Кіріспе
Түзеу мекемесі XIX ғасырдың аяғы мен XX ғасырдың басында танымал болған Түзеу немесе түзеу мектебі - бұл батыс елдерінде XIX ғасырдың аяғы мен XX ғасырдың басында танымал болған жасөспірімдер қамауындағы орталық немесе ересектер түзеу мекемесі. Ұлыбритания мен АҚШ-та олар индустрияландырудан кейінгі қалалар, кедейлік, иммиграция және гендер туралы әлеуметтік алаңдаушылықтан, сондай-ақ қылмыскерді жазалаудың орнына реформалауға бағытталған пенологиядан шықты. Олар әдетте білім, кәсіптік оқыту және қаладан кетуді қажет ететін бір жынысты мекемелер болды. 19-ғасырдың басында жасөспірімдер арасында қылмыстың көбеюі байқалды; ал ауылдық экономикада өте жас балалар құстарды қорқыту және тас жинау сияқты міндеттерді атқара отырып, ақылы жұмыс таба алатын. Қалаларда мұндай мүмкіндіктер жоқ еді. Көшеде жастардың көзге түсетін ерекшелігі болды. 1816 жылы Парламент "Метрополистегі жасөспірімдер арасындағы қылмыстың үрейлі өсуін зерттеу жөніндегі комитет" құрды, 1837 жылы жазушы Чарльз Диккенс "Оливер Твист" атты кітапты жариялады, ол көше тобына қатысқан бала туралы әңгіме болды. 1847 жылы Жасөспірімдер туралы заңға сәйкес 14 жасқа дейінгі балаларды ересектер соты емес, арнайы сот соттауы керек деп танылды. Қайыр сұрап, үйден-үйге кетіп жүргендер көп болды. Осы төменгі деңгейдегі қылмыстар билерді осал жастарды өндірістік мектептерге жіберуге мәжбүр етті. Олар еңбекқор болуды үйреніп, жұмыс табуға көмектесетін дағдыларды үйренуге үйретті. Жауапты адам жазаны өзінен үлкендерге қатысты емес, өздерінің жолдарын өзгерту міндетіне дейін, жастарға кері әсерін тигізетініне байланысты жазалау элементін қажет етеді. Мұндай мекеме құруға құқық Жасөспірімдер туралы 1854 жылғы заңда (жаңалау мектептері туралы заң) берілген. Бұл қаржылай көмек пен түрмеге балама ретінде сотталған жас қылмыскерлер үшін түзеу мектептеріне қолдау көрсетті. 1824 - 1826 жылдары кейбір жігіттер "Captitude" түрмелік кемесіне (бұрынғы "Bellerophon") орналасты. Тіпті 1817 жылы квакер банкирі және меценаты Сэмюэл Хоэр және архитектор Джеймс Беван жаңа түрме құруды ұсынған болатын: түрме қорқыту, жазалау, жазалау, ренжіту себептерін жою немесе тұтқынның реформасы үшін болуы керек деген пікірге келісушілік болмады. Паркхерст тұтқынның жағдайын жақсартуға, біраз білім беруге және жас жігітті Австралиядағы колонияларға еркін адам ретінде тасымалдауға дайындауды мақсат етті. 1866 жылы Англияда 51 және Шотландияда 14 сертификатталған реформалық мектеп болды, бірақ 1913 жылы бұл 43-ке дейін төмендеді, ал сертификатталған өндірістік мектептер танымал болды.
A reformatory or reformatory school is a youth detention center or an adult correctional facility popular during the late 19th and early 20th centuries in Western countries. In the United Kingdom and United States, they came out of social concerns about cities, poverty, immigration, and gender following industrialization, as well as from a shift in penology to reforming instead of punishing the criminal. They were traditionally single sex institutions that relied on education, vocational training, and removal from the city. There was a perceived rise in juvenile delinquency in the early 19th century; whereas in a rural economy very young children could gain paid employment doing tasks such as bird scaring and stone gathering. These opportunities were not available in the cities. Youngsters were very visible on the streets. In 1816, Parliament set up a ‘Committee for Investigating the Alarming Increase in Juvenile Crime in the Metropolis’, in 1837 the writer Charles Dickens published Oliver Twist, a story about a child involved in a street gang, and in 1847 it was recognised in the Juvenile Offences Act 1847, that children under 14 should be tried in a special court and not an adult court. Begging and vagrancy was rife, and it was these low level misdemeanours that caused the magistrates to send vulnerable youngsters to industrial schools to learn to be industrious, and learn skills that would make then more employable. More serious crimes, required an element of punishment in an environment away from older prisoners, who would have a further negative effect on the youngster, before the task of reforming their ways. The power to set up such an establishment was given in the Youthful Offenders Act 1854 (the Reformatory Schools Act). This provided financial assistance and support for reformatory schools for convicted young offenders as an alternative to prison. From 1824 to 1826 some boys were housed on the prison hulk, Captivity (the former Bellerophon). Even earlier in 1817, Samuel Hoare the Quaker banker and philanthropist and the architect James Bevan, had proposed a new suitable prison: there was no consensus as to whether a prison should be for deterrence, retribution, punishment, removing a cause of nuisance or reforming the prisoner. Parkhurst aimed to reform the prisoner, provide some education and prepare the youngster to be transported as a free man to the colonies in Australia. By 1866 there were 51 certified reform schools in England and 14 in Scotland, but this had declined to 43 in 1913, while certified industrial schools had become more popular moving from 50 in 1866 to 132 (residential) and 21 (dayschools) in 1913.
Шарттар
Режим қатаң, бірақ сол кездегі жағдайға сай әділ және адамгершілікке толы болды. Жақсы мінез-құлық үшін сыйлық, жаман мінез-құлық үшін жаза тағайындалды. Ереже бұзылғаннан кейін жаза, ал орындалғаннан кейін сыйақы беріледі. Ережелер айқын және ашық еді. Мораль қарапайым болды және бұл бала кезіндегі қауіпсіздікті қамтамасыз етеді. Сол сияқты, қаладағы кедейлердің қалыпты өмір сүру жағдайлары аурулар кең тараған, су құбыры жоқ ғимараттарда көп адам тұратын. Денсаулық сақтаудың қолжетімділігі мен қолжетімділігі болмағандықтан, тамақ тапшылығынан өлген балалардың өлім-жітімі жоғары болды. Жасөспірімдер үйінде қарапайым, тұрақты тамақ, таза жағдай және медициналық көмек бар еді. Сонымен қатар оларға тегін білім және өз уақытын аяқтағаннан кейін сатуға болатын дағдыға қатысты кейбір жаттығулар берілді. Жетістік деңгейі жоғары болды. Екі адам ауыр еңбекке кесілді, ал қалғандары кемеге қайта оралды және қайыққа, жалғыздыққа және бисквит пен суға диетамен жазаланды. Жағалауда 1856 жылы ашылған Сент-Бернард тауының RC реформаторы. Сол жылы көтеріліс болды, 1864 жылы тонау болды. 1870 жылы бір бала қайтыс болды. 1875 жылы тағы да бүлік шықты, онда 200 баланың 60-ы қашып кетті. Үш жылдан кейін 1878 жылы тағы бір бүлік шықты, оның бір офицері пышақталды. 1910 жылы "Акбар" кемесі зейнеткерлікке шығып, жігіттер "Акбар" кемелік мектебіне көшіп барды. "Джон Булл" журналында "Акбар" қақтығысы туралы баяндама жарияланып, онда бірнеше адамның өліміне әкелген қатыгездіктің егжей-тегжейлі баяндалған. Онда балаларды азаптап, бірнеше адам қаза тапқаны жазылған. Балалардың аузын жамылғымен жауып, атын қайыңға байлап, шымылғысын шешіп, қайыңға қайың бұтақтарымен жапқан. Ауру балаларды малинджерлер деп санап, таяқпен соққыға жығып отырды. Кішігірім қылмыстар үшін оларды суға батырып, түн бойы тік тұруға мәжбүрлеу жазасы болды; нәтижесінде бірнеше бала қайтыс болды. Ішкі істер министрлігінің ішкі есебі Ақбардың қызметкерлерін ақтады, бірақ бұл 1913 жылы қолданылған жазалау әдістерін және түзеу және өндірістік мектептердегі балалардың әл-ауқатын тексеруге арналған ведомстволық комитеттің құрылуына әкелді. 1870 жылы Огайо штатының Цинциннати қаласында тұңғыш рет Ұлттық бас бостандығынан айыру және түзеу мекемелерінің тәртіптілігін бақылау жөніндегі конгресс өтті. Әлемнің түкпір-түкпірінен келген пенологтар түрмедегі жағдайдың жаңаша қарастырылуын талқылауға жиналды және тұтқындарды реформалау жөніндегі жалпы мақсатты өздерінің қағидалар декларациясымен қолдады. Әйелдерге арналған реформаторлар әйелдердің жыныстық қатынасын қылмыстық деп тану арқылы моральды заңдастыруды мақсат етіп, "қылмыскер қыз" санатын құруға ықпал етті. әйелдер үшін реформаторлық қозғалыстың бастауы болды, дәстүрлі түзеу мекемелеріндегі әйелдердің жағдайын сынға алды және жеке мекемелерді жақтады. Мысалы, Нью-Йорктегі Оберн түрмесінде (1818 ), әйел тұтқындар мекемеде ізашарлықпен жүргізілген аскетикалық жазалау жүйесіне сәйкес келмеді. Еркектерден бөлек, көпшілікпен, желдеткішсіз сақшылардың казармалары үстіндегі төбеде олар ауызша жүйеге қарсылық білдіріп қана қоймай, сонымен қатар бақылаусыз және ер күзетшілердің жыртқышына ұшырайды. Сонымен қатар, әйелдерге қолмен жұмыс істеуге рұқсат етілмеген, олар көп жағдайда үйде қамалып, құрып қалады. Мәселелердің бір бөлігі Азаматтық соғыстан бұрын әйелдер АҚШ түрмелерінде өте азшылықта болды: 1840-шы жылдардың ортасында Доротеа Дикс Мейнен Вирджинияға дейінгі түрмелерде жалпы саны 167 әйелді тіркеді. Бомонт пен Де Токвиль американдық түрмелерді зерттеуде ("АҚШ-тағы жазалау жүйесі туралы") байқағандай: олар түрмеде аз орын алып жатқандықтан, олар назардан тыс қалды. Қоғамның көптеген жамандықтарымен де солай болады, егер олар маңызды болса, онда олар үшін дәрі-дәрмек ізделеді; егер олар алаңдатпаса, олар назардан тыс қалады. Бірақ 1830-шы жылдардың басында жасырын бес айлық жүкті әйел тұтқын өлімге кесілгенде, прогрессивті белсенділер ашуланып, Нью-Йорк штатының заң шығарушы органдарына 1835 жылы Оссининг қаласындағы Маунт Плезант түрмесін құруға итермеледі. Бұл АҚШ-та заңмен құрылған алғашқы әйелдер түрмесі болды. Маунт-Плезант және басқа да әйелдер мекемелері түрмеде отырғандарды Викториялық әйелдік стандарттарын үй шаруашылығындағы қызметтерге оқыту және жыныстық нормалар мен әйелдердің қоғамдағы рөлін оқыту арқылы жүзеге асыруға бағытталған.
Канада
"Тәубелеу" термині Канадада конституциялық маңызы зор, өйткені Британдық Солтүстік Америка туралы 1867 жылғы Заңның 92 (6) тармағы тек провинциялық билікке түзеу мекемелері мен түрмелерге қатысты өкілеттіктерді, сондай-ақ кепілдікке жарамсыз деп танылғандарды сотқа дейінгі қамауға алуды ұсынады. Ал 91 (28) бап пенделік жаза орындары мен қылмыстық заңнамаға қатысты өкілеттіктерді тек федералды юрисдикцияға қалдырады, бұл жауапкершілік жүктемесін күрделі түрде жалғандырады Кейбір провинцияларда, әсіресе Британдық Колумбияда, сотқа дейінгі тұтқындар сотталған провинциялық тұтқындарға (немесе тіпті көптеген федералды тұтқындарға) қарағанда қатты зардап шегеді. Қазіргі заң бойынша, кәмелетке толмағандардың көпшілігі және екі жылға дейін бас бостандығынан айыру жазасына кесілген адам провинциялық түрмеде немесе түзеу мекемесінде жазасын өтейді (бірақ олар көп адамнан толғандықтан немесе одан әрі қамауға алу негізсіз деп шешілгендіктен әлдеқайда ерте босатылуы мүмкін). Бір қызығы, "екі жыл бір күн" жазасын қолдану кейбір судьялар міндетті жазалардан, мысалы, депортациядан, қару-жараққа тыйым салудан, АҚШ-қа кіруге тыйым салудан немесе кешірім беруге жарамсыздық кедергілерінен аулақ болу үшін қолданған. "Төрме", "жазалау орталығы" және "жаңалау" терминдері провинцияларға және қылмыскердің санатына байланысты әртүрлі қолданылады. Ал, федералды түрмелер көбінесе "мекемелер" деп аталады. Сонымен қатар, қылмыс жасағаны үшін провинция түрмеге қамауға алу жазасына кесілген адам провинция тікелей басқаратын қылмыстық іс жүргізумен бетпе-бет келеді. Мысалы, мұндай іс жүргізудегі судьяларды федералды үкімет тағайындаған жоғары соттың судьялары емес, провинция тағайындайды (әділетшілердің көпшілігі, жоғары соттың судьялары және сот шығындарын провинциялар осындай жағдайларда төлесе де). Сондай-ақ, провинциялық үкіметтерде мұндай жағдайларда басқа бағытқа ауысу бағдарламаларын құруға мүмкіндік бар. Мұндай қылмыстар үшін (егер болса) тез арада айыптау шаралары қолданылады және жазалар өте аз болады.