Жаңа технологиялармен салынған Хуанбайю ауылы – Қытайдағы тұрақты даму үлгісі. Қалдықсыз өндіріс, экологиялық үйлер, жобаның сын-пікірлері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хуанбайю – Қытайдың Ляонин провинциясындағы Бенси қаласындағы үлгілі тұрақты ауыл. 2006 жылға дейін 40-тан астам жеке үй салынған, бірақ құрылыс әдістері, құны, қолданылған материалдар және үйлердің дизайны қатты сынға түсті.
Huangbaiyu is a model sustainable village in Benxi, Liaoning, China. As of 2006, over 40 individual houses had been built; however, the construction methods, costs, materials used and the house designs have come under great criticism.
Жоспарлау
Хуанбайю Уильям Макдоноф және Партнерлер Шанхайдағы Тонгжи университеті, Бенси дизайн институты және Қытай-АҚШ Тұрақты даму орталығымен бірлесіп жасаған жоба. Қала кезең-кезеңмен салынып жатыр және Макдоноф ұсынған қағидалар негізінде тұрақты дамудың үлгісі болуы тиіс. Оның негізгі идеясы – қалдықтарды азайтуға тырысудың орнына, оларды жою, себебі барлық нәрсе техникалық немесе биологиялық құрамды заттарға ажыратылып, қайта пайдаланылуы мүмкін, осылайша қалдықтар пайда болмайды және оларды кәдеге келтіру қажеттігі туындамайды.
Huangbaiyu was conceived by William McDonough and Partners in conjunction with Tongji University in Shanghai, the Benxi Design Institute, and China U. S. Center for Sustainable Development. The town is being built in stages and is to be model of sustainable development using principles laid out by McDonough. His main thesis is that instead of trying to reduce waste you eliminate it by having everything be capable of being broken down into technical or biological nutrition that can be reused so that no waste is created and no waste needs to be disposed.
Құрылыс
2006 жылдың сәуір айында жобада кейбір қиындықтар туындады: бірқатар тұрғын үйлер аяқталғанмен, ешкім көшпеді. 2006 жылдың қыркүйегіне қарай 42 үй салынды. Әрбір үйдің құны шамамен 28 000 юань (4 600 австралиялық доллар) тұрады деп есептеледі.
In April 2006, the project was encountering some difficulties: some housing was completed, but no residents had moved in. By September 2006, 42 houses had been built. The cost of each individual dwelling is estimated to be around 28,000 yuan (A$4,600).
Даулар
42 үйдің тек үшеуі ғана шөп пен қысылған топырақ қоспасын пайдаланды. Қалғандары көмір шаңынан жасалған кірпіштермен шөпті қолданып салынған, бұл көмір шаңының денсаулыққа зиянды болуы мүмкін деген пікірталас тудырды. Тек бір үй ғана күн панельдерімен жабдықталған; қалғандары ағашпен жылыту үшін салынған, бірақ Хуанбайю ауылының басшысы Дай Сяолун технологияны сатып алғаннан кейін биогаздандыру станциясынан газды пайдалану үшін қайта жабдықталды. Үйлердің ешқайсысы бастапқы жоспар бойынша оңтүстікке қарамайды, өйткені құрылыс мердігері Фэн-шуйге сәйкес бағытын өзгертті. Таңқаларлығы, жаңа үйлерде гараждар да бар, бірақ ешбір ауыл тұрғыны автокөлікке қол жеткізе алмайды. Америкалық антрополог Шэннон Мэйді компьютерлік чиптерді өндіретін ірі компания Intel қаржылап, ауылдағы өзгерістерді бақылау үшін жіберді. Бірақ бір жылдан астам уақыт өткен соң, ол нәтижеге көңілі толмай, ауылдың "бетін сақтау" үшін тұрақты деп көрсетіліп, басқа жерлерде де көшірілуі мүмкін деген алаңдаушылыққа толы.
Of the 42 completed houses, only three have used the hay and pressed earth combination. The rest use hay and compressed bricks of coal dust, triggering a debate over whether the coal dust represents a health risk. Only one house has solar panels; the rest were built to burn timber but have now been modified to use gas from a biogassification plant that Huangbaiyu's village chief, Dai Xiaolong, built after buying the technology. None of the houses face south as originally planned because the building contractor changed the orientation to fit Feng Shui. Inexplicably, the new houses also have garages, although no villager can afford a car. American anthropologist Shannon May was sponsored by computer chip giant Intel to live in the village to monitor the transformation. But after more than a year, she is dismayed at the outcome and worried that to "save face", the village may continue to be promoted as sustainable and replicated elsewhere.