Америка Азамат Соғысының маңызды шайқасы (1862). Потомак армиясы мен Солтүстік Вирджиния армиясы арасындағы қақтығыс, салдары мен басшылар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысының маңызды шайқасы (1862)
Major battle (1862) of the American Civil War
114 000 қатысқан (шамамен)
| күш2 = 78 513
72 500 қатысқан (шамамен)
| бірліктер1 = Потомак армиясы
| бірліктер2 = Солтүстік Вирджиния армиясы
| қазалар1 = 12 653 1 284 қаза тапты 9 600 жараланған 1 769 тұтқынға алынған / жоғалған
114,000 engaged (estimated)
| strength2 = 78,513
72,500 engaged (estimated)
| units1 = Army of the Potomac
| units2 = Army of Northern Virginia
| casualties1 = 12,653 <div style="line height:1.2em;">1,284 killed9,600 wounded1,769 captured/missing
МакКелланның орнын IX корпустың қолбасшысы генерал-майор Амброуз Бернсайд басты. Бернсайд сол жылдың басында Солтүстік Каролина жағалауында сәтті операциялар жүргізген тәуелсіз қолбасшы ретінде танымал болды және МакКелланнан өзгеше, саяси амбициялары болған жоқ. Дегенмен, ол өзін армия деңгейіндегі басшылыққа лайықсыз деп санады және осы лауазымды ұсынғанда қарсылық білдірді. МакКелланның кез келген жағдайда ауыстырылатыны және командирлікке генерал-майор Джозеф Хукер тағайындалатыны анық болған соң ғана ол келісті, Бернсайд Хукерді ұнатпай, оған сенімсіздік танытқан. Бернсайд 7 қарашада қолбасшылыққа кірісті.
McClellan's replacement was Maj. Gen. Ambrose Burnside, the commander of the IX Corps. Burnside had established a reputation as an independent commander, with successful operations earlier that year in coastal North Carolina and, unlike McClellan, had no apparent political ambitions. However, he felt himself unqualified for army level command and objected when offered the position. He accepted only when it was made clear to him that McClellan would be replaced in any event and that an alternative choice for command was Maj. Gen. Joseph Hooker, whom Burnside disliked and distrusted. Burnside assumed command on November 7.
Бернсайдтың жоспары
Линкольн мен генерал-майор Генри В. Галлектың талаптарына жауап ретінде Бернсайд күздің соңында шабуыл жоспарлады; ол жоспарын 9 қарашада Галлекке жеткізді. Жоспар жылдам қимыл мен алдауға негізделген. Ол әскерін Уоррентонға жақын жерде көзге түсетіндей шоғырландырып, Кулпепер сот үйіне, Оранж сот үйіне немесе Гордонсвиллге жылжуға әрекеттеніп көрсетеді. Содан кейін ол әскерін тез оңтүстік-шығысқа қарай жылдырып, Раппаханнок өзенін Фредериксбургке дейін кесіп өтеді, Лидің ниеттері түсініксіз болғандықтан, ол қимыл жасамаса деп үміттенеді, ал Одақ әскері Ричмондқа қарсы жылдам шабуыл жасап, Фредериксбургтен Ричмонд, Фредериксбург және Потомак темір жолы (RF&P) арқылы оңтүстікке қарай жылжуды көздейді. Бернсайд осы жоспарды таңдады, себебі ол Уоррентоннан тікелей оңтүстікке жылса, генерал-лейтенант Томас Дж. "Стоунволл" Джексонның шабуылына ұшырауы мүмкін деп алаңдады, оның корпусы сол кезде Винчестерден оңтүстікке қарай Шенноа аңғарында орналасқан еді. Ол сондай-ақ Оранж және Александрия темір жолының (O&A) жеткілікті жабдықтау желісі бола алмайды деп ойлады. (Бернсайдқа Макклелланның жұмыстан босатылғанға дейін жасаған жоспарлары да әсер етті. Лидің O&A-ны тоқтатып қойғанын білген Макклеллан Фредериксбург арқылы өтуді қарастырды және капитан Ульрик Дальгрен басқаратын шағын атты әскер тобына RF&P-ның жағдайын тексеруді бұйырды.) Бернсайд Фредериксбургке жақын Фалмутта жабдықтау базасын құрастыруды бастағанда, Линкольн әкімшілігі оның жоспарының дұрыстығы туралы ұзақ пікірталас жүргізді, бұл президенттің O&A арқылы оңтүстікке жылжуына және Ричмондқа бағытталған қимылдың орнына Ли армиясымен тікелей қақтығысуына басымдық бергенімен қарама-қайшы болды. Линкольн 14 қарашада жоспарды мәжбүрлі түрде мақұлдады, бірақ генералына өте жылдам қимылдауға ескертті және Ли Бернсайд күткендей әрекет ете ме деп күмәнданды.
In response to prodding from Lincoln and general in chief Maj. Gen. Henry W. Halleck, Burnside planned a late fall offensive; he communicated his plan to Halleck on November 9. The plan relied on quick movement and deception. He would concentrate his army in a visible fashion near Warrenton, feigning a movement on Culpeper Court House, Orange Court House or Gordonsville. He would then rapidly shift his army southeast and cross the Rappahannock River to Fredericksburg, hoping that Lee would not move, unclear as to Burnside's intentions, while the Union Army made a rapid movement against Richmond, south along the Richmond, Fredericksburg and Potomac Railroad (RF&P) from Fredericksburg. Burnside selected this plan because he was concerned that if he were to move directly south from Warrenton, he would be exposed to a flanking attack from Lt. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson, whose corps was at that time in the Shenandoah Valley south of Winchester. He also believed that the Orange and Alexandria Railroad (O&A) would be an inadequate supply line. (Burnside was also influenced by plans McClellan began developing just prior to being relieved. Aware that Lee had blocked the O&A, McClellan considered a route through Fredericksburg and ordered a small group of cavalrymen commanded by Captain Ulric Dahlgren to investigate the condition of the RF&P.) While Burnside began assembling a supply base at Falmouth, near Fredericksburg, the Lincoln administration undertook a lengthy debate about the wisdom of his plan, which differed from the president's preference of a movement south on the O&A and a direct confrontation with Lee's army instead of the movement focused on the city of Richmond. Lincoln reluctantly approved the plan on November 14 but cautioned his general to move with great speed, certainly doubting that Lee would react as Burnside anticipated.
Жауға аттану
Одақ әскері 15 қарашада жорыққа шықты, ал алғашқы бөлімдер 17 қарашада Фалмутқа жетті. Бёрнсайдтың жоспары тез бұзылды – ол фронтқа понтондық көпірлерді жіберіп, Раппаханнокты жылдам кесіп өту үшін құрастыруды бұйырған, бірақ әкімшілік шатасудың салдарынан көпірлер уақтылы келмеді. Бёрнсайд алғаш рет 7 қарашада, жоспарын Халлекке егжей-тегжейлі баяндағанда, понтондық көпірлерді (сондай-ақ көптеген басқа да жабдықтарды) сұрады. Жоспар Бриг. генерал Джордж Вашингтон Каллумға, Вашингтондағы штаб бастығына (9 қарашада алынған) жіберілді. Жоспарға сәйкес, понтондық колонналар өзен және құрлықпен Фалмутқа жеткізілуі керек еді. 14 қарашада 50-ші Нью-Йорк инженерлері понтондық көпірлерді жылжытуға дайын екенін хабарлады, бірақ оларды жылжытуға қажетті 270 жылқы жетіспеді. Бёрнсайдқа белгісіз, көпірлердің көп бөлігі әлі де Потомак өзенінің жоғарғы ағысында болды. Бёрнсайдтың штаб инженері Сайрус Б. Комсток пен инженерлік бригада командирі Дэниел П. Вудбери арасындағы хабар алмасу Бёрнсайдтың 6 қарашадағы бұйрықтарға сүйене отырып, көпірлер Вашингтонға жолда деп есептегенін көрсетті. Генерал-майор Эдвин В. Самнер келген кезде, ол қаладағы 500 сарбаздық конфедерат әскерін таратып, батыстағы биік жерлерді басып алу үшін өзенді дереу кесіп өтуге шақырды. Бёрнсайд күздегі жаңбырлар фордтарды қолдануға жарамсыз етеді және Самнер қоршауға түсіп, жойылды деп алаңдады, сондықтан Самнерге Фалмутта күтуге бұйрық берді. Ли бастапқыда Бёрнсайдтың Раппаханнокты кесіп өтетінін және Ричмондты қорғау үшін оңтүстікке қарай келесі қорғаныс позициясын, Солтүстік Анна өзенін басып алатынын күтті. Бірақ Бёрнсайдтың қаншалықты баяу қозғалатынын көргенде (және Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Ричмондқа жақын шайқас жоспарлау туралы көңілі толмады), ол барлық әскерін Фредериксбургке бағыттады. 23 қарашада генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің басқаруындағы корпус келді және Ли оларды қаланың батысындағы Мэри биіктіктері деп аталатын қыратқа орналастырды, Андерсон дивизиясы сол жақта, Маклоус тікелей қаланың артында, ал Пикетт пен Худ оң жақта болды. 26 қарашада ол Джексонды шақыртты, бірақ оның екінші корпусының командирі қажеттілікті болжағандықтан, 22 қарашада Винчестерден әскерін жылдам маршпен бастады, күніне 20 мильдей жол жүрді. Джексон 29 қарашада Ли штабына келді және оның дивизиялары Фредериксбургтен төменгі ағыста Бёрнсайдтың өтуіне кедергі келтіру үшін орналастырылды: Д. Х. Хилл дивизиясы Порт-Рояльға, өзен бойында 18 мильге; Эрли дивизиясы Скинкердің мойнында, өзен бойында 12 миль; А. П. Хилл Томас Йерби үйінің жанында, "Белвуар", қаладан оңтүстік-шығысқа қарай 6 мильдей жерде; ал Талияферро RF&P теміржолы бойында, Гвинея станциясынан оңтүстікке қарай 4 мильдей жерде. Бір понтондық көпірге қажетті қайықтар мен жабдықтар 25 қарашада Фалмутқа келді, бұл Потомак армиясының қарсылықсыз өзеннен өтуіне мүмкіндік беру үшін тым кеш болды. Бёрнсайдтың әлі де мүмкіндігі болды, өйткені ол Ли әскерінің жартысына ғана қарсы тұрды, олар әлі бекініп үлкермеген еді, және егер ол жылдам әрекет етсе, Лонгстритке шабуыл жасап, Джексон келгенге дейін жеңуге мүмкіндігі болды. Бірақ ол тағы да мүмкіндікті жіберіп алды. Айдың соңында көпірлердің толық жиынтығы келді, бірақ осы кезде Джексон келді және Лонгстрит мықты қорғанысқа дайындалды. Бёрнсайд бастапқыда армиясын Фредериксбургтен шығысқа қарай Скинкердің мойнында кесіп өтуді жоспарлаған, бірақ Федералды канонерлік кемелердің алға жылжуына оқ атылып, Эрли мен Д. Х. Хилл дивизияларын сол аймаққа тартып, одақтың шар бақылаушылары бұл қозғалысты байқады. Ли оның жоспарын болжаған деп есептей отырып, Бёрнсайд конфедераттар сол және орталық бөлімдерін әлсіретіп, оң жақта оған қарсы күшін шоғырландырады деп болжады. Сондықтан ол Фредериксбургке тікелей өтуді шешті. 9 желтоқсанда ол Халлекке былай деп жазды: "Менің ойымша, жау өзеннің басқа бөліктеріне қарағанда біздің алдымыздағы жерден кесіп өтуге көбірек таңғалар. Жаудың үлкен күші Порт-Роялда шоғырланғанына сенімдімін, оның сол жағы Фредериксбургке қарай созылады, біз оны айналып өтуді үміттенеміз". Әскер күшінің сандық артықшылығынан басқа, Бёрнсайд өзінің әскеріне тиімді шабуыл жасалмайтынын білді. Раппаханноктың екінші жағында Ли әскерінің қарсы шабуыл жасауына жол бермеу үшін 220 артиллериялық құрал Стаффорд Хайтс деп аталатын қыратқа орналастырылды.
The Union Army began marching on November 15, and the first elements arrived in Falmouth on November 17. Burnside's plan quickly went awry—he had ordered pontoon bridges to be sent to the front and assembled for his quick crossing of the Rappahannock, but because of administrative bungling, the bridges did not arrive on time. Burnside first requisitioned the pontoon bridging (along with many other provisions) on November 7 when he detailed his plan to Halleck. The plan was sent to the attention of Brig. Gen. George Washington Cullum, the chief of staff in Washington (received on November 9). Plans called for both riverine and overland movement of the pontoon trains to Falmouth. On November 14, the 50th New York Engineers reported the pontoons were ready to move, except for a lack of the 270 horses needed to move them. Unknown to Burnside, most of the bridging was still on the upper Potomac. Communications between Burnside's staff engineer Cyrus B. Comstock and the Engineer Brigade commander Daniel P. Woodbury indicate that Burnside had assumed the bridging was en route to Washington based on orders given on November 6. As Maj. Gen. Edwin V. Sumner arrived, he strongly urged an immediate crossing of the river to scatter the token Confederate force of 500 men in the town and occupying the commanding heights to the west. Burnside became anxious, concerned that the increasing autumn rains would make the fording points unusable and that Sumner might be cut off and destroyed, ordering Sumner to wait in Falmouth. Lee at first anticipated that Burnside would beat him across the Rappahannock and that to protect Richmond, he would assume the next defensible position to the south, the North Anna River. But when he saw how slowly Burnside was moving (and Confederate President Jefferson Davis expressed reservations about planning for a battle so close to Richmond), he directed all of his army toward Fredericksburg. By November 23, the corps commanded by Lt. Gen. James Longstreet had arrived and Lee placed them on the ridge known as Marye's Heights to the west of town, with Anderson's division on the far left, McLaws's directly behind the town, and Pickett's and Hood's to the right. He sent for Jackson on November 26, but his Second Corps commander had anticipated the need and began forced marching his troops from Winchester on November 22, covering as many as 20 miles a day. Jackson arrived at Lee's headquarters on November 29 and his divisions were deployed to prevent Burnside crossing downstream from Fredericksburg: D. H. Hill's division moved to Port Royal, 18 miles down river; Early's 12 miles down river at Skinker's Neck; A. P. Hill's at Thomas Yerby's house, "Belvoir", about 6 miles southeast of town; and Taliaferro's along the RF&P Railroad, 4 miles south at Guinea Station. The boats and equipment for a single pontoon bridge arrived at Falmouth on November 25, much too late to enable the Army of the Potomac to cross the river without opposition. Burnside still had an opportunity, however, because by then he was facing only half of Lee's army, not yet dug in, and if he acted quickly, he might have been able to attack Longstreet and defeat him before Jackson arrived. Once again he squandered his opportunity. The full complement of bridges arrived at the end of the month, but by this time Jackson was present and Longstreet was preparing strong defenses. Burnside originally planned to cross his army east of Fredericksburg at Skinker's Neck, but an advance movement by Federal gunboats to there was fired upon and drew Early's and D. H. Hill's divisions into that area, a movement spotted by Union balloon observers. Now assuming that Lee had anticipated his plan, Burnside guessed that the Confederates had weakened their left and center to concentrate against him on their right. So he decided to cross directly at Fredericksburg. On December 9, he wrote to Halleck, "I think now the enemy will be more surprised by a crossing immediately in our front than any other part of the river. I'm convinced that a large force of the enemy is now concentrated at Port Royal, its left resting on Fredericksburg, which we hope to turn." In addition to his numerical advantage in troop strength, Burnside also had the advantage of knowing his army could not be attacked effectively. On the other side of the Rappahannock, 220 artillery pieces had been located on the ridge known as Stafford Heights to prevent Lee's army from mounting any major counterattacks.
Раппаханнок өзенінен өту, 11-12 желтоқсан
11 желтоқсанда таңертеңнен бұрын Одақ инженерлері алты понтондық көпірді құрастыруды бастады: екеуі қала орталығының солтүстігінде, үшіншісі қаланың оңтүстік шетінде, ал қалған үшеуі оңтүстікке қарай, Раппаханнок және Дип Рун өзендерінің қосылған жеріне жақын орналасты. Қаладан тікелей қарсы көпір құрап жатқан инженерлер Конфедерация мергендерінен, негізінен Бригадия генерал Уильям Барксдейлдің Миссисипи бригадасынан, қала қорғанысын басқарып тұрған ол, қатты атысқа ұшырады. Одақ артиллериясы мергендерді ығыстыруға тырысты, бірақ олардың үйлердің жертөлелерінде бекінгендігі 150 қарудың атысын тиімсіз етті. Ақырында Бёрнсайдтың артиллерия командирі, Бригадия генерал Генри Дж. Хант, оны шағын көпір басын басып алу және мергендерді жою үшін жаяу әскерді понтондық қайықтармен жіберуге көндірді. Полковник Норман Дж. Холл осы тапсырмаға өз бригадасын ерікті түрде ұсынды. Бёрнсайд Холлдың алдындағы әскерлеріне "сапарға шығушылардың көпшілігі үшін бұл өлімге алып келеді" деп өкініш білдірген соң, бастапқы қарсылығын білдірді. Бірақ оның әскері Холлдың сұранысына үш қуанышпен жауап бергенде, Бёрнсайд келісім берді. Сағат 15:00-де Одақ артиллериясы дайындық оғын бастады, 7-ші Мичиган және 19-шы Массачусетс полкінің 135 жаяу әскері кішкентай қайықтарға тығылып кірді, ал 20-шы Массачусетс олардан кейін дереу ілесіп келді. Олар сәтті өтіп, мергендерді тазалау үшін ұрыс шегіне тарады. Конфедерациялықтардың кейбіреулері қарсылық көрсетпесе де, инженерлер көпірлерді аяқтаған кезде қалада көшелерде шайқас жалғасты. Самнердің Оң жақ Ұлы дивизиясы сағат 16:30-да өтуді бастады, бірақ оның көп бөлігі 12 желтоқсанға дейін өтпеді. Хукердің Орталық Ұлы дивизиясы 13 желтоқсанда солтүстік және оңтүстік көпірлерді пайдаланып өтті. Самнердің жаяу әскері және өзен арғы жағынан артиллериялық оқтармен қала ғимараттарын тазалау, соғыстың және американ тарихының алғашқы ірі қалалық шайқасын басталды. Одақ артиллериясы қалаға және батыстағы биік жерлерге 5000-нан астам снаряд жіберді. Түн батқан кезде Одақ әскерлерінің төрт бригадасы қаланы басып алды, олар оны соғыста бұрын-соңды көрілмеген ашумен тонады. Бұл мінез-құлық Лиді ашуландырды, ол олардың тонауларын ежелгі вандалдардың қиратуымен салыстырды. Бұл қирату Конфедерация әскерлерінің де ашуын тудырды, олардың көпшілігі Вирджинияның тумалары болды. Одақ жағындағылардың көпшілігі де Фредериксбургке келтірілген зардаптан шошыды. Көптеген зорлық-зомбылыққа қарамастан, азаматтық құрбандар саны ерекше төмен болды; Джордж Рабл төрттен аспайды деп есептейді. Франклиннің Сол жақ Ұлы дивизиясының қаладан оңтүстікке қарай өтетін өткелдері әлдеқайда оңай болды. Екі көпір де 11 желтоқсанда сағат 11:00-ге дейін аяқталды, ал Одақ артиллериясының бес батареясы инженерлерге қарсы мергендердің атысын басып тастады. Франклинге сағат 16:00-де бүкіл командасын өткелуге бұйрық берілді, бірақ қараңғы түскенге дейін тек бір бригада жіберілді. Таң атқанда өту қайта басталды және 12 желтоқсанда сағат 13:00-ге дейін аяқталды. 13 желтоқсанның таңында Джексон Джубал Эрли мен Д. Хиллдің қол астындағы дивизияларын өзен бойындағы позициялардан шақырып алып, қаланың оңтүстігіндегі негізгі қорғаныс желілеріне қосылды. Бёрнсайдтың 12 желтоқсандағы ауызша нұсқауларында Франклин Хукердің қолдауымен оңтүстік жақтан негізгі шабуыл жасауы, ал Самнер солтүстік жақтан екінші шабуыл жасауы көрсетілген. Бірақ 13 желтоқсандағы бұйрықтары оның қол астындағыларына түсініксіз және дұрыс болмады. 12 желтоқсанда сағат 17:00-де ол оңтүстік жақтан тексеру жүргізіп, Франклин мен оның қолбасшыларынан таңертеңгі шабуылға нақты бұйрық беруді сұрады, осылайша олар күштерін түнде орналастыруға жеткілікті уақыт алады. Бірақ Бёрнсайд күмәнмен қарады және бұйрық Франклинге тек сағат 7:15 немесе 7:45-те жетті. Ол келгенде, Франклин күткендей болмады. 60 000-ға жуық адамнан тұратын Ұлы дивизияның шабуылға шығуына бұйрық берудің орнына, Франклин өз әскерін орнында ұстап тұруға тиіс еді, бірақ Гамильтон өткелі маңындағы биік жерді (Проспект төбесін) басып алу үшін "кем дегенде бір дивизияны" жіберуге тиіс еді, Самнер бір дивизияны қала арқылы және Телеграф жолымен жіберуге тиіс еді, ал екі жақ та өздерінің барлық күштерін қолдануға дайын болуы керек еді. Бёрнсайд осы әлсіз шабуылдар Лиді қорқытып, оны кері шегінуге итереді деп үміттенеді. Бастапқыда күшті шабуыл жасауды жақтаған Франклин Бёрнсайдтың бұйрығын өте консервативті түсіндірді. Бұйрықты жеткізген Бригадия генерал Джеймс А. Харди, Бёрнсайдтың ниеті Франклинға түсінікті болғанын қамтамасыз етпеді, ал жол желісі туралы картадағы қателіктер осы ниетті одан да түсініксіз етті. Сонымен қатар, Бёрнсайдтың "басып алу" етістігін таңдауы 19 ғасылдың әскери терминологиясында "иелену" бұйрығынан гөрі әлсіз болды.
Union engineers began to assemble six pontoon bridges before dawn on December 11, two just north of the town center, a third on the southern end of town, and three farther south, near the confluence of the Rappahannock and Deep Run. The engineers constructing the bridge directly across from the city came under punishing fire from Confederate sharpshooters, primarily from the Mississippi brigade of Brig. Gen. William Barksdale, in command of the town defenses. Union artillery attempted to dislodge the sharpshooters, but their positions in the cellars of houses rendered the fire from 150 guns mostly ineffective. Eventually Burnside's artillery commander, Brig. Gen. Henry J. Hunt, convinced him to send infantry landing parties over in the pontoon boats to secure a small bridgehead and rout the sharpshooters. Col. Norman J. Hall volunteered his brigade for this assignment. Burnside suddenly turned reluctant, lamenting to Hall in front of his men that "the effort meant death to most of those who should undertake the voyage." When his men responded to Hall's request with three cheers, Burnside relented. At 3:00 p. m., the Union artillery began a preparatory bombardment and 135 infantrymen from the 7th Michigan and the 19th Massachusetts crowded into the small boats, and the 20th Massachusetts followed soon after. They crossed successfully and spread out in a skirmish line to clear the sharpshooters. Although some of the Confederates surrendered, fighting proceeded street by street through the town as the engineers completed the bridges. Sumner's Right Grand Division began crossing at 4:30 p. m., but the bulk of his men did not cross until December 12. Hooker's Center Grand Division crossed on December 13, using both the northern and southern bridges. The clearing of the city buildings by Sumner's infantry and by artillery fire from across the river began the first major urban combat of both the war and American history. Union gunners sent more than 5,000 shells against the town and the ridges to the west. By nightfall, four brigades of Union troops occupied the town, which they looted with a fury that had not been seen in the war up to that point. This behavior enraged Lee, who compared their depredations with those of the ancient Vandals. The destruction also angered the Confederate troops, many of whom were native Virginians. Many on the Union side were also shocked by the destruction inflicted on Fredericksburg. Civilian casualties were unusually low given the widespread violence; George Rable estimates no more than four civilian deaths. River crossings south of the city by Franklin's Left Grand Division were much less eventful. Both bridges were completed by 11:00 a. m. on December 11 while five batteries of Union artillery suppressed most sniper fire against the engineers. Franklin was ordered at 4:00 p. m. to cross his entire command, but only a single brigade was sent out before dark. Crossings resumed at dawn and were completed by 1:00 p. m. on December 12. Early on December 13, Jackson recalled his divisions under Jubal Early and D. H. Hill from down river positions to join his main defensive lines south of the city. Burnside's verbal instructions on December 12 outlined a main attack by Franklin, supported by Hooker, on the southern flank, while Sumner made a secondary attack on the northern flank. His actual orders on December 13 were vague and confusing to his subordinates. At 5:00 p. m. on December 12, he made a cursory inspection of the southern flank, where Franklin and his subordinates pressed him to give definite orders for a morning attack by the grand division, so they would have adequate time to position their forces overnight. However, Burnside demurred and the order did not reach Franklin until 7:15 or 7:45 a. m. When it arrived, it was not as Franklin expected. Rather than ordering an attack by the entire grand division of almost 60,000 men, Franklin was to keep his men in position, but was to send "a division at least" to seize the high ground (Prospect Hill) around Hamilton's Crossing, Sumner was to send one division through the city and up Telegraph Road, and both flanks were to be prepared to commit their entire commands. Burnside was apparently expecting these weak attacks to intimidate Lee, causing him to withdraw. Franklin, who had originally advocated a vigorous assault, chose to interpret Burnside's order very conservatively. Brig. Gen. James A. Hardie, who delivered the order, did not ensure that Burnside's intentions were understood by Franklin, and map inaccuracies about the road network made those intentions unclear. Furthermore, Burnside's choice of the verb "to seize" was less forceful in 19th century military terminology than an order "to carry" the heights.
"Құдайдың сөзін тыңдаңдар!"
Соғыс алаңының солтүстік жағында II корпусқа қарасты бригадалық генерал Уильям Х. Френчтің дивизиясы алға жылжуға дайындалды, оларға тұманға оралған Фредериксбург қаласына түсіп жатқан Конфедерация артиллериясының оты тиді. Генерал Бернсайдтың оң жақтан үлкен дивизияның қолбасшысы генерал-майор Эдвин В. Самнерге берген бұйрығында, оның оңтүстік жаққа жасаған шабуылы шайқастың шешуші әрекеті болады деген болжаммен, қаланың батысындағы биік жерді басып алу үшін "бір дивизия немесе одан да көп" жіберу талап етілді. Жаудың жолы қиын болды – көбінесе ашық далалар, бірақ арасында үйлер, қоршаулар мен бақшалар кездесіп, жауынгерлік шептердің қозғалысын шектеді. Қаладан батысқа қарай 200 метрдей жерде канал орналасқан, оны үш тар көпір кесіп өтеді, бұл Одақ әскерлерінің алға жылжу алдында бағаналарға жиналуын қажет етті. Фредериксбургтен батысқа қарай 600 метр жерде, жазықтан 40-50 фут биіктікте орналасқан Мэри биіктіктері деп аталатын төменгі қырат болды. (Көптеген адамдар Мэри биіктіктері деп білсе де, қырат солтүстіктен оңтүстікке қарай шатқалдармен бөлінген бірнеше төбелерден тұрды: Тейлор төбесі, Стэнсбери төбесі, Мэри төбесі және Уиллис төбесі.) Мэри және Уиллис төбелерін құрайтын қыраттың үстіне жақын жерде, аздап ойысқан тар жол – Телеграф жолы, шайқастан кейін Суға батқан жол деп аталды, 4 фут тас қабырғамен қоршалған, кейбір жерлерінде бұрыштарымен және кесілген ағаштармен нығайтылған, бұл оны жаяу әскер үшін мінсіз қорғаныс позициясына айналдырды. Конфедерация генерал-майоры Лафайет МакЛоустың бастапқыда Мэри биіктіктерінің алдыңғы шебінде 2000 шамасында әскері болды, ал қыраттың үстінде және артында қосымша 7000 әскер резервте тұрды. Көптеген артиллериялар төменгі жазықты тоқтаусыз бақылауда ұстады. Генерал Лонгстритке оның артиллерия командирі, подполковник Эдвард Портер Александр: "Генерал, біз қазір осы жерді соншалықты жақсы қамтып отырмыз, оны ұсақ тіс тарағымен сияқты тарап жібереміз. Біз оған от ашқанда тауық та сол жерде тірі қала алмайды" деді. Қаладағы тұман таңғы сағат 10-да көтеріліп, Самнер бір сағаттан кейін алға жылжуға бұйрық берді. Френч бригадасы генерал Нейтан Кимболл басшылығымен түскі уақытта қозғала бастады. Олар артиллерияның қатты атысына қарамастан баяу жылжыды, каналды тар көпірлер арқылы бағаналармен кесіп өтті, содан соң жаяу жардың қорғанысында байнеттерімен бекітілген қатарға тұрды. Олар шайқасқа дайын күйде, сазды беткеймен өрлеп, тас қабырғадан 125 метрдей қашықтықта бірнеше рет атылған мылтықтардан құлатылды. Кейбір сарбаздар 40 метрге дейін жетті, бірақ артиллерия мен жаяу әскердің атысынан ауыр зардап шеккендер жерге жабысып қалды. Кимболл шабуыл кезінде ауыр жарақат алды, оның бригадасы 25% шығынға ұшырады. Френч бригадалары полковник Джон В. Эндрюс және полковник Оливер Х. Палмер басшылығымен, шығын көлемі шамамен 50% болды. Самнердің алғашқы бұйрығында генерал Винфилд С. Хэнкок Френчқа қолдау көрсетуі керек болды, және Хэнкок өзінің бригадасын полковник Сэмюэл К. Зук басшылығымен Палмердің артына жіберді. Олардың тағдыры да осыған ұқсас болды. Келесі бригада генерал Томас Ф. Мигер басшылығында болды, олар ескірген Спрингфилд мылтықтарымен жарақтанған, жаудан жүз метрдей қашықтықта ғана тиімді залп жіберуге қабілетті болды. 1200 ирландтық шабуылға шықты, олардың 545-і қанға батқан биіктіктен қайтып оралмады. Хэнкоктің соңғы бригадасын генерал Джон С. Колдуэлл басқарды. Сол жақтағы екі полкімен полковник Нельсон А. Майлз Колдуэллге құрама бойынша шеру жүргізу, ату және қайта жүктеу үшін тоқтату практикасы Одақ әскерлерін оңай нысанаға айналдыратынын және келісілген штыкпен шабуыл жасау жұмыстың орындалуына тиімді болуы мүмкін екенін ұсынды. Колдуэлл рұқсат бермеді. Майлз өз адамдарын қабырғаға 40 метрдей қашықтықта алып бара жатқанда, мойнына оқ тиді, олар өздерінің алдыңғылары сияқты қамалды. Көп ұзамай Колдуэллдің өзіне екі оқ тиіп, әрекетсіз қалды. II корпустың қолбасшысы генерал-майор Дариус Н. Коуч екі дивизиясына жасалған қазаға қатты ұялып, Майлз сияқты, тактиканың жұмыс істемейтінін түсінді. Ол алдымен қорғанысты басып тастау үшін үлкен штыкпен шабуыл жасауды ойлады, бірақ майданды қарап шыққанда, Френч және Хэнкок дивизияларының қайтадан алға жылжуға мүмкіндігі жоқ екенін тез түсінді. Ол кейін генерал-майор Оливер О. Ховардтың басшылығындағы соңғы дивизиясын оңға бұрып, Конфедерацияның сол жағын қоршауға алуды жоспарлады, бірақ Френч пен Хэнкоктан шұғыл көмек сұрағаннан кейін, Ховардтың әскерін құлаған әскерлердің үстінен және айналасынан жіберді. Полковник Джошуа Оуэннің бригадасы бірінші болып кірді, полковник Норман Дж. Холл бригадасымен күшейтілді, содан соң генерал Альфред Салли бригадасының екі полкі кірді. Самнердің оң жақтан үлкен дивизиясында IX корпус болды, және ол генерал Сэмюэл Стёрджис басшылығындағы дивизиясының біреуін жіберді. Екі сағаттық қаһарлы шайқастан кейін, төрт Одақ дивизиясы Бернсайд бастапқыда бір дивизияға тапсырған міндетті орындай алмады. Шығын көп болды: II корпусының түстен кейінгі шығыны 4114 адамды құрады, Стёрджистің дивизиясы 1011 адамды құрады. Одақ армиясы тоқтап тұрғанда, Лонгстрит өз шебін күшейтіп, тас қабырғаның артында төрт қатарлы жаяу әскер орналастырды. Джорджиядан келген генерал Томас Р. Р. Кобб, шептің кілтті секторын басқарған, жарылған артиллерия снарядынан қаза тауып, генерал Джозеф Б. Кершоу оның орнына келді. Генерал Ли Лонгстритке әскерлердің жиналуы оның шебін бұзуы мүмкін деген алаңдаушылығын білдірді, бірақ Лонгстрит өз қолбасшысына: "Генерал, Потомактан барлық адамдарды осы жерге келтіріп, маған жеткілікті оқ-дәрі берсеңіз, оларды менің шебіме жеткенше барлығын өлтіремін" деп сендірді. Түстен кейін Бернсайд Конфедерацияға қарсы екі жақта да прогресс жасауға сәтсіздік танытты. Ауыр шығынға қарамастан, ол өз тәсілін қайта қарастырмай, сол жолмен жалға беруге табандылық танытты. Ол Франклинге сол жақтағы шабуылды жаңару туралы бұйрық берді (бұрын сипатталғандай, Сол жақтан үлкен дивизияның қолбасшысы оған бағынбады) және генерал-майор Хукер басқаратын Орталық үлкен дивизиясын Раппаханок өзенінен Фредериксбургке өтіп, Мэри биіктіктеріне шабуылды жалғастыруға бұйрық берді. Хукер жеке бақылау жүргізді (Бернсайд пен Самнер жасаған емес, екеуі де сәтсіз шабуылдар кезінде өзеннің шығыс жағында болды) және шабуылға қарсы кеңес беру үшін Бернсайд штаб-пәтеріне оралды. Хукердің V корпусын басқаратын генерал Дэниел Баттерфилд, Бернсайдтың кеңесінен Хукердің оралуын күтіп отырып, Стёрджистің әскерлерін алмастыру үшін генерал Чарльз Гриффин басқаратын дивизиясын жіберді. Осы уақытқа дейін генерал Джордж Пикеттің Конфедерация дивизиясы және генерал Джон Белл Худтың бригадаларының бірі Мэри биіктіктерін күшейту үшін солтүстікке қарай жылжыды. Гриффин үш бригадасын Конфедерация позициясына бірінен соң бірі шапты. Стёрджис туралы алаңдаған Коуч, 1-ші Род-Айленд жеңіл артиллериясының B батареясының капитаны Джон Г. Хазардтың алты пушкасын Конфедерация шебіне 150 метрдей жақынға жіберді. Олар Конфедерация снайперлері мен артиллерия отынан ауыр зардап шекті және Стёрджиске тиімді көмек көрсетпеді. Хэнкок дивизиясындағы бір сарбаз Конфедерация шебіндегі қозғалысты байқады, бұл жаудың шегінуі мүмкін деген ойға келді. Бұл болжамның ықтималдығына қарамастан, генерал Эндрю А. Хамфрис басқаратын V корпустың дивизиясы жағдайды пайдалану үшін шабуылға көтерілуіне бұйрық берілді. Хамфрис өз бірінші бригадасын атпен жетектеді, оның әскері құлаған әскерлердің үстінен және айналасынан өтіп, байнеттерімен және оқсыз мылтықтарымен жылжыды; құлаған адамдардың кейбіреуі өтіп бара жатқан шалбарларын ұстап, серіктерін алға баспауға шақырды, бұл бригаданың шабуылында дезорганизацияға әкелді. Шабуыл тас қабырғадан 50 метрдей қашықтықта концентрленген мылтық атысынан құлатылды. Генерал Джордж Сайкс шабуылға түсуіне бұйрық берілді...
On the northern end of the battlefield, Brig. Gen. William H. French's division of the II Corps prepared to move forward, subjected to Confederate artillery fire that was descending on the fog covered city of Fredericksburg. General Burnside's orders to Maj. Gen. Edwin V. Sumner, commander of the Right Grand Division, was to send "a division or more" to seize the high ground to the west of the city, assuming that his assault on the southern end of the Confederate line would be the decisive action of the battle. The avenue of approach was difficult—mostly open fields, but interrupted by scattered houses, fences, and gardens that would restrict the movement of battle lines. A canal stood about 200 yards west of the town, crossed by three narrow bridges, which would require the Union troops to funnel themselves into columns before proceeding. About 600 yards to the west of Fredericksburg was the low ridge known as Marye's Heights, rising 40–50 feet above the plain. (Although popularly known as Marye's Heights, the ridge was composed of several hills separated by ravines, from north to south: Taylor's Hill, Stansbury Hill, Marye's Hill, and Willis Hill.) Near the crest of the portion of the ridge comprising Marye's Hill and Willis Hill, a narrow lane in a slight cut—the Telegraph Road, known after the battle as the Sunken Road—was protected by a 4 foot stone wall, enhanced in places with log breastworks and abatis, making it a perfect infantry defensive position. Confederate Maj. Gen. Lafayette McLaws initially had about 2,000 men on the front line of Marye's Heights and there were an additional 7,000 men in reserve on the crest and behind the ridge. Massed artillery provided almost uninterrupted coverage of the plain below. General Longstreet had been assured by his artillery commander, Lt. Col. Edward Porter Alexander, "General, we cover that ground now so well that we will comb it as with a fine tooth comb. A chicken could not live on that field when we open on it." The fog lifted from the town around 10 a. m. and Sumner gave his order to advance an hour later. French's brigade under Brig. Gen. Nathan Kimball began to move around noon. They advanced slowly through heavy artillery fire, crossed the canal in columns over the narrow bridges, and formed in line, with fixed bayonets, behind the protection of a shallow bluff. In perfect line of battle, they advanced up the muddy slope until they were cut down at about 125 yards from the stone wall by repeated rifle volleys. Some soldiers were able to get as close as 40 yards, but having suffered severe casualties from both the artillery and infantry fire, the survivors clung to the ground. Kimball was severely wounded during the assault, and his brigade suffered 25% casualties. French's brigades under Col. John W. Andrews and Col. Oliver H. Palmer followed, with casualty rates of almost 50%. Sumner's original order called for the division of Brig. Gen. Winfield S. Hancock to support French and Hancock sent forward his brigade under Col. Samuel K. Zook behind Palmer's. They met a similar fate. Next was his Irish Brigade under Brig. Gen. Thomas F. Meagher who, equipped with outdated Springfield Muskets, could not deliver an effective volley until within a hundred yards of the enemy. Of the 1200 Irishmen who made the charge, 545 would not return from the blood soaked heights. Hancock's final brigade was led by Brig. Gen. John C. Caldwell. Leading his two regiments on the left, Col. Nelson A. Miles suggested to Caldwell that the practice of marching in formation, firing, and stopping to reload, made the Union soldiers easy targets, and that a concerted bayonet charge might be effective in carrying the works. Caldwell denied permission. Miles was struck by a bullet in the throat as he led his men to within 40 yards of the wall, where they were pinned down as their predecessors had been. Caldwell himself was soon struck by two bullets and put out of action. The commander of the II Corps, Maj. Gen. Darius N. Couch, was dismayed at the carnage wrought upon his two divisions in the hour of fighting and, like Col. Miles, realized that the tactics were not working. He first considered a massive bayonet charge to overwhelm the defenders, but as he surveyed the front, he quickly realized that French's and Hancock's divisions were in no shape to move forward again. He next planned for his final division, commanded by Maj. Gen. Oliver O. Howard, to swing to the right and attempt to envelop the Confederate left, but upon receiving urgent requests for help from French and Hancock, he sent Howard's men over and around the fallen troops instead. The brigade of Col. Joshua Owen went in first, reinforced by Col. Norman J. Hall's brigade, and then two regiments of Brig. Gen. Alfred Sully's brigade. The other corps in Sumner's Right Grand Division was the IX Corps, and he sent in one of its divisions under Brig. Gen. Samuel Sturgis. After two hours of desperate fighting, four Union divisions had failed in the mission Burnside had originally assigned to one. Casualties were heavy: II Corps losses for the afternoon were 4,114, Sturgis's division 1,011. While the Union Army paused, Longstreet reinforced his line so that there were four ranks of infantrymen behind the stone wall. Brig. Gen. Thomas R. R. Cobb of Georgia, who had commanded the key sector of the line, was mortally wounded by an exploding artillery shell and was replaced by Brig. Gen. Joseph B. Kershaw. General Lee expressed concerns to Longstreet about the massing troops breaking his line, but Longstreet assured his commander, "General, if you put every man on the other side of the Potomac on that field to approach me over the same line, and give me plenty of ammunition, I will kill them all before they reach my line." By mid afternoon, Burnside had failed on both flanks to make progress against the Confederates. Rather than reconsidering his approach in the face of heavy casualties, he stubbornly decided to continue on the same path. He sent orders to Franklin to renew the assault on the left (which, as described earlier, the Left Grand Division commander ignored) and ordered his Center Grand Division, commanded by Maj. Gen. Hooker, to cross the Rappahannock into Fredericksburg and continue the attack on Marye's Heights. Hooker performed a personal reconnaissance (something that neither Burnside nor Sumner had done, both remaining east of the river during the failed assaults) and returned to Burnside's headquarters to advise against the attack. Brig. Gen. Daniel Butterfield, commanding Hooker's V Corps, while waiting for Hooker to return from his conference with Burnside, sent his division under Brig. Gen. Charles Griffin to relieve Sturgis's men. By this time, Maj. Gen. George Pickett's Confederate division and one of Maj. Gen. John Bell Hood's brigades had marched north to reinforce Marye's Heights. Griffin smashed his three brigades against the Confederate position, one by one. Also concerned about Sturgis, Couch sent the six guns of Capt. John G. Hazard's Battery B, 1st Rhode Island Light Artillery, to within 150 yards of the Confederate line. They were hit hard by Confederate sharpshooter and artillery fire and provided no effective relief to Sturgis. A soldier in Hancock's division reported movement in the Confederate line that led some to believe that the enemy might be retreating. Despite the unlikeliness of this supposition, the V Corps division of Brig. Gen. Andrew A. Humphreys was ordered to attack and capitalize on the situation. Humphreys led his first brigade on horseback, with his men moving over and around fallen troops with fixed bayonets and unloaded rifles; some of the fallen men clutched at the passing pant legs, urging their comrades not to go forward, causing the brigade to become disorganized in their advance. The charge reached to within 50 yards before being cut down by concentrated rifle fire. Brig. Gen. George Sykes was ordered to move forward with his V Corps regular army division to support Humphreys's retreat, but his men were caught in a crossfire and pinned down. In the confusion, the horse of Brig. Gen. Abram S. Piatt stumbled and the general's back was seriously injured. By 4:00 p. m., Hooker had returned from his meeting with Burnside, having failed to convince the commanding general to abandon the attacks. While Humphreys was still attacking, Hooker reluctantly ordered the IX Corps division of Brig. Gen. George W. Getty to attack as well, but this time to the leftmost portion of Marye's Heights, Willis Hill. Col. Rush Hawkins's brigade, followed by Col. Edward Harland's brigade, moved along an unfinished railroad line just north of Hazel Run, approaching close to the Confederate line without detection in the gathering twilight, but they were eventually detected, fired on, and repulsed. Seven Union divisions had been sent in, generally one brigade at a time, for a total of fourteen individual charges, all of which failed, costing them from 6,000 to 8,000 casualties. A union burial party found a total of 918 Federal Union dead. Confederate losses at Marye's Heights totaled around 1,200. The falling of darkness and the pleas of Burnside's subordinates were enough to put an end to the attacks. Longstreet later wrote, "The charges had been desperate and bloody, but utterly hopeless." Thousands of Union soldiers spent the cold December night on the fields leading to the heights, unable to move or assist the wounded because of Confederate fire. That night, Burnside attempted to blame his subordinates for the disastrous attacks, but they argued that it was entirely his fault and no one else's.
14-15 желтоқсанда тоқтату және қайтарып алу
13 желтоқсан күні кешкі ас жиынында Бернсайд өзінің бұрынғы IX корпусын Мэри биіктіктеріне соңғы шабуылға жеке басшылық ететінін мәлімдеді, бірақ оның генералдары оны келесі күні таңертең осы ойдан қайтарды. 14 желтоқсан күні әскерлер күні бойы өз орнында қалды. Ол күннің екінші жартысында Бернсайд Лиден жараланғандарға көмек көрсету үшін уақытша бітім туралы өтініш жасады, және Ли ол өтінішке келісті. Келесі күні Федералдық әскерлер өзеннен шегінді, сонымен кампания аяқталды. Шабыстың қандылығы мен ауыртпалығын көрсететін мысал ретінде Оңтүстік Каролина штатының 2-ші ерікті жаяу әскерінің G ротасының сержанты Ричард Роуленд Кирклендтің оқиғасы келтіріледі. Мэри биіктіктерінің астындағы суға батқан жолдың жанындағы тас қабырғада орналасқан Киркленд, жараланғандардың азаптарын жақыннан көрді және көптеген адамдар сияқты, 1862 жылдың 13 желтоқсанындағы суық қысқы түні жараланған Одақ әскерлерінің көмекке шақыруынан қорқып қалды. Өзінің командирі, бригада генералы Джозеф Б. Кершоудан рұқсат алғаннан кейін, Киркленд су ыдыстарын жинады және ашық күндіз, атысты тоқтату немесе бітімгершілік туынсыз (Кершоу бас тартқан), соғыс алаңында жатқан көптеген жараланған Одақ әскерлеріне су берді. Одақ әскерлері Кирклендтің ниеті анық болғандықтан, атуды тоқтатты. Киркленд осы әрекеттері үшін "Мэри биіктіктерінің періштесі" деп аталды және оның құрметіне Феликс де Уэлдон жасаған мүсін Фредериксбург және Спотсильвания ұлттық әскери паркінде орнатылды. Бұл оқиғаның егжей-тегжейі (алғаш рет 1880 жылы жазылған) бірнеше шайқастан кейінгі есептермен қайшы келеді және оқиғаны күшейте түсу үшін әшекейленіп, жекелендірілген болуы мүмкін. 14 желтоқсан күні түнде, бұл ендігі бойламында сирек кездесетін Солтүстік шамы (Aurora Borealis) пайда болды, бұл, әдетте, үлкен күн жарлымынан туындаған. Бір куәгер "Аврора Бореалис" ғажайып көрінісі Перс шығанағы штаттарында көрінгенін айтты. Аспанның бәрі үлкен өрттен шыққандай қызыл түспен боялды, бірақ Солтүстік шамына тән жылдам қозғалатын сәулелермен ерекшеленді". Бұл оқиға Фредериксбургтегі көптеген әскерлердің күнделіктерінде және хаттарында қалдырылған, мысалы Джон В. Томпсон, кім "Луизиана Луизиана жолбарыстары деп аталатын әйгілі космополиттік зуавтарды жіберді, сондай-ақ отқа төзімді Флорида әскерлері де болды, олар Фредериксбургтен кейінгі түні, Раппаханок өзенінің жанындағы мұздаған өліктерге айналғанда, Аврора Бореалис жарқырап, сықырлағанда қорқып, шашырап кетті" деп жазды.
During a dinner meeting the evening of December 13, Burnside dramatically announced that he would personally lead his old IX Corps in one final attack on Marye's Heights, but his generals talked him out of it the following morning. The armies remained in position throughout the day on December 14. That afternoon, Burnside asked Lee for a truce to attend to his wounded, which the latter granted. The next day the Federal forces retreated across the river, and the campaign came to an end. Testament to the extent of the carnage and suffering during the battle was the story of Richard Rowland Kirkland, a Confederate Army sergeant with Company G, 2nd South Carolina Volunteer Infantry. Stationed at the stone wall by the sunken road below Marye's Heights, Kirkland had a close up view to the suffering and like so many others was appalled at the cries for help of the Union wounded throughout the cold winter night of December 13, 1862. After obtaining permission from his commander, Brig. Gen. Joseph B. Kershaw, Kirkland gathered canteens and in broad daylight, without the benefit of a cease fire or a flag of truce (refused by Kershaw), provided water to numerous Union wounded lying on the field of battle. Union soldiers held their fire as it was obvious what Kirkland's intent was. Kirkland was nicknamed the "Angel of Marye's Heights" for these actions, and is memorialized with a statue by Felix de Weldon on the Fredericksburg and Spotsylvania National Military Park where he carried out his actions. Details of this story (first recorded in 1880) conflict with multiple after action reports and may have been embellished and personalized for effect. On the night of December 14, the Aurora Borealis made an appearance unusual for that latitude, presumably caused by a large solar flare. One witness described that "the wonderful spectacle of the Aurora Borealis was seen in the Gulf States. The whole sky was a ruddy glow as if from an enormous conflagration, but marked by the darting rays peculiar to the Northern light." The event was noted in the diaries and letters of many soldiers at Fredericksburg, such as John W. Thompson, Jr., who wrote "Louisiana sent those famous cosmopolitan Zouaves called the Louisiana Tigers, and there were Florida troops who, undismayed in fire, stampeded the night after Fredericksburg, when the Aurora Borealis snapped and crackled over that field of the frozen dead hard by the Rappahannock "
Жеңіс туралы хабарға Конфедерация реакциясы
Оңтүстік өздерінің ұлы жеңісіне зор қуанышпен қарсы алды. "Ричмонд экзаминер" газеті оны "басқыншыға таң қалдырарлық жеңіліс, қасиетті топырақты қорғаушының керемет жеңісі" деп сипаттады. Әдетте салмақты мінезді генерал Лиді "Чарльстон Меркьюри" газеті "қуанышты, шалқасынан ауғандай, және оған келгеннің бәрін құшақтағысы келетін" деп бейнеледі. Газет сондай-ақ: "Генерал Ли өз ісінің шебері, ал армия әлі жеңілістің не екенін білмеген" деп мәлімдеді. Дегенмен, Лидің өзі Оңтүстіктің қалған бөлігі сияқты қуанбады. Кейін ол былай деп жазды: "Фредериксбургте біз жауға адам және материалдық жағынан ауыр үлкен шығын келтіре отырып, жеңіске жеттік; халқымыз қатты қуанды, ал мен өте көңілсіз болдым. Біз шын мәнінде ештеңеге қол жеткізбедік; бір қадам жерді де бағындыра алмадық, және жау өз жоғалтқан әскерін оңай толықтыра алатынын білдім, ал материалдық шығын оған тіпті пайдалы болды, себебі ол мердігерлерге табыс табуға мүмкіндік берді".
The South erupted in jubilation over its great victory. The Richmond Examiner described it as a "stunning defeat to the invader, a splendid victory to the defender of the sacred soil." General Lee, normally reserved, was described by the Charleston Mercury as "jubilant, almost off balance, and seemingly desirous of embracing everyone who calls on him." The newspaper also exclaimed, "General Lee knows his business and the army has yet known no such word as fail." Lee himself was not as pleased as the rest of the South. He later wrote, "At Fredericksburg we gained a battle, inflicting very severe loss on the enemy in men and material; our people were greatly elated—I was much depressed. We had really accomplished nothing; we had not gained a foot of ground, and I knew the enemy could easily replace the men he had lost, and the loss of material was, if anything, rather beneficial to him, as it gave an opportunity to contractors to make money."
Одаққа әсері
Солтүстікте реакция керісінше болды, әскер мен президент Линкольн саясаткерлер мен баспасөз тарапынан күшті сынға ұшырады. "Синциннати Коммерциал" газеті былай деп жазды: "Адамдардың сол күні біздің жағынан көрінгендей ерлік көрсетуі немесе генералдардың одан да аз шешімділік танытуы адам табиғатына сыймайды". Радикалды республикашыл сенатор Захария Чандлер: "Президент әлсіз адам, осы жағдайға тым әлсіз, ал сол ақымақ немесе сатқын генералдар уақытты және одан да құнды қанды, шешімсіз шайқастар мен кешігулерге ысырап етеді" деп жазды. Пенсильвания губернаторы Эндрю Кертин майданға барғаннан кейін Ақ үйге келді. Ол президентке: "Бұл шайқас емес, қырғын болды" деді. Кертиннің сөзіне қарағанда, президент "осы хабарды естігенде қатты қайғырып, көп ұзамай ақыл-есінен айырылғандай күйзеліске түсті". Линкольн өзі: "Егер тозақтан да жаман жер болса, мен сондамын" деп жазды.
Reactions were opposite in the North, and both the Army and President Lincoln came under strong attacks from politicians and the press. The Cincinnati Commercial noted, "It can hardly be in human nature for men to show more valor or generals to manifest less judgment, than were perceptible on our side that day." Senator Zachariah Chandler, a Radical Republican, wrote, "The President is a weak man, too weak for the occasion, and those fool or traitor generals are wasting time and yet more precious blood in indecisive battles and delays." Pennsylvania Governor Andrew Curtin visited the White House after a trip to the battlefield. He told the president, "It was not a battle, it was a butchery." Curtin reported that the president was "heart broken at the recital, and soon reached a state of nervous excitement bordering on insanity." Lincoln himself wrote, "If there is a worse place than hell, I am in it."
Жауынгерлік алаңның сақталуы
Фредериксбург және Спотсильвания ұлттық әскери паркі 1927 жылы Соғыс министрлігінде құрылып, 1933 жылы Ұлттық парктер қызметіне берілді. Оның құрамында 8300 акрдан астам жер бар, ол төрт Азамат соғысы шайқасының – Фредериксбург, Спотсильвания сот үйі, Жайлау және Чанселлерсвилл – бөліктерін қамтиды. 2003 жылдың наурыз айында Азамат соғысы қоры (Америкалық шайқас алаңдарының қоры бөлімшесі) Фредериксбург шайқасының маңызды бөлігі болған тарихи Slaughter Pen Farm-ды сақтау үшін 12 миллион долларлық ұлттық науқанды бастағанын жариялады. Жергілікті тұрғындар Пирсон учаскесі деп білетін бұл фермада 1862 жылдың 13 желтоқсанында қанаты қанға батқан шайқас болды. Осы жерде генерал-майор Джордж Мид және бригада генералы Джон Гиббон басқаратын одақтас әскерлері Фредериксбургте Солтүстік Вирджиния армиясының оңтүстік жағын ұстап тұрған генерал-лейтенант Томас "Стоунволл" Джексонның конфедераттарына қарсы шабуыл жасады. Одақтас әскерлері ауыр шығынға ұшырағанына қарамастан, Мид басқаратын әскерлер конфедераттардың қорғанысын уақытша бұзып, Фредериксбург шайқасында жеңіске жетуге ең жақын келді. Кейіннен Slaughter Pen деп аталған шайқастың оңтүстік бөлігінде 5000 адам қаза тауып, бесеуі Ерен медалімен марапатталды. Slaughter Pen Farm Фредериксбург шайқасының ең үлкен және қорғалмаған бөлігі саналды. Бұл сонымен қатар, 13 желтоқсандағы одақтас әскерлерінің шабуылын басынан соңына дейін көруге болатын шайқас алаңындағы жалғыз орын. Фредериксбургтегі одақтас әскерлерінің шабуылдарымен байланысты басқа да жерлер – шайқас алаңының оңтүстік жағында немесе Мэри биіктіктерінің алдында – құрылыс салдарынан зардап шекті. Фредериксбург шайқасындағы Slaughter Pen Farm-ды 12 миллион долларға сатып алу американ тарихындағы ең мақсатты коммерциялық емес шайқас алаңын сатып алу болып есептеледі. 2006 жылдың қазан айында Ішкі істер министрлігі Slaughter Pen Farm-ның маңыздылығын ескере отырып, 2 миллион долларлық грант берді. Бұл қаржы АҚШ Конгресінің Жер және суды сақтау қорынан бөлінген қаражат есебінен ұсынылды. Бұл қор АҚШ Азамат соғысы шайқас алаңдарының маңызды жерлерін сатып алу және сақтау үшін мемлекеттік емес күш-жігерді қолдайды. Бағдарламаны Ұлттық парктер қызметінің бөлімшесі – Американдық шайқас алаңдарын қорғау бағдарламасы басқарады. Сонымен қатар, Орталық Вирджиния шайқас алаңдарының қоры (CVBT) Slaughter Pen Farm-ды қаржыландыру науқанына 1 миллион доллар бөлді. Slaughter Pen Farm-ды сақтаудан басқа, American Battlefield Trust және оның серіктестері тағы бес шайқас алаңын сатып алып сақтады. 2012 жылдың қараша айында жаңа сот үйінің құрылыс алаңында археологиялық зерттеулер жүргізілген кезде одақтас әскерлеріне тиесілі заттардың қалдықтары табылды. Олардың ішінде оқ-дәрілер, темекі құбырлары және азық-түлік консервілері болды.
The Fredericksburg and Spotsylvania National Military Park was established in 1927 under the War Department and transferred to the National Park Service in 1933. It consists of more than 8,300 acres that cover parts of four Civil War battlefields – Fredericksburg, Spotsylvania Court House, The Wilderness and Chancellorsville. In March 2003, the Civil War Trust (a division of the American Battlefield Trust) announced the beginning of a $12 million national campaign to preserve the historic Slaughter Pen Farm, a key part of the Fredericksburg battlefield. The farm, known locally as the Pierson Tract, was the scene of bloody struggle on December 13, 1862. Over this ground Federal troops under Maj. Gen. George Meade and Brig. Gen. John Gibbon launched their assault against Lt. Gen. Thomas "Stonewall" Jackson's Confederates holding the southern portion of the Army of Northern Virginia's line at Fredericksburg. Despite suffering enormous casualties the Federal troops under Meade were able to temporarily penetrate the Confederate line and for a time represented the North's best chance of winning the Battle of Fredericksburg. The fighting on this southern portion of the battlefield, later named the Slaughter Pen, produced 5,000 casualties and five Medal of Honor recipients. The Slaughter Pen Farm was considered to be the largest remaining unprotected part of the Fredericksburg battlefield. It is also the only place on the battlefield where a visitor can still follow the Union assault of December 13 from beginning to end. Nearly all the other land associated with Union attacks at Fredericksburg—either on the southern end of the battlefield or in front of Marye's Heights—has been degraded by development. The $12 million acquisition of the Slaughter Pen Farm at the Fredericksburg battlefield has been called the most ambitious nonprofit battlefield acquisition in American history. In October 2006, the Department of the Interior awarded a $2 million grant based on the significance of the Slaughter Pen Farm. The money was provided through a U. S. Congressional appropriation from the Land and Water Conservation Fund. The fund supports non federal efforts to acquire and preserve meaningful American Civil War battlefield lands. The program is administered by the American Battlefield Protection Program, an arm of the National Park Service. In addition, the Central Virginia Battlefields Trust (CVBT) committed $1 million toward the Slaughter Pen Farm fundraising campaign. In addition to the preservation of the Slaughter Pen Farm, the American Battlefield Trust and its partners have acquired and preserved an additional of the battlefield in more than five other acquisitions. In November 2012, during archaeological investigations at the construction site for a new courthouse, remains of Union artifacts were recovered. These included ammunition, smoking pipes, and food tins.
Танымал мәдениетте
Фредериксбург шайқасы 2003 жылы түсірілген «Құдайлар мен генералдар» фильмінде бейнеленген, бұл фильм «Қойшы періштелер» романының соқпағы болып табылады, ал одан бұрынғы «Геттисбург» фильмі осы романға негізделген. Роман мен фильмнің екеуі де негізінен Мэри Хайтс биіктігіндегі апатты шабуылдарға баса назар аударды, фильмде Ханкоктың II корпусы, Ирландия бригадасы, Колдуэлл бригадасы, Зук бригадасы және 20-шы Мэн жаяу әскер полкі (V корпусы) бөлімдерінің шабуылдары көрсетілген. Америкалық жазушы Луиза Мэй Алкотт Фредериксбург шайқасында жарақат алған әскерлерге күтім көрсету тәжірибесін «Ауруханалық эскиздер» (1863) атты кітабында көркемдеп суреттеген. Американдық Iced Earth хэви-метал тобы шайқастан шабыттанған «Clear The Way (13 желтоқсан 1862)» әнін жазып, оны 2017 жылғы «Incorruptible» альбомына қосты. «Логанның қашуы» романында робот-әскерлердің шайқасты қайта жаңғыртуы туристік орын ретінде бейнеленген.
The Battle of Fredericksburg was depicted in the 2003 film Gods and Generals, based on the novel of the same name, a prequel of The Killer Angels from which the earlier film Gettysburg was adapted. Both the novel and film focused primarily on the disastrous charges on Marye's Heights, with the movie highlighting the charges of Hancock's division of II Corps, the Irish Brigade, Caldwell's brigade, and Zook's brigade, and the 20th Maine Infantry Regiment (V Corps). American author Louisa May Alcott fictionalized her experience nursing soldiers injured in the Battle of Fredericksburg in her book Hospital Sketches (1863). American heavy metal band Iced Earth wrote a song inspired by the battle, titled "Clear The Way (December 13th, 1862)", and included it in their 2017 album Incorruptible. A reenactment of the battle by robotic soldiers serves as a tourist attraction in the novel Logan's Run.