Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысы кезінде ат әскерінің жалпы шолуы
Overview of cavalry during the American Civil War
Америка Азамат соғысында екі тараптың да атты әскерлері кеңінен қолданылды. Олар Одақ армиясы мен Конфедерация армиясы үшін жаудың орналасқан жерін анықтау, олардың күшін және қозғалысын бағалау мақсатындағы барлау миссияларын жүргізуде, сондай-ақ жаудың барлау әрекеттерінен өз бөлімшелерін қорғауда маңызды рөл атқарды. Атты әскерлер жаудың тылына шабуыл жасау, жоғары шенді офицерлерді сүйемелдеу және хабарламаларды жеткізу сияқты міндеттерді де орындады. Соғыстың бірінші жартысында Конфедерация атты әскерлерде артықшылыққа ие болды, себебі Тұрақты армияның көптеген тәжірибелі атты әскер офицерлері Конфедерация тарапына қосылуды жөн көрді. Конфедерацияның көрнекті атты әскер командирлерінің қатарында J. E. B. Стюарт, Одақтың Потомак армиясының айналасында шағын айналым жасауымен танымал болған, және Нейтан Бедфорд Форрест, Одақтың жабдықтау желілерін шатастырған тұлғалар бар еді. 1863 жылғы Брэнди Стейшн шайқасы Одақ атты әскерінің Конфедерациямен теңесе алатынын көрсеткен шегіс болып саналады, және соғыстың екінші жартысында олар одан әрі жетілді. Бұл Бенджамин Гриерсонның Миссисипи аймағындағы тапқыр алдау тактикасымен және Вирджиниядағы соғыстың соңында Шенандоа армиясына қолбасшылық еткен Филип Шериданның белсенді қимылдарымен көрнекті болды. Атты әскер бөлімдерін күтіп ұстау өте қымбатқа түсті, ал адал емес агенттер жиі тапшылықты пайдаланып, нашар сапалы жануарларды жоғары бағамен сатты. Одақ қатаң ережелерді қабылдап, орталықтандырылған сатып алу және тарату жүйесін құру арқылы пайда тапты, бұл олардың әскерлерінің соғыс бойына атты күйінде қалуын қамтамасыз етті. Керісінше, Конфедерацияның әр әскердің өз атын қамтамасыз ету жүйесі аттарды алу қиын болғандықтан, олардың атты әскерлерінің әлсіреуіне әкелді.
The American Civil War saw extensive use of horse mounted soldiers on both sides of the conflict. They were vital to both the Union Army and Confederate Army for conducting reconnaissance missions to locate the enemy and determine their strength and movement, and for screening friendly units from being discovered by the enemy's reconnaissance efforts. Other missions carried out by cavalry included raiding behind enemy lines, escorting senior officers, and carrying messages. In the first half of the war, the Confederates enjoyed the advantage in cavalry, not least because most of the experienced cavalry officers from the Regular Army had chosen to side with the Confederacy. Notable Confederate cavalry leaders included J. E. B. Stuart, famed for literally riding rings around the Union's Army of the Potomac, and Nathan Bedford Forrest, who caused havoc with Union supply lines. The Battle of Brandy Station in 1863 is considered the point by which Union cavalry proved itself equal to the Confederates, and onward through the second half of the war they continued to improve. This was exemplified by Benjamin Grierson's brilliant deception tactics in the Mississippi valley, and Philip Sheridan's aggressive movements while in command of the Army of the Shenandoah at the end of the war in Virginia. Cavalry units proved highly expensive to maintain, and unscrupulous agents would often exploit shortages by supplying defective animals at exorbitant prices. The Union benefited from the creation of tighter regulations and a centralized acquisition and distribution system which ensured its forces remained mounted throughout the war. Conversely, the Confederacy's system of each soldier supplying their own horses resulted in the degradation of its cavalry units as horses became harder to obtain.
Қозғалтқыштардың түрлері
Азамат соғысында түрлі атты күштер болды, бірақ айқындық үшін олар көбінесе "ат әскері" деген жалпы атаумен аталады. Кейбір бөлімшелер еуропалық ат әскерлерінің атауларын, мысалы, гусарлар мен найзашыларды қабылдады, бірақ бұл атаулар ескірген саналды және дәстүрге бағынышты, нақты сипаттама емес еді. Одақ армиясының шамамен он төрт пайызы ат әскерінен тұрды, ал Конфедерация армиясының жиырма пайызы атты әскер болды. Атты әскер – негізінен ат үстінде пістолет пен семсермен қаруланған күштер. Тарихи тұрғыдан, екі түрлі атты әскер болды: ауыр атты әскер (мысалы, карабинерлер мен куирасьерлер), олардың басты міндеті шайқас алаңында ат шабуылын жүргізу болды, және жеңіл атты әскер (мысалы, Chasseurs à cheval және Chevau léger), олар барлау, шабуылдар мен тыңшылыққа көбірек бейімделген. АҚШ-та мықты атты әскер дәстүрі болған жоқ және Конгресс қымбат ауыр атты әскер құруға қаржы бөлгісі келмеді; Азамат соғысына дейін және оның кезінде тек жеңіл атты әскер құрылды. Атпен жүретін жаяу әскер – ат үстінде қозғалатын, бірақ шайқас кезінде жаяу аттан түсіп, негізінен мылтық, тапанша және штыкпен қаруланған күштер. Жабайы атты әскер (партизандар мен партизандық отрядтар сияқты) көбінесе атты күштер болып табысты. Бұл концепция Конфедерация тарапынан, әсіресе Партизандық рейнджерлер заңына байланысты кеңінен қолданылды, ол Конфедерация армиясына жабайы әскерлерді қабылдауға көмектесуге арналған еді. Көптеген партизандық атты әскер бөлімдері шебер атты әскерлер саналды және Оңтүстік территориясының ішінде де, сыртында да әрекет етті.
There were a variety of mounted forces prevalent in the Civil War, although for the sake of brevity they are often referred to under the catchall term "cavalry." Some units named themselves after European cavalry such as hussars and lancers, but these names were considered obsolete and used out of tradition rather than as an accurate description. Approximately fourteen percent of the Union Army consisted of cavalry, while in the Confederate States Army about twenty percent of soldiers were mounted. Cavalry were forces that fought principally on horseback, armed with pistols and sabers. Historically there had been two types of cavalry: heavy cavalry (such as Carabiniers and Cuirassiers), whose primary role was on the battlefield conducting a cavalry charge, and light cavalry (such as Chasseurs à cheval and Chevau léger), which were more suited to screening, raiding, and reconnaissance. The United States did not have a strong cavalry tradition and Congress was unwilling to fund the creation of expensive heavy cavalry; only light cavalry were formed before and during the Civil War. Mounted infantry were forces that moved on horseback but dismounted for fighting on foot, armed principally with rifles, pistols, and bayonets. Irregular cavalry (such as partisans and guerrillas) were generally mounted forces. A concept particularly employed by the Confederates, due in part to the Partisan Ranger Act, which was meant to aide the recruitment of irregulars into service with the Confederate Army. Many of the partisan cavalry units were considered excellent horsemen and operated both within and outside of Southern territory.
Тактикасы
Ат әскері әдетте төрт аттыдан тұратын колоннада жол жүретін, бұл жолдармен және кедергілерден оңай өтуге мүмкіндік берді. Екі жақта да қапталдарды қорғау үшін атты әскерлер параллель тізбектермен орналастырылды. Колоннаның алдында және артында алғы және артқы күзет орналастырылды, олар өз кезегінде алдын ала ескерту үшін ведеттерді одан да алға және артқа жіберді. Жолға шыққан төрт аттыдан тұратын 96 атты әскердің колоннасы жолдың бір бөлігін алып, ат әскерінің күші көптеген шақырымға созылуы мүмкін: Шериданның он мың сарбазы мен алты артиллериялық батареясы Сары тавернаға қарай он үш шақырымға созылған. Қарауылдағы ат әскері "үлкен күзет" ретінде жалпы күшінің жартысына жуығын құрайтын бекініс орнататын. Қалғандары бекіністің екі жағына және алдына пикеттерді белгілі бір қашықтықта орналастыратын. Пикеттер мен бекініс арасында үнемі қарауылдар жасалып, ведеттердің алдына екі немесе одан да көп шақырымға қосымша қарауылдар жіберілді. Пикеттік қызмет әскерлер мен аттар үшін де қиын болды, сондай-ақ көптеген ат әскерінің командирлері осындай жұмыс жаяу әскерге көбірек сәйкес келеді деп есептеді.
Cavalry typically traveled in a column of fours, allowing for easy travel down roads and around obstacles. About to either side were parallel files of horsemen to protect the flanks. A vanguard and rearguard was also deployed out ahead and behind the column, which themselves deployed vedettes further ahead and behind to provide advanced warning. With a troop of 96 horsemen in a column of fours taking up of road, a cavalry force on the march could stretch for many miles: Sherridan's massive force of ten thousand troopers and six artillery batteries en route to Yellow Tavern measured thirteen miles long. A cavalry force on picket duty would set up an outpost with about half of its total strength stationed there as a "grand guard." The rest would set up pickets out to the sides and in front of the outpost at a distance of Each picket would also deploy solitary vedettes in a semicircle a further out. Constant patrols were maintained between the outpost and the pickets, and additional patrols were set out ahead of the vendettes to distances of two or more miles. Picket duty was fatiguing for both soldiers and horses, and many cavalry leaders believed this type of work was better suited to infantry.
Жылқылар
Ат әскерінің негізгі жабдығы – ат болды. Солтүстік пен Оңтүстік екеуі де ат әскерін құруға бастапқыда тартынған себептердің бірі – қаржылық мәселелер еді. Әрбір ат әскері полкінің ұйымдастырылуына бастапқыда 300 000 доллар жұмсалатын, ал жылдық күтімге кеткен шығын 100 000 доллардан асып түсетін. Екі жақ та бастапқыда атты жауынгерлерден немесе жергілікті қауымдастықтардан ат беруді талап етті. Бұл саясат Солтүстікте қысқа ғана уақытқа сақталды, ал Оңтүстік соғыс бойы сақтап келді, тіпті Ричмонд жетекшілері оның қанағаттандырмас жақтарын мойындағанмен де. Оңтүстік әскерлері атқа отыру құнының өтелуін өз мойнына алса, Одақ ат әскерлері мемлекеттік келісімшарттар арқылы алынған аттарға мініп жүрді (бірақ офицерлер өз аттарының құнын мемлекетке қайтаруға міндетті болды). Соғыстың басында алаяқтыққа мүмкіндік болғанымен, қатаң ережелер мен тексерулер күшейтілгеннен кейін, келісімшарт жүйесі Одақ әскерлеріне соғыс кезінде 650 000-ға жуық атты қамтамасыз етті, сонымен қатар Оңтүстік аумағынан тәркіленген 75 000 атты қосты. Одақ армиясының ат әскерін іріктеу ережелеріне сәйкес, аттардың бойы кемінде 15 қолы болуы керек, орташа салмағы шамамен 50 килограмм, жасы 4-тен 10-ға дейін болуы керек, сондай-ақ олар жетекке және ерге үйретілген болуы тиіс. Аттардың түсі қараңғы болуы керек және тынысы қысқа, деформацияланған есік, сүйек және тізе буынының аурулары сияқты кемшіліктері болмауы керек. Ат әскері үшін гелдингтер артықшылыққа ие болды, ал соғыс жағдайы болмаса, бие сатып алуға қатаң тыйым салынды, ал айғырлардың құбылмалылығы мен агрессивтілігі оларды қызметке жарамсыз етті. Конфедерациядағы шектеулі аттардың саны олардың әскерлерін атпен қамтамасыз етуге тырысуда мұндай таңдау жасауға мүмкіндік бермеді. Ат әскерінің жылқы бағасы соғыс барысында өзгеріп отырды. 1861 жылы ат әскерінің жылқысының ең жоғары мемлекеттік бағасы 119 доллар болды. Бірақ, үздіксіз әскери сұраныс бағаның үнемі өсуіне әкеп соқты, ал 1865 жылы баға бір атқа шамамен 190 долларға жуықтады. Конфедерацияда жылқы бағасы жылдам өсті, себебі жануарлардың тапшылығы мен инфляция соғыстың соңына қарай 3000 доллардан асып кетті. Одақ ат әскерінің жылқысына күніне 10 фунт сена мен 14 фунт астық берілетін, егер сапасы жақсы болса, жануарлардың тамақтану қажеттіліктерін толық қанағаттандыратын. Алайда, армиялық жабдықтау жүйесінің тұрақсыздығы әрқашан қажетті жем-шөп мөлшерінің жеткізілуін қамтамасыз етпейтін. Екі жақта да ерікті офицерлер жануарлардың қатаң әл-ауқатын қамтамасыз етуде көбінесе немқұрайлы болды, бұл кемшілік үйретілген және ұйымдастырылған ветеринариялық корпустың болмауымен күшейтілді, бұл армиялық мал арасында асқазан, майлы табан және безгек сияқты ауыр аурулардың таралуына әкелді. АҚШ Конгресі 1863 жылдың наурыз айында ветеринарлық сержант шеніне ие болды, бірақ жалақының аздығы және шеннің төмендігі білікті үміткерлерді әскерге қосылуға ынталандырмады. Кәсіби әскери ветеринариялық қызмет құру туралы бірнеше рет жасалған шақырулар сәтсіз аяқталды, нәтижесінде армиялық аттар арасында кең таралған ысырап, азаптау және жойылуға әкелді. 1916 жылға дейін ресми АҚШ армиясының ветеринариялық корпусы құрылмады. Аттар ат әскеріне айтарлықтай жылдамдық берді: сегіз сағаттық күні ішінде 56 шақырым қашықтықты ат пен атты шаршатпастан жүріп өтуге болады. Кейбір операцияларда күштер шегіне дейін жұмылдырылды: 1862 жылы Пенсильвания штатының Чемберсбург қаласына Джеб Стюарт жасаған шабуыл кезінде оның әскерлері 27 сағат ішінде 129 шақырымды жүріп өтті, ал Морганның шабуылы кезінде оның күштері кейбір күндері ат үстінде жиырма бір сағатқа дейін отырды (ал бір күні 35 сағат ішінде 145 шақырымды жүріп өтті). Мұндай шамадан тыс жүктемелер бөлімдердің дайындығына өте зиян келтірді және ұзақ қалпына келтіру кезеңдері қажет болды. Командирлер көбінесе өз әскерлеріне белгілі бір тұқымдарды алуға тырысты, Морган тұқымы Потомак армиясының ішінде ерекше сүйікті болды. Азамат соғысының атақты Морган тұқымды аттарының қатарында Шериданның "Риензи" және Стоунволл Джексонның "Кішкентай Соррел" аттары бар.
The principal item of equipment for a cavalryman was the horse and one of the reasons both North and South initially hesitated in forming mounted units was because of financial considerations; each cavalry regiment cost $300,000 for initial organization with annual upkeep expenses tallying over $100,000. Both cavalries originally required recruits or local communities to provide horses, a policy that lasted briefly in the North, while the South maintained it throughout the war even though Richmond leaders recognized its serious drawbacks. While Confederate troopers bore the monetary cost of keeping themselves mounted, Union cavalrymen rode quartermaster issued animals obtained through public contracts (although officers had to reimburse the cost of their mounts to the government). While open to fraud early in the war, once tightened regulations and stringent inspections were enforced, the contract system yielded an estimated 650,000 horses for Union armies during the war exclusive of an additional 75,000 confiscated in Confederate territory. Union army guidelines for cavalry horse selection mandated animals be at least 15 hands high, weighing on average around , and aged between 4 and 10 years old, and be well broken to bridle and saddle. Animals were to be dark colors and free from defects such as shallow breathing, deformed hooves, bone and bog spavin, or ringbone. Geldings were preferred for cavalry horses with the purchase of mares strictly prohibited outside absolute military emergency, while stallions' volatility and aggressiveness made them generally unsuitable for service. In the Confederacy, limited horse numbers did not permit such selectivity in trying to keep their armies horsed. Cavalry horse prices varied throughout the war; in 1861 the maximum government price for cavalry horses was $119. However, relentless military demand caused prices to continually increase and by 1865 prices hovered near $190 per head. In the Confederacy horse prices rapidly spiraled upward due to animal scarcity and inflation costing over $3,000 by war's end. The daily feed ration for Union cavalry horses was ten pounds of hay and fourteen pounds of grain which were ample and fulfilled the animals' nutritional needs if of good quality, however, the vagaries of the army supply system did not always insure prescribed forage amounts were delivered where most needed. On both sides volunteer officers often proved notably lax in promoting strict animal welfare, a shortcoming exacerbated by the absence of a trained and organized veterinary corps which allowed serious maladies like strangles, grease heel, and glanders to spread among army stock. The U. S. Congress finally created the rank of veterinary sergeant in March 1863, but the meager pay and rank held no inducement for qualified candidates to join the army. Repeated calls to establish a professional military veterinary service failed, and widespread waste, suffering, and destruction among army horses resulted; not until 1916 was an official U. S. army veterinary corps founded. Horses gave the cavalry forces significant mobility: during an eight hour day a distance of 35 mile (56 km) could be covered without fatiguing horse or rider. In some operations, forces were pushed to the limit: Jeb Stuart's raid on Chambersburg, Pennsylvania, in 1862, saw his troopers march 80 mile (129 km) in 27 hours, while during Morgan's Raid his forces averaged twenty one hours in the saddle on some days (and once covered 90 mile (145 km) in thirty five hours). Such excesses were extremely damaging to the readiness of the units and extensive recovery periods were required. Commanders often tried to procure specific breeds for their men, with the Morgan being a particular favorite within the Army of the Potomac. Famous Morgan cavalry mounts from the Civil War included Sheridan's "Rienzi" and Stonewall Jackson's "Little Sorrel".
Қару-жарақ
Азамат соғысы кезінде атты әскерлер түрлі-түрлі қару-жарақтармен жабдықталған. Көбінесе Солтүстік кавалериясы Оңтүстік кавалериясынан жақсы жабдықталған деп есептелсе де, бұл әрқашан солай болмаған, әсіресе соғыстың басында. 1862 жылдың басына қарай көптеген әскерлерге сабыр мен тапанша берілген, бірақ көптеген полктерде рота басына оннан он екіден аспайтын карабин болған. 1863 жылға дейін әрбір Одақ әскеріне револьверлері мен сабырынан өзге карабин берілген жоқ, бірақ соғыс аяқталғанға дейін көптеген полктерде бірнеше түрлі карабин болды, бұл қайта жабдықтауды қиындатты. Конфедерация сарбаздары Еуропадан импортталған соңғы үлгідегі карабиндерден бастап, кремнийлі мылтықтар мен Боуи пышақтарына дейін кез келген қаруды алып жүруі мүмкін, бірақ олардың қаруларының басты көзі – жеңілген Одақ әскерлерінен алынған қарулар болды. Мылтықтар Азамат соғысы кезінде жаяу әскердің стандартты қаруы болды, бірақ оларды кейбір атты әскерлер де қолданды. Көптеген әскерлер дәстүрлі жаяу әскер мылтықтарын пайдаланса, ал кейбіреулері жаңа қайта зарядталатын мылтықтарды қолданды. Соңғыларының ең танымал мысалы ретінде полковник Джон Т. Уайлдер бүкіл «Жылдам бригаданы» жаңа Спенсер қайта зарядталатын мылтықтарымен жабдықтап, қаржыны әскерлерінің жалақысынан шегеруді жоспарлаған (ұятқа қалған Федералдық үкімет оған орнына өтеу беруге келісті). Бірақ мылтықтарды ат үстінде пайдалану қиын болды. 1864 жылдың қаңтар айында Джеймс Х. Уилсон Кавалерия бюросының бастығы болып тағайындалғаннан кейін Спенсерді Одақ кавалериясының стандартты атыс қаруы деп бекітті. Көптеген полктер осы қайта зарядталатын мылтықтармен толықтай қайта жабдықталған болса да, соғыс аяқталғанға дейін кейбіреулері әлі де басқа қарулармен қаруланған күйде болды. Конфедерация әскерлері Шарпс сияқты тұтқынға алынған каскадтарды пайдалана алатын және олардың көшірмелерін шығара алатын, себебі олардың зығыр патрондары қайта жасауға қолайлы болды. Бёрнсайд пен Спенсер сияқты басқа карабиндерге қажетті металл патрондар Конфедерация үшін тым жетілдірілген болды, сондықтан оқ-дәрі жетіспегендіктен пайдаланылмады. Солтүстік және Оңтүстік кавалериясымен бірге жүретін тапаншалар әдетте Colt немесе Remington фирмаларынан шыққан .36 немесе .44 калибрлі алты оқты револьверлер болды. Олардың дәлдігі төмен болғандықтан, тек жақын арадағы шайқаста ғана пайдалы болды. Кавалерия әскерлері қосымша атыс күші үшін екі револьвер алып жүретін, ал Джон С. Мосбидің рейнджерлері көбінесе төрт-төрттен алып жүретін: бір жұбы қаптамаларында, екінші жұбы әбдіреде. Сабырды екі жақтағы кавалерия әскерлері де қолданды, ең көп таралған үлгілері – 1860 жылғы жеңіл кавалерия сабыры және 1840 жылғы кавалерия сабыры, бірақ олардың пайдалылығы сол кезде де күмәнді болды. Орташа есеппен Солтүстік әскерлері сабырды жиірек пайдаланса, Оңтүстік әскерлері басқа қаруларды артық көреді. Керісінше, генерал Уэйд Хэмптон III басқаратын Конфедерация кавалериясы шайқаста сабырларын қолдануға мүмкіндік болса, одан асқан қуаныш жоқ деседі. 1864 жылдың қазан айында Джубал Эрли Конфедерация кавалериясы тек мылтықпен қаруланғанын айтып шағымданды, бұл оларға ашық далада Одақ кавалериясына қарсы күресуде үлкен кемшілік болды, себебі Одақ кавалериясы сабырмен ат үстінде шайқаса алатын.
A wide variety of weaponry was carried by mounted forces during the Civil War. While it is commonly held that Northern cavalry were better equipped than their Southern counterparts, this was not always the case, particularly at the beginning of the war. By the start of 1862, most had been issued a saber and pistols, but many regiments had no more than ten to twelve carbines per company. It was not until 1863 when every Union trooper was guaranteed a carbine in addition to his revolvers and saber, although up through to the end of the war many regiments were armed with multiple models of carbines, making resupply difficult. Confederate soldiers meanwhile might carry anything from the latest carbines imported from Europe to flintlock muskets and Bowie knives, although the primary source for their weapons was whatever could be captured from defeated Union forces. Rifles were the standard weapon of infantry during the Civil War but were also carried by some mounted forces. Many used traditional infantry rifle muskets while others employed new repeating rifles. In perhaps the most famous example of the latter, Colonel John T. Wilder equipped the entire "Lightning Brigade" with brand new Spencer repeating rifles out of his own pocket (intending to deduct the cost from his men's wages, an embarrassed Federal government agreed to reimburse him instead). Rifles were considered too unwieldy to be used from horseback though. When James H. Wilson was made chief of the Cavalry Bureau in January 1864, he adopted the Spencer as the standard Union cavalry firearm; while many regiments were fully rearmed with these repeaters, some were still armed with other weapons by the war's end. Confederate forces could use captured breechloaders like the Sharps and produce copies of these since their linen cartridges were duplicable. The metallic cartridges needed by other carbines like the Burnside and Spencer were too advanced for the Confederates to copy and so were not used for lack of ammunition. Pistols, carried by both Northern and Southern cavalry, were usually six shot revolvers, in .36 or .44 caliber, from Colt or Remington. They were useful only in close fighting since they had little accuracy. It was common for cavalrymen to carry two revolvers for extra firepower, and John S. Mosby's Rangers often carried four each: a pair in their holsters and another pair in their saddlebag. Sabers were used by cavalrymen on both sides, the most common models being the Model 1860 Light Cavalry Saber and Model 1840 Cavalry Saber, although their utility was questioned even at the time. On average Northern troopers made greater use of sabers while Southern troopers preferred other weapons. Conversely, Confederate cavalry commanded by General Wade Hampton III were said to like nothing so well as a chance to use their sabers in combat. In an October 1864 report, Jubal Early complained that Confederate cavalry armed only with rifles were at a severe disadvantage in open country against Union cavalry who could fight on horseback with sabers.
Конфедерация атты әскері
Орта есеппен алғанда, оңтүстік адамы соғыстың басында, әсіресе соғыстың алғашқы кезеңдерінде, солтүстік адамынан жақсы атқа мінуші деп есептелді. Бұл стереотиптің себептері ретінде ауылдық Оңтүстіктегі нашар жол жағдайы, жеке көлік құралы ретінде жылқыға үлкен сұраныс, сондай-ақ Оңтүстік аристократиясының арасында кең таралған, ат спортын бағалайтын мәдениет көрсетілді. Тарихшы Грегори Дж. У. Урвин мұндай жалпылама пікірді «ешкімді жалықтырған, тым таныс миф» деп атады, ол Солтүстіктің өнеркәсіптік қуатына байланысты Оңтүстіктің жеңілісін түсіндіруге тырысады. Пэдди Гриффит те әрбір сарбаздың өзінің жеке жылқысын ұстауы керек болғандықтан, «әскер өз сүйікті төрт аяқты досына отырғанда, мемлекеттік меншікке жататын белгісіз жылқыға отырғаннан гөрі жақсы болады, сондықтан «Оңтүстік кавалерлері» немесе «туғаннан келетін атшылық дағдылары» туралы теорияларды ойлап табудың қажеті жоқ» дейді. Одақтың атты әскері соғыстың басында кемшілікке ұшырады, себебі солтүстік сарбаздарының оңтүстік сарбаздарына қарағанда атқа міну тәжірибесі аз болды деп есептелді, және Одақ әскері 1862 жылдың тамызына дейін әскерге шақырылғандардың атқа міну дағдыларын тексермеді. Сонымен қатар, АҚШ армиясының тәжірибелі атты әскері офицерлерінің жартысынан астамы (176 адамның 104-і) оңтүстікке жатты, және көпшілігі Конфедерация үшін күресу үшін лауазымдарынан кетті. Олардың ішінде полк командирлерінің төртеуі де болды. Вест-Пойнттің 1861 жылғы түлектері бұл кемшілікті толтыра алмағандықтан, көптеген офицерлік лауазымдар азаматтық сектордан келген жаңа тағайындалғандармен толтырылды. Одақтың атты әскерінің қарсыластарына қарағанда бір артықшылығы – армияның орталықтандырылған жылқы сатып алу ұйымы, ол оларды жарақат алған жылқыны ауыстыру жауапкершілігінен босатты. Бұл жауапкершілікті алғаш рет 1861 жылдың 31 тамызында үкімет өз мойнына алды, ал кейін 1863 жылдың шілдесінде Кавалерия бюросы құрылды, ол Одақтың атты әскерлеріне жылқы мен жабдықтармен қамтамасыз етумен айналысты. Жылқы сатып алынатын, науқас және жарақат алған жылқылар емделетін, ал атты әскер бөлімдері жаттығулар мен оқуларға жиналатын алты ірі жылқы қоймасы құрылды. Потомак өзенінің бойындағы Гисборо Пойнт қаласында орналасқан негізгі қойма 625 акр жерді алып, 30 000 жылқыны қабылдай алатын. 1864 жылы Филипп Шериданға Потомак армиясының кавалерия корпусының басшылығы тапсырылды, ол өзінің аттыларын бұрынғы басшыларына қарағанда тиімдірек және стратегиялық тұрғыдан дұрыс қолданды. Өзінің жоғары тұрған офицері, генерал-майор Джордж Г. Мидтің қарсылығына қарамастан, Шеридан генерал Улисс С. Грантты кавалерияны алыс қашықтыққа шабуылға жіберуге көндірді, оның біріншісі, Сары тавернада Конфедерация қолбасшысы Джеб Стюарттың өліміне әкелді. Кейіннен ол өзінің атты әскерін 1864 жылғы Долиналық науқандарда және Аппоматтокс науқанында, Роберт Лиді қуу кезінде тиімді пайдаланды. Батыс майданында екі тиімді кавалерия генералы шығыс әріптестерінің танымалдылығына жете алмады: Бенджамин Гриерсонның Миссисипи арқылы жасаған драматикалық шабуылы Улисс Гранттың Виксбург науқанының ажырамас бөлігі болды; Джеймс Х. Уилсон Франклин-Нэшвилл науқанында және 1865 жылғы Алабама шабуылында баға жетпес көмек көрсетті.
A Southerner was, on average, considered a superior horseman to his Northerner counterpart, especially early in the war. The common explanations for this stereotype were the poor road conditions in the rural South, requiring a greater reliance on horses for individual transportation, combined with a pervasive cavalier culture within the Southern aristocracy which emphasized equestrianism. Historian Gregory J. W. Urwin has referred to such a broad generalization as a part of a "tired, overly familiar myth" which explains away the South's defeat due to the North's industrial might. Paddy Griffith also argues that, with each trooper having to supply their own horse, "[o]ne does not need to invoke any theory of 'Southern Cavaliers' or 'innate equestrian skills' to see that a soldier will do better if he rides his own cherished four legged friend than if he is astride an anonymous item of government property." The Union cavalry was disadvantaged at the start of the war because Northern soldiers allegedly had less comparative equestrian experience than their Southern counterparts, and the Union army did not institute an examination in basic horsemanship before a recruit was mustered into service until August 1862. In addition, over half (104 out of 176) of the experienced U. S. Army cavalry officers were Southerners, and the majority resigned their commissions to fight for the Confederacy. This included four of the five regimental colonels. With West Point's graduating class of 1861 unable to make up the deficiency, many officer positions were filled by green appointees from the civilian sector. One advantage the Union horseman had over his opponent was the centralized horse procurement organization of the army, relieving him of any responsibility for replacing an injured horse. This responsibility was first taken over by the government on August 31, 1861, with the Quartermaster Department in charge of supplying horses for the entire army. Then in July 1863 the Cavalry Bureau was established specifically with supplying horses and equipment to Union cavalry forces. There were six large remount depots created where horses were purchased, sick and injured horses allowed to recuperate, and cavalry units gathered to drill and train. The primary depot, located at Giesboro Point along the Potomac River, was 625 acres in size and could handle 30,000 horses. In 1864, Philip Sheridan was given command of the Cavalry Corps of the Army of the Potomac, and he deployed his horsemen in a more effective, strategic way than his predecessors. Despite the reluctance of his superior, Major General George G. Meade, Sheridan convinced General in Chief Ulysses S. Grant to allow him to deploy the cavalry in long range raids, the first of which, at Yellow Tavern, resulted in the death of Confederate commander Jeb Stuart. He later employed his cavalry force effectively in the Valley Campaigns of 1864 and the Appomattox Campaign, in pursuit of Robert E. Lee. In the Western Theater, two effective cavalry generals have not achieved the fame of their Eastern counterparts: Benjamin Grierson's dramatic raid through Mississippi was an integral part of Ulysses S. Grant's Vicksburg Campaign; James H. Wilson was invaluable in the Franklin Nashville Campaign and in his 1865 Alabama raid.