14 ғасырдағы ағылшын принці және ақсүйекі Джон Элтам

Кіріспе

14 ғасырдағы ағылшын ханзадасы және ақсүйек

Джон Эльтам, Корнуоллдың 1-ші графы (15 тамыз 1316 – 13 қыркүйек 1336) – Англия королі Эдуард II және Франция королевасы Изабелланың екінші ұлы. Ол немере інісі Эдуард, Қара ханзада дүниеге келгенге дейін Англия тағының мұрагері болды.

Өмір

Джон 1316 жылы Кенттегі Эльтам сарайында Англияның Эдуард II мен Францияның Изабелланың екінші ұлы ретінде дүниеге келді. 6 қазан күні 1328 жылы, он екі жасында ол Корнуолл графы атанды. Әкесі Эдуард II мен анасы Изабелла арасындағы соғыс кезінде оның өсіп-жетілу жылдары қырсықты болды. Ол ата-анасы арасында ауысып-тұрып, тіпті ағасы Эдуард III анасына қарсы төңкеріс жасап, билікке келгенге дейін Лондон мұнарасында тұтқынға алынған болатын. Джон туралы мәлімет аз, бірақ көптеген тарихи деректер бойынша ол өте қабілетті және Эдуардқа өте сенімді болған. Эдуард III елден кеткен кезде ол "Мемлекет сақшысы" болып тағайындалды, Эдуардтың болмағанда Парламент ашуға шақырылды және Англияның солтүстік шекарасын күзетушісі болып тағайындалды, бұл оған сол аймақта дербес билік беруге мүмкіндік берді. Англия монархының кіші інісі болғандықтан, Джон үшін ерте балалық шағынан бастап неке келісімдері жасалды: 1328 жылдың наурыз айында Эдуард III ағасы мен Бискай иелігінің мұрагері Мария Диас де Хароға үйлену туралы келіссөздер бастады. 28 қыркүйек 1334 жылы жасалған келісім бойынша Джон Мария де Ла Сердаға, Лунель ханым және Фердинанд де ла Серданың (Кастилия королі Альфонсо X-тің немересі) қызына үйленуге міндеттелді. Хуана Нунес де Лара, Лара ханым. Рұқсат алуға тырысты, бірақ 1334 жылдың соңында Эдуард III пен Франция королі Филипп VI арасындағы қарым-қатынас нашарлаған соң келісім күшін жойды. Мария 1335 жылдың сәуір айында Пуассиде Шарль д'Эврэге үйленді. 1335 жылдың желтоқсанында Пентиевр графының қызы және Бретань герцогтығының мұрагері Жаннамен үйлену туралы келіссөздер жүргізілді; алайда, бұл келісім ресми некеге әкелмеді. Он алты жасында ол 1333 жылы болған Халидон төбесі шайқасындағы шотландтардың жеңілісіне ұшыраған маңызды қолбасшы болды. Кейін ол Шотландияның оңтүстік-батысында Эдвард Баллиолға, Шотландия тағына Англия тарапынан қолдау көрсетілген тұлғаға қарсылық көрсетуге тырысқан әскерге басшылық етті. Шотланд деректерінде Джоннің аяусыз жойғыш екендігі айтылады, ол ағылшын әскерлерінен паналаған адамдармен толы Лесмагоу аббатханасын өртеп жіберді. Шотланд шежірешісі Джон Фордунның айтуынша, киелі орынның қасиетті заңдарын бұзу король Эдуард III-ті ашуландырып, ол ашуынан өз бауырын өлтірді. Қазіргі заманғы тарихшы Том Бомонт Джеймс бұл әңгіменің "тарихи шындық пен әңгіме арасындағы шекараны күңкірт ететінін" айтады. Джон Перт қаласында 20 жасқа толғаннан кейін қайтыс болды, мүмкін, қызбадан көз жұмған. 1337 жылдың қаңтар айында Эдуард ағасын Вестминстер аббаттығындағы әдемі мәрмәрдан жасалған бейітте барлық құрметпен жерледі және оның жаны үшін 900-ден астам дұға оқыды.

John was born in 1316 at Eltham Palace, Kent, the second son of Edward II of England and Isabella of France. On 6 October 1328, at the age of twelve, he was created Earl of Cornwall. Caught in the throes of the war between his father, Edward II, and his mother, Isabella, his growing years were turbulent. He was passed between his parents and was even held in the Tower of London for a time before his brother, Edward III, led a coup against their mother and assumed his majority. Information on John is scant, but by most historical accounts he was highly competent, and highly trusted by Edward. He was named "Guardian of the Realm" when Edward III was out of the country, was asked to open Parliament in Edward's absence, and was named Warden of the northern Marches, which gave him virtual autonomy in that portion of England. As the younger brother of the English monarch, since early childhood marital negotiations were made for John: in March 1328 Edward III entered into negotiations for a marriage between his brother and María Díaz de Haro, heiress of the Lordship of Biscay. By contract signed on 28 September 1334, John was then betrothed with Maria de La Cerda, Lady of Lunel and daughter of Ferdinand de la Cerda (grandson of King Alfonso X of Castile) by his wife Juana Núñez de Lara, Lady of Lara. A dispensation was sought, but the contract was abandoned when relations between Edward III and King Philip VI of France worsened in late 1334. Marie married Charles d'Évreux at Poissy in April 1335. In December 1335 were made negotiations for a marriage with Joan, Countess of Penthièvre and heiress of the Duchy of Brittany; however, it doesn't seem that these arrangement resulted in an official betrothal. At sixteen he was a key commander in the Battle of Halidon Hill (1333), a devastating defeat for the Scots. Later he commanded an army in the southwest of Scotland that put down resistance to Edward Balliol, whose claims to the Scottish throne were supported by England. According to Scottish accounts, who view John as a ruthless destroyer, he burned down Lesmahagow Abbey when it was filled with people who had sought sanctuary from the wrath of the English troops. As the Scottish chronicler John of Fordun tells it, this violation of the sacred laws of sanctuary so enraged King Edward III that he killed his own brother in fury. According to modern historian Tom Beaumont James, this tale "challenges the distinction between history and story." John died at Perth, probably from a fever, shortly after turning 20. In January 1337, Edward buried his brother with all honours in a beautiful alabaster carved tomb in Westminster Abbey, and had over 900 masses said for his soul.

Қарулар

Корнуолл графы ретінде Джон корольдіктің қаруын пайдаланды, ол Франция шекарасымен (яғни алтын флер-де-лиспен көк түстің үстіне себілген) ерекшеленді.