Француздық «Полет» салығы және мемлекеттік қызметті мұраға беру дәстүрі
Paulette (tax)
Француздық «Ла Полет» салығы: Ескі тәртіптегі мемлекеттік қызметтерге салынған жылдық төлем. Офистің иесіне оны еркін беру құқығын берген. Тарихы, маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ла Полет (la polɛt; оны ұсынған қаржыгер Шарль Полеттің атымен) – «жылдық құқық» (droit annuel) деп аталатын, Ескі тәртіп кезінде француз тәжінің арнайы салығы. Оны алғаш рет 1604 жылдың 12 желтоқсанында Генрих IV-тің министрі Максимилиан де Бетюн, де Салли герцогы орнатқан. Паулет – түрлі мемлекеттік және сот лауазымдарының иелеріне салынатын салық, ол тәжге төленеді және бастапқыда әрбір лауазым құнының алтынан бір бөлігін жылдық төлем ретінде құрады. Паулет төлеу арқылы лауазым иесі өзінің орнын қалауынша ауыстыру құқығына ие болды. Сот лауазымдарын беру Францияда орта ғасырдың соңынан бері қолданылып келген. XVI ғасырдың басына қарай бұл практика Жаңа өркендеу дәуіріндегі мемлекеттік басқарудың барлық деңгейлеріне (мысалы, Парламенттегі орындарға) тарады және мемлекеттік қаржыда маңызды рөл атқарды. Дәстүр бойынша, лауазым иесі өз орнын мұрагеріне (отставка) патша рұқсатымен, ақы төлеу шартымен беруге құқылы болды. 1521 жылы бұл әрекет заңсыз деп танылғанға дейін, ауысу күшіне енетін мерзімін белгісіз қалдыруға болады. 1534 жылы шіркеу тәжірибесінен бейімделген «қырық күндік ереже» енгізілді, егер алдыңғы лауазым иесі ауысудан кейін қырық күн ішінде қайтыс болса, мұрагердің құқығы жойылды (онда лауазым мемлекетке қайтарылды); алайда, «survivalance jouissante» деп аталатын жаңа алым, осы қырық күндік ереженің әсерінен қорғады. Дегенмен, жаңа лауазым иесі лауазымға қажетті ең төменгі талаптарға сай келуі керек еді, әйтпесе лауазым қайтадан тәжге қайтарылар еді. Паулет осы ереженің өзгерткен нұсқасы болды, ол «қырық күндік ереженің» әсерінен қорғау үшін жылдық салықты енгізді. Паулет тәжге тұрақты кіріс көзін қамтамасыз етті және мұрагерлік мемлекеттік лауазымдарды бекітті. Бұл Франциядағы сот төрелігін жаңа және күшейіп келе жатқан мұрагерлік магистраттар тобының қолына қалдырды, олар феодалдық әскери қызметтен пайда болған дәстүрлі аристократиядан ерекшеленіп, «жалаңаш киімді асылзаттар» (noblesse de robe) деп аталды. Бұл жүйе француз революциясынан кейін жойылды. Паулет тәжге кіріс әкелгенмен, мемлекеттік қызметкерлердің жалақысы патшалық қазынаны сарқып, тәжді төменгі таптарға ауыр салық салуға мәжбүр етті. Людовик XIV билігі кезінде оның қаржы министрі Жан Батист Колбер жаңа салықтарсыз ақша жинау үшін кеңселер құруды және сатуды кеңейтті.
La Paulette (la polɛt; after the financier Charles Paulet, who proposed it) was the name commonly given to the "annual right" (droit annuel), a special tax levied by the French Crown under the Ancien Régime. It was first instituted on December 12, 1604 by King Henry IV's minister Maximilien de Béthune, duc de Sully. The paulette was a tax on the holders of various government and judicial offices, paid to the Crown, and initially set at an annual payment of one sixtieth of the value of each office. Paying the paulette secured the right of the officeholder to transfer his office at will. The transmission of judicial offices had been a common practice in France since the late Middle Ages. By the beginning of the sixteenth century the practice had extended to almost all levels of the ever increasing Renaissance state administration (such as seats in the Parlements), and played an important role in state finances. Custom had permitted an officer to transfer his office to his heir (résignation) with royal permission in return for the payment of a fee. Before it was made illegal in 1521, it had been possible to leave open ended the date that the transfer was to take effect. In 1534, the "forty days rule" was instituted (adapted from church practice), which made the successor's right void if the preceding office holder died within forty days of the transfer (in which case the office reverted to the state); however, a new fee, called the survivance jouissante, protected against the forty days rule. Still, the new office holder had to meet the minimum qualifications needed for the office or else the office went back to the crown. The paulette was a modification of this rule, which substituted an annual tax as protection against the "forty days rule". The paulette provided the Crown with a steady source of revenue while consolidating the practice of hereditary government offices. This left the administration of justice in France in the hands of a new and increasingly powerful hereditary class of magistrates, which came to be known as the noblesse de robe ("nobility of the gown"), in contrast with the traditional aristocracy, known as the noblesse d'épée ("nobility of the sword", whose position derived from feudal military service). This system was abolished after the French Revolution. While the paulette provided revenue for the Crown, the salaries of government officials stressed the royal funds and forced the Crown to tax the lower classes heavily. During the rule of Louis XIV, his minister of finance Jean Baptiste Colbert expanded the creation and sale of offices to raise money without new taxation.