Америка Азамат Соғысының ірі шайқасы

Кіріспе

Америка Азамат соғысының маңызды шайқасы

XVIII корпус (Джеймс армиясы)
| бірліктер2 = Солтүстік Вирджиния армиясы
| күш1 = 108 000–117 000 Грант жылдам, шешуші шайқасқа үміттенсе де, тоқырау соғысына дайын болды. Одақ пен Конфедерация тарапынан көп шығын болуы мүмкін еді, бірақ Одақтың жоғалған сарбаздар мен жабдықтарды ауыстыруға көбірек мүмкіндігі болды. 5 мамырда Грант әскері Рапидан өзенін кесіп, Спотсильванияның даласына енгеннен кейін Лидің Солтүстік Вирджиния армиясы шабуыл жасады. Лидің әскері 60 000-нан 100 000-ға дейін болса да, олардың әскерлері қаһармандықпен шайқасты, ал тығыз жапырақтар жергілікті үстемдік берді. Екі күнге соққан шайқастан кейін шамамен 29 000 адам қаза тапты, бірақ нәтижелер шешілмеді және екі әскер де үстемдікке ие бола алмады. Ли Грантты тоқтатты, бірақ кері қайтара алмады; Грант Лидің армиясын жойған жоқ. Мұндай жағдайда бұрынғы Одақ командирлері Раппаханнок өзеніне шегінуді таңдаған, бірақ Грант Мидке Лидің оң қанатын айналып өтіп, оңтүстік-шығысқа қарай Спотсильвания сотының маңызды жол торабын басып алуға бұйрық берді. Лидің әскерінің бөлімдері Одақ әскерінен бұрын Спотсильвания сотының маңызды жол торабына жетіп, бекініс жасады, бұл стратегия саны аз қорғаушылар үшін маңызды болды. Мид генерал-майор Филип Шериданның Одақ атқыштарының өнеріне қанағаттанбады және оларды армияның негізгі күштеріне барлау және күзету міндеттерінен босатып, генерал-майор Дж.Э.Б. Стюарттың басқаруындағы Конфедерация атқыштарын қууға және жеңуге жіберді. Шериданның әскері 11 мамырда Желі мейрамханасы шайқасында Стюартты жаралы қалдырды, содан кейін Ричмондқа қарай шабуылдарын жалғастырды, Грант пен Мидті атқыштарының "көздері мен құлақтарынан" айырды. Спотсильвания сотының жанында 8 мамырдан 21 мамырға дейін шайқастар болды, Грант Конфедерацияның қорғанысын бұзу үшін әртүрлі жоспарларды қолданды. 8 мамырда Одақ генералдары Губернатор К. Уоррен мен Джон Седжвик генерал-майор Ричард Х. Андерсон басқаратын Конфедерация әскерін Лорел-Хиллден ығыстыруға тырысты, бірақ олар Спотсильвания сотының ғимаратына жол беруге кедергі келтірді. 10 мамырда Грант Конфедерацияның бекіністеріне шабуыл жасауға бұйрық берді, ол қазір 6,5 км-ден астамға созылып, ішінде "Есек аяғы" деп аталатын маңызды бөлімшесі бар еді. Одақ әскері Лорел-Хиллде тағы да сәтсіздікке ұшыраса да, полковник Эмори Аптонның "Есек аяғына" жасаған жаңаша шабуылы үміт берді. 12 мамырда Грант Аптонның шабуыл тактикасын әлдеқайда кең ауқымда қолданды, генерал-майор Винфилд С. Хэнкок корпусының 15 000 адамына "Есек аяғына" шабуыл жасауға бұйрық берді. Хэнкок бастапқыда сәттілікке жетті, бірақ Конфедерация басшылығы жиналып, оның шабуылын кері қайтарды. Майор-генерал Хорацио Г. Райттың "Қанды бұрыш" деп аталған "Есек аяғының" батыс жағына жасаған шабуылдары шамамен 24 сағатқа созылған қанасты қолға-қол соғысқа ұласты, бұл Азамат соғысының ең қарқынды шайқастарының бірі болды. Уоррен мен генерал-майор Амброуз Бернсайдтың қолдауымен жасалған шабуылдар сәтсіз аяқталды. Нәтижесінде, шайқас тактикалық тұрғыдан шешілмеді, бірақ екі тараптан да 32 000-ға жуық адам қаза тапты, бұл науқанның ең қымбат шайқасы болды. Грант Лидің оң қанатын оңтүстік-шығысқа қарай, Ричмондқа қарай жылдырып, тоқырауды аяқтауды жоспарлады. Гранттың Спотсильваниядан кейінгі мақсаты Солтүстік Анна өзені болды, оңтүстікке қарай 40 шақырым жерде. Ол Лидің оған шабуыл жасап, ашық жерге шығаратынына үміттеніп, Хэнкок корпусын әскерінің алдына жіберді. Ли ол әрекетке бармады және Гранттан бұрын Солтүстік Аннаға жетті. 23 мамырда Уорреннің V корпусы Иерихон Миллсте өзеннен өтіп, А. П. Хилл корпусының шабуылына қарсы тұрды, ал Хэнкок II корпусы Телеграф жолындағы көпірді басып алды. Содан кейін Ли Грантқа айтарлықтай қауіп төндіретін жоспар жасады: Окс Форд өзеніндегі жалғыз қорғанысты өткелдегі ұшымен кері "V" пішінін құрайтын 8 км-лік желі. Ли өзеннің оңтүстігіне жылжу арқылы Гранттың шегініп бара жатқанын ойлайтынын және Окс Фордтағы өткелді қорғау үшін тек номиналды күш қалдыратынын күтті. Егер Грант қуып жететін болса, кері V-нің тік бұрышы оның әскерін бөліп, Ли ішкі желілерде бір қанатты жеңуге шоғырлана алады; екінші Одақ қанаты шабуылданған қанатты қолдау үшін Солтүстік Аннаны екі рет кесіп өтуі керек еді. Одақ әскері Окс Фордтағы V-нің ұшына және оң қанатына шабуыл жасады. Алайда, іштің ауруынан шатырында әрекетке қабілетсіз болған Ли жоспарлаған шабуылын іске асыра алмады. Грант өзінің жағдайын түсініп, әскеріне шабуылды тоқтатуға және өз бекіністерін салуға бұйрық берді. Одақ генералы оптимистік көзқарасын сақтап, Лидің әскерінің әлсіздігін көрсеткеніне сенді. Ол армияның бас штабына, генерал-майор Генри У. Халлекке: "Лидің армиясы толық жеңілді. Мен жаңылысып жатқан болуым мүмкін, бірақ Лидің армиясынан жеңіске жеткенімізді сезінемін" деп жазды. Wilderness және Spotsylvania шайқастарынан кейін Грант Лидің қанатын айналып өтуді жоспарлады, Памунки өзенінің шығысына жылдамдап, оның қозғалысын Конфедерациядан жасыруға тырысты. Оның әскері 27 мамырда жарылып, өзеннен өтті. Ли өз әскерін жылдам жауап ретінде қозғалды, Вирджиния орталық теміржолындағы Атли станциясына бет алды, Ричмондтан солтүстікке 16 шақырым жерде. Он жерде оның әскері Грантқа қарсы қорғану үшін Тотопотомой ағысының артында жақсы орналасады. Ли Гранттың нақты жоспарларына көз жеткізбеді, егер Грант Памункиде күшті күшпен өткел жасамайтын болса, Одақ әскері оны айналып өтіп, тікелей Ричмондқа бет алады. Ли генерал-майор Уэйд Хэмптонға күшпен барлау жүргізуді, Одақ атқыштарының күзетуін бұзуды және Одақ жаяу әскерін табуды бұйырды. 28 мамырда Хэмптонның әскері Хоу дүкені шайқасында генерал-майор Дэвид МакМ. Грегг басқаратын Одақ атқыштарымен кездесті. Көбінесе жаяу шайқасып, бекіністерді пайдалана отырып, екі тарап та үстемдікке ие бола алмады. Шайқас шешілмеді, бірақ соғыстың ең қанды атқыштар шайқасы болды. Хэмптон Одақ атқыштарын жеті сағатқа тоқтатты, олардың барлау мақсаттарына жетуіне кедергі келтірді және Лиге Грант әскерінің орналасуы туралы құнды ақпарат берді. Гранттың жаяу әскері Памункидің оң жағалауына өтіп болғаннан кейін Ли 30 мамырда генерал-майор Джубал Эрли басқаратын екінші корпусымен Уорреннің V корпусына шабуыл жасауға мүмкіндік тапты. Эрлидің генерал-майорлар Роберт Э. Роудс және Стивен Додсон Рамсур басқаратын бөлімдері Бетлехем шіркеуі шайқасында Одақ әскерін кері шегіндірді, бірақ Рамсурдың шабуылы жаяу әскері мен артиллерияның қарсы тұруымен тоқтатылды. Сол күні Матадекин ағынындағы шағын атқыштар шайқасы (Ескі шіркеу шайқасы) Конфедерацияның аз санды атқыштар бригадасын Ескі Суық қақпасының торабына жетелеп, Лиге Гранттың Тотопотомой ағынындағы жағдайды одан әрі тоқыратудан аулақ болуға тырысып, сол маңызды торапқа қарай жылғанын хабарлады. Ли Бермуда жүзінен Грантқа күштер келіп жатқанын естіді. Гранттың сұрауымен генерал-майор Бенджамин Батлердің Джеймс армиясынан генерал-майор Уильям Ф. "Қалың" Смиттың XVIII корпусының 16 000 адамы алынып, Батлер Петербургты басып алуға жоспарлап жатқанда алынды. Корпус жақын арада Джеймс өзенімен және Йорк арқылы Памункиге жылжыды. Егер Смит Бетлехем шіркеуінен оңтүстік-шығысқа қарайғы Ескі Суық қақпасына батса, 5 шақырым жерде, созылған Федералдық желі Конфедерацияның оң қанатын ұстап тұруға тым оңтүстікке жылжып кетеді. Смит әскері 30-31 мамырда Ақ үйге келді, бірақ екінші рет олар...

XVIII Corps(Army of the James)
| units2 = Army of Northern Virginia
| strength1 = 108,000–117,000 Although he hoped for a quick, decisive battle, Grant was prepared to fight a war of attrition. Both Union and Confederate casualties could be high, but the Union had greater resources to replace lost soldiers and equipment. On May 5, after Grant's army crossed the Rapidan River and entered the Wilderness of Spotsylvania, it was attacked by Lee's Army of Northern Virginia. Although Lee was outnumbered, about 60,000 to 100,000, his men fought fiercely and the dense foliage provided a terrain advantage. After two days of fighting and almost 29,000 casualties, the results were inconclusive and neither army was able to obtain an advantage. Lee had stopped Grant, but had not turned him back; Grant had not destroyed Lee's army. Under similar circumstances, previous Union commanders had chosen to withdraw behind the Rappahannock, but Grant instead ordered Meade to move around Lee's right flank and seize the important crossroads at Spotsylvania Court House to the southeast, hoping that by interposing his army between Lee and Richmond, he could lure the Confederates into another battle on a more favorable field. Elements of Lee's army beat the Union army to the critical crossroads of Spotsylvania Court House and began entrenching, a tactic that became increasingly essential for the outnumbered defenders. Meade was dissatisfied with Maj. Gen. Philip Sheridan's Union cavalry's performance and released it from its reconnaissance and screening duties for the main body of the army to pursue and defeat the Confederate cavalry under Maj. Gen. J. E. B. Stuart. Sheridan's men mortally wounded Stuart in the tactically inconclusive Battle of Yellow Tavern (May 11) and then continued their raid toward Richmond, leaving Grant and Meade without the "eyes and ears" of their cavalry. Near Spotsylvania Court House, fighting occurred on and off from May 8 through May 21, as Grant tried various schemes to break the Confederate line. On May 8, Union Maj. Gens. Gouverneur K. Warren and John Sedgwick unsuccessfully attempted to dislodge the Confederates under Maj. Gen. Richard H. Anderson from Laurel Hill, a position that was blocking them from Spotsylvania Court House. On May 10, Grant ordered attacks across the Confederate line of earthworks, which by now extended over 4 miles (6.5 km), including a prominent salient known as the Mule Shoe. Although the Union troops failed again at Laurel Hill, an innovative assault attempt by Col. Emory Upton against the Mule Shoe showed promise. Grant used Upton's assault technique on a much larger scale on May 12 when he ordered the 15,000 men of Maj. Gen. Winfield S. Hancock's corps to assault the Mule Shoe. Hancock was initially successful, but the Confederate leadership rallied and repulsed his incursion. Attacks by Maj. Gen. Horatio G. Wright on the western edge of the Mule Shoe, which became known as the "Bloody Angle," involved almost 24 hours of desperate hand to hand fighting, some of the most intense of the Civil War. Supporting attacks by Warren and by Maj. Gen. Ambrose Burnside were unsuccessful. In the end, the battle was tactically inconclusive, but with almost 32,000 casualties on both sides, it was the costliest battle of the campaign. Grant planned to end the stalemate by once again shifting around Lee's right flank to the southeast, toward Richmond. Grant's objective following Spotsylvania was the North Anna River, about 25 mile (40 km) south. He sent Hancock's Corps ahead of his army, hoping that Lee would attack it, luring him into the open. Lee did not take the bait and beat Grant to the North Anna. On May 23, Warren's V Corps crossed the river at Jericho Mills, fighting off an attack by A. P. Hill's corps, while Hancock's II Corps captured the bridge on the Telegraph Road. Lee then devised a plan, which represented a significant potential threat to Grant: a five mile (8 km) line that formed an inverted "V" shape with its apex on the river at Ox Ford, the only defensible crossing in the area. By moving south of the river, Lee hoped that Grant would assume that he was retreating, leaving only a token force to prevent a crossing at Ox Ford. If Grant pursued, the pointed wedge of the inverted V would split his army and Lee could concentrate on interior lines to defeat one wing; the other Union wing would have to cross the North Anna twice to support the attacked wing. The Union Army assaulted the tip of the apex at Ox Ford and the right wing of the V. However, Lee, incapacitated in his tent by diarrhea, could not effect the attack he hoped to make. Grant realized the situation he was faced with and ordered his men to stop advancing and to build earthworks of their own. The Union general remained optimistic and was convinced that Lee had demonstrated the weakness of his army. He wrote to the Army's chief of staff, Maj. Gen. Henry W. Halleck: "Lee's army is really whipped. I may be mistaken but I feel that our success over Lee's army is already assured." As he did after the Wilderness and Spotsylvania, Grant planned another wide swing around Lee's flank, marching east of the Pamunkey River to screen his movements from the Confederates. His army disengaged on May 27 and crossed the river. Lee moved his army swiftly in response, heading for Atlee's Station on the Virginia Central Railroad, a point only 9 miles north of Richmond. There, his men would be well positioned behind a stream known as Totopotomoy Creek to defend against Grant if he moved against the railroads or Richmond. Lee was not certain of Grant's specific plans, however; if Grant was not intending to cross the Pamunkey in force at Hanovertown, the Union army could outflank him and head directly to Richmond. Lee ordered cavalry under Maj. Gen. Wade Hampton to make a reconnaissance in force, break through the Union cavalry screen, and find the Union infantry. On May 28, Hampton's troopers encountered Union cavalry under Brig. Gen. David McM. Gregg in the Battle of Haw's Shop. Fighting predominately dismounted and utilizing earthworks for protection, neither side achieved an advantage. The battle was inconclusive, but it was one of the bloodiest cavalry engagements of the war. Hampton held up the Union cavalry for seven hours, prevented it from achieving its reconnaissance objectives, and had provided valuable intelligence to Lee about the disposition of Grant's army. After Grant's infantry had crossed to the south bank of the Pamunkey, Lee saw an opportunity on May 30 to attack Warren's advancing V Corps with his Second Corps, now commanded by Lt. Gen. Jubal Early. Early's divisions under Maj. Gens. Robert E. Rodes and Stephen Dodson Ramseur drove the Union troops back in the Battle of Bethesda Church, but Ramseur's advance was stopped by a fierce stand of infantry and artillery fire. On that same day, a small cavalry engagement at Matadequin Creek (the Battle of Old Church) drove an outnumbered Confederate cavalry brigade to the crossroads of Old Cold Harbor, verifying to Lee that Grant intended to move toward that vital intersection beyond Lee's right flank, attempting to avoid another stalemate on the Totopotomoy Creek line. Lee received notice that reinforcements were heading Grant's way from Bermuda Hundred. The 16,000 men of Maj. Gen. William F. "Baldy" Smith's XVIII Corps were withdrawn from Maj. Gen. Benjamin Butler's Army of the James at Grant's request, just as Butler was planning a major effort to capture Petersburg. The corps was soon moving down the James River and up the York to the Pamunkey. If Smith moved due west from White House Landing to Old Cold Harbor, 3 mile (5 km) southeast of Bethesda Church on Grant's left flank, the extended Federal line would be too far south for the Confederate right to contain. Smith's men arrived at White House May 30–31, but for the second time they were ordered further up the Pamunkey to New Castle, and not to the west. One brigade was left behind on guard duty, but instead of the bulk of the corps joining Grant's army early on June 1, it only joined Wright's corps for offensive action about 3 p. m. after a needlessly long and quite exhausting march. Very early on June 1, for the third time, orders went out for Smith to move his command to New Castle. Obviously a mistake, it was either made by General Grant or the member of his staff to whom he gave the order for transmission. Lee also received reinforcements. Confederate President Jefferson Davis directed Gen. P. G. T. Beauregard to send the division of Maj. Gen. Robert F. Hoke, over 7,000 men, from below the James River. (The first troops of Hoke's division arrived at Old Cold Harbor on May 31, but were unable to prevent the Union cavalry from seizing the intersection.) With these additional troops, and by managing to replace many of his 20,000 casualties to that point in the campaign, Lee's Army of Northern Virginia had 59,000 men to contend with Meade's and Grant's 108,000.

Қазақстан Республикасы

Гранттың одақ әскері шамамен 108 000 адамнан тұрды. II корпус, генерал-майор Винфилд Скотт Хэнкоктың басқаруында, генерал-майор Дэвид Б. Бирни мен бригада генералдары Фрэнсис С. Барлоу және Джон Гиббонның дивизияларын қамтыды. V корпус, генерал-майор Гувернер К. Уорреннің басқаруында, бригада генералдары Чарльз Гриффин, Генри Х. Локвуд және Лайсандр Катлердің дивизияларын қамтыды. 6 маусымда корпус Гриффин, Катлер және бригада генералдары Ромейн Б. Айрес пен Сэмюэл В. Кроуфордтың дивизияларына қайта ұйымдастырылды. VI корпус, бригада генералы Хорацио Райттың басқаруында, бригада генералдары Дэвид А. Расселл, Томас Х. Нилл және Джеймс Б. Рикетстің дивизияларын қамтыды. IX корпус, генерал-майор Амброз Бернсайдтың басқаруында, генерал-майор Томас Леонидас Криттенден мен бригада генералдары Роберт Б. Поттер, Орландо Б. Уиллкокс және Эдвард Феррероның дивизияларын қамтыды. 9 маусымда Криттенден бригада генералы Джеймс Х. Ледлимен ауыстырылды. Кавалерия корпусы, генерал-майор Филип Шериданның басқаруында, бригада генералдары Альфред Т. А. Торберт, Дэвид МакМ. Грегг және Джеймс Х. Уилсонның дивизияларын қамтыды. XVIII корпус, генерал-майор Уильям Ф. "Балди" Смиттің басқаруында, бригада генералдары Уильям Т. Х. Брукс, Джон Х. Мартиндейл және Чарльз Девенстің дивизияларын қамтыды. 4 маусымда Девенс ауырып, оның орнына бригада генералы Адельберт Эймс тағайындалды.

Орналасқан жері

Бұл шайқас Вирджинияның орталық бөлігінде, қазіргі Механикавиллде, 1862 жылғы Жеті күндік шайқастар кезінде Гейнс Милл шайқасы болған жерде өтті. Кейбір деректерде 1862 жылғы шайқасты Бірінші Колд-Харбор шайқасы деп, ал 1864 жылғы шайқасты Екінші Колд-Харбор шайқасы деп атайды. Одақ әскерлері бекініс қазу кезінде алғашқы шайқаста қалған қаңқа қалдықтарын тауып алаңдады. Колд-Харбор атымен айтылғанына қарамастан, теңіз порты болған жоқ. Керісінше, ол Исаак Бернетт отбасына тиесілі болған Колд-Харбор тавернасының (баспана ұсынып, бірақ ыстық тамақ бермеген) атымен аталған екі ауылдық жол торабын сипаттады. Ескі Колд-Харбор Гейнс-Миллден шығысқа қарай екі миль, ал Жаңа Колд-Харбор оңтүстік-шығысқа қарай бір миль жерде орналасқан. Екеуі де Конфедерацияның астанасы Ричмондтан шамамен 16 шақырым солтүстік-шығысқа қарай жатқан. Осы тораптардан Одақ әскері Памунки өзенімен келе жатқан күштерді қабылдауға және Конфедерация астанасына немесе Солтүстік Вирджиния армиясына шабуыл жасауға мүмкіндік алды.

31 мамыр

Олд Черч шайқасындағы ат әскерлері 31 мамырда бір-бірімен қақтығысын жалғастырды. Ли генерал-майор Фитцху Ли басқаратын кавалерия дивизиясын генерал Мэттью Батлерге көмекке және Олд Колд Харбордағы қиылысты бақылауға жіберді. Одақтың бригада генералы Альфред Т. А. Торберт конфедераттарға қысымды күшейткенде, Роберт Ли Андерсоннің бірінші корпусына Тотопотомой сағасынан оңға қарай жылжуға бұйрық берді, осылайша ат әскерлеріне қолдау көрсетті. Хоук дивизиясының алдыңғы бригадасы да Батлер мен Фитцху Лиге қосылу үшін қиылысқа жетті. Сағат 16:00-де Торберт және генерал Дэвид МакМ. Греггтің кавалерия дивизиясының бөлімдері конфедераттарды Олд Колд Харбор қиылысынан ығыстырып, бекініс жұмыстарын бастады. Хоук пен Андерсоннің әскерлері келіп толып жатқанда, одақтың ат әскерлерінің қолбасшысы генерал-майор Филип Шеридан алаңдап, Торбертке Олд Черчке қайта шегінуге бұйрық берді. Грант Олд Колд Харборға деген қызығушылығын жалғастырып, Райттің VI корпусына Тотопотомой сағасындағы оң фланғынан осы бағытқа жылжуға бұйрық берді. Ол Шериданға қиылысқа қайта оралып, оны "кез келген құнмен" сақтап қалуды бұйырды. Торберт таңғы сағат 1-де қайтып келді және конфедераттар оның бұрынғы шегінісін байқамағанын білгенде тынышталды.

1 маусым

Роберт Лидің 1 маусымдағы жоспары – жаңадан шоғырланған жаяу әскерін Олд-Колд-Харбордағы шағын атты әскерге қарсы пайдалану еді. Бірақ оның бағыныстары дұрыс үйлестіре алмады. Андерсон Хоук дивизиясын өзінің шабуыл жоспарына біріктірмеді және Бірінші корпус шабуыл жасамайынша оған шабуыл жасамау керектігін түсіндірді, себебі Одақ қорғаушылары да ұйымдастырылмаған еді. Райттің VI корпусы түн ортасынан кейін ғана қозғалып, 24 шақырымдық (15 миль) жол жүрді. Смиттің XVIII корпусы бірнеше шақырым қашықтықтағы дұрыс емес жерге жіберілгендіктен, Торбертке көмектесу үшін Олд-Колд-Харборға уақтылы жетпеді. Андерсон шабуылға бұрынғы әскербасы, тәжірибелі бригада генералы Джозеф Б. Кершоудың бұрынғы бригадасын жетекшілік етті, ол қазір Оңтүстік Каролинаның саясаткері, полковник Лоуренс М. Китттің басқаруында болды. Китттің әскері бригада генералы Уэсли Мериттің бекініп қалған атты әскеріне жақындады. Жеті рет атылатын Спенсер мылтықтарымен қаруланған Мериттің әскері ауыр оқ жаудырып, Киттті қаза қылды және оның бригадасының тұтастығын жойды. Хоук өзінің түсінген бұйрығына бағынып, шабуылға қосылмады, оны Андерсон тез қайтарып алды. Сағат 9-ға қарай Райттің алдыңғы бөлімдері жол тоғысына жетіп, атты әскер бастаған қоршауларды кеңейтіп, жақсарта бастады. Грант Райттің дереу шабуыл жасауын қаласа да, оның әскері ұзақ жолдан шаршап, жаудың күшін білмеді. Райт Смит келгенше күтуге шешім қабылдады, ол түстен кейін болды, XVIII корпус әскері VI корпустың оң жағында қоршауға кірісті. Одақтың атты әскері шығысқа қарай шегінді. Алдағы шабуылға Мид Райт пен Смит корпусының жеткіліксіздігіне алаңдады, сондықтан ол Уорренге күшейткіштерді жіберуге көндіруге тырысты. Ол V корпус командиріне: «Генералдар Райт пен Смит бүгін кешке шабуыл жасайды. Сіздің пікіріңізде бұл мүмкін болмаса, осы шабуылға қосылуыңыз өте қажет». Уоррен бригада генералы Генри Х. Локвудтың дивизиясын жіберуге шешім қабылдады, ол кешкі сағат 6-да жолға шықты, бірақ жол желісін жеткілікті түрде барлау жүргізілмеді және Локвуд алдағы шайқасқа уақтылы жетпеді. Мид өзінің сол жақ қанатын да уайымдады, ол Чикахоминиге тірелмеген және Фитцхуг Лидің атты әскерімен қауіп төндірілген еді. Ол Фил Шериданға аймаққа барлаушы топтарды жіберуді бұйырды, бірақ Шеридан қарсылық көрсетіп, Мидке қараңғыға дейін өз әскерін жылжыту мүмкін емес екенін айтты. Сағат 18:30-да Грант таңертеңгі шабуылға бұйрық берді. Райт пен Смит корпустары алға жылжыды. Райт әскері Жаңа және Ескі Холд-Харборды байланыстыратын Механикавилл жолының оңтүстігінде аз ғана алға жылжыды, ауыр оқтан кері шегінді. Жолдың солтүстігінде, бригада генералы Дэвид А. Расселлдің дивизиясының бригадасы, бригада генералы Эмори Аптон да бригада генералы Томас Л. Клингманның бригадасынан ауыр оққа тап болды: «Жылдамдығымен найзағайдай жарқырап, қандай қызыл, соншалықты жақын болғандықтан, адамдардың беттері күйгендей сезілді». Аптон өз әскерін алға жинауға тырысқанымен, оның бригадасы бастапқы нүктесіне қайтып келді. Аптонның оң жағында полковник Уильям С. Труэкс бригадасы Клингман мен бригадалар арасындағы Конфедерация шебінде олқылық тапты, батпақты, бұталы шатқал арқылы өтіп бара жатқан бригада генералы Уильям Т. Воффорд. Труэкстің әскері олқылық арқылы шабуыл жасағанда, Клингман оларға қарсы екі полкті бұрып, Андерсон өз корпусының резервінен бригада генералы Эппа Хантонның бригадасын жіберді. Труэкс үш жағынан қоршалып, кері шегінуге мәжбүр болды, бірақ оның әскері жүздеген грузин тұтқындарын әкеп қайтты. Жауынгерлік іс-қимыл майданның оңтүстік шетінде жалғасып жатқанда, Хэнкок, Бернсайд және Уорреннің үш корпусы оңтүстік-шығысқа қарай Бефесда шіркеуіне дейін созылған 5 мильдік сызықты басып алды, А. П. Хилл, Бреккенридж және Эрлидің Конфедерация әскеріне қарсы тұрды. IX және V корпус арасындағы шекарада, генерал-майор Томас Л. Криттенденнің дивизиясы, жақында Чикамауга шайқасындағы нашар нәтижеден кейін батыстан көшірілді, Магнолия батпағы деп аталатын батпақпен V корпустан бөлінген Шейди Гроув жолымен қатар тұрған бұрышпен ит аяқты позицияны иеленді. Эрли корпусының екі дивизиясы – сол жақтағы генерал-майор Роберт Э. Родс, оң жақтағы генерал-майор Джон Б. Гордон осы аймақты кешкі сағат 7-де басталған шабуылға арналған жол ретінде қолданды. Уоррен кейіннен бұл шабуылды «сезімтал» деп сипаттады және кейбір алғашқы табыстарға қарамастан, Криттенденнің нашар шайқас басқаруына қарамастан, екі Конфедерация зондтары да кері қайтарылды. Сол уақытта Уорреннің Локвуд басқаратын дивизиясы белгісіз шаруа жолдарында адасып қалды. V корпус командирі Локвудты нақты жібергеніне қарамастан, Мидке: «Қайталанбас жағдайда, [Локвуд] менің білмегенімше, шайқас сызығының сол жағынан бүкіл дивизиясын алып, менің артыма 2 миль қараңғылыққа шығып кетті, мен оны әлі де қайтаруға қол жеткізе алмадым. Осы уақыт аралығында оны кемінде оқ желісі басқаратын еді. Ол өте қабілетсіз, және оның жоғары шені бізге оның орнына басқа адамды қоюға мүмкіндік бермейді. Оны осы армиядағы қызметтен дереу босатуды өтінемін». Мид Локвудты қызметтен босатып, оның орнына бригада генералы Сэмюэл У. Кроуфордты тағайындады. Қараңғы түскен кезде екі шеттегі шайқас тоқтап қалды. Одақтың шабуылына 2200 адам шығын келді, ал Конфедерацияға шамамен 1800 адам шығын келді, бірақ қандай да бір прогресс жасалды. Олар Конфедерация шебін жартылай бұзды, енді Одақтың қазбалары қазбадан бірнеше метр қашықтықта бекітілді. Аптон мен Мидті қоса алғанда, бірнеше генералдар Грантты дұрыс барлаусыз шабуылға бұйрық бергені үшін ашуланды.

Robert E. Lee's plan for June 1 was to use his newly concentrated infantry against the small cavalry forces at Old Cold Harbor. But his subordinates did not coordinate correctly. Anderson did not integrate Hoke's division with his attack plan and left him with the understanding that he was not to assault until the First Corps' attack was well underway, because the Union defenders were disorganized as well. Wright's VI Corps had not moved out until after midnight and was on a 15 mile (24 km) march. Smith's XVIII Corps, having been mistakenly sent to the wrong location several miles away, did not reach Old Cold Harbor in time to assist Torbert. Anderson led his attack with the brigade formerly commanded by veteran Brig. Gen. Joseph B. Kershaw, which was now under a less experienced South Carolina politician, Col. Laurence M. Keitt. Keitt's men approached the entrenched cavalry of Brig. Gen. Wesley Merritt. Armed with seven shot Spencer repeating carbines, Merritt's men delivered heavy fire, mortally wounding Keitt and destroying his brigade's cohesion. Hoke obeyed what he understood to be his orders and did not join in the attack, which was quickly called back by Anderson. By 9 a. m. Wright's lead elements arrived at the crossroads and began to extend and improve the entrenchments started by the cavalrymen. Although Grant had intended for Wright to attack immediately, his men were exhausted from their long march and they were unsure as to the strength of the enemy. Wright decided to wait until after Smith arrived, which occurred in the afternoon, and the XVIII Corps men began to entrench on the right of the VI Corps. The Union cavalrymen retired to the east. For the upcoming attack, Meade was concerned that the corps of Wright and Smith would not be sufficient, so he attempted to convince Warren to send reinforcements. He wrote to the V Corps commander, "Generals Wright and Smith will attack this evening. It is very desirable you should join this attack, unless in your judgment it is impracticable." Warren decided to send the division of Brig. Gen. Henry H. Lockwood, which began to march at 6 p. m., but no adequate reconnaissance of the road network had been conducted and Lockwood was not able to reach the impending battle in time to make a difference. Meade was also concerned about his left flank, which was not anchored on the Chickahominy and was potentially threatened by Fitzhugh Lee's cavalry. He ordered Phil Sheridan to send scouting parties into the area, but Sheridan resisted, telling Meade that it would be impossible to move his men before dark. At 6:30 p. m. the attack that Grant had ordered for the morning finally began. Both Wright's and Smith's corps moved forward. Wright's men made little progress south of the Mechanicsville Road, which connected New and Old Cold Harbor, recoiling from heavy fire. North of the road, Brig. Gen. Emory Upton's brigade of Brig. Gen. David A. Russell's division also encountered heavy fire from Brig. Gen. Thomas L. Clingman's brigade, "A sheet of flame, sudden as lightning, red as blood, and so near that it seemed to singe the men's faces." Although Upton tried to rally his men forward, his brigade fell back to its starting point. To Upton's right, the brigade of Col. William S. Truex found a gap in the Confederate line, between the brigades of Clingman and Brig. Gen. William T. Wofford, through a swampy, brush filled ravine. As Truex's men charged through the gap, Clingman swung two regiments around to face them, and Anderson sent in Brig. Gen. Eppa Hunton's brigade from his corps reserve. Truex became surrounded on three sides and was forced to withdraw, although his men brought back hundreds of Georgian prisoners with them. While action continued on the southern end of the battlefield, the three corps of Hancock, Burnside, and Warren were occupying a 5 mile line that stretched southeast to Bethesda Church, facing the Confederates under A. P. Hill, Breckinridge, and Early. At the border between the IX and V Corps, the division of Maj. Gen. Thomas L. Crittenden, recently transferred from the West following his poor performance in the Battle of Chickamauga, occupied a doglegged position with an angle that was parallel to the Shady Grove Road, separated from the V Corps by a marsh known as Magnolia Swamp. Two divisions of Early's Corps—Maj. Gen. Robert E. Rodes on the left, Maj. Gen. John B. Gordon on the right—used this area as their avenue of approach for an attack that began at 7 p. m. Warren later described this attack as a "feeler", and despite some initial successes, aided by the poor battle management of Crittenden, both Confederate probes were repulsed. At this same time, Warren's division under Lockwood had become lost wandering on unfamiliar farm roads. Despite having dispatched Lockwood explicitly, the V Corps commander wrote to Meade, "In some unaccountable way, [Lockwood] took his whole division, without my knowing it, away from the left of the line of battle, and turned up the dark 2 miles in my rear, and I have not yet got him back. All this time the firing should have guided him at least. He is too incompetent, and too high rank leaves us no subordinate place for him. I earnestly beg that he may at once be relieved of duty with this army." Meade relieved Lockwood and replaced him with Brig. Gen. Samuel W. Crawford. By dark, the fighting had petered out on both ends of the line. The Union assault had cost it 2,200 casualties, versus about 1,800 for the Confederates, but some progress had been made. They almost broke the Confederate line, which was now pinned in place with Union entrenchments being dug only yards away. Several of the generals, including Upton and Meade, were furious at Grant for ordering an assault without proper reconnaissance.

2 маусым

1 маусымдағы шабуылдар сәтсіз аяқталғанына қарамастан, Мид 2 маусымның таңында шабуыл жасауға болатынына сенді, егер ол тиісті бағытта жеткілікті күш жинаса. Ол Грантпен бірге Лидің оң қанатына шабуыл жасауға келісті. Андерсонның әскерлері 1 маусымда ауыр шайқасқа қатысқан еді, сондықтан олардың қорғанысын нығайтуға уақыты болмаған сияқты. Егер шабуыл сәтті аяқталса, Лидің оң қанаты Чикахомини өзеніне дейін кері шегінетін еді. Мид Хэнкоктің II корпусына Тотопотомой сағасынан оңтүстік-шығысқа қарай жылжуды және Райттің VI корпусының сол жағында орналасуды бұйырды. Хэнкок орнына келген соң, Мид Олд-Колд-Харбордан сол жағынан үш корпуспен – Хэнкоктің II корпусы, Райттің VI корпусы және Балди Смиттің XVIII корпусы – барлығы 35 000 әскермен шабуыл жасады. Мид сондай-ақ Уоррен мен Бернсайдқа Лидің сол қанатына таңертең «қалай болса да» шабуыл жасауға бұйрық берді, Ли сол жағынан әскерін оң қанатын нығайтуға жұмылдырып жатыр деп сендірді. Хэнкоктің әскері түгел түн бойы марш жасады және таңертең шабуылға тым шаршап келді. Грант әскерге демалуға рұқсат берді және шабуылды кешкі сағат 5-ке, содан кейін 3 маусымда таңғы сағат 4-ке дейін кейінге шегерді. Бірақ Грант пен Мид шабуылға нақты бұйрық бермеді, олар конфедераттардың қатарларын қай жерде бұзу керектігін және бір-бірімен қалай үйлестіру керектігін корпус командирлерінің қалауына қалдырды. Ешбір жоғары шенді офицер жаудың орналасқан жерін зерделемеді. Балди Смит «мұндай бұйрық алғанына қатты таңырқағанын, бұл ешқандай әскери жоспардың жоқ екенін нақты дәлелдейтінін» жазды. Ол штабына бүкіл шабуылдың «жақсы әскерімді қырғынға ұшыратуға ғана бағытталған бұйрық» екенін айтты. Роберт Ли одақтың кешігуін пайдаланып, қорғанысын нығайтты. Хэнкок Тотопотомой сағасынан шыққанда, Ли Брекенридж дивизиясын оң қанатына ауыстыра алды, онда ол Хэнкокқа қарсы тұратын еді. Брекенридж соғыс алаңының оңтүстік бөлігінде маңызды биіктікте орналасқан Түркия төбесінен шағын одақтық күшті ығыстырды. Ли сондай-ақ А. П. Хиллдің үшінші корпусынан, бригада командирлері Уильям Махоун мен Кадмус М. Уилкокс дивизияларын Брекенриджге көмектесу үшін және Фитцхуг Ли басқаратын кавалерияны армияның оң қанатын күзету үшін жөнелтті. Нәтижесінде, сол қанаты Тотопотомой сағасына, оң қанаты Чикахомини өзеніне тірелген, 11 шақырымға созылған қисық қорғаныс желісі құрылды, бұл қанатын айналып өтуді мүмкінсіз етті. Лидің инженерлері уақытты тиімді пайдаланып, «соғыс кезіндегі ең тапқыр қорғаныс құрылысын» жасады. Олар топырақ пен ағаштан бекіністер салды. Артиллерия барлық бағыттан атуға мүмкіндік беретіндей етіп орналастырылды, ал артиллерияшылардың атуын дұрыстау үшін жерге тіректер орнатылды. Бір газет тілшісі бұл бекіністерді «бірімен-бірі байланысқан, зигзаг тәрізді сызықтар, сызықтардың бүйірін қорғайтын сызықтар, қарсы сызықты тікелей атуға мүмкіндік беретін сызықтар, [бұл] бекіністердің лабиринты» деп сипаттады. Ауыр шайқас желілері одақтың конфедераттардың бекіністерінің күшін немесе нақты орналасқан жерін анықтау мүмкіндігін жойды. Спотсильвания Корт-Хаустағы майдандық шабуылдардан аман қалған одақтық сарбаздар таңертең не күтіп отыратынын білгендей көрінді. Гранттың көмекшісі, подполковник Хорас Портер, өзінің естеліктерінде көптеген сарбаздардың киімдерінің ішіне тігілген қағаздарға өздерінің есімдерін жазып, денелерін анықтау үшін көргенін айтты. (Бұл оқиғаның дұрыстығы күмәнді, өйткені Портер – жалғыз куәгер.) Соғыстан кейін табылған одақтық сарбаздың бір қанға малған күнделігінде соңғы жазбасы болды: «3 маусым. Колд-Харбор. Мен өлдім».

Although the June 1 attacks had been unsuccessful, Meade believed that an attack early on June 2 could succeed if he was able to mass sufficient forces against an appropriate location. He and Grant decided to attack Lee's right flank. Anderson's men had been heavily engaged there on June 1, and it seemed unlikely that they had found the time to build substantial defenses. And if the attack succeeded, Lee's right would be driven back into the Chickahominy River. Meade ordered Hancock's II Corps to shift southeast from Totopotomoy Creek and assume a position to the left of Wright's VI Corps. Once Hancock was in position, Meade would attack on his left from Old Cold Harbor with three Union corps in line, totaling 35,000 men: Hancock's II Corps, Wright's VI Corps, and Baldy Smith's XVIII Corps. Meade also ordered Warren and Burnside to attack Lee's left flank in the morning "at all hazards," convinced that Lee was moving troops from his left to fortify his right. Hancock's men marched almost all night and arrived too worn out for an immediate attack that morning. Grant agreed to let the men rest and postponed the attack until 5 p. m., and then again until 4:30 a. m. on June 3. But Grant and Meade did not give specific orders for the attack, leaving it up to the corps commanders to decide where they would hit the Confederate lines and how they would coordinate with each other. No senior commander had reconnoitered the enemy position. Baldy Smith wrote that he was "aghast at the reception of such an order, which proved conclusively the utter absence of any military plan." He told his staff that the whole attack was, "simply an order to slaughter my best troops." Robert E. Lee took advantage of the Union delays to bolster his defenses. When Hancock departed Totopotomoy Creek, Lee was free to shift Breckenridge's division to his far right flank, where he would once again face Hancock. Breckinridge drove a small Union force off Turkey Hill, which dominated the southern part of the battlefield. Lee also moved troops from A. P. Hill's Third Corps, the divisions of Brig. Gens. William Mahone and Cadmus M. Wilcox, to support Breckinridge, and stationed cavalry under Fitzhugh Lee to guard the army's right flank. The result was a curving line on low ridges, 7 mile (11 km) long, with the left flank anchored on Totopotomoy Creek, the right on the Chickahominy River, making any flanking moves impossible. Lee's engineers used their time effectively and constructed the "most ingenious defensive configuration the war had yet witnessed." Barricades of earth and logs were erected. Artillery was posted with converging fields of fire on every avenue of approach, and stakes were driven into the ground to aid gunners' range estimates. A newspaper correspondent wrote that the works were, "Intricate, zig zagged lines within lines, lines protecting flanks of lines, lines built to enfilade an opposing line, [It was] a maze and labyrinth of works within works." Heavy skirmish lines suppressed any ability of the Union to determine the strength or exact positions of the Confederate entrenchments. Although they did not know the details of their objectives, the Union soldiers who had survived the frontal assaults at Spotsylvania Court House seemed to be in no doubt as to what they would be up against in the morning. Grant's aide, Lt. Col. Horace Porter, wrote in his memoirs that he saw many men writing their names on papers that they pinned inside their uniforms, so their bodies could be identified. (The accuracy of this story is disputed as Porter is the only source.) One blood spattered diary from a Union soldier found after the battle included a final entry: "June 3. Cold Harbor. I was killed."

3 маусым

3 маусым күні таңғы сағат 4:30-да үш Одақ корпусы қалың томаннан өтіп, алға жылжыды. Конфедерация шебінен жасалған қарқынды атыс салдарынан көптеген жауынгерлер қаза тауып, аман қалғандары қамалды. Жеңістің әртүрлі учаскелерінде нәтижелер әртүрлі болғанымен, Одақтың шабуылының жалпы сәтсіз аяқталуы 1862 жылы Фредериксбург шайқасындағы Мэри биіктігіне жасалған шабуылдан бері ең көп шығынға әкелді. Күні бойы ең тиімді көрсеткіш – Одақтың сол қанатындағы Хэнкок корпусының Брекинридждің алдыңғы шебінің бір бөлігін бұзып, қорғаушыларды қолға-қол соғыста қоршауларынан ығыстыруы болды. Бірнеше жүз тұтқын және төрт зеңбірек қолға түсті. Алайда, жақын жердегі Конфедерация артиллериясы қоршауларды нысанаға алып, оларды Одақ әскері үшін өлім тұзағына айналдырды. Брекинриджтің қосалқы күштері генерал-бригадир Фрэнсис С. Барлоу дивизиясынан келген әскерлерге қарсы шабуыл жасап, оларды кері шегіндірді. Хэнкоктің басқа алдыңғы дивизиясы, генерал-бригадир Джон Гиббон, батпақты жерде дезориентацияға ұшырап, Конфедерацияның ауыр атысынан алға жылжу мүмкін болмады, екі бригада командирі (полковниктер Питер А. Портер және Х. Бойд МакКин) қаза тапты. Гиббонның әскерлерінің бірі жеткілікті барлау болмағанын айтып, «Бұл соғыс емес, кісі өлтіру, немесе ең жақсы жағдайда, өте қателік жасалды» деп жазды. Орталықта Райт корпусы ауыр атысқа ұшырап, 1 маусымдағы қымбатқа түскен шабуылдан әлі қалпына келмегендіктен, одан әрі жылжуға тырыспады. Әдетте агрессивті Эмори Аптон өзінің дивизиясының одан әрі қозғалысы «іс жүзінде мүмкін емес» деп санайды. Конфедерация қорғаушылары осы бағытта олардың позициясына шабуыл жасалғанын білмеді. Одақтың оң қанатында Смит әскері қолайсыз жерлерден өтіп, екі шатқалға түсіп қалды. Конфедерация шебіне жеткенде, олар винтовка мен артиллерия атысынан құлап түсті. Одақтың бір офицері былай деп жазды: «Ерлер алға жылжығанда, дауылға қарсы тұруға тырысқандай, иіліп, ерлердің қатары бір-біріне соқтығысқан блоктар немесе кірпіштер сияқты құлап жатты». Конфедерация әскерінің бір өкілі екі қап артиллерия атысын «өлімге әкелетін, қанды жұмыс» деп сипаттады. Смит корпусына қарсы артиллерия атысы күткеннен де ауыр болды, өйткені оның оң жағындағы Уорреннің V корпусы алға жылжуға тартынды, ал Уоррен секторындағы Конфедерация артиллериялықтары Смит әскерлеріне шоғырланды. Ауланың солтүстік жағындағы жалғыз іс-қимыл – Бёрнсайдтың IX корпусы, ол Джубал Эрлиге қарсы тұрды. Ол таңғы сағат 6-да күшті шабуыл жасап, Конфедерацияның алғы шебін басып алды, бірақ ол жердің бірінші қатарын бұзып өтті деп ойлады және өз корпусын қайта топтастыру үшін тоқтатты, оны осы күні кешке жоспарлаған. Таңғы сағат 7-де Грант Мидке шабуылдың кез келген сәтті бөлігін толық пайдалануды ұсынды. Мид сол жақтағы үш корпус командиріне көршілес корпус қозғалысына қарамастан бірден шабуыл жасауға бұйрық берді. Бірақ барлығы жеткілікті болды. Хэнкок бұл қадамға қарсы кеңес берді. Смит шабуылды қайталауды «өмірді бекер ысырап ету» деп атап, қайтадан алға жылжудан бас тартты. Райт әскері мылтықпен атысты күшейтті, бірақ өз орындарында қалды. 12:30-да Грант өзінің әскерінің шаршағанын мойындады. Ол Мидке: «Корпус командирлерінің пікірінше, шабуылға бұйрық берілген жағдайда сәттілікке үміт болмағандықтан, қазіргі уақытта одан әрі жылжуды тоқтата тұруға болады» деп жазды. Конфедерация шебіне қамауға алынған Одақ әскерлері шұңқыр қазып, кеселер мен штыктарды пайдаланды, кейде тірі жолдастарының денелерін импровизацияланған қоршауларының бөлігі ретінде пайдаланды. Мид келесі күні әйеліне шабуылға өзі басшылық еткенін мақтанышпен айтты. Бірақ оның жұмысы нашар болды. Грант корпус командирлеріне жерді тексеруге бұйрық бергенімен, олардың барлау жұмыстары нашар болды және Мид шабуыл алдында да, шабуыл кезінде де оларды жеткілікті түрде бақылай алмады. Ол II корпусқа және XVIII және IX корпус бөліктеріне шабуыл жасауға 20 000-ға жуық әскерді ғана ынталандыра алды, бірақ ол табысқа жету үшін қажетті күшке қол жеткізе алмады. Оның әскері нашар ұйымдастырылған шабуыл үшін ауыр құн төледі. Сол таңертеңгі шығынның бағасы Одақ жағынан 3000-нан 7000-ға дейін, ал Конфедерация жағынан 1500-ден аспады. Грант соғыстан кейін былай деді: text=Мен әрқашан Соңғы Колд-Харбор шабуылы жасалғанына өкініп отырамын. 1863 жылғы 22 мамырда Виксбургте жасалған шабуыл туралы да сондай-ақ айта аламын. Колд-Харборда біз шеккен ауыр шығындарды өтеу үшін ешқандай пайда болған жоқ. Шын мәнінде, салыстырмалы шығындардан басқа артықшылықтар Конфедерация жағында болды. Осыған дейін Солтүстік Вирджиния армиясы Потомак армиясының батырлығына, төзімділігіне және әскери қасиеттеріне деген құрметке ие болған сияқты. Олар енді «бір конфедератқа бес янки» деп айқасуға дайын болмады. Шын мәнінде, олар ашық далада қарсыластарынан артықшылық алу идеясынан бас тартқан сияқты. Олар Потомак армиясынан гөрі өздерінің алдындағы бекіністерді ұнатуға көшкен. Бұл шабуыл олардың үмітін уақытша қайта жандандырған сияқты, бірақ ол ұзаққа соқпады. Потомак армиясына тигізген әсері кері болды. Бірақ Джеймс өзеніне жеткен кезде, Колд-Харбор шайқасының барлық әсері жойылған сияқты. |source=Улисс С. Грант, Жеке естеліктер

At 4:30 a. m. on June 3, the three Union corps began to advance through a thick ground fog. Massive fire from the Confederate lines quickly caused heavy casualties and the survivors were pinned down. Although the results varied in different parts of the line, the overall repulse of the Union advance resulted in the most lopsided casualties since the assault on Marye's Heights at the Battle of Fredericksburg in 1862. The most effective performance of the day was on the Union left flank, where Hancock's corps was able to break through a portion of Breckinridge's front line and drive those defenders out of their entrenchments in hand to hand fighting. Several hundred prisoners and four guns were captured. However, nearby Confederate artillery was brought to bear on the entrenchments, turning them into a death trap for the Federals. Breckinridge's reserves counterattacked these men from the division of Brig. Gen. Francis C. Barlow and drove them off. Hancock's other advanced division, under Brig. Gen. John Gibbon, became disordered in swampy ground and could not advance through the heavy Confederate fire, with two brigade commanders (Cols. Peter A. Porter and H. Boyd McKeen) lost as casualties. One of Gibbon's men, complaining of a lack of reconnaissance, wrote, "We felt it was murder, not war, or at best a very serious mistake had been made." In the center, Wright's corps was pinned down by the heavy fire and made little effort to advance further, still recovering from their costly charge on June 1. The normally aggressive Emory Upton felt that further movement by his division was "impracticable." Confederate defenders in this part of the line were unaware that a serious assault had been made against their position. On the Union right, Smith's men advanced through unfavorable terrain and were channeled into two ravines. When they emerged in front of the Confederate line, rifle and artillery fire mowed them down. A Union officer wrote, "The men bent down as they pushed forward, as if trying, as they were, to breast a tempest, and the files of men went down like rows of blocks or bricks pushed over by striking against one another." A Confederate described the carnage of double canister artillery fire as "deadly, bloody work." The artillery fire against Smith's corps was heavier than might have been expected because Warren's V Corps to his right was reluctant to advance and the Confederate gunners in Warren's sector concentrated on Smith's men instead. The only activity on the northern end of the field was by Burnside's IX Corps, facing Jubal Early. He launched a powerful assault at 6 a. m. that overran the Confederate skirmishers but mistakenly thought he had pierced the first line of earthworks and halted his corps to regroup before moving on, which he planned for that afternoon. At 7 a. m. Grant advised Meade to vigorously exploit any successful part of the assault. Meade ordered his three corps commanders on the left to assault at once, without regard to the movements of their neighboring corps. But all had had enough. Hancock advised against the move. Smith, calling a repetition of the attack a "wanton waste of life," refused to advance again. Wright's men increased their rifle fire but stayed in place. By 12:30 p. m. Grant conceded that his army was done. He wrote to Meade, "The opinion of the corps commanders not being sanguine of success in case an assault is ordered, you may direct a suspension of further advance for the present." Union soldiers still pinned down before the Confederate lines began entrenching, using cups and bayonets to dig, sometimes including bodies of dead comrades as part of their improvised earthworks. Meade inexplicably bragged to his wife the next day that he was in command for the assault. But his performance had been poor. Despite orders from Grant that the corps commanders were to examine the ground, their reconnaissance was lax and Meade failed to supervise them adequately, either before or during the attack. He was able to motivate only about 20,000 of his men to attack—the II Corps and parts of the XVIII and IX—failing to achieve the mass he knew he required to succeed. His men paid heavily for the poorly coordinated assault. Estimates of casualties that morning are from 3,000 to 7,000 on the Union side, no more than 1,500 on the Confederate. Grant commented after the war:

text=I have always regretted that the last assault at Cold Harbor was ever made. I might say the same thing of the assault of the 22d of May, 1863, at Vicksburg. At Cold Harbor no advantage whatever was gained to compensate for the heavy loss we sustained. Indeed, the advantages other than those of relative losses, were on the Confederate side. Before that, the Army of Northern Virginia seemed to have acquired a wholesome regard for the courage, endurance, and soldierly qualities generally of the Army of the Potomac. They no longer wanted to fight them "one Confederate to five Yanks." Indeed, they seemed to have given up any idea of gaining any advantage of their antagonist in the open field. They had come to much prefer breastworks in their front to the Army of the Potomac. This charge seemed to revive their hopes temporarily; but it was of short duration. The effect upon the Army of the Potomac was the reverse. When we reached the James River, however, all effects of the battle of Cold Harbor seemed to have disappeared. |source=Ulysses S. Grant, Personal Memoirs

At 11 a. m. on June 3, the Confederate postmaster general, John Henninger Reagan, arrived with a delegation from Richmond. He asked Robert E. Lee, "General, if the enemy breaks your line, what reserve have you?" Lee provided an animated response: "Not a regiment, and that has been my condition ever since the fighting commenced on the Rappahannock. If I shorten my lines to provide a reserve, he will turn me; if I weaken my lines to provide a reserve, he will break them.". Modern scholarship has shown Lee had ample reserves unengaged. His comments likely were to persuade Richmond to send more troops.

3 маусым күні сағат 11-де Конфедерация пошта басқармасының басшысы Джон Хеннингер Риган Ричмондтан келген делегациямен бірге келді. Ол Роберт Э. Лиге: «Генерал, егер жау сіздің шебіңізді бұзса, сізде қандай қосалқы күш бар?» деп сұрады. Ли жанды жауап берді: «Бір полк те жоқ, және мен Раппаханоктағы шайқас басталғаннан бері осылаймын. Егер мен желілерімді қысқартып, қосалқы күш беретін болсам, ол мені айналып өтеді; егер мен желілерімді әлсіздетіп, қосалқы күш беретін болсам, ол оларды бұзып жібереді». Қазіргі зерттеулер Лиде қолданылмаған жеткілікті қосалқы күш болғанын көрсетті. Оның сөздері Ричмондқа көбірек әскер жіберуге көндіру мақсатында болған болуы мүмкін.

4 маусым

Грант пен Мид Конфедерацияның Колд-Харбордағы қорғанысына қарсы енді шабуыл жасамады. Екі қарсыластың әскерлері тоғыз күн бойы окоп соғысында бір-біріне небары бірнеше метр қашықтықта тұрды. Снайперлер үздіксіз жұмыс істеп, көптеген адамды өлтірді. Одақтың артиллериясы сегіз Coehorn минометінен Конфедерация әскерін бомбалады; Конфедерация жауап ретінде 24 фунттық гаубицаның тұғырын төмендетіп, Одақтың позицияларына снарядтар лақтырды. Ірі шабуылдар болмаса да, бүкіл шайқастағы қаза тапқандардың саны 3 маусымдағы шабуылдан екі есе көп болды. Окоптар ыстық, шаңды және жайсыз болды, бірақ желілер арасындағы жағдай одан да нашар болды, онда мыңдаған жараланған одақтық әскерлер тамақ, су және медициналық көмексіз қорқынышты азап шекті. Грант жараланғандарды эвакуациялауға мүмкіндік беретін ресми уақытша бітім туралы сұрауға кедергі келтірді, себебі бұл шайқаста жеңілгенін мойындау болар еді. 5 маусымнан 7 маусымға дейін Грант пен Ли келісімге келе алмай хат алмасты, ал Грант жаулықты екі сағатқа тоқтатуды ресми сұрағанда, көптеген жараланғандар, енді ісінген мәйіттерге айналған, көмекке үмітсіз қалды. Гранттың бұл шешімі Солтүстік баспасөзінде қатты сынға ұшырады. 4 маусымда Грант желілерін нығайтып, Бернсайд корпусын Матадекин сағасының артына резервке, ал Уорренды Смитпен байланысу үшін солға жылжытты, осылайша желілерін шамамен 3 мильге (5 км) қысқартты. 6 маусымда Эрли Бернсайдтың жаңа позициясын тексерді, бірақ өткісіз батпақтардан өте алмады. Грант кампанияда тағы да Лимен тоқтағанын және қосымша шабуылдардың мәні жоқ екенін түсінді. Ол жағдайды өзгерту үшін үш іс-қимыл жоспарлады. Біріншіден, Шенандоа алқабында генерал-майор Дэвид Хантер Конфедерация күштеріне қарсы ілгеріледі, және Грант Лидің жабдықтауын тоқтату арқылы Конфедерация генералын алқапқа күш жіберуге мәжбүрлейді деп үміттенеді. Екіншіден, 7 маусымда Грант Шеридан басқаратын атты әскерін (бригадир генералдар Дэвид МакМ. Грегг пен Уэсли Мерит дивизияларын) Шарлоттсвилл маңында Вирджиния орталық темір жолын жоюға жіберді. Үшіншіден, ол Лидің алдынан шығып, Джеймс өзенінен өту үшін жасырын операция жоспарлады. Ли алғашқы екі әрекетке Грант күткендей ден қойды. Ол Брекинридж дивизиясын Колд-Харбордан алып, Хантерге қарсы тұру үшін Линчбургке жіберді. 12 маусымда ол Юбал Эрлиге Екінші корпустың басқаруын толықтай берді және оларды да алқапқа жіберді. Ол өзінің үш атты дивизиясының екеуін Шериданды қуу үшін жіберіп, Тревиль стансасы шайқасына әкелді. Алайда, Грант Джеймстен өтуі мүмкін екенін болжағанмен, Ли бұл оқиға болғанда таң қалды. 12 маусымда Потомак армиясы Джеймсті кесіп өтіп, Ричмондтан оңтүстікке қарайғы маңызды темір жол торабы Петербургке қауіп төндіру үшін оңтүстік-шығысқа қарай жорыққа шықты.

Grant and Meade launched no more attacks on the Confederate defenses at Cold Harbor. The two opposing armies faced each other for nine days of trench warfare, in some places only yards apart. Sharpshooters worked continuously, killing many. Union artillery bombarded the Confederates with a battery of eight Coehorn mortars; the Confederates responded by depressing the trail of a 24 pound howitzer and lobbing shells over the Union positions. Although there were no more large scale attacks, casualty figures for the entire battle were twice as large as from the June 3 assault alone. The trenches were hot, dusty, and miserable, but conditions were worse between the lines, where thousands of wounded Federal soldiers suffered horribly without food, water, or medical assistance. Grant was reluctant to ask for a formal truce that would allow him to recover his wounded because that would be an acknowledgment he had lost the battle. He and Lee traded notes across the lines from June 5 to 7 without coming to an agreement, and when Grant formally requested a two hour cessation of hostilities, it was too late for most of the unfortunate wounded, who were now bloated corpses. Grant was widely criticized in the Northern press for this lapse of judgment. On June 4 Grant tightened his lines by moving Burnside's corps behind Matadequin Creek as a reserve and moving Warren leftward to connect with Smith, shortening his lines about 3 mile (5 km). On June 6 Early probed Burnside's new position but could not advance through the impassable swamps. Grant realized that, once again in the campaign, he was in a stalemate with Lee and additional assaults were not the answer. He planned three actions to make some headway. First, in the Shenandoah Valley, Maj. Gen. David Hunter was making progress against Confederate forces, and Grant hoped that by interdicting Lee's supplies, the Confederate general would be forced to dispatch reinforcements to the Valley. Second, on June 7 Grant dispatched his cavalry under Sheridan (the divisions of Brig. Gens. David McM. Gregg and Wesley Merritt) to destroy the Virginia Central Railroad near Charlottesville. Third, he planned a stealthy operation to withdraw from Lee's front and move across the James River. Lee reacted to the first two actions as Grant had hoped. He pulled Breckinridge's division from Cold Harbor and sent it toward Lynchburg to parry Hunter. By June 12 he followed this by assigning Jubal Early permanent command of the Second Corps and sending them to the Valley as well. And he sent two of his three cavalry divisions in pursuit of Sheridan, leading to the Battle of Trevilian Station. However, despite anticipating that Grant might shift across the James, Lee was taken by surprise when it occurred. On June 12 the Army of the Potomac finally disengaged to march southeast to cross the James and threaten Petersburg, a crucial rail junction south of Richmond.

Колд-Харбор мейрамханасы мен Гартрайт үйі

Ұрыс кезінде Бернетттің тавернасы (қазір жоқ) аурухана ретінде қолданылды. Одақ әскерлері барлық құнды заттарды алып кетті, бірақ миссис Бернетт сақтап қалған кристаллдан жасалған жеміс сақинасын (компот ыдысын) қалдырды. Гартрайт үйі де далалық аурухана ретінде пайдаланылды, оның сыртқы келбеті бүгінге дейін сақталған.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

2008 жылы Азаматтық соғыс қоры (Америкалық шайқас алаңдары қорының бөлімшесі) Холодный Харбор шайқас алаңын ең қауіпті он шайқас алаңдарының тізіміне қосты. Ричмонд аймағындағы құрылыс қысымы соншалықты күшті болды, бір кезде кем дегенде бір шайқас алаңы болған жердің шамамен бөлігі қазір Ричмонд ұлттық шайқас алаңы паркінің құрамында сақталған. Ганновер округі де NPS-тің Холодный Харбор жерлеріне жақын 50 акрлық шағын саябақты күтіп ұстайды. Қор және оның серіктестері 2024 жылдың басына дейін шайқас алаңының бөлігін сатып алып, сақтап қалды.

Мемуарлар және негізгі көздер

Аткинсон, Чарльз Фрэнсис. Гранттың 1864 және 1865 жылдардағы науқандары: Жайлау және Салқын гавань (3 мамыр – 3 маусым, 1864). Палл Молл әскери сериясы. Лондон: Х. Риз, 1908 жыл. Бадо, Адам. Улисс С. Гранттың әскери тарихы (3-том). Нью-Йорк: D. Appleton & Co., 1881 жыл. Грант, Улисс С. АҚШ Грантының жеке естеліктері. 2 томдық. Чарльз Л. Вебстер және компаниясы, 1885–86 жылдар. Лонгстрит, Джеймс. Манассастан Аппоматтоксқа дейін: Америкадағы Азамат соғысы естеліктері. Нью-Йорк: Da Capo Press, 1992 жыл. Алғаш рет 1896 жылы Дж. Б. Липпинкотт және Ко. баспасында жарық көрген. Портер, Хорас. Грантпен бірге науқанда. Нью-Йорк: Century Co., 1897 жыл. АҚШ Соғыс департаменті. Көтеріліс соғысы: Одақ және Конфедерация армияларының ресми жазбаларының жинағы. Вашингтон, округ: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1880–1901 жылдар.