Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық су шаруашылығы институты (IWMI) - Шри-Ланканың Коломбо қаласында орналасқан, Африка мен Азияда орналасқан кеңселері бар CGIAR-ге қарасты коммерциялық емес халықаралық су шаруашылығы ғылыми-зерттеу ұйымы. Институттағы зерттеулер қоршаған ортаны қорғаумен бірге азық-түлік қауіпсіздігін қамтамасыз ету және кедейлікті азайту мақсатында су және жер ресурстарын басқаруды жақсартуға бағытталған. Оның зерттеулері мыналарға бағытталған: судың болуы мен оған қол жеткізу, соның ішінде климаттың өзгеруіне бейімделу; судың қалай пайдаланылатыны және оны қалай өнімдірек пайдалануға болады; судың сапасы және оның денсаулық пен қоршаған ортаға қатынасы; және қоғамдар өздерінің су ресурстарын қалай басқарады. 2012 жылы IWMI-ге Стокгольм халықаралық су институты ауыл шаруашылығы суларын басқаруды жақсартуға, азық-түлік қауіпсіздігін арттыруға, қоршаған ортаның денсаулығын сақтауға және дамушы елдерде кедейлікті азайтуға көмектескен ізашарлық зерттеулері үшін беделді Стокгольм су сыйлығының лауреаты атанды. IWMI тұрақты даму үшін зерттеумен айналысатын ұйымдарды біріктіретін CGIAR-дің мүшесі болып табылады және CGIAR-дің Су, жер және экожүйелер жөніндегі зерттеу бағдарламасын басқарады. IWMI сонымен қатар CGIAR зерттеу бағдарламаларының серіктесі болып табылады: Су шаруашылығы жүйелері (AAS); Климаттың өзгеруі, ауыл шаруашылығы және азық-түлік қауіпсіздігі (CCAFS); Құрғақ жер жүйелері; және ылғалды тропиктер үшін интеграцияланған жүйелер.
The International Water Management Institute (IWMI) is a non profit international water management research organisation under the CGIAR with its headquarters in Colombo, Sri Lanka, and offices across Africa and Asia. Research at the Institute focuses on improving how water and land resources are managed, with the aim of underpinning food security and reducing poverty while safeguarding the environment. Its research focuses on: water availability and access, including adaptation to climate change; how water is used and how it can be used more productively; water quality and its relationship to health and the environment; and how societies govern their water resources. In 2012, IWMI was awarded the prestigious Stockholm Water Prize Laureate by Stockholm International Water Institute for its pioneering research, which has helped to improve agricultural water management, enhance food security, protect environmental health and alleviate poverty in developing countries. IWMI is a member of CGIAR, a global research partnership that unites organizations engaged in research for sustainable development, and leads the CGIAR Research Program on Water, Land and Ecosystems. IWMI is also a partner in the CGIAR Research Programs on: Aquatic Agricultural Systems (AAS); Climate Change, Agriculture and Food Security (CCAFS); Dryland Systems; and Integrated Systems for the Humid Tropics.
Ирригацияға алғашқы көңіл бөліну
Институт 1985 жылы Халықаралық суландыруды басқару институты (IIMI) деген атпен Форд қоры мен Шри-Ланка үкіметі, Халықаралық ауыл шаруашылығы зерттеулері жөніндегі консультативтік топ пен Дүниежүзілік банк қолдауымен құрылған. 1940-1970 жылдардағы Жасыл революция кезінде ірі суару жүйелерін салуға миллиардтаған доллар жұмсалды. Бұл жаңа тыңайтқыштармен, пестицидтермен және жоғары өнімділік беретін тұқым түрлерімен бірге көптеген елдерге азық-түлік өнімдерін көбірек өндіруге көмектесті. Алайда, 1980 жылдардың ортасына қарай, суару жүйелері тиімді жұмыс істемеді; ИИМИ-нің міндеті - себебін анықтау болды. IIМИ зерттеушілері суару мәселелерінің көбінесе техникалық емес, институционалдық екенін анықтады. Ол "Бөлексетілген суаруды басқаруды" (ББУ) суды басқару шешімдеріне фермерлерді тартуға бағытталған әдіс ретінде ұсынды. 1992 жылы Рио-де-Жанейродағы Жер туралы саммитте суды басқаруды орталықтандырылмаған түрде жүзеге асыруды, сонымен қатар табиғи ресурстарды басқаруда фермерлер мен басқа да мүдделі тараптардың рөлін арттыруды ұсынған болатын. Бастапқыда қарсылықпен кездескен ПИМ үкіметтер мен ірі несие беру агенттіктері үшін статус-квоға айналды. 1991 жылы IIMI CGIAR жүйесінің мүшесі болды.
The institute was founded under the name International Irrigation Management Institute (IIMI) in 1985 by the Ford Foundation and the Government of Sri Lanka, supported by the Consultative Group on International Agricultural Research and the World Bank. During the Green Revolution of the 1940s to 1970s, billions of dollars had been spent building large scale irrigation systems. These contributed, along with new fertilizers, pesticides and high yielding varieties of seeds, to helping many countries produce greater quantities of food crops. By the mid 1980s, however, these irrigation systems were no longer performing efficiently; IIMI's job was to find out why. IIMI's researchers discovered that problems affecting irrigation were often more institutional than technical. It advocated ‘Participatory Irrigation Management’ (PIM) as the solution, an approach that sought to involve farmers in water management decisions. In 1992, the Rio de Janeiro Earth Summit gave credence to this approach by recommending that water management be decentralized, with farmers and other stakeholders playing a more important role in managing natural resources. Initially met with resistance, PIM went on to become the status quo for governments and major lending agencies. IIMI became a member of the CGIAR system in 1991.
Кеңейткіш көзқарас
1990 жылдардың ортасына қарай су ресурстарына бәсекелестік әлемдегі халық санының өсуі, қалалардың кеңейуі және өнеркәсіптік қолданудың артуы арқасында күшейе түсті. Суландыруды жеке қарастыру енді әлемдік жағдайға қатысы жоқ. Бұл мәселеде жаңа көзқарас қажет болды, ол өзен алабының жағдайында қарастырылып, бәсекелесетін пайдаланушылар мен қоршаған ортаны қамтиды. IIMI ашық және жабық бассейндер, суды есепке алу, көп пайдалану жүйелері, бассейндік институттар, қашықтан зондтау талдаулары және қоршаған орта ағыны сияқты тақырыптар бойынша жаңа зерттеу салаларын әзірлеуді бастады. 1998 жылы оның атауы Халықаралық су шаруашылығы институтына (IWMI) өзгертілді, бұл жаңа кеңінен қарастыратын әдісті көрсетеді. Суды "шешсіз ресурс" деп қарастыруға болмайтыны белгілі болғанымен, 1950 жылдары планетада адамдар саны азайып кеткен кезде, ешкім бұл ресурстың қаншалықты аз екенін білген жоқ. Бұл IWMI-ді анықтауға талпындырды. Оның зерттеулері "Азық-түлік үшін су, өмір үшін су: ауыл шаруашылығындағы суды басқарудың жан-жақты бағасы" атты еңбегінде жарияланды. Есепте көрсетілген картадан әлем халқының үштен бірі "су тапшылығынан" зардап шегетіні көрінеді. Есепте судың физикалық жетіспеушілігі халықтың сұранысын қанағаттандыру үшін жеткіліксіз су ресурстары бар жерде, ал экономикалық судың жетіспеушілігі суға немесе адам қуатына инвестициялардың жетіспеушілігіне байланысты су қажеттіліктері қанағаттандырылмаған жерде деп анықталды.
By the mid 1990s, competition for water resources was rising, thanks to a larger global population, expanding cities and increasing industrial applications. Viewing irrigation in isolation was no longer relevant to the global situation. A new approach was needed that would consider it within a river basin context, encompassing competing users and the environment. IIMI began developing new fields of research, on topics such as open and closed basins, water accounting, multiple use systems, basin institutions, remote sensing analysis and environmental flows. In 1998, its name changed to the International Water Management Institute (IWMI), reflecting this new wider approach. Although it was becoming evident that water could no longer be considered an "infinite resource", as had been the case in the 1950s when there were fewer people on the planet, no one knew just how scarce the resource was. This prompted IWMI to try to find out. Its research culminated in publication of Water for food, Water for life: A comprehensive assessment of water management in agriculture. A map within the report showed that a third of the world's population already suffered from ‘water scarcity’. The report defined physical water scarcity, as being where there are insufficient water resources to meet the demands of the population, and economic water scarcity as where water requirements are not satisfied because of a lack of investment in water or human capacity.
Судың жаһандық дағдарысын болдырмау
IWMI-нің су тапшылығын анықтау әдісі судың болуы туралы ғылыми пікірталасты кейіннен ортаға салатын жаңа контекст берді. Мысалы, 2007 жылы БҰҰ-ның Дүниежүзілік су күнінің тақырыбы су тапшылығын жеңу болды; АҚШ-тың Worldwatch институты өзінің 2008 жылғы Дүниежүзілік жағдайды бағалауында суды басқару туралы тарауды ұсынды; және Дүниежүзілік экономикалық форум мен ЮНЕСКО-ның 2009 жылы жарияланған есептерінде су тапшылығы қазір әлемдік қаржы дағдарысынан да үлкен қауіп болып табылады деген қорытындыға келді. Климаттың өзгеруі жөніндегі үкіметаралық комиссияның төрағасы доктор Ражендра К. Пачаури 2009 жылғы Нобель конференциясында су тапшылығын атап өтті. Егер қазіргі үрдіс жалғаса берсе, 2030 жылға қарай суды тұтыну көлемі екі триллион текше метрден асады, яғни 6,9 триллион текше метрге дейін жетеді. Бұл 40 пайызға артық, бұл судың жеткілікті мөлшерінен артық. 2010 жылы Стокгольмде өткен Дүниежүзілік су апталығында IWMI су дағдарысын болдырмау үшін алты тармақты жоспарды ұсынды. Институттың пікірінше, келесі әрекеттер қажет: 1) су ресурстары туралы жоғары сапалы деректер жинау; 2) қоршаған ортаға жақсы қамқорлық жасау; 3) су ресурстарын басқаруды реформалау; 4) суды ауыл шаруашылығы үшін пайдалануды жандандыру; 5) суға қалалық және муниципалды сұранысты жақсы басқару; 6) суды басқаруға маргиналды адамдарды тарту. 2011 жылы IWMI өзінің 25 жылдығын атап өтіп, ауыл шаруашылығы мен дамуға арналған очерктер сериясын тапсырды.
IWMI's approach towards defining water scarcity provided a new context within which the scientific debate on water availability subsequently became centred. For example, the theme of the UN World Water Day in 2007 was Coping with Water Scarcity; The USA's Worldwatch Institute featured a chapter on water management in its assessment State of the World 2008; and reports published in 2009 by the World Economic Forum and UNESCO concluded that water scarcity is now a bigger threat than the global financial crisis. Dr. Rajendra K. Pachauri, Chair of the Intergovernmental Panel on Climate Change, also highlighted water scarcity at the 2009 Nobel Conference. If current trends continue, global annual water usage is set to increase by more than two trillion cubic metres by 2030, rising to 6.9 trillion cubic metres. That equates to 40 per cent more than can be provided by available water supplies. At Stockholm World Water Week 2010, IWMI highlighted a six point plan for averting a water crisis. According to the institute, the following actions are required: 1) gather high quality data about water resources; 2) take better care of the environment; 3) reform how water resources are governed; 4) revitalize how water is used for farming; 5) better manage urban and municipal demands for water; and 6) involve marginalized people in water management. In 2011, IWMI celebrated its 25th anniversary by commissioning a series of essays on agricultural and development.
Кедейлікті азайту үшін суды басқаруды пайдалану
IWM-нің Үндістанның Гуджарат штатындағы жұмысы суды басқаруды жақсартудың халықтың өмір сүруіне қалай әсер ететінін көрсетеді. 1970 жылдан бастап фермерлерге электр энергиясына субсидиялар енгізілгеннен кейін мемлекет екі түрлі проблемаға тап болды: электр энергиясының банкротқа ұшырауы және жер асты суларының сарқылуы. Бұл жағдай субсидиялардың фермерлерге жер асты суын үнемі тереңдеп бара жатқан тереңдіктерден оңай сорып алуға мүмкіндік бергенімен туындады. Азия даму банкі мен Дүниежүзілік банк үкіметтердің электр энергиясына берілетін субсидияны қысқартып, фермерлерге электр энергиясын тұтынуға байланысты алым төлеуі керектігін айтты. Алайда кейбір штаттарда фермерлер осындай күшті лоббилер құрып, бірнеше министрлер өз орындарынан айырылды. Әрине, басқаша шешім қажет болды. Бұл мәселені зерттеген IWMI ғалымдары үкіметтерге "ақылды үлес бөлуді" енгізуді ұсынды. Олар фермерлерге күн сайын белгіленген сағатта сапалы электр қуатын олар төлейтін бағамен қамтамасыз етуі тиіс. Ақырында Гуджарат осы ұсыныстарды электр энергиясын реформалаудың үлкен бағдарламасына қосуға шешім қабылдады. Кейін жүргізілген зерттеулер оның әсерінің күтілгеннен әлдеқайда зор екенін анықтады. Өзгерістерге дейін құдық иелері ауыл тұрғындарынан суару үшін электр қуатын "ұрлау" арқылы төлем талап етіп отырды. Қабылдау барысында ауыл тұрғындары, мектептер мен өнеркәсіптер электр қуатын сапалырақ пайдалана алды, бұл өз кезегінде адамдардың әл-ауқатын арттырды.
IWM's work in Gujarat, India, exemplifies how improving water management can have an influence on peoples' livelihoods. The state faced the dual problem of bankrupt electricity utilities and depleted groundwater storage following the introduction of electricity subsidies to farmers from around 1970. The situation arose because the subsidies enabled farmers to easily pump groundwater from ever increasing depths. The Asian Development Bank and World Bank both indicated that governments should cut the electricity subsidies and charge farmers based on metered consumption of power. However, when some state governments tried to do so, the farmers formed such powerful lobbies that several chief ministers lost their seats. A different solution was clearly required. IWMI scientists who studied the problem suggested governments should introduce ‘intelligent rationing’ of farm power supply by separating the power cables carrying electricity to farmers from those supplying other rural users, such as domestic households and industries. They should then provide farmers with a high quality power supply for a set number of hours each day at a price they could afford. Eventually Gujarat decided to include these recommendations in a larger programme to reform the electricity utility. A study conducted afterwards found its impacts to be much greater than anticipated. Prior to the change, tube well owners had been holding rural communities to ransom by ‘stealing’ power for irrigation. After the cables were separated, rural households, schools and industries had a much higher quality power supply, which in turn boosted individuals’ well being.