, given its somewhat irregular maintenance history.
Алғашқы жылдар
Консерватория салынғаннан кейінгі алғашқы жылдары, ғимараттың өзіне де, оның өсімдіктер жинағына да үздіксіз күтім қажет болды. Бұған пеш бөлмесіндегі қазандықты жөндеу, желдеткіштерді орнату және цемент еден төсеу кірді. Осы кезде консерваторияда түрлі-түрлі 9000-нан астам өсімдік болды.
In the first years after the conservatory was constructed, ongoing maintenance was necessary for both the structure and its collection. This included repairing the boilers in the furnace room, the installation of ventilators, and the installation of a cement floor. At this point, the conservatory held over 9,000 plants of various kinds.
1883 жылғы өрт
1883 жылдың қаңтар айында консерватория өртеніп, ең көп зардап басты күмбезге тиді. Дәлелдер өрттің пештен туған қатты ыстықтан бастау алғанын көрсетеді. Чарльз Крокер жөндеу жұмыстарына 10 000 доллар сыйлады. Жаңадан салынған күмбезге клерсторий қосылды. Алғашқы күмбез дөңгелек пішіндес болса, жаңа күмбез классикалық күмбез сияқты көрінеді және 2 метрге көтерілді. Қосымша қаржы Ричард және Рода Голдман қорынан түсті.
In January 1883, the conservatory caught fire, with the main dome sustaining the heaviest damage. Evidence suggests the fire started as the result of intense heat generated by the furnace. Charles Crocker donated $10,000 toward the repair fund. The reconstructed dome included the addition of a clerestory. The original dome was saucer shaped, while the replacement dome was more classically domical in its appearance, and was raised by 6 feet (2 m). Additional funding came from the Richard & Rhoda Goldman Fund.
Сауалнама нәтижелері
Ағаш зақымдануы, көбінесе осал жерлерде, мысалы, аркалар мен мантиндердің ашық ұштарындағы ағаш талшықтарында және ағаш конструкцияларының қиылысқан жерлерінде болды. Ғимараттағы ылғал ағаш зақымдануына ықпал етті. Ғимараттағы ылғал деңгейі екі жағдайдың салдарынан артты. Біріншіден, ғимараттың табиғи желдету жүйесі бұрынғы жөндеу жұмыстары кезінде алынып тасталған. Алғашқыда төменгі қабырға бөлігінде орналасқан желдеткіштер толықтырылып, кейбір шатыр желдеткіштері істен шыққан. Желдеткіштер арқылы ауа ағыны болмады, бұл судың булануына көмектесер еді. Екіншіден, ғимараттың сыртынан жаңбыр суының енуі, нашар немесе тозығы жеткен гидроизоляция салдарынан, ағаштағы ылғал деңгейін жоғарылатты. Аркалардың сыртқы жағын жапқан мыс қаптамасы, ылғалдан қорғаумен қатар, мыс оксидтері арқылы ағаш шіруін тежейтін биоцидтік қасиеттері болуы мүмкін.
The deterioration of wood occurred at typically vulnerable areas, such as the exposed end grain of arches and muntins and where wood members intersect. The humidity in the building was a contributing factor to wood deterioration. The level of moisture in the building was exacerbated by two conditions. First, the building's natural ventilation system had been removed in a past repair. The ventilators, which were originally located in the low wall area, had been filled in, and some ridge ventilators were inoperable. The air flow through the ventilators, which would have assisted in the evaporation of water, was not occurring. Second, the penetration of rain water from the exterior of the building, because of inadequate or deteriorated waterproofing, had increased the level of moisture in the wood. The copper sheathing that had originally capped the arch exteriors, in addition to acting as a moisture barrier, may have been acting as a biocide through copper oxides inhibiting wood rot.