Карл Эрскин: «Жаздың ұлдары» командасының соңғы мүшесі және бейсбол легендасы
Carl Erskine
Карл Эрскин (1926-2024) – американдық бейсболшы, "Dodgers" командасының құрамында 5 лига чемпионы және 1955 жылғы әлем чемпионатын жеңіп алған. Бейсбол жұлдызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсболшы (1926–2024)
American baseball player (1926–2024)
Карл Дэниел Эрскин (13 желтоқсан 1926 – 16 сәуір 2024), «Ойск» деген лақап атымен танымал, 1948 жылдан 1959 жылға дейін «Бруклин/Лос-Анджелес Доджерс» командасында өнер көрсеткен американдық бейсбол ойыншысы. Ол «Доджерс» командасының негізгі питчері болды, ол бес рет Ұлттық лиганың чемпиондығын және 1955 жылғы Әлем сериясін жеңіп алды. 1953 жылғы маусымда Эрскин 20 ойын жеңіп, бір ойында 14 соққы жасап, Әлем сериясіндегі рекордты жаңартты. Келесі маусымда ол «All Star» атанды. Эрскин 1950-ші жылдары Ұлттық лигасындағы жеті «но-хит» ойынның екеуінде ойнады. Бейсболдағы мансабы аяқталғаннан кейін ол бизнесмен және жазушы ретінде жұмыс істеді. Әсіресе, ол «Арнайы Олимпиада» және дамуында қиындықтары бар, әсіресе ұлы Джимми сияқты, адамдарға көмектесу мақсатындағы қайырымдастық ұйымдарымен тығыз байланыста болды. Джимми Даун синдромымен дүниеге келген. Эрскин 2024 жылы қайтыс болды, ол 1950-ші жылдардағы «Жаздың жігіттері» атанған «Бруклин» командасының соңғы тірі мүшесі еді.
Carl Daniel Erskine (December 13, 1926 – April 16, 2024), nicknamed "Oisk", was an American baseball pitcher in Major League Baseball who played his entire career for the Brooklyn/Los Angeles Dodgers from 1948 through 1959. He was a pitching mainstay on Dodger teams which won five National League pennants and the 1955 World Series. During the 1953 season, Erskine won 20 games and set a World Series record with 14 strikeouts in a single game. He was an All Star the following season. Erskine pitched two of the NL's seven no hitters during the 1950s. After his baseball career ended, he was active as a business executive and an author. In particular, he involved deeply with the Special Olympics and charities which aimed at helping people with developmental difficulties such as his son Jimmy, who was born with Down syndrome. Erskine died in 2024, the last surviving member of the "Boys of Summer" Brooklyn teams of the 1950s.
Ерте өмір
Эрскин Индиана штатының Андерсон қаласында үш ұлының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Ол Андерсон орта мектебінде оқыды, онда тамаша питчер ретінде көзге түсіп, «Бруклин Доджерс» командасының назарын аударды. Бірақ мектепті бітіргеннен кейін 1945 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатысты. Теңіз күштерінде қызмет еткен кезінде Бостон Әскери-теңіз қоршауында болды. Бостонда жүргенде Эрскин оған қызығушылық танытқан «Бостон Брейвз» командасымен жаттықты. Дегенмен, Эрскин «Доджерс» клубына адал болды және «Брейвз» бас менеджері Джон Куиннмен келісімдерді тоқтатты, осыдан кейін «Доджерс» бас менеджері Бранч Рикки оған қол қою үшін 3500 долларлық бонус ұсынды. Эрскин 1955 жылы әлем чемпионатын жеңіп алған сүйікті «Доджерс» командасының құрамында болды, бұл франшизаның алғашқы серия жеңісі болды. Мансабында Эрскин екі мәрте но-хиттер жасады. Алғашқысы 1952 жылғы 19 маусымда «Чикаго Кабс» командасына қарсы өткен ойында болды, онда ол тек бір соққы жіберіп, тамаша ойынға жақын болды. Екінші но-хиттер 1956 жылғы 12 мамырда «Нью-Йорк Джайентс» командасына қарсы өтті. Эрскин – «Доджерс» командасынан бірнеше но-хиттер жасаған екі питчердің бірі, екіншісі оның командаласы Сэнди Куфакс, ол төрт мәрте но-хиттер жасаған. 1958 жылы «Доджерс» Лос-Анджелес қаласына көшті. 18 сәуірде Эрскин Лос-Анджелес Колизейіндегі үй ойынын «Сан-Франциско Джайентс» командасына қарсы бастады, олар қарсыластарымен бірге батысқа қарай жылжыған еді, және ойынды 6:5 есебімен жеңді. Алайда, Лос-Анджелестегі мансабы бір жарым маусымға ғана созылды. Ол соңғы ойынын 1959 жылғы 14 маусымда өткізді. Он екі маусымдық мансабында ол 122–78 (.610) есебімен 981 соққы жасады және 1718 2/3 иннингте 4.00 орташа ұпай жинады. Зейнетке шыққаннан кейін 1959 жылы питчерлерді жаттықтыруға көмекші болып тағайындалды және әлем чемпионатын жеңіп алған командамен маусымды аяқтады. Эрскиннің «Доджерс» командасы мен азамат ретіндегі жетістіктерін еске алу үшін Карл Д. Эрскин оңалту және спорттық медицина орталығының алдына 2 метрлік қоладан жасалған мүсін орнатылды. Эрскин сондай-ақ Андерсон қалалық мектеп жүйесіне жаңа мектеп салу үшін жерінің бір бөлігін сыйға тартты, ол Эрскин бастауыш мектебі деп аталды. 2002 жылы Бруклинде Эрскин көшесі құрылып, оның есімімен аталып, 2010 жылы Индиана штатының губернаторы Митч Дэниелс оған Сачем сыйлығын табыс етті, бұл штаттың ең жоғары наградасы, ол Индиана азаматтарының өмір бойы жеткен жетістіктерін мойындау үшін беріледі. Эрскин бұрынғы лигасының, кіші лигасының және негр лигасының ойыншыларына қаржылық және медициналық қиындықтарда көмек көрсетуге арналған коммерциялық емес ұйым – Бейсбол көмек тобының кеңесші кеңесінің мүшесі болды. Сонымен қатар, Эрскин Карл мен Бетти Эрскин қоғамын құрды, ол 40 жылдан астам уақыт бойы қатысқан Арнайы Олимпиадаға қаражат жинауға бағытталған. 2023 жылы Ұлттық бейсбол даңқы мен мұражайы Эрскинге қайырымдылыққа және Арнайы Олимпиадаға қосқан үлесі үшін Бак О'Нил өмір бойы жетістіктері үшін сыйлық берді.
Erskine was born in Anderson, Indiana, the youngest of three sons. He attended Anderson High School where he was a standout pitcher, attracting the attention of the Brooklyn Dodgers. After graduating, however, he joined the United States Navy in 1945. During his time with the Navy, he was stationed at Boston Navy Yard. While in Boston, Erskine worked out with the Boston Braves who showed interest in him. However, Erskine remained loyal to the Dodgers and stalled the Braves' general manager John Quinn until an offer came from Dodgers' general manager Branch Rickey who gave him a bonus of $3,500 ($ today) to sign with the Dodgers. Erskine was a member of the beloved Dodgers team that won the 1955 World Series for the franchise's first Series title. Erskine threw two no hitters during his career. His first was against the Chicago Cubs on June 19, 1952 during which he walked only one batter, just missing a perfect game. His second no hitter came against the New York Giants on May 12, 1956. Erskine is one of two Dodger pitchers to throw multiple no hitters, the other being teammate Sandy Koufax who threw four. In 1958, the Dodgers moved to Los Angeles. On April 18, Erskine started the home opener at the Los Angeles Coliseum against the San Francisco Giants, who had moved west with their rivals, and won the game 6–5. However, his career in Los Angeles but lasted only a season and a half. He made his final appearance on June 14, 1959. In a twelve season career, he posted a 122–78 (.610) record with 981 strikeouts and a 4.00 earned run average in 1718 2/3 innings pitched. After retiring, he was made an assistant pitching coach in 1959 and finished the season on the team that went on to win the World Series. To commemorate Erskine's accomplishments both as a Dodger and as a citizen, a 6 feet (2 m) bronze statue was built in front of the Carl D. Erskine Rehabilitation and Sports Medicine Center. Erskine also donated part of his land to the Anderson Community School System to build a new school, which was named Erskine Elementary. In 2002, Erskine Street in Brooklyn was created and named after him. In 2010, he was awarded the Sachem Award by Governor Mitch Daniels of Indiana, the state's highest honor which is given to recognize lifetime achievement of citizens of Indiana. Erskine served as a member of the advisory board of the Baseball Assistance Team, a non profit organization dedicated to helping former Major League, Minor League, and Negro league baseball players through financial and medical difficulties. Additionally, the Carl and Betty Erskine Society was formed by Erskine in order to raise money for the Special Olympics in which he was involved for more than 40 years. In 2023, the National Baseball Hall of Fame and Museum awarded Erskine the Buck O'Neil Lifetime Achievement Award for his contributions to charity and his work towards the Special Olympics.
Жеке өмір
1947 жылы 5 қазанда Эрскин Бетти Палмерге үйленді. Олардың Дэнни, Гэри, Сьюзан және Джимми деген төрт баласы болды. Зейнетке шыққаннан кейін, олар Эрскиннің туған қаласы Андерсон (Индиана штаты) қаласында тұрды. Өкпе қабынуынан кейін Эрскин 2024 жылғы 16 сәуірде Андерсон қалалық ауруханасында қайтыс болды. Ол 97 жаста болды. Эрскин 2023 жылы қайтыс болған ұлы Джиммиден ұзақ өмір сүрді. Эрскин 1940-1950 жылдардағы "Жаздың жігіттері" атанған Бруклин Доджерс командасының соңғы тірі мүшесі еді. Оның қазасына байланысты "Доджерс" клубының президенті және бас атқарушы директоры Стэн Кастен мынадай мәлімдеме жасады:
Erskine married Betty Palmer on October 5, 1947. The couple had four children together: Danny, Gary, Susan, and Jimmy. After his retirement, the couple lived in his hometown of Anderson, Indiana. Following a bout of pneumonia, Erskine died on April 16, 2024, at Community Hospital Anderson. He was 97. Erskine outlived his son, Jimmy, who had died in 2023. Erskine was the last surviving member of the "Boys of Summer" Brooklyn Dodgers of the 1940s and 1950s. Upon his death, Dodgers president and chief executive officer Stan Kasten released the following statement:
Карл Эрскин – үлгілі "Доджер" болды. Ол алаңдағыдай, алаңнан тыс жерде де батыр болды – оның тамаша тарту мүмкіндігін ескерсек, бұл өте маңызды. Оның Арнайы Олимпиада мен оған байланысты істерге қолдау көрсетуі, Даун синдромымен туған ұлы Джиммиден шабыттанды, ол барлық күтуден асып, керемет өмір сүрді, осылайша оның есімін мәңгілікке сақтап қалды. Біз "Ойск" өмірін құрметпен еске аламыз және оның әйелі Бетти мен отбасына көңіл айтамыз. Эрскиннің жаназасы 22 сәуірде Индиана штатының Андерсон қаласындағы Мэдисон Парк Құдай шіркеуінде өтті. Кейін оның денесі Андерсон еске алу паркіне жерленді.
Carl Erskine was an exemplary Dodger. He was as much a hero off the field as he was on the field – which given the brilliance of his pitching is saying quite a lot. His support of the Special Olympics and related causes, inspired by his son Jimmy – who led a life beyond all expectations when he was born with Down Syndrome, cemented his legacy. We celebrate the life of 'Oisk' as we extend our sympathies to his wife, Betty, and their family. Erskine's funeral was held in Madison Park Church of God in Anderson, Indiana on April 22. His body was later interred at Anderson Memorial Park.