Кіріспе
Құстар түрі – Наттерердің шошқашаңы (Myotis nattereri) – ақшыл қанаттары бар еуропалық шошқашаң. Оның былғыры қоңыр, ал ішкі жағы сұрғылт ақ түсті. Бұл түр Еуропаның көп бөлігінде, Таяу Шығыс пен Солтүстік Африканың кейбір аймақтарында таралған. Ол жәндіктермен және басқа да омыртқасыздармен қоректенеді, оларды ұшып жүргенде немесе жерде қуалап жейді. Жазда ол жем алатын жерлеріне жақын жапырақты және қылқан жапырақты ағаштарда, ғимараттарда немесе шошқашаңдарға арналған қораптарда қоныстанады. Қыста үңгірлерде, туннельдерде, шахталарда немесе жертөлелерде ұйықтайды, көбінесе жарықтарда жасырынады. Бұл шошқашаңды алғаш рет 1817 жылы Генрих Кул сипаттап, австриялық табиғат зерттеушісі Иоганн Наттерердің құрметіне осылай атаған.
Natterer's bat (Myotis nattereri) is a European vespertilionid bat with pale wings. It has brown fur tending to greyish white on its underside. It is found across most of the continent of Europe, parts of the Near East and North Africa. It feeds on insects and other invertebrates which it catches on the wing or pursues on the ground. In summer it roosts in deciduous and coniferous trees, buildings or bat boxes close to its feeding habitats. In winter it hibernates in caves, tunnels, mines or cellars, usually hiding in crevices. This bat was first described in 1817 by Heinrich Kuhl, who named it in honour of the Austrian naturalist Johann Natterer.
Сипаттама
Наттер жарғағы орташа мөлшердегі түр және басы мен денесінің ұзындығына дейін жетеді, ал алқанының (шынадан білекке дейін) ұзындығы шамамен құрайды. Оның салмағы аралығында. Басы мен денесінің жоғарғы бетіндегі қысқа, тығыз жүн сұрғылт қоңыр, ал астыңғы беті ақшыл сұр. Құлақтары мен қанаттарының қабығы түтінді сұр түсті. Бұл жарғақты басқа ұқсас түрлерден артқы аяқтары арасындағы мембрананың бос жиегінің бүршікті және қатқыл, иілген түктермен қапталғандығымен, сондай-ақ мембрананы қолдайтын шеміршек тігізігінің "S" пішінімен ажыратуға болады.
Мінез-құлық
Наттер жарғағы түнгі тіршілік ететін және жәндіктермен қоректенетін жануар. Ол қараңғыда жәндіктерді аулау үшін шығады және олжаны табу және түнде бағытталған үшін эхолокацияны пайдаланады. Көптеген жарғақтар сияқты, ол адамдардың естімейтін жоғары жиілікті дыбыстар шығарады және айналасын «дыбыстық сурет» түрінде құру үшін пайда болатын эхоны қабылдайды. Бұл жарғақтар эхолокация үшін пайдаланатын жиіліктер 23-тен 115 кГц аралығында, ал ең көп энергия 53 кГц жиілігінде болады. Жеке сигналдардың орташа ұзақтығы 3,8 мс құрайды. Оның жиілігі модуляцияланған іздеу сигналдарының кең диапазоны өсімдіктерден бірнеше сантиметр қашықтықтағы олжаны анықтауға мүмкіндік береді және ол осы мақсатта олжасының көру, иіс сезу қабілеттерін немесе шығаратын дыбыстарын пайдаланбайды. Жарғақ қанатпен қоректенеді, көбінесе ұшып жүрген жәндіктерді аулайды, бірақ жібек жіптерге ілінген, жапыраққа жақын орналасқан құрттар мен жәндіктер сияқты олжаларды да жей алады. Жарғақтың тамақтануын зерттеу мақсатында, оның нәжісін зерттегенде, ол жерден де олжа жинай алатыны анықталды. Тамақтың көп бөлігі ірі диптерлерден (жауырықтардан) тұрады, бірақ трихоптерлер (кадисфлайлар), гименоптерлер (арылар, егеуқұйрықтар, құмырсқалар және көбелектер) және арахнидалар (арақандар мен орақшылар) да жиі жейді. Нәжісте кездесетін басқа да олжалардың қалдықтарына лепидоптерлер (көбелектер), колеоптерлер (қоңырқайлар), хемиптерлер (ішекқуыштар), дермаптерлер (құлақшаңдар) және хилоподалар (мыңаяқтылар) кіреді. Бұл жарғақ өз жамбас аралық қабығын олжаны ұстау үшін пайдалануы мүмкін, ал шетіндегі түктер сезімдік функцияларды орындайды деген болжам бар. Көбею маусымы көктемде басталады және көптеген Наттер жарғақтары балабақшада жиналады. Ұрықтанғаннан кейін аналық әдетте елу-алпыс күндік жүктілік мерзімінен кейін бір жас жарғақты туады, бірақ кейде егіздер де болады. Жас жарғақ алты-жеті аптадан кейін анасының сүтінен ажыратылады және келесі жылы жыныстық жағынан жетіледі.