Америка Азамат Соғысының 1862 жылғы шайқасы

Кіріспе

1862 жылы америкалық Азамат соғысының шайқасы. 275 артиллерия. Күші = 30 646 қатысқан әскер. Зардаптары = 10 337, 1 567 қаза тапқан, 7 752 жараланған, 1 018 тұтқынға алынған/жоғалған. 3 қыркүйекте Мэриленд штатына енді, 30 тамыздағы Екінші Булл-Ран шайқасындағы жеңісінен кейін. Жеңіске деген сеніммен, Конфедерация жетекшілері соғысты жау территориясына енгізуді жоспарлады. Лидің Мэрилендке басып кіруі Брэкстон Брэгг пен Эдмунд Кирби Смит армияларының Кентуккиге басып кіруімен бір уақытта жүзеге асыру жоспарланған. Бұл сондай-ақ логистикалық себептерге байланысты қажет болды, өйткені Солтүстік Вирджинияның шаруашылықтары азық-түліксіз қалған. 1861 жылғы көктемде Балтимордағы тәртіпсіздіктер және президент Линкольнның қала арқылы жасырын өтуге мәжбүр болғаны сияқты оқиғаларға сүйене отырып, Конфедерация жетекшілері Мэриленд Конфедерация күштерін жылы қарсы алады деп болжады. Олар "Мэриленд, менің Мэриленд!" әнін шырқап марш жасады, бірақ 1862 жылдың күзіне қарай Одаққа адал сезімдер күшейді, әсіресе штаттың батыс бөлігінде. Азаматтар Ли армиясы қалаларынан өтіп бара жатқанда көбінесе үйлерінде жасырынып, немесе Потомак армиясы шаттықпен қарсы алынғанда суық үнсіздікпен қарап отырды. Конфедерация саясаткерлерінің кейбіреулері, соның ішінде президент Джефферсон Дэвис, Конфедерация Одақ территориясында әскери жеңіске жетсе, шетелдік мойынұстау мүмкіндігі артады деп сенді; мұндай жеңіс Ұлыбритания мен Франциядан мойынұстау мен қаржылық қолдау алуға мүмкіндік беруі мүмкін, бірақ Ли Конфедерацияның әскери жоспарларын осы мүмкіндікке негіздеуі керек деп ойлағандығына ешқандай дәлел жоқ. Макклелланның 87 000 адамнан тұратын I және XII корпустары Поптың әскерінен келген бөлімдер болды, ал II, V және VI корпустары Макклелланмен және Потомак армиясымен Пенинсула науқанында шайқасқан, IX корпус Потомак армиясына жаңадан қосылған. Соңғы корпус Солтүстік Каролинада әрекет етті және оның бір бөлігі Поппен шайқасты. VI корпустың құрамына IV корпустың дивизиясы кірді. Науқанның басында Макклеллан өзінің армиясына тәжірибесіз сарбаздардан тұратын жиырма төрт полк тағайындап, ардагерлердің қатарын толықтырды. Осы жас әскерлердің он сегіз полкі, барлығы шамамен 15 000-16 000 адам, Макклеллан армиясымен бірге Антиетамға қарай жорыққа шықты. Осылайша, Макклеллан армиясының шамамен төрттен бірі тәжірибесіз және нашар даярланған болды. II, IX және XII корпустары басқа корпустарға қарағанда осы әскерлерден көбірек алды. I корпусты генерал-майор Джозеф Хукер басқарды және онда үш дивизия болды. II корпусты генерал-майор Эдвин Воз Самнер басқарды және онда үш дивизия болды. Жалпы алғанда, корпустың ардагерлері жақсы жауынгерлік бірлік ретінде танымал болды. V корпусты генерал-майор Фитц Джон Портер басқарды. Бастапқыда корпустың бір дивизиясы ғана Макклелланмен бірге жүрді, бірақ кейіннен екінші дивизия Вашингтонның қорғанысынан босатылып, Потомак армиясына қосылды. Корпустың үшінші дивизиясы шайқас күні Макклелланға жетті. VI корпус екі дивизиядан және IV корпустың жасағынан тұратын және оған генерал-майор Уильям Б. Франклин басшылық етті. Бұл үш дивизия шайқас басталғанда Макклелланның негізгі күштерінен шамамен төрт сағаттық қашықтықта орналасты. IX корпус төрт дивизиядан тұратын және номиналды түрде генерал-майор Амброз Бернсайд басқарды, бірақ Бернсайд уақытша Макклеллан армиясының бір бөлігіне басшылық етті және активті басқару генерал-майор Джесси Реноға Оңтүстік тау шайқасында қаза болғанға дейін, содан кейін бригадир генерал Джейкоб Д. Коксқа берілді. XII корпус Макклелланның ең кішкентай корпусы болды және екі дивизиядан тұратын. Оның басшысы бригадир генерал Джозеф К. Ф. Мэнсфилд болды, ол шайқастан екі күн бұрын ғана басшылыққа тағайындалды. Макклеллан армиясында бригадир генерал Альфред Плесонтон басқарған кавалерия дивизиясы да болды. 2023 жылғы тарихшы Д. Скотт Хартвигтің зерттеуіне сәйкес, Макклеллан 17 қыркүйекте шайқасқа 72 199 әскерді дайындады, ал күшейту ретінде тағы 14 000 әскер келді. Хартвиг I корпустың күшін 9 582 деп, II корпустың күшін 16 475 деп, V корпустың күшін 9 476 деп, үшінші дивизияда тағы 7 000, VI корпуста 11 862 адам, IV корпустың жасағында тағы 7 219 адам, IX корпуста 12 241, XII корпуста 8 020, ал кавалерия дивизиясында 4 543 адам деп бағалады. Бұл күшке 293 зеңбірек қолдау көрсетті.

1862 battle of the American Civil War

275 artillery
| strength2 = 30,646 engaged
| casualties2 = 10,3371,567 killed7,752 wounded1,018 captured/missing—entered the state of Maryland on September 3, following their victory at Second Bull Run on August 30. Emboldened by success, the Confederate leadership intended to take the war into enemy territory. Lee's invasion of Maryland was intended to run simultaneously with an invasion of Kentucky by the armies of Braxton Bragg and Edmund Kirby Smith. It was also necessary for logistical reasons, as northern Virginia's farms had been stripped bare of food. Based on events such as the Baltimore riots in the spring of 1861 and the fact that President Lincoln had to pass through the city in disguise en route to his inauguration, Confederate leaders assumed that Maryland would welcome the Confederate forces warmly. They sang the tune "Maryland, My Maryland!" as they marched, but by the fall of 1862 pro Union sentiment was winning out, especially in the western parts of the state. Civilians generally hid inside their houses as Lee's army passed through their towns, or watched in cold silence, while the Army of the Potomac was cheered and encouraged. Some Confederate politicians, including President Jefferson Davis, believed that the prospect of foreign recognition would increase if the Confederacy won a military victory on Union soil; such a victory might gain recognition and financial support from the United Kingdom and France, although there is no evidence that Lee thought the Confederacy should base its military plans on this possibility. While McClellan's 87,000 man The I Corps and XII Corps were units from Pope's force, the II Corps, V Corps, and VI Corps had fought with McClellan and the Army of the Potomac in the Peninsula campaign, and the IX Corps was a newer addition to the Army of the Potomac. The latter corps had seen action in North Carolina and a portion of it had fought with Pope. The VI Corps contingent included a division from the IV Corps. Earlier in the campaign, McClellan had assigned twenty four new regiments of inexperienced troops to his army to bolster the strength of depleted veteran units. Of these green troops, eighteen regiments, totaling about 15,000 to 16,000 men, accompanied McClellan's army for the march to Antietam. Several thousand more new recruits were added to existing units, so about a quarter of McClellan's army was inexperienced and poorly trained entering the battle. The II, IX, and XII Corps received more of these troops than the other corps. The I Corps was commanded by Major General Joseph Hooker and contained three divisions. The II Corps was commanded by Major General Edwin Vose Sumner, and contained three divisions. As a whole, the veteran elements of the corps had a reputation as a good fighting unit. The V Corps was commanded by Major General Fitz John Porter. Originally only one division of the corps accompanied McClellan, but a second was later released from the defenses of Washington, D. C. to accompany the Army of the Potomac. A third division of the corps reached McClellan the day of the battle. The VI Corps consisted of two divisions and the IV Corps detachment and was commanded by Major General William B. Franklin. These three divisions were positioned about a four hour march away from McClellan's main body at the beginning of the battle. The IX Corps contained four divisions and was nominally commanded by Major General Ambrose Burnside, but Burnside temporarily commanded a wing of McClellan's army and active commanded passed to Major General Jesse Reno until his death at the battle of South Mountain, and then to Brigadier General Jacob D. Cox. The XII Corps was McClellan's smallest corps and contained two divisions. It was commanded by Brigadier General Joseph K. F. Mansfield, who took command only two days before the battle. McClellan's army also contained a cavalry division commanded by Brigadier General Alfred Pleasonton. A 2023 study by the historian D. Scott Hartwig estimates that McClellan had 72,199 men available for combat on September 17, with roughly 14,000 more arriving as reinforcements. Hartwig places I Corps strength at 9,582; II Corps strength at 16,475; V Corps strength at 9,476 with another 7,000 in the third division; 11,862 men in the VI Corps proper with another 7,219 men in the IV Corps detachment; 12,241 in the IX Corps; 8,020 in the XII Corps; and 4,543 in the Cavalry Division. This force was supported by 293 cannons available for duty.

Конфедерация

Генерал Лидің Солтүстік Вирджиния армиясы екі үлкен жаяу әскер қанатына бөлінді, оларға генерал-майорлар Джеймс Лонгстрит пен Томас Дж. "Стоунволл" Джексон басшылық етті. Лонгстриттің қанаты Джексон қанатынан сандық тұрғыдан үлкен болды. Бұл құрылым Конфедерация заңының корпустар құруға рұқсат етпеуіне байланысты болды. Лонгстриттің қанатында генерал-майорлар Лафайет МакЛоус пен Ричард Х. Андерсон, сондай-ақ бригадир генералдар Дэвид Рамф Джонс, Джон Г. Уокер және Джон Белл Худ басқарған бес дивизия болды. Джексон қанатында генерал-майорлар Дэниел Харви (Д. Х.) Хилл мен Амброз Пауэлл (А. П.) Хилл, және бригадир генералдар Александр Р. Лоутон мен Джон Р. Джонс басқарған төрт дивизия болды. Лидің құрамында генерал-майор Дж.Е.Б. Стюарт басқарған атқыштар дивизиясы және бригадир генерал Уильям Нельсон Пендлтон басқарған резервтік артиллерия бөлімі де болды. Джексон мен Лонгстриттің қанаттары арасындағы бөлімдердің орналасуы икемді болды; Антиетам шайқасында екеуі де майданның учаскелеріне қолбасшылық етті, ал дивизиялар өздері соғысқан географиялық аймақтың қолбасшысына бағынды. Солтүстік Вирджиния армиясы Макклеллан армиясынан моральдық және басшылық жағынан артықшылықтарға ие болды, бірақ жабдықталуы нашар болды, жау территориясында логистикалық желілерден алыс орналасқан және жеткіліксіз қаруланған еді. Әртүрлі үлгідегі қарулармен жабдықталғандықтан оқ-дәрімен қамтамасыз ету қиын болды, сондай-ақ көптеген конфедерат сарбаздары әлі де аз қашықтықта атуға арналған гладкоствол қаруларын қолданды. Конфедерация артиллериясына берілген көптеген зеңбіректер ескірген, ал Одақтың зеңбіректері заманауи болды. Конфедерация Антиетам шайқасында шамамен 246 зеңбірекке ие болды, бірақ кейбір конфедерациялық батареяларға берілген зеңбіректердің нақты саны белгісіз. Ли армиясы аурудан әлсіреп қалды, тарихшы Джозеф Т. Глаттар Ли армиясының үштен бірінен жартысына дейін Антиетам шайқасына қатыспағанын, себебі әскерлерден қалысқандар болғанын есептейді. Антиетам шайқасындағы конфедерат күштерін анықтау қиын; Хартвиг нақты санды анықтау мүмкін емес екенін, бірақ шамамен 37 600 адамды құрағанын бағалайды.

General Lee's Army of Northern Virginia was organized into two large infantry wings, commanded by Major Generals James Longstreet and Thomas J. "Stonewall" Jackson. Longstreet's wing was numerically larger than Jackson's. This arrangement was due to Confederate law not allowing the creation of corps. Longstreet's wing contained five divisions, led by major generals Lafayette McLaws and Richard H. Anderson and brigadier generals David Rumph Jones, John G. Walker, and John Bell Hood. Jackson's wing contained four divisions, commanded by major generals Daniel Harvey (D. H.) Hill and Ambrose Powell (A. P.) Hill, and brigadier generals Alexander R. Lawton and John R. Jones. Lee also had a Cavalry Division commanded by Major General J. E. B. Stuart and a unit of reserve artillery led by Brigadier General William Nelson Pendleton. The assignment of units between the wings of Jackson and Longstreet was flexible; at Antietam the two men commanded sectors of the battlefield and divisions fought under the commander whose geographic area they were fighting in. The Army of Northern Virginia held morale and leadership advantages over McClellan's army, but was poorly supplied, was operating in enemy territory away from its logistical lines, and was poorer armed. Ammunition supply was made more difficult due to units being armed with mixed types of weapons, and many Confederate soldiers were still armed with smoothbore weapons of shorter range. Many of the cannons issued to the Confederate artillery were obsolete, while the Union had modern guns. The Confederates had about 246 cannon at Antietam, although the exact number of guns issued to some of the Confederate batteries is not known. Lee's army was weakened by disease, and the historian Joseph T. Glatthaar estimates that about one third to one half of Lee's army was absent at Antietam due to straggling. The Confederate strength at Antietam is difficult to determine; Hartwig states that a precise figure is indiscernible, but estimates a strength of about 37,600 men.

Әскерлердің орналасуы

Шарпсбург қаласының жанында Ли 15 қыркүйектен бастап қолдағы күштерін Антиэтам сағасының артындағы төменгі қыратқа орналастырды. Бұл тиімді қорғаныс позициясы болғанымен, ол бұзылмайтын емес еді. Жер бедері жаяу әскерлерге тамаша жағдай жасады: теміржол және тас қоршаулар, әк тасты үстірттер, кішкентай ойыстар мен шұңқырлар. Олардың алдындағы сағасы ені 18-30 метр болатын шағын кедергі еді, оны кейбір жерлерде аттап өтуге болады, ал үстіне 1,5 шақырым аралықта үш тас көпір салынған. Бұл жағдай да қауіпті болды, себебі Конфедерацияның арт жағы Потомак өзенімен кесілген еді, ал Шепардстаундағы Ботеллер форды ғана жақын жердегі жалғыз өткел болды. (Мэриленд штатының Уильямспорт қаласындағы форд Шарпсбургтен солтүстік-батысқа қарай 16 шақырым қашықтықта орналасқан және Джексон Харперс-Ферриге қарай жорық жасағанда оны пайдаланған. Одақ әскерлерінің соғыс кезіндегі орналасуы сол бағытта шегінуді қиын етіп берді.) 15 қыркүйекте Лидің тікелей бағынуындағы күштер 18 000 адамнан аспады, бұл Федералды армияның үштен бір бөлігі ғана еді. Одақтың алғашқы екі дивизиясы 15 қыркүйектің түстен кейін, ал армияның қалған бөлігі сол күні кешке келді. 16 қыркүйек күні таңертең одақтың шабуыл жасауы сан жағынан үлкен артықшылыққа ие болғанымен, Макклелланның әдеттегі сақтығы мен Лидің Шарпсбургте 100 000 адамнан астам күші бар деген сенімі оны шабуылды бір күнге кейінге қалдырды. Бұл Конфедерация әскерлеріне қорғаныс позицияларын дайындауға көбірек уақыт берді және Лонгстриттің корпусының Хагерстауннан, ал Джексон корпусының (А.П. Хилл дивизиясын қоспағанда) Харперс-Ферриден келуіне мүмкіндік жасады. Джексон сол жақ (солтүстік) қанатын Потомакқа бекітіп қорғады, Лонгстрит оң жақ (оңтүстік) қанатын Антиэтамға бекітіп қорғады, бұл сызықтың ұзындығы шамамен 6 шақырым болатын. (Шабуыл күшейген сайын және Ли бөлімдерді ауыстырған сайын, бұл корпус шекаралары айтарлықтай үстіне шықты.) 16 қыркүйек күні кешке Макклеллан Хукердің I корпусына Антиэтам сағасын кесіп өтіп, жау позицияларын тексеруді бұйырды. Мидтің дивизиясы Хоуд әскерлеріне Шығыс Орманының жанында сақтықпен шабуыл жасады. Қараңғы түскеннен кейін артиллериялық оқ ату жалғасты, Макклеллан келесі күнгі шайқасқа әскерлерін орналастырды. Макклелланның жоспары жаудың сол жақ қанатын басып алу болды. Ол Антиэтам өзеніндегі көпірлердің орналасуына байланысты осы шешімге келді. Төменгі көпір (жақын арада Бёрнсайд көпірі деп аталатын) үстінен қарап тұрған конфедерациялық позициялармен басып алынды. Бунсбородан келетін жолдағы ортаңғы көпір Шарпсбург маңындағы биіктіктен артиллериялық оқтарға ұшырады. Бірақ жоғарғы көпір Конфедерацияның қаруларынан 3 шақырым қашықтықта орналасқан, сондықтан оны қауіпсіз кесіп өтуге болады. Макклеллан өзінің армиясының жартысынан астамын шабуылға жұмсауды жоспарлады, бастапқыда екі корпустан бастап, үшінші, қажет болған жағдайда төртінші корпустармен қолдау көрсетуді көздеді. Ол Конфедерацияның оң жағына қарсы бесінші корпуспен бір уақытта диверсиялық шабуыл жасауды жоспарлады және егер шабуыл сәтті аяқталса, резервтерімен орталыққа соққы беруге дайын болды. Шығыс Орманындағы шайқас Макклелланның ниеттерін Лиге жеткізді, ол өз қорғанысын тиісінше дайындады. Ол адамдарын сол жақ қанатына ауыстырды және әлі шайқас алаңына келмеген екі қолбасшысына шұғыл хабар жіберді: Лафайет МакЛоус екі дивизиямен және А.П. Хилл бір дивизиямен.

Near the town of Sharpsburg, Lee deployed his available forces behind Antietam Creek along a low ridge, starting on September 15. While it was an effective defensive position, it was not an impregnable one. The terrain provided excellent cover for infantrymen, with rail and stone fences, outcroppings of limestone, little hollows and swales. The creek to their front was only a minor barrier, ranging from 60 to 100 feet (18–30 m) in width, and was fordable in places and crossed by three stone bridges each a mile (1.5 km) apart. It was also a precarious position because the Confederate rear was blocked by the Potomac River and only a single crossing point, Boteler's Ford at Shepherdstown, was nearby should retreat be necessary. (The ford at Williamsport, Maryland, was 10 mile (16 km) northwest from Sharpsburg and had been used by Jackson in his march to Harpers Ferry. The disposition of Union forces during the battle made it impractical to consider retreating in that direction.) And on September 15, the force under Lee's immediate command consisted of no more than 18,000 men, only a third the size of the Federal army. The first two Union divisions arrived on the afternoon of September 15 and the bulk of the remainder of the army late that evening. Although an immediate Union attack on the morning of September 16 would have had an overwhelming advantage in numbers, McClellan's trademark caution and his belief that Lee had as many as 100,000 men at Sharpsburg caused him to delay his attack for a day. This gave the Confederates more time to prepare defensive positions and allowed Longstreet's corps to arrive from Hagerstown and Jackson's corps, minus A. P. Hill's division, to arrive from Harpers Ferry. Jackson defended the left (northern) flank, anchored on the Potomac, Longstreet the right (southern) flank, anchored on the Antietam, a line that was about 4 miles (6 km) long. (As the battle progressed and Lee shifted units, these corps boundaries overlapped considerably.) On the evening of September 16, McClellan ordered Hooker's I Corps to cross Antietam Creek and probe the enemy positions. Meade's division cautiously attacked Hood's troops near the East Woods. After darkness fell, artillery fire continued as McClellan positioned his troops for the next day's fighting. McClellan's plan was to overwhelm the enemy's left flank. He arrived at this decision because of the configuration of bridges over the Antietam. The lower bridge (which would soon be named Burnside Bridge) was dominated by Confederate positions on the bluffs overlooking it. The middle bridge, on the road from Boonsboro, was subject to artillery fire from the heights near Sharpsburg. But the upper bridge was 2 miles (3 km) east of the Confederate guns and could be crossed safely. McClellan planned to commit more than half his army to the assault, starting with two corps, supported by a third, and if necessary a fourth. He intended to launch a simultaneous diversionary attack against the Confederate right with a fifth corps, and he was prepared to strike the center with his reserves if either attack succeeded. The skirmish in the East Woods served to signal McClellan's intentions to Lee, who prepared his defenses accordingly. He shifted men to his left flank and sent urgent messages to his two commanders who had not yet arrived on the battlefield: Lafayette McLaws with two divisions and A. P. Hill with one division.

Жер бедері және оның салдары

Макклелланның жоспарлары нашар үйлестірілген және орындалуы да нашар болды. Ол әрбір бағынышты командиріне тек өз корпусы үшін ғана бұйрықтар берді, бірақ бүкіл шайқас жоспарын сипаттайтын жалпы бұйрықтарды бермеді. Шайқас алаңының жер бедері сол командирлерге өз секторларынан тыс оқиғаларды бақылауды қиындатты. Одан әрі, Макклелланның штабы шайқас желісінен бір шақырымнан астам қашықтықта (Филип Прай үйінде, өзеннің шығысында) орналасқан. Бұл оның жеке корпустарды басқаруын қиындатты. Сондықтан келесі күні шайқас үш жеке, көбінесе үйлестірілмеген шайқас ретінде жүрді: таңертең шайқас алаңының солтүстік жағында, түстен кейін ортасында және кешке қарай оңтүстік жағында. Макклеллан күштерін үйлестіру және шоғырландырудың жетіспеуі Одақтың екі есе басымдығын толығымен жойды. Бұл Лиге әр шабуылға қарсы қорғаныс күштерін жылжытуға мүмкіндік берді.

Жүкерек пен Шұңқыр шабуыл

Соғыс 17 қыркүйекте таңертең (шамамен сағат 5:30-да) Жозеф Хукер басқаратын Одақтың I корпусының Хагерстаун жолымен шабуыл жасауымен басталды. Хукердің мақсаты – Дункер шіркеуі орналасқан үстірттік, неміс баптисттерінің қарапайым ақтан сырланған ғимараты. Хукердің шамамен 8600 адамы болды, бұл Стоунволл Джексонның 7700 қорғаушысынан аздап көп, және конфедераттардың мықты қорғаныс позициялары осы шағын айырмашылықты толыққанды өтеді. Абнер Даблдей дивизиясы Хукердің оң жағына, Джеймс Рикетс сол жағына – Шығыс орманына, ал Джордж Мидтің Пенсильвания резервтері дивизиясы орталыққа және сәл артқа жылжыды. Джексонның қорғанысын Александр Лоутон мен Джон Р. Джонс дивизиялары құрады, ал Батыс орманында төрт бригада резервте тұрды. Бірінші одақтық әскерлер Солтүстік орманынан шығып, жүгері егісіне келгенде артиллериялық қақтығыс басталды. Конфедераттардың отын батыстан Джеб Стюарттың атты артиллериясы, ал оңтүстіктен – Дункер шіркеуінен саздың арғы жағындағы биіктікте полковник Стивен Д. Лидің төрт батареясы ашты. Одақтың жауап шабуылы Солтүстік орманының артындағы қырқадағы тоғыз батареядан және Антитам ағысынан 3 шақырым шығысқа қарай орналасқан 20 фунттық Паррот мылтықтарынан жасалды. Атыс екі тарапқа да ауыр шығын әкелді, ал полковник Ли оны «артиллерия тозағы» деп сипаттады. Жүгері егісінде жасырылған конфедерат штықтарының жарқырауын көріп, Хукер жаяу әскерін тоқтатты және төрт артиллерия батареясын алға жылжытты, олар федералдық жаяу әскердің үстінен егіске снарядтар мен шашыранды оқтарды атып жіберді. Соғыс басталды, көру қабілетінің нашар болуына байланысты мылтық ағаштарымен және штықтармен қақтығыс болды. Офицерлер бұйрықтарды айқайлап, қарғып, ешкім естимейтін шуда жүрді. Мылтықтар тым көп атудан қызып, ластанып кетті, ауа оқтар мен снарядтармен толы болды. Бригадир генерал Трумэн Сеймур басқаратын Мидтің 1-ші бригадасы Шығыс орманынан алға жылжи бастады және полковник Джеймс Уокердің Алабама, Джорджия және Солтүстік Каролина әскерлерінің бригадасымен атысқа түсті. Уокердің әскерлері Лидің артиллерия отының көмегімен Сеймурды кері шегіндіргенде, Рикетс дивизиясы да артиллерияның отына ұшырап, жүгері егісіне кірді. Бригадир генерал Абрам Дюрие бригадасы полковник Марселл Дугластың Джорджия бригадасының шабуылына тікелей соқтығысты. Күшті отқа төтеп беріп, күшейтудің жетіспеуіне байланысты ешқандай артықшылыққа ие болмаған Дюрие шегінуге бұйрық берді. Дюрие күткен күшейту – бригадир генерал Джордж Л. Хартсуфф пен полковник Уильям А. Кристиан бригадалары оқиға орнына жетуде қиындықтарға тап болды. Хартсуфф снарядтан жарақат алды, ал Кристиан қорқып, артқа қашып кетті. Әскерлер жиналғаннан кейін жүгері егісіне шабуыл жасағанда, олар бұрынғыдай артиллерия мен жаяу әскердің отына тап болды. Одақтың басым күштері көріне бастағанда, Гарри Хейс басқарған Луизиана «Жолбары» бригадасы шайқасқа кіріп, одақтық әскерлерді Шығыс орманына кері итерді. 12-ші Массачусетс жаяу әскерінің 67 пайыздық шығыны сол күні кез келген бөлім үшін ең жоғары көрсеткіш болды. Федералдар жүгері егісіне артиллерия батареясын орналастырғаннан кейін жолбарыстар жеңілді. Атыс кезінде 500-ден 323-і қаза тапты. Жүгері егісінде соғыс аяқталмаса, батысқа қарай бірнеше жүз метр қашықтықтағы одақтық күштер сәтті шабуыл жасады. Олар Старк бригадасының 1150 адамының шабуылымен тоқтатылды, олар алыстан ауыр от ашты. Темір бригаданың қатал атысына ұшырағаннан кейін конфедерат бригадасы кері шегінді, ал Старк қаза тапты. Одақтықтар Дункер шіркеуіне шабуылды қайта бастап, Джексонның қорғаныс желісінде үлкен саңылау жасады, ол құлау алдында тұрды. Құны жоғары болғанына қарамастан, Хукер корпусы тұрақты түрде алға жылжуда. Конфедерат күшейтулері сағат 7-ден кейін келді. МакЛоус пен Ричард Х. Андерсон дивизиялары Харперс-Ферриден түнгі шеруден кейін келді. Сағат 7:15 шамасында генерал Ли Джексонға көмек үшін Джордж Т. Андерсонның Джорджия бригадасын армияның оң жақ қанатынан көшірді. Сағат 7-де Худтың 2300 адамынан тұратын дивизиясы Батыс орманынан өтіп, одақтық әскерлерді тағы да жүгері егісі арқылы кері итерді. Тексастықтар ерекше қатыгездікпен шабуыл жасады, өйткені олар резервтен шақырылғанда, бірнеше күннен бері жеген алғашқы ыстық таңғы асын тоқтатуға мәжбүр болды. Оларға Д. Х. Хилл дивизиясының үш бригадасы Мумма фермасынан, жүгері егісінің оңтүстік-шығысынан, ал Джобал Эрли бригадасы Никодемус фермасынан, Батыс орманы арқылы, Джеб Стюарттың атты артиллериясын қолдаудан келді. Темір бригаданың кейбір офицерлері 4-ші АҚШ артиллериясының B батареясының артиллериялық құралдарының маңына әскерлерді жинады, ал Гиббон өзінің бұрынғы бөлімі бірде-бір кассионды жоғалтпағанын қадағалады. Бірақ Худ әскерлері шайқастың ауыр жүгін көтерді және ауыр шығынға ұшырады – 60 пайыз, бірақ олар қорғаныс желісінің күйреуін болдырмады және I корпустың шабуылын тоқтатты. Өзінің дивизиясы қайда екенін сұраған әріптес офицерге Худ: «Далада өлді», – деп жауап берді.

The battle opened at dawn (about 5:30 a. m.) on September 17 with an attack down the Hagerstown Turnpike by the Union I Corps under Joseph Hooker. Hooker's objective was the plateau on which sat the Dunker Church, a modest whitewashed building belonging to a congregation of German Baptist Brethren. Hooker had approximately 8,600 men, little more than the 7,700 defenders under Stonewall Jackson, and this slight disparity was more than offset by the Confederates' strong defensive positions. Abner Doubleday's division moved on Hooker's right, James Ricketts's moved on the left into the East Woods, and George Meade's Pennsylvania Reserves division deployed in the center and slightly to the rear. Jackson's defense consisted of the divisions under Alexander Lawton and John R. Jones in line from the West Woods, across the Turnpike, and along the southern end of Miller's Cornfield. Four brigades were held in reserve inside the West Woods. As the first Union men emerged from the North Woods and into the Cornfield, an artillery duel erupted. Confederate fire was from the horse artillery batteries under Jeb Stuart to the west and four batteries under Colonel Stephen D. Lee on the high ground across the pike from the Dunker Church to the south. Union return fire was from nine batteries on the ridge behind the North Woods and twenty 20 pounder Parrott rifles, 2 miles (3 km) east of Antietam Creek. The conflagration caused heavy casualties on both sides and was described by Colonel Lee as "artillery Hell." Seeing the glint of Confederate bayonets concealed in the Cornfield, Hooker halted his infantry and brought up four batteries of artillery, which fired shell and canister over the heads of the Federal infantry into the field. A battle began, with considerable melee action with rifle butts and bayonets due to short visibility in the corn. Officers rode about cursing and yelling orders no one could hear in the noise. Rifles became hot and fouled from too much firing; the air was filled with a hail of bullets and shells. Meade's 1st Brigade of Pennsylvanians, under Brigadier General Truman Seymour, began advancing through the East Woods and exchanged fire with Colonel James Walker's brigade of Alabama, Georgia, and North Carolina troops. As Walker's men forced Seymour's back, aided by Lee's artillery fire, Ricketts's division entered the Cornfield, also to be torn up by artillery. Brigadier General Abram Duryée's brigade marched directly into volleys from Colonel Marcellus Douglass's Georgia brigade. Enduring heavy fire from a range of and gaining no advantage because of a lack of reinforcements, Duryée ordered a withdrawal. The reinforcements that Duryée had expected—brigades under Brigadier General George L. Hartsuff and Colonel William A. Christian—had difficulties reaching the scene. Hartsuff was wounded by a shell, and Christian dismounted and fled to the rear in terror. When the men were rallied and advanced into the Cornfield, they met the same artillery and infantry fire as their predecessors. As the superior Union numbers began to tell, the Louisiana "Tiger" Brigade under Harry Hays entered the fray and forced the Union men back to the East Woods. The casualties received by the 12th Massachusetts Infantry, 67%, were the highest of any unit that day. The Tigers were beaten back eventually when the Federals deployed an artillery battery in the Cornfield. Point blank fire slaughtered the Tigers, who lost 323 of their 500 men. While the Cornfield remained a bloody stalemate, Federal advances a few hundred yards to the west were more successful. Brigadier General John Gibbon's 4th Brigade of Doubleday's division (recently named the Iron Brigade) began advancing down and astride the turnpike, into the cornfield, and in the West Woods, pushing aside Jackson's men. They were halted by a charge of 1,150 men from Starke's brigade, leveling heavy fire from away. The Confederate brigade withdrew after being exposed to fierce return fire from the Iron Brigade, and Starke was mortally wounded. The Union advance on the Dunker Church resumed and cut a large gap in Jackson's defensive line, which teetered near collapse. Although the cost was steep, Hooker's corps was making steady progress. Confederate reinforcements arrived just after 7a. m. The divisions under McLaws and Richard H. Anderson arrived following a night march from Harpers Ferry. Around 7:15, General Lee moved George T. Anderson's Georgia brigade from the right flank of the army to aid Jackson. At 7a. m., Hood's division of 2,300 men advanced through the West Woods and pushed the Union troops back through the Cornfield again. The Texans attacked with particular ferocity because as they were called from their reserve position they were forced to interrupt the first hot breakfast they had had in days. They were aided by three brigades of D. H. Hill's division arriving from the Mumma Farm, southeast of the Cornfield, and by Jubal Early's brigade, pushing through the West Woods from the Nicodemus Farm, where they had been supporting Jeb Stuart's horse artillery. Some officers of the Iron Brigade rallied men around the artillery pieces of Battery B, 4th U. S. Artillery, and Gibbon himself saw to it that his previous unit did not lose a single caisson. Hood's men bore the brunt of the fighting, however, and paid a heavy price—60% casualties—but they were able to prevent the defensive line from crumbling and held off the I Corps. When asked by a fellow officer where his division was, Hood replied, "Dead on the field."

Мэнсфилд пен Седжвик

Хукердің әскерлері де қымбатқа бағаланып, бірақ мақсаттарына жете алмады. Екі сағаттан соң, 2500 адам қаза болғаннан кейін, олар бастаған жеріне қайта оралды. Астық егістігінің алқабы шамамен терең және ені болды, ол сипаттауға келмейтін қираудың көрінісі болды. «Астық егістігі» күніне кемінде 15 рет қолы ауысқан деп есептелді. Шабуыл кезінде Темір бригадасының 6-шы Висконсин полкіне қолбасшылық еткен майор Руфус Доуес, кейіннен Хагерстаун жолындағы шайқасты Фредериксбургтегі тас қабырғамен, Спотсильванияның «Қанды бұрышымен» және Колд-Харбордың сою алаңымен салыстырып, «Антиетам жолы олардың барлығын қырғынның айқын дәлелімен басып өтті» деді. Хукерге Мэнсфилдтің XII корпусының 7200 жаяу әскерімен күш қосылды, олар шамалы анықталған резервтік рөлде болды. Мэнсфилдтің әскерлерінің жартысы жаңа ғана қосылғандар еді, ал Мэнсфилд өзі де тәжірибесіз болды, өйткені қолбасшылыққа екі күн бұрын ғана тағайындалған. Ол 40 жыл қызмет еткенімен, ешқашан үлкен әскерді жауынгерлік қимылға бастаған емес. Әскерлерінің атыс астында қалуынан қорқып, ол оларды «компаниялар тізбегі, тығыз жиналған» формацияда жүргізді, бұл полк қатарларының мұқият орналасуымен, әдеттегі екі қатардың орнына он қатарға дейін жиналған формация. Оның әскерлері Шығыс орманына кіргенде, олар «сарай сияқты» артиллерия үшін өте жақсы нысана болды. Мэнсфилдтің өзі кеудесіне оқ тиіп, келесі күні қайтыс болды. Альфеус Уильямс XII корпустың уақытша қолбасшылығын қабылдады. Мэнсфилдтің 1-ші дивизиясының жаңадан келгендері Худтың қатарына қарсы ілгерілемеді, оны Колквитт пен МакРей басқарған Д. Х. Хиллдің дивизиясының бригадалары нығайтты. Алайда, Джордж Сирс Грин басқарған XII корпустың 2-ші дивизиясы МакРейдің әскерлерін бұзып өтті, олар флангалық шабуылға ұшырайды деп қате ойлап қашқан. Бұл қатардың бұзылуы Худ пен оның әскерлерін, саны жағынан кем, күнді бастаған Батыс орманында қайта топтасуға мәжбүр етті. Грин Дункер шіркеуінің маңына жетіп, Стивен Лидің батареяларын ығыстырды. Хукер шабуылды үйлестіруге тырысты, бірақ Конфедерацияның мергеншісі генерал мен оның ақ атын көріп, Хукердің аяғына оқ тигізді. Оның I корпусының қолбасшылығын Хукер Мидке тапсырды. Рикетс Мидтен жоғары тұрды, бірақ Макклеллан Хукердің Мидті корпустың қолбасшылығына тағайындауын қолдады. Бірақ Хукер майданнан алынғаннан кейін, майданда қалған әскерлерді үйлестіруге билігі бар генерал қалмады. Конфедерацияның сол қанатын бұрып, Мэнсфилд әскерлеріне жасалған қысымды жеңілдету үшін Самнердің II корпусына таңғы сағат 7:20-де екі дивизияны шайқасқа жіберу бұйрығы берілді. Седжвиктің 5400 әскерінен тұратын дивизиясы Антиетамды бірінші болып кесіп өтті және солға бұрылып, Конфедерация әскерлерін Амброз Бернсайдтың IX корпусының шабуылына түсіру мақсатымен Шығыс орманына кірді. Бірақ жоспар дұрыс болмады. Олар Уильям Х. Френчтің дивизиясынан бөлініп, 9-да Самнер, дивизияға ілесіп келген, үш бригаданы үш ұзын қатарға, әскерлер қатарласып, қатарлар арасында 50 қадам ғана болатын ерекше шайқас формациясымен шабуылға көшті. Оларға алдымен Конфедерация артиллериясы, содан кейін үш жағынан Эрли, Уокер және МакЛоус дивизиялары шабуыл жасады. Жарты сағаттан кем уақыт ішінде Седжвиктің әскерлері үлкен тәртіпсіздікпен бастапқы орнына қайта шегінуге мәжбүр болды, Седжвик өзі де жараланғаннан кейін бірнеше айға майданнан шығарылды. Самнердің «бейхабар» шабуылы, I және XII корпус штабтарымен үйлестірудің болмауы, Седжвиктің дивизиясына ілесіп келгенде Френч дивизиясының бақылауын жоғалтуы, шабуылға дейін жеткілікті барлау жүргізбеуі және Конфедерацияның қарсы шабуылымен тиімді қоршалған ерекше шайқас формациясын таңдауы үшін көптеген тарихшылар Самнерді айыптады. Алайда, тарихшы М. В. Армстронгтың соңғы зерттеулері Самнердің тиісті барлау жүргізгенін және оның шабуыл жасаған жеріне шабуыл жасау шешімі оған қолжетімді ақпаратпен негізделгенін анықтады. Сағат 9:45 шамасында Уильямсқа Самнерді күшейту тапсырылды, ол ХХ корпусының екі полкін Хагерстаун жолына жіберді. Екі полк жаңадан Конфедерацияның оң жағынан келген Джон Г. Уокердің дивизиясымен кездесті. Уокердің әскерлері екі одақтық полкті кері қайтарды, ал полковник Ван Х. Мэннинг басқарған Конфедерация бригадаларының бірі Гриннің Дункер шіркеуі маңындағы орнына шабуыл жасады. Мэннинг бригадасын кері қайтарып, Гриннің сарбаздары Батыс орманына қарсы шабуыл жасады. Жарыс Дункер шіркеуінің айналасында басылып, Ли орталығына қарай жылды. Таңертеңгі кезең екі жақта да шамамен 13000 адам қаза тапты, оның ішінде екі одақтық корпус қолбасшысы болды.

Hooker's men had also paid heavily but without achieving their objectives. After two hours and 2,500 casualties, they were back where they started. The Cornfield, an area about deep and wide, was a scene of indescribable destruction. It was estimated that the Cornfield changed hands no fewer than 15 times in the course of the morning. Maj. Rufus Dawes, who assumed command of Iron Brigade's 6th Wisconsin Regiment during the battle, later compared the fighting around the Hagerstown Turnpike with the stone wall at Fredericksburg, Spotsylvania's "Bloody Angle", and the slaughter pen of Cold Harbor, insisting that "the Antietam Turnpike surpassed them all in manifest evidence of slaughter." Hooker was reinforced by the 7,200 infantrymen of Mansfield's XII Corps, which had been held in a loosely defined reserve role. Half of Mansfield's men were raw recruits, and Mansfield was also inexperienced, having taken command only two days before. Although he was a veteran of 40 years' service, he had never led large numbers of soldiers in combat. Concerned that his men would bolt under fire, he marched them in a formation that was known as "column of companies, closed in mass," a bunched up formation in which a regiment was arrayed ten ranks deep instead of the normal two. As his men entered the East Woods, they presented an excellent artillery target, "almost as good a target as a barn." Mansfield himself was shot in the chest and died the next day. Alpheus Williams assumed temporary command of the XII Corps. The new recruits of Mansfield's 1st Division made no progress against Hood's line, which was reinforced by brigades of D. H. Hill's division under Colquitt and McRae. The 2nd Division of the XII Corps, under George Sears Greene, however, broke through McRae's men, who fled under the mistaken belief that they were about to be trapped by a flanking attack. This breach of the line forced Hood and his men, outnumbered, to regroup in the West Woods, where they had started the day. Greene was able to reach the vicinity of Dunker Church, and drove off Stephen Lee's batteries. Hooker attempted to coordinate the assault, but a Confederate sharpshooter spotted the general and his white horse and shot Hooker through the foot. Command of his I Corps was assigned to Meade by Hooker. Ricketts had seniority over Meade, but McClellan backed Hooker's decision to place Meade in command of the corps. But with Hooker removed from the field, there was no general left with the authority to coordinate the remaining troops on the field. In an effort to turn the Confederate left flank and relieve the pressure on Mansfield's men, Sumner's II Corps was ordered at 7:20 a. m. to send two divisions into battle. Sedgwick's division of 5,400 men was the first to ford the Antietam, and they entered the East Woods with the intention of turning left and forcing the Confederates south into the assault of Ambrose Burnside's IX Corps. But the plan went awry. They became separated from William H. French's division, and at 9a. m. Sumner, who was accompanying the division, launched the attack with an unusual battle formation—the three brigades in three long lines, men side by side, with only 50 to separating the lines. They were assaulted first by Confederate artillery and then from three sides by the divisions of Early, Walker, and McLaws, and in less than half an hour Sedgwick's men were forced to retreat in great disorder to their starting point with over 2,200 casualties, including Sedgwick himself, who was taken out of action for several months by a wound. Sumner has been condemned by most historians for his "reckless" attack, his lack of coordination with the I and XII Corps headquarters, losing control of French's division when he accompanied Sedgwick's, failing to perform adequate reconnaissance prior to launching his attack, and selecting the unusual battle formation that was so effectively flanked by the Confederate counterattack. Historian M. V. Armstrong's recent scholarship, however, has determined that Sumner did perform appropriate reconnaissance and his decision to attack where he did was justified by the information available to him. At around 9:45a. m., Williams was tasked with reinforcing Sumner, and he sent two XII Corps regiments towards the Hagerstown Turnpike. The two regiments were confronted by the division of John G. Walker, newly arrived from the Confederate right. Walker's men repulsed the two Union regiments, and one of the Confederate brigades, commanded by Colonel Van H. Manning attacked Greene's position near the Dunker Church around 10a. m. After repulsing Manning's brigade, Greene's soldiers counterattacked into the West Woods. The fighting died down around the Dunker Church, and shifted towards Lee's center. The morning phase ended with casualties on both sides of almost 13,000, including two Union corps commanders.

Суға батқан жолда шабуылдар басталды

Түске қарай шабуыл Конфедерация саптарының ортасына жылды. Самнер Седжвиктің дивизиясының таңертеңгі шабуылына қосылды, бірақ оның тағы бір дивизиясы, Френч басшылығында, Самнер мен Седжвиктен байланысын үзіп, түсініксіз себеппен оңтүстікке бет бұрды. Жауынгерлік қимылға қатысуға құштар Френч жолында шайқасшыларды кездестіріп, әскерлеріне алға жылжуға бұйрық берді. Осы кезде Самнердің көмекшісі (және ұлы) Френчті тауып, Батыс Орманындағы қаһарлы шайқастарды сипаттап, оған Конфедерацияның назарын олардың орталық бөлігіне аудару үшін шабуыл жасауды тапсырды. Френч Д. Хилл дивизиясымен кездесті. Хилл шамамен 2500 әскерге ие болды, бұл Френчтің әскерінен екі есе аз, және оның бес бригадасының үшеуі таңертеңгі шайқаста қирады. Бұл сектор теориялық тұрғыдан ең осал болып саналды. Бірақ Хиллдің әскерлері мықты қорғаныс позициясында, бірте-бірте көтерілетін төбенің басында, жылдар бойы көліктердің қозғалысынан тозығы жеткен, табиғи ор қалыптасқан суы бар жолда орналасқан еді. Френч таңғы сағат 9:30-да Хиллдің импровизацияланған бекіністеріне қарсы бригадалық шабуылдарды бастады. Бірінші шабуылға шыққан бригада, көбінесе тәжірибесіз әскерлер, бригадир генерал Макс Вебердің басшылығымен, қатты мылтық атысынан тез жеңіліске ұшырады; екі тарап та осы сәтте артиллерия қолданбады. Екінші шабуыл, полковник Дуайт Моррис басқаратын жаңадан келген сарбаздар, сондай-ақ қатты атысқа ұшырады, бірақ Роберт Родстың Алабама бригадасының қарсы шабуылын тойтарды. Үшінші шабуылды бригадир генерал Нейтан Кимболл басқарды, оның құрамында үш тәжірибелі полк болды, бірақ олар да суы бар жолдан атылған оқтарға түсті. Френчтің дивизиясы бір сағаттан кем уақыт ішінде 1750 адамнан (5700 әскерінен) шығынға ұшырады. Екі тараптан да күшейтерулер келіп жатты, ал сағат 10:30-да Роберт Ли өзінің соңғы резервтік дивизиясын – генерал-майор Ричард Х. Андерсон басқаратын 3400 әскерді Хиллдің қатарын нығайтуға және оңға қарай кеңейтуге жіберді, Френчтің сол қанатын қоршауға дайындық жүргізді. Бірақ сол уақытта генерал-майор Израиль Б. Ричардсонның дивизиясының 4000 әскері Френчтің сол жағына жетті. Бұл Самнердің үш дивизиясының соңғысы болды, оны Макклеллан өзінің резервтік күштерін ұйымдастырған кезде артта ұстады. Күннің төртінші шабуылын бастаған – суы бар жолға қарсы бригадалық генерал Томас Ф. Мигердің ирланд бригадасы болды. Олар желдің астында жасыл туларын желбіретіп алға жылжи бергенде, полк қақпашысы, әке Уильям Корби, Рим-католик шіркеуінің өлімге дайын тұрғандарға арналған шартты кешірім сөздерін айқайлап, жасақтың алдыңғы қатарынан алға-артқа жүрді. Көбінесе ирланд иммигранттары ауыр оқ жаудырылғаннан кейін 540 адамды жоғалтып, кері шегінуге бұйрық алды. Генерал Ричардсон бригадалық генерал Джон К. Колдуэлл бригадасын түскі уақытта шайқасқа жіберді (Колдуэлл артта, сабан үйінің артында екенін естігеннен кейін), содан кейін жағдай өзгерді. Андерсонның Конфедерация дивизиясы генерал Андерсон шайқастың басында жарақаттанғаннан кейін қорғауға көп көмек көрсетпеді. Басқа да маңызды басшылар жоғалды, соның ішінде Джордж Б. Андерсон (туыс емес; Андерсонның орнына келген 2-ші Солтүстік Каролина полкінің полковнигі Чарльз С. Тью, қолбасшылыққа келгеннен бірнеше минуттан кейін қаза тапты) және 6-шы Алабама полкінің полковнигі Джон Б. Гордон. Конфедерацияның басқару құрылымы бұзыла бастады.

By midday, the action had shifted to the center of the Confederate line. Sumner had accompanied the morning attack of Sedgwick's division, but another of his divisions, under French, lost contact with Sumner and Sedgwick and inexplicably headed south. Eager for an opportunity to see combat, French found skirmishers in his path and ordered his men forward. By this time, Sumner's aide (and son) located French, described the terrible fighting in the West Woods and relayed an order for him to divert Confederate attention by attacking their center. French confronted D. H. Hill's division. Hill commanded about 2,500 men, less than half the number under French, and three of his five brigades had been torn up during the morning combat. This sector of Longstreet's line was theoretically the weakest. But Hill's men were in a strong defensive position, atop a gradual ridge, in a sunken road worn down by years of wagon traffic, which formed a natural trench. French launched a series of brigade sized assaults against Hill's improvised breastworks at around 9:30 a. m The first brigade to attack, mostly inexperienced troops commanded by Brigadier General Max Weber, was quickly cut down by heavy rifle fire; neither side deployed artillery at this point. The second attack, more raw recruits under Colonel Dwight Morris, was also subjected to heavy fire but managed to beat back a counterattack by the Alabama Brigade of Robert Rodes. The third, under Brigadier General Nathan Kimball, included three veteran regiments, but they also fell to fire from the sunken road. French's division suffered 1,750 casualties (of his 5,700 men) in under an hour. Reinforcements were arriving on both sides, and by 10:30 a. m. Robert E. Lee sent his final reserve division—some 3,400 men under Major General Richard H. Anderson—to bolster Hill's line and extend it to the right, preparing an attack that would envelop French's left flank. But at the same time, the 4,000 men of Major General Israel B. Richardson's division arrived on French's left. This was the last of Sumner's three divisions, which had been held up in the rear by McClellan as he organized his reserve forces. Leading off the fourth attack of the day against the sunken road was the Irish Brigade of Brigadier General Thomas F. Meagher. As they advanced with emerald green flags snapping in the breeze, a regimental chaplain, Father William Corby, rode back and forth across the front of the formation shouting words of conditional absolution prescribed by the Roman Catholic Church for those who were about to die. The mostly Irish immigrants lost 540 men to heavy volleys before they were ordered to withdraw. General Richardson personally dispatched the brigade of Brigadier General John C. Caldwell into battle around noon (after being told that Caldwell was in the rear, behind a haystack), and finally the tide turned. Anderson's Confederate division had been little help to the defenders after General Anderson was wounded early in the fighting. Other key leaders were lost as well, including George B. Anderson (no relation; Anderson's successor, Colonel Charles C. Tew of the 2nd North Carolina, was killed minutes after assuming command) and Colonel John B. Gordon of the 6th Alabama. The Confederate command structure was becoming disorganized.

Су астында қалған жолдың құлдырауы

Колдуэлл бригадасы Конфедерацияның оң жақ флангын айналып өткенде, полковник Фрэнсис С. Барлоу 61-ші және 64-ші Нью-Йорк полктеріне жетекшілік етті. Барлоу мен подполковник Нельсон Майлз желідегі әлсіз тұсқа тапты және әскерлерін Конфедерация желісіне тікелей от ашуға қолайлы жағдайға жеткізді, осылайша оны қауіпті тұраққа айналдырды. Дұшманның бұл қауіп-қатеріне тойтарыс беруге тырысқанда, Роудс берген бұйрықты лейтенант Джеймс Н. Лайтфут дұрыс түсінбеді, ол Гордонның орнын басып отырған еді. Лайтфут өзінің әскерлеріне кері бұрылып, шегінуге бұйрық берді, және бригаданың барлық бес полкі бұл бұйрықты оларға да қатысты деп ойлады. Конфедерация әскерлері Шарпсбургке қарай ағылып, желісін жоғалтты. Джордж Андерсон бригадасының көп бөлігі де Ричард Андерсон дивизиясының шегінуімен бірге кері шегінді. Ричардсонның әскерлері генерал Лонгстрит жинаған артиллерия оларды кері қайтарғанда, қарқынды түрде қууға тырысты. Д. Х. Хилл бастаған 200 сарбаздық қарсы шабуыл Федералдықтардың сол флангын суға батқан жол маңында айналып өтті, бірақ 5-ші Нью-Гэмпширдің қаһарлы шабуылымен кері қайтарылса да, бұл орталықтың құлауын тоқтатты. Ричардсон өзінің дивизиясына суға батқан жолға қарап, кері шегінуге бұйрық берді. Оның дивизиясы шамамен 1000 адамын жоғалтты. Полковник Барлоу ауыр жарақат алды, ал Ричардсон қаза тапты. Винфилд С. Хэнкок дивизия басшылығын қабылдады. Хэнкок агрессивті дивизия және корпус командирі ретінде болашақта жақсы беделге ие болғанымен, күтпеген басшылықтың ауысуы Федералдықтардың шабуылының қарқынын баяулатты. Сағат 9:30-дан 13:00-ге дейін суға батқан жолдағы қасаптық қырғынға байланысты ол Қанды жол деп аталды, нәтижесінде жол бойында 5600 адам (Одақтан 3000, Конфедерациядан 2600) қаза тапты. Бірақ, үлкен мүмкіндік туындады. Егер Конфедерация желісінің бұл бұзылған бөлігі пайдаланылса, Ли әскері екіге бөлініп, мүмкін жеңіліске ұшырар еді. Бұл үшін жеткілікті күш болды. Орталық көпірге жақын жерде 3500 кавалерия және генерал Портердің V корпусының 10300 жаяу әскері күтіп тұрды, ол бір шақырым қашықтықта орналасқан еді. Генерал-майор Уильям Б. Франклин басқаратын VI корпус 12000 сарбазбен жаңа ғана келді. Мэннинг басқаратын көтерілісшілер сол жақтағы биікке екінші шабуыл жасады (Грин ұстады), ол жолды уақытша түскі уақытта бақылап тұрды, бірақ VI корпустың Смит дивизиясы оны қайта басып алды. Франклин бұл жетістікті пайдалануға дайын еді, бірақ аға корпус командирі Самнер оған алға жылжуға тыйым салды. Франклин Макклелланға шағымданды, ол екі тараптың да аргументтерін тыңдау үшін штаб-пәтерінен шықты, бірақ Самнердің шешімін қолдады және Франклин мен Хэнкокқа өздерінің позицияларын сақтауға бұйрық берді. Макклеллан шайқастың қалған бөлігінде бұл жерді жоғалтпады және ақырында оған 44 зеңбірек жинады. Кейінірек күні, орталыққа жақын орналасқан басқа резервтік бөлімнің командирі генерал-майор Фитц Джон Портер, өзінің 2-дивизиясының командирі генерал-майор Джордж Сайкстен орталыққа тағы бір шабуыл жасау туралы ұсыныс естіді, бұл идея Макклелланды қызықтырды. Алайда, Портер Макклелланға: "Есіңізде болсын, генерал, мен Республиканың соңғы армиясының соңғы резервінің қолбасшысымын" деді. Макклеллан қарсылық көрсетті және тағы бір мүмкіндік жоғалды.

As Caldwell's brigade advanced around the right flank of the Confederates, Colonel Francis C. Barlow led the 61st and 64th New York forward. Barlow and Lieutenant Colonel Nelson Miles saw a weak point in the line and maneuvered their troops into a position that allowed them to pour enfilade fire into the Confederate line, turning it into a deadly trap. In attempting to wheel around to meet this threat, a command from Rodes was misunderstood by Lt. Colonel James N. Lightfoot, who had succeeded Gordon. Lightfoot ordered his men to about face and march away, an order that all five regiments of the brigade thought applied to them as well. Confederate troops streamed toward Sharpsburg, their line lost. Most of George Anderson's brigade withdrew as well, caught up in the retreat of Richard Anderson's division. Richardson's men were in hot pursuit when massed artillery hastily assembled by General Longstreet drove them back. A counterattack with 200 men led by D. H. Hill got around the Federal left flank near the sunken road, and although they were driven back by a fierce charge of the 5th New Hampshire, this stemmed the collapse of the center. Reluctantly, Richardson ordered his division to fall back to north of the ridge facing the sunken road. His division lost about 1,000 men. Colonel Barlow was severely wounded, and Richardson mortally wounded. Winfield S. Hancock assumed division command. Although Hancock would have an excellent future reputation as an aggressive division and corps commander, the unexpected change of command sapped the momentum of the Federal advance. The carnage from 9:30 a. m. to 1:00 p. m. on the sunken road gave it the name Bloody Lane, leaving about 5,600 casualties (Union 3,000, Confederate 2,600) along the road. And yet, a great opportunity presented itself. If this broken sector of the Confederate line were exploited, Lee's army would be divided in half and possibly defeated. There were ample forces available to do so. There was a reserve of 3,500 cavalry and the 10,300 infantrymen of General Porter's V Corps, waiting near the middle bridge, a mile away. The VI Corps, under Major General William B. Franklin, had just arrived with 12,000 men. The Rebels, under Manning, had made a second assault on the high ground to the left (held by Greene) overlooking the road that temporarily around noon, but Smith's Division of VI Corps recaptured it. Franklin was ready to exploit this breakthrough, but Sumner, the senior corps commander, ordered him not to advance. Franklin appealed to McClellan, who left his headquarters in the rear to hear both arguments but backed Sumner's decision, ordering Franklin and Hancock to hold their positions. McClellan never lost this ground for the remainder of the battle and eventually had amassed 44 guns on it. Later in the day, the commander of the other reserve unit near the center, the V Corps, Major General Fitz John Porter, heard recommendations from Major General George Sykes, commanding his 2nd Division, that another attack be made in the center, an idea that intrigued McClellan. However, Porter is said to have told McClellan, "Remember, General, I command the last reserve of the last Army of the Republic." McClellan demurred and another opportunity was lost.

Бёрнсайд көпірі

Ойын майданның оңтүстік жағына оқиға көшті. Макклелланның жоспары бойынша генерал-майор Амброз Бернсайд пен IX корпус Хукердің I корпусына қолдау көрсету үшін диверсиялық шабуыл жасауы керек болды, осы арқылы конфедераттардың назарын солтүстіктегі басты шабуылдан аударуға үміттенеді. Бірақ Бернсайдқа шабуылды бастау алдында нақты бұйрық күту тапсырылды, және осы бұйрықтар сағат 10-ға дейін оған жетпеді. Бернсайд шайқасқа дайындық кезінде көбінесе әрекетсіз болды. IX корпустың басқару құрылымы қиын-қыстау болды. Бұрын Бернсайд Одақ әскерінің бір бөлігін басқарған, ол I және IX корпус-тардан құралған. I корпус Бернсайдтың бақылауынан шығарылса да, ол әлі де бөлім командирі сияқты әрекет етті. IX корпусына қатысты бұйрықтар Бернсайдқа жіберілді, ол оларды тікелей Джейкоб Коксқа жеткізді. Кокс Реноның Оңтүстік тауында қаза болғаннан кейін корпустың уақытша басқаруын өз мойнына алды. Бернсайдтың Антиетам өзенінің шығысында төрт дивизиясы (12 500 әскер) және 50 зеңбірек болды. Лидің сол фланға күш түсіру үшін жасаған қозғалысы олардың қатарын азайтқан. Таң атқанда бригада генералдары Дэвид Р. Джонс пен Джон Г. Уокер қорғанысқа тұрды, бірақ сағат 10-ға қарай Уокердің барлық әскері мен полковник Джордж Т. Андерсонның Джорджия бригадасы алынып тасталды. Джонстың Бернсайдпен кездесуге шамамен 3000 әскері мен 12 зеңбірегі ғана болды. Төрт жұқа бригада Шарпсбург маңындағы төбелерді күзетті, негізінен Симестр Хилл деп аталатын төменгі жазық. Қалған 400 әскер – бригадир генерал Роберт Тумбстың басқаруындағы 2-ші және 20-шы Джорджия полктері, екі артиллериялық батареясымен – Рорбах көпірін қорғады, ол Антиетамның ең оңтүстік жағынан өтетін үш құбырлы, 38 метрлік тас құрылыс еді. Алдағы шайқастың мәнділігіне байланысты бұл көпір тарихқа «Бернсайд көпірі» деп ілікті. Көпірді бағындыру қиын міндет еді. Оған апаратын басты жол жаудың атысына ұшырады, бірақ шаруа жолы көпірге айналып өтуге мүмкіндік берді. Көпірдің батыс жағалауында тік жар болды, ал ағаштар мен ескі карьер қорғануға қолайлы жағдай жасады. Конфедераттар өз позицияларын ағаштар мен қоршаудан жасалған бекіністермен нығайтты. Тарихшылар Бернсайдтың Антиетам өзеніндегі көпірде көп уақыт өткізгенін түсіндіруге тырысады, өйткені өзенді «жаудың ату қабілетінен тыс жерлерде» кесіп өтуге болатын. Кейде судың тереңдігі аз болғандықтан, өзеннен өту қиын мәселенің салыстырмалы түрде оңай бөлігі болды. Бернсайд жоспарын көпірге шабуыл жасауға және сонымен бірге Макклеллан инженерлері анықтаған, бір жарым километр төмендегі бродты кесіп өтуге бағыттады, бірақ оның әскері оған жеткенде, жағалаулардың тым биік екенін көрді. Полковник Джордж Круктың Огайо бригадасы бригада генерал Сэмюэл Стержистің дивизиясының қолдауымен көпірге шабуыл жасауға дайындалғанда, Канахва дивизиясының қалған бөлігі мен бригада генерал Исаак Родманның дивизиясы конфедераттарды айналып өту үшін үш километр төмендегі Снавелидің бродын іздеуге тырысты. Круктың көпірге жасаған шабуылын 11-ші Коннектикут полкінің шабуылшылары бастады, оларға Огайолықтар көпірден өтіп, жарға шабуыл жасауы үшін көпірді тазалау тапсырылды. 15 минут бойы ауыр отқа ұшырағаннан кейін Коннектикут әскері 139 адамды жоғалтып, үштен бір бөлігімен, соның ішінде қаза тапқан командирлері полковник Генри У. Кингсберимен кері шегінді. Круктың басты шабуылы оның жергілікті жерді білмеуінен қате кетті, оның әскері көпірден төрт жүз метр жоғарыдағы өзенге жетіп, келесі бірнеше сағат бойы конфедерат шабуылшыларымен атысты. Родманның дивизиясы байланыстан шығып, Снавелидің бродына қарай жүгіргенде, Бернсайд пен Кокс Стержистің бригадаларының бірімен, 2-ші Мэриленд және 6-шы Нью-Гэмпширдің бастамасымен көпірге екінші шабуыл жасады. Олар да конфедерат мергендері мен артиллериясының құрбаны болды, және олардың шабуылы сәтсіз аяқталды. Бұл кезде түс болды, және Макклеллан шыдамдылығын жоғалтты. Ол Бернсайдты алға жылжуға итермелеу үшін бірнеше хатшы жіберді. Ол бір көмекшісіне: «Егер бұл 10 мың адамға түссе, оған қазір кетуге бұйыр», - деді. Ол өзінің бас инспекторы, полковник Делос Б. Сэкетті Бернсайдпен бетпе-бет келу үшін жіберіп, қысымды арттырды, ол ашуланып: «Макклеллан менің бұл көпірді бағындыруға тырыспай жатқанымды ойлайды, сіз бүгін таңнан бері осы бұйрықпен келген үшінші немесе төртінші адамсыз», - деді. Көпірді бағындыруға жасалған үшінші әрекет сағат 12:30-да Стержистің екінші бригадасы, бригадир генерал Эдвард Феррероның басқаруымен жасалды. Оған 51-ші Нью-Йорк және 51-ші Пенсильвания полктері жетекшілік етті, олар жеткілікті артиллериялық қолдаумен және жақында алынып тасталған арақтың рационы қайта қалпына келтірілетініне уәде беріп, төмен қарай шабуылдап, шығыс жағалауда орналасты. Басып алынған жеңіл гаубицаны дұрыс орналастырып, олар көпірден екі еселі снарядтарды атып, жауға жақын келді. Сағат 1-ге қарай конфедераттардың оқ-дәрісі азайып, Тумбске Родманның әскері оларды айналып өтіп, Снавелидің бродын кесіп өтіп жатыр деген хабар жетті. Ол шегінуге бұйрық берді. Оның Джорджиялықтары федералдықтарға 500-ден астам жарақаттар келтірді, өзі 160-тан аз шығынға ұшырады. Олар Бернсайдтың оңтүстік фланға жасаған шабуылын үш сағаттан астам уақытқа тоқтатты.

The action moved to the southern end of the battlefield. McClellan's plan called for Major General Ambrose Burnside and the IX Corps to conduct a diversionary attack in support of Hooker's I Corps, hoping to draw Confederate attention away from the intended main attack in the north. However, Burnside was instructed to wait for explicit orders before launching his attack, and those orders did not reach him until 10a. m. Burnside was largely passive during preparations for the battle. The IX Corps had a clumsy command structure Burnside had earlier commanded one wing of the Union army, commposed of the I and IX Corps. Despite the I Corps being detached from Burnside's control, he still acted as if he were a wing commander. Orders for the IX Corps went to Burnside, who then passed them on directly to Jacob Cox. Cox had assumed temporary command of the corps after the death of Reno at South Mountain. Burnside had four divisions (12,500 troops) and 50 guns east of Antietam Creek. Facing him was a force that had been greatly depleted by Lee's movement of units to bolster the Confederate left flank. At dawn, the divisions of Brig. Gens. David R. Jones and John G. Walker stood in defense, but by 10a. m. all of Walker's men and Colonel George T. Anderson's Georgia brigade had been removed. Jones had only about 3,000 men and 12 guns available to meet Burnside. Four thin brigades guarded the ridges near Sharpsburg, primarily a low plateau known as Cemetery Hill. The remaining 400 men—the 2nd and 20th Georgia regiments, under the command of Brigadier General Robert Toombs, with two artillery batteries—defended Rohrbach's Bridge, a three span, 125 foot (38 m) stone structure that was the southernmost crossing of the Antietam. It would become known to history as Burnside's Bridge because of the notoriety of the coming battle. The bridge was a difficult objective. The main road leading to it was exposed to enemy fire, but a farm lane allowed a more protected approach to around from the bridge. The bridge was dominated by a steep bluff on the west bank, and trees and an old quarry provided cover for defenders. The Confederates also strengthed their position with breastworks made from logs and fence rails. Historians question why Burnside spent so much time at the bridge on Antietam Creek when the creek could have been forded "at a variety of places out of enemy range". The commanding terrain across the sometimes shallow creek made crossing the water a comparatively easy part of a difficult problem. Burnside concentrated his plan instead on storming the bridge while simultaneously crossing a ford McClellan's engineers had identified a half mile (1 km) downstream, but when Burnside's men reached it, they found the banks too high to negotiate. While Colonel George Crook's Ohio brigade prepared to attack the bridge with the support of Brigadier General Samuel Sturgis's division, the rest of the Kanawha Division and Brigadier General Isaac Rodman's division struggled through thick brush trying to locate Snavely's Ford, 2 miles (3 km) downstream, intending to flank the Confederates. Crook's assault on the bridge was led by skirmishers from the 11th Connecticut, who were ordered to clear the bridge for the Ohioans to cross and assault the bluff. After receiving punishing fire for 15 minutes, the Connecticut men withdrew with 139 casualties, one third of their strength, including their commander, Colonel Henry W. Kingsbury, who was fatally wounded. Crook's main assault went awry when his unfamiliarity with the terrain caused his men to reach the creek a quarter mile (400 m) upstream from the bridge, where they exchanged volleys with Confederate skirmishers for the next few hours. While Rodman's division was out of touch, slogging toward Snavely's Ford, Burnside and Cox directed a second assault at the bridge by one of Sturgis's brigades, led by the 2nd Maryland and 6th New Hampshire. They also fell prey to the Confederate sharpshooters and artillery, and their attack fell apart. By this time it was noon, and McClellan was losing patience. He sent a succession of couriers to motivate Burnside to move forward. He ordered one aide, "Tell him if it costs 10,000 men he must go now." He increased the pressure by sending his inspector general, Colonel Delos B. Sackett, to confront Burnside, who reacted indignantly: "McClellan appears to think I am not trying my best to carry this bridge; you are the third or fourth one who has been to me this morning with similar orders." The third attempt to take the bridge was at 12:30 p. m. by Sturgis's other brigade, commanded by Brigadier General Edward Ferrero. It was led by the 51st New York and the 51st Pennsylvania, who, with adequate artillery support and a promise that a recently canceled whiskey ration would be restored if they were successful, charged downhill and took up positions on the east bank. Maneuvering a captured light howitzer into position, they fired double canister down the bridge and got within of the enemy. By 1p. m., Confederate ammunition was running low, and word reached Toombs that Rodman's men were crossing Snavely's Ford on their flank. He ordered a withdrawal. His Georgians had cost the Federals more than 500 casualties, giving up fewer than 160 themselves. And they had stalled Burnside's assault on the southern flank for more than three hours.

А. П. Хилл келеді

Бёрнсайдтың шабуылы қайтадан тоқтап қалды. Оның офицерлері көпір арқылы оқ-дәрі тасымалдауды ұмытып кеткен, ал көпірдің өзі сарбаздар, артиллерия және вагон үшін бөгетке айналып жатты. Бұл тағы екі сағатты қажет етті. Генерал Ли осы уақытты оң қанатын нығайтуға пайдаланды. Ол барлық қолжетімді артиллерия бөлімдерін шақыртты, бірақ Д. Р. Джонстың күші аз болғандықтан сол жақтан жаяу әскер бөлімдерімен күшейтуге тырыспады. Оның орнына ол А. П. Хиллдің жеңіл дивизиясының келуіне үміттенді, ол қазір Харперс-Ферриден 17 мильдік (27 км) шаршатарлық сапардан келе жатқан еді. Сағат 2-де Хиллдің әскері Ботеллер Фордына жетті, ал Хилл Лимен сағат 2:30-да кеңесе алды, ол оған Джонстың оң жағына әскерін жеткізуді бұйырды. Федералдар 3000 жаңа әскер келе жатыр дегенді білмеді. Бёрнсайдтың жоспары – әлсіреген Конфедерацияның оң қанатын айналып өтіп, Шарпсбургке жиналып, Ли әскерін Потомактан, олардың жалғыз қашу жолынан кесіп тастау еді. Сағат 3-те Бёрнсайд Стержистің дивизиясын батыс жағалауда қосымша күш ретінде қалдырып, 8000-нан астам әскермен (көпшілігі жаңа) және 22 зеңбірекпен батысқа қарай жылжыды. 79-шы Нью-Йорк полкінің "Кэмерон Хайлендерлері" бастаған алғашқы шабуыл Джонстың аз санды дивизиясына қарсы сәтті аяқталды, ол Зират төбесінен өтіп, Шарпсбургке қарай кері шегінді. Одақтың сол жағында Родман дивизиясы Харперс-Ферри жолына қарай жылды. Оның жетекші бригадасы, полковник Харрисон Фэрчайлд басқаратын, 9-шы Нью-Йорк полкінің әртүрлі түсті зуавтары бар, полковник Раш Хокинс басқарды, жаудың бір жотада орналасқан ондаған зеңбірегінен қатты оққа түсті, бірақ олар алға жылжып кетті. Шарпсбург көшелерінде шегініп жатқан конфедерат әскерлерімен толғандықтан үрей туды. Джонстың дивизиясындағы бес бригаданың тек Тумбстың бригадасы ғана толық сақталып қалды, бірақ оның құрамында 700 адам ғана болды. А. П. Хиллдің дивизиясы сағат 3:30-да келді. Хилл өзінің колоннасын екіге бөлді, екі бригада оның қанатын қорғау үшін оңтүстік-шығысқа қарай жылжыды, ал қалған үш, шамамен 2000 адам, Тумбстың бригадасының оң жағына жылжып, қарсы шабуылға дайындалды. Сағат 3:40-да Оңтүстік Каролиналық бригада генерал-майор Макси Грегг Джон Оттоның жүгері егістігінде Родманның сол қанатындағы 16-шы Коннектикут полкіне шабуыл жасады. Коннектикут штатының сарбаздары қызметке үш апта ғана келген еді, ал олардың қатары 185 адамдық шығынмен жарылды. 4-ші Род-Айленд оң жақтан келді, бірақ олардың жүгерінің биік сабағы арасында көру мүмкіндігі нашар болды, және көптеген конфедераттар Харперс-Ферридегі одақтың киімдерін кигендіктен олардың бағдары шашырады. Олар да қашып, 8-ші Коннектикут полкі алыста қалды және оқшауланды. Олар қоршалып, Антитам өзеніне қарай төменге қарай айдалды. Канахва дивизиясының полктері қарсы шабуыл жасады, бірақ сәттілікке жетпеді. IX корпус шамамен 20% шығынға ұшырады, бірақ олар қарсыластарынан екі есе көп күшке ие болды. Бүрнсайд өзінің қанатының құлауынан алаңдап, өз әскерін Антитамның батыс жағалауына қайтаруға бұйырды, онда ол дереу көбірек адамдар мен қару сұрады. МакКлеллан тек бір батареяны ғана жіберді. Ол: "Мен енді ештеңе жасай алмаймын. Менің жаяу әскерім жоқ" деді. Бірақ шындығында Макклеллан резервте екі жаңа корпусқа ие болды, Портердің V және Франклиннің VI, бірақ ол тым сақ болды, өзін сан жағынан кем деп санады және Лидің күшті қарсы шабуылы жақын деп ойлады. Бёрнсайдтың әскері күні бойы басып алған көпірді қорғаумен айналысты.

Burnside's assault stalled again on its own. His officers had neglected to transport ammunition across the bridge, which was itself becoming a bottleneck for soldiers, artillery, and wagons. This represented another two hour delay. General Lee used this time to bolster his right flank. He ordered up every available artillery unit, although he made no attempt to strengthen D. R. Jones's badly outnumbered force with infantry units from the left. Instead, he counted on the arrival of A. P. Hill's Light Division, currently embarked on an exhausting 17 mile (27 km) march from Harpers Ferry. By 2p. m., Hill's men had reached Boteler's Ford, and Hill was able to confer with the relieved Lee at 2:30, who ordered him to bring up his men to the right of Jones. The Federals were completely unaware that 3,000 new men would be facing them. Burnside's plan was to move around the weakened Confederate right flank, converge on Sharpsburg, and cut Lee's army off from Boteler's Ford, their only escape route across the Potomac. At 3p. m., Burnside left Sturgis's division in reserve on the west bank and moved west with over 8,000 troops (most of them fresh) and 22 guns for close support. An initial assault led by the 79th New York "Cameron Highlanders" succeeded against Jones's outnumbered division, which was pushed back past Cemetery Hill and to within of Sharpsburg. Farther to the Union left, Rodman's division advanced toward Harpers Ferry Road. Its lead brigade, under Colonel Harrison Fairchild, containing several colorful Zouaves of the 9th New York, commanded by Colonel Rush Hawkins, came under heavy shellfire from a dozen enemy guns mounted on a ridge to their front, but they kept pushing forward. There was panic in the streets of Sharpsburg, clogged with retreating Confederates. Of the five brigades in Jones's division, only Toombs's brigade was still intact, but he had only 700 men. A. P. Hill's division arrived at 3:30 p. m. Hill divided his column, with two brigades moving southeast to guard his flank and the other three, about 2,000 men, moving to the right of Toombs's brigade and preparing for a counterattack. At 3:40 p. m., Brigadier General Maxcy Gregg's brigade of South Carolinians attacked the 16th Connecticut on Rodman's left flank in the cornfield of farmer John Otto. The Connecticut men had been in service for only three weeks, and their line disintegrated with 185 casualties. The 4th Rhode Island came up on the right, but they had poor visibility amid the high stalks of corn, and they were disoriented because many of the Confederates were wearing Union uniforms captured at Harpers Ferry. They also broke and ran, leaving the 8th Connecticut far out in advance and isolated. They were enveloped and driven down the hills toward Antietam Creek. A counterattack by regiments from the Kanawha Division fell short. The IX Corps had suffered casualties of about 20% but still possessed twice the number of Confederates confronting them. Unnerved by the collapse of his flank, Burnside ordered his men all the way back to the west bank of the Antietam, where he urgently requested more men and guns. McClellan was able to provide just one battery. He said, "I can do nothing more. I have no infantry." In fact, however, McClellan had two fresh corps in reserve, Porter's V and Franklin's VI, but he was too cautious, concerned he was greatly outnumbered and that a massive counterstrike by Lee was imminent. Burnside's men spent the rest of the day guarding the bridge they had suffered so much to capture.

Шығындар

Шабыс сағат 17:30-ға қарай аяқталды. 18 қыркүйек күні таңертең Ли әскері Федерацияның шабуылына қарсы қорғануға дайындалды, бірақ ол шабуыл болған жоқ. Екі тараптың да жараланғандарын емдеуі және алмасуы үшін уақытша бітімге келгеннен кейін, Ли әскері сол күні кешке Потомак өзенінен Вирджинияға қайта көшті. Шабыста екі тарап та ауыр шығынға ұшырады. Одақтың 12 410 қазасы болды, оның ішінде 2 108 адам қаза тапты. Бұл Федералдық күштердің 25%-ын және Конфедерация күштерінің 31%-ын құрады. Барлығы екі тарап та бір күнде 22 727 қаза тапты, бұл бес ай бұрынғы Шило шайқасындағы екі күндік шайқаста елді дүр сілкіндірген шығын санымен шамалас болды. Шабыс салдарынан бірнеше генерал қаза тапты, оның ішінде Одақ жағынан генерал-майорлар Джозеф К. Мэнсфилд және Израиль Б. Ричардсон, бригада генерал-майоры Исаак П. Родман, ал Конфедерация жағынан бригада генерал-майоры Лоуренс О. Бранч және Вильям Старк қаза тапты. Конфедерация бригада генерал-майоры Джордж Б. Андерсон қанды жолды қорғағанда аяғынан жарақат алды. Ол шабыстан аман қалды, бірақ қазан айында аяғын кесуден кейін қайтыс болды. Екі тараптан да алты генерал жарақат алды. Олардың барлығы бригада генералдары болды, Одақтың генерал-майоры Хукер және Конфедерацияның генерал-майоры Ричард Х. Андерсоннан басқа. Антиэтам соғыс кезінде бір күндік шайқастағы ең көп қаза болған шайқасқа айналды және Америка тарихындағы ең қанды күн деп сипатталды. Бұл шайқас Америка Азамат соғысы шайқастарындағы жалпы қаза саны бойынша алғашқы он шайқасқа кіреді. Бір дерек көз бұл шайқасты Геттисбург, Чикамауга, Чанселлорсвилл және Спотсильвания сотынан кейін бесінші орынға қояды. Тағы бір дерек Антиэтамды сегізінші орынға қояды, ал Wilderness, Shiloh және Stones River шайқастары одан жоғары тұрады. Шабыс кезінде (және одан кейін) жеткіліксіз әскери дәрігерлерге көмектескендердің арасында Клара Бартон болды, ол майданға медициналық жабдықтармен толы бір вагон әкелді. Кейін ол апаттан зардап шеккендерге көмек көрсететін «Американдық Қызыл Крест» ұйымын құрды.

Реакциялар мен маңыздылығы

Президент Линкольн МакКлелланның өнерінен көңілі қалды. Ол Макклелланның тым сақты және нашар үйлестірілген әрекеттері Конфедерацияны ауыр жеңіліске ұшыратудың орнына шайқасты теңдікке жеткізді деп сенді. Президент 17 қыркүйек пен 26 қазан аралығында, Соғыс министрлігі мен президенттің қайта-қайта сұранысына қарамастан, Макклелланның Лиді Потомак арқылы қуудан бас тартуына таң қалды, ол жабдықтардың жетіспеушілігіне және күштерін тым көп созу қорқынышына сілтеме жасады. Бас генерал Генри В. Галлек өзінің ресми есебінде: «Жеңілген жаудың қарсы тұрғанында және жылдам қимылдар мен қарқынды науқан үшін ең қолайлы маусымда осындай үлкен армияның ұзақ уақыт бойы әрекетсіздігі үлкен ашу мен өкініш тудырды» деп жазды. Линкольн 5 қарашада Макклелланды Потомак армиясының басшылығынан босатып, генералдың әскери мансабын тиімді аяқтады. 9 қарашада оның орнына генерал Бернсайд тағайындалды. Екі тараптың да шығындары шамалас болды, бірақ Ли армиясының үлесі жоғары болды. Ли шайқас алаңынан бірінші болып шықты, бұл Азамат соғысы шайқасындағы тактикалық жеңілістің техникалық анықтамасы. Алайда, стратегиялық тұрғыдан алғанда, Антиетам тактикалық теңдікке қарамастан, соғыстың шешімді нүктесі және Одақтың жеңісі болып саналады, өйткені ол Лидің стратегиялық науқанын (Одақ аумағына жасаған алғашқы шабуылын) тоқтатты. Американдық тарихшы Джеймс М. Макферсон Антиетам шайқасының маңыздылығын «Азаттықтың тоғысқан жолдары» атты кітабында былай қорытындылады:

Антиетамның нәтижелері президент Линкольнге 22 қыркүйекте алдын ала Азат ету туралы жарлық шығаруға мүмкіндік берді, ол Конфедерация штаттарына 1863 жылдың 1 қаңтарына дейін көтеріліске тоқтау салуды немесе құлдарын жоғалтуды талап етті. Линкольн бұрын осыны жасауды жоспарлағанмен, Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюард Кабинет отырысында Одақ маңызды жеңіске жеткенше күтуге кеңес берді. Одақтың жеңісі және Линкольннің жарлығы Франция мен Ұлыбритания үкіметтерін Конфедерацияны мойындаудан алды, кейбіреулер Одақтың келесі жеңілісінен кейін осыны жоспарлап отырды деп күдіктенді. Азат ету соғыстың барысына байланысты болғандықтан, екі үкіметтің де Америка Құрама Штаттарына қарсы шығуға саяси еркі болмады, өйткені ол Конфедерацияны қолдауды құлдықты қолдаумен байланыстырды. Екі ел де құлдықты жойған еді, ал француз және британ халқы өз үкіметтерінің құлдықты сақтау үшін күресіп жатқан шет мемлекетке әскери қолдау көрсетуін қабылдамас еді. Фотографтар Александр Гарднер мен Джеймс Ф. Гибсон 17 немесе 18 қыркүйекте шайқас алаңына келді және көптеген суреттер түсірді, ең көп жұмыс 19-22 қыркүйек аралығында жасалды. Линкольннің Одақ армиясына сапары кезінде қазан айында қосымша портреттер түсірілді. Одақ халқы суреттерге, әсіресе майданнан түсірілген мәйіттерге үлкен қызығушылық танытты. Бұл американдық шайқас алаңының зардап шеккендер алынбастан суретке түсірілген алғашқы жағдайы болды.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

Бұл шайқас Антиэтам ұлттық майданында еске алынады. Антиэтам ұлттық майданы және жекелеген ұйымдар жүргізген қорғау жұмыстары Антиэтамға Азамат соғысының ең жақсы сақталған шайқас алаңдарының бірі деген атақ әкелді. Көрініске кедергі келтіретін аз ғана нәрсе бар, бұл келушілерге 1862 жылғы осы жерді дерлік сол күйінде көруге мүмкіндік береді. Антиэтам 1890 жылдың 30 тамызында федералдық қорғауға алынған алғашқы бес Азамат соғысы шайқас алаңдарының бірі болды. Жеке полктардың және шайқастың маңызды кезеңдерінің орналасқан жерлерін белгілеу үшін 300-ден астам тақта орнатылды. Шайқас алаңы 1933 жылы Ішкі істер министрлігіне берілді. Антиэтам ұлттық майданының аумағы шамамен 3000 акрды құрайды. 2024 жылғы қаңтар айының мәліметі бойынша, Американдық шайқас алаңы қоры және оның серіктестері Антиэтам шайқас алаңының 488 акрын сатып алып, сақтап қалды. 2015 жылы қоры жүгері егістігі мен Дункер шіркеуі арасындағы шайқас алаңының ортасында орналасқан Вильсон фермасын шамамен 1 миллион долларға сатып алып, 44.4 акр жерді сақтап қалды. Осыдан кейін, қорғау ұйымы Хейгерстаун Пайк бойында орналасқан фермадағы соғыстан кейінгі үй мен амбарды алып тастап, жерді соғыс кезіндегі түріне келтірді.

Екіншілік көздер

Кеннан, Джон. Антиэтам науқаны: 1862 жылғы тамыз-қыркүйек айлары. Механикасбург, Пенсильвания: Стакпол, 1994 жыл. Эспозито, Винсент Дж. Америка соғыстарының Вест-Пойнт атласы. Нью-Йорк: Фредерик А. Прагер, 1959 жыл. Карталар жинағы (түсіндірме мәтінсіз) Вест-Пойнт веб-сайтында онлайн қолжетімді. Харш, Джозеф Л. Жайықтарды зерттеу: 1862 жылғы Мэриленд науқаны үшін Конфедерация серігі. Кент, Огайо: Кент штатының университеті баспасы, 2000 жыл. Харш, Джозеф Л. Топан суға түсірілген: Роберт Э. Ли және 1862 жылғы Мэриленд науқанындағы Конфедерация стратегиясы. Кент, Огайо штаты: Кент штатының университеті баспасы, 1999 жыл. Джеймисон, Перри Д. Сентябрьдегі өлім: Антиэтам науқаны. Абилин, Техас: МакУайни қоры баспасы, 1999 жыл. Кеннеди, Фрэнсис Х., ред. Азамат соғысы майданындағы нұсқаулық. 2-ші басылым. Бостон: Хоутон Миффлин компаниясы, 1998 жыл. Луваас, Джей және Гарольд В. Нельсон, ред. Антиэтам шайқасына арналған нұсқаулық. Лоуренс: Канзас университетінің баспасы, 1987 жыл. Прист, Джон Майкл. Антиэтам: Әскерлер шайқасы. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы, 1989 жыл. Такер, Филип Томас. Бернсайд көпірі: Антиэтам сағасындағы 2-ші және 20-шы Джорджияның шешуші күресі. Механикасбург, Пенсильвания: Stackpole Books, 2000 жыл. Уэлчер, Фрэнк Дж. Одақ әскері, 1861–1865 жылдар. Ұйымдастыру және операциялар. 1-том, Шығыс театры. Блумингтон: Индиана университетінің баспасы, 1989 жыл.

Негізгі дереккөздер

Алғаш рет E. R. Alderman and Sons баспасында жарық көрді. АҚШ Соғыс министрлігі, Азамат соғысы: Одақ және Конфедерация армияларының ресми тізілімдерінің жинағы. Вашингтон, округ Колумбия: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1880–1901.