19 ғасырдағы жасөсперімдерге арналған түзету мектебі: қылмыс жасаған балаларға арналған жаңа тәсіл, кедейлік пен индустриализация салдары. Тарихы мен эволюциясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдағы жасөспірімдерді түзету мекемесі
19th century juvenile reformatory
Түзету мектебі – көбінесе 1830 және 1900 жылдар аралығында жасөспірімдер үшін жұмыс істеген, жаза тарту орны. Ұлыбританияда және оның колонияларында ересектер түрмесіне балама ретінде 1854 жылдан бастап қылмыс жасағаны үшін сотталған балалар үшін түзету мекемелері (көбінесе түзету мектептері деп аталады) құрылды. Параллельдік түрде, қарапайымдықпен және қорғауға мұқтаж балаларға арналған өндірістік мектептер ашылды. 1857 жылдан бастап екеуі де үкімет тарапынан "расталды", ал 1932 жылы екі жүйе біріктіріліп, екеуі де "бекітілді" және бекітілген мектептерге айналды. Ұлыбритания мен АҚШ-та индустрияландырудан кейін қалалар, кедейлік, көші-қон және қарапайымдық туралы қоғамдық алаңдаушылықтар, сондай-ақ жазалаудан (қылмыскерді жазалаудан) түзетуге қарай қоғамдық көзқарастың өзгеруі салдарынан олар пайда болды. Олар 1902-1982 жылдар аралығындағы жасөспірімдер түрмелері болған борсталдардан (Ұлыбритания) ерекшеленді.
A reform school was a penal institution, generally for teenagers, mainly operating between 1830 and 1900. In the United Kingdom and its colonies, reformatories (commonly called reform schools) were set up from 1854 onward for children who were convicted of a crime, as an alternative to an adult prison. In parallel, industrial schools were set up for vagrants and children needing protection. Both were 'certified' by the government from 1857 onward, and in 1932, the systems merged and both were 'approved' and became approved schools. Both in the United Kingdom and the United States, they came out of social concerns about cities, poverty, immigration and vagrancy following industrialization, as well as from a shift in society's attitude from retribution (punishing the miscreant) to reforming. They were distinct from borstals (UK; 1902–1982), which were enclosed juvenile prisons.
Тарих
Америкадағы әлеуметтік реформаторлар XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында, көбінесе, жасөспірім қылмыскерлерді ересектермен бірдей қараудың қалыпты тәжірибесіне қарсы шықты. Олар жасөспірімдердің көбінесе үлкен тұтқындармен сексуалдық және/немесе басқа да түрде зәбірленетінін, ал тәжірибелі қылмыскерлерден қылмыс жасаудың одан да күрделі және қауіпті жолдарын үйренетінін мойындады. Осының салдарынан, жаза мерзімі болашақта қылмыс жасаудан ұстап тұрудың орнына, көптеген жасөспірім қылмыскерлер түрмеден шыққаннан кейін, алғашқы жаза алған кездегіден де нашар күйде шықты. Кейбір штаттарда оңай, ал кейбіреулерінде қиын болған реформалар екі бағыттан тұрды: кәмелетке толмағандарға арналған жеке жасөспірімдер кодексі және жасөспірімдер соты, сондай-ақ жасөспірімдерге арналған жеке мекемелер құру (оны "қылмыскер" деп атаудан аулақ болды). Бұл мекемелердің басты мақсаты жазалау емес, қайта тәрбиелеу болғандықтан, оларды "түзету мектептері" деп атады. Көбінесе, бұл мекемелер күзетпен айналысты. Ұлыбританияда қылмыстық жолмен келген балаларға арналған түзету мектептері болды, ал осал балалардың қылмыскер болуына жол бермеу үшін өндірістік мектептер құрылды. 19-ғасырдың басында жасөспірімдер арасындағы қылмыстың өсуі байқалды. Егер ауыл шаруашылығында жас балалар құстарды қорқыту, тас жинау сияқты жұмыстар арқылы ақы төленетін жұмыс таба алса, қалаларда мұндай мүмкіндіктер болмады. Балалар көшеде көп көрінді. 1816 жылы Парламент "Метропольдегі жасөспірімдер арасындағы қылмыстың алаңдатарлықтай өсуін зерттеу комитетін" құрды; 1837 жылы жазушы Чарльз Диккенс көше тобына қатысқан бала туралы "Оливер Твист" романын жариялады; ал 1846 жылы 14 жасқа дейінгі балаларды ересектер сотында емес, арнайы сотта тыңдау керектігі 1846 жылғы Жасөспірімдер туралы заңда мойындалды. Тілсіздік пен сарандық кең таралған, және осы сияқты ұсақ құқық бұзушылықтар үшін билік балаларды өндірістік мектептерге жұмысқа орналастыруға және жұмысқа орналасуға көмектесетін дағдыларды үйренуге жіберді. Ал, ауыр қылмыстар үшін жазаны үлкендерден бөлек ортада беру қажет болды, содан кейін оларды түзету үшін білім беру қажет болды. Мұндай мекеме құруға 1854 жылғы Жасөспірімдер туралы заң (Түзету мектептері туралы заң) рұқсат берді. Бұл түзету мектептеріне түрмеге балама ретінде қаржылық көмек және қолдау көрсетті. 1950-1960 жылдары, жасөспірімдерді ересектермен бірге қамаудың бұрынғы жүйесінде туындаған көптеген мәселелер түзету мектептерінде де байқала бастады. Сондай-ақ, бастапқыда стигманы азайту мақсатымен қолданылған "түзету мектебі" термині өзінің стигмасын дамытты.
Social reformers in America during the late 19th and early 20th centuries almost invariably found fault with the then usual practice of treating juvenile offenders essentially the same as adult criminals. It was recognized that the juveniles were often sexually and/or otherwise exploited by the older inmates, and that they were often receiving instruction in more advanced and serious ways of crime by hardened criminals. As a result, rather than their sentences serving as a deterrent to future crimes, many juvenile offenders emerged from incarceration far worse than when they were first sentenced. The reforms, which were adopted more readily in some states than others, consisted of a two pronged approach – a separate juvenile code and juvenile courts for offenders who had not reached the age of majority, and the building of separate institutions for juvenile "delinquents" (the stigmatizing term "criminal" not being used). Since the primary purpose of these institutions was to be rehabilitative rather than punitive, they were styled "reform schools". For the most part, these institutions were custodial. In the United Kingdom, reformatory schools were provided for criminal children, whilst industrial schools were intended to prevent vulnerable children from becoming criminals. There was a perceived rise in juvenile delinquency during the early 19th century; whereas in a rural economy young children could gain paid employment doing tasks such as bird scaring and stone gathering, these opportunities were not available in the cities. Children were very visible on the streets. In 1816, Parliament set up a ‘Committee for Investigating the Alarming Increase in Juvenile Crime in the Metropolis’; in 1837, the writer Charles Dickens published Oliver Twist, a story about a child involved in a street gang; and in 1846, it was recognised in the Juvenile Offences Act of 1846 that children under 14 should be tried in a special court, not an adult court. Begging and vagrancy were rife, and it was these low level misdemeanours that caused the magistrates to send children to industrial schools to learn to be industrious, and learn skills that would make then more employable. More serious crimes required an element of punishment in an environment away from older prisoners, followed by education to reform their ways. The power to set up such an establishment was given in the 1854 Youthful Offenders Act (the Reformatory Schools Act). This provided financial assistance and support for reformatory schools as an alternative to prison. In the 1950s and 1960s, many of the same problems that had occurred with the former system of incarcerating juveniles along with adults began to be noticed in reform school — older juveniles exploiting the younger ones, sexually and otherwise, and the younger ones taking the more hardened, usually older offenders as role models and mentors. Also, the term "reform school" itself, originally intended as destigmatizing, had developed its own stigma.
Қазіргі заманғы көзқарас
Бүгінде ешбір мемлекет ашық немесе ресми түрде өздерінің кәмелетке толмағандардың түзеу мекемелерін «жаңа мектептер» деп атамайды, бірақ мұндай мекемелер әлі де бар. Сондай-ақ, мұндай мекемелердегі жастар санын мүмкіндігінше азайтуға, және ең түзетуге келмейтін жастарды ғана үйде қалдыруға тырысып жатыр. Әлеуметтік жағдайды қалыпқа келтіру және жас қылмыскер әйелдердің санының артуына жауап ретінде көптеген мекемелер аралас білім беретін болып өзгертілді. Қазіргі таңдағы тәсіл – жастарды қамауға алуды барынша азайту және оларға өз үйлерінде қалуға мүмкіндік беретін, шектеулер аз жағдайларды көбейту. Олар көбінесе күндіз балама мектепке немесе осыған ұқсас білім орнына қатысады, бұл әдетте мемлекеттік мектептің құрылымдырақ түрі. Сот бақылауындағы сынақ мерзімі немесе басқа да шектеулер болуы мүмкін, мысалы, «Жастар қызметі департаменті» немесе мемлекет белгілеген басқа да аталымдар бойынша, сол жастағы басқа жастарға қарағанда оларға қатаң тәртіптік сағат белгіленеді. АҚШ-та «реформалық мектептер» деп аталатын жалпы критерийлерге сай келетін ең танымал мекемелерге Висконсин штатының Меррилл қаласының жанындағы Линкольн Хиллз мектебі және Калифорния штатының Ион қаласындағы Престон индустрия мектебі жатады. АҚШ-тағы алғашқы мемлекеттік қаржыландырылатын реформа мектебі – Массачусетс штатының Вестборо қаласындағы ұлдарға арналған мемлекеттік реформа мектебі. Ол 1848 жылы ашылды. Данияда жалғастыру орта мектептері реформалау мектептері ретінде қолданылады, себебі олар жасөспірімдерді ұстау орталықтарынан әлдеқайда арзан, ал нәтижелері шамамен бірдей. Бүгінде балаларға тағылған қылмыстың ауырлығына қатысты ешқандай ұлттық ережелер жоқ, сондай-ақ оларды реформа мектебіне жіберу туралы шешім қабылдауға көмектесетін ережелер де жоқ, өйткені әр қаланың немесе юрисдикцияның өз заңдары мен бюджеті бар. Бомбалау туралы қатер жасаған балалар осындай мекемелерге түседі.
Today, no state openly or officially refers to its juvenile correctional institutions as "reform schools", although such institutions still exist. The attempt has also been made to reduce the population of such institutions to the maximum extent possible, and to leave all but the most incorrigible youths in a home setting. Also, in an attempt to make the situation more socially normal, and in response to the rising number of young female offenders, many such institutions have been made coeducational. The current approach involves minimizing the use of custodial institutions and the maximization of the use of less restrictive settings which allow the youths to remain in their own homes, usually while attending during the daytime an institution called an alternative school or something similar, which is usually a more structured version of a public school. There may be court monitored probation or other restrictions, such as a strict curfew applied to the clientele of the "Department of Youth Services" or whatever the state terms it, than for other youths the same age. In the United States, the most well known facilities meeting the general criteria for being colloquially labelled "reform schools" include the Lincoln Hills School near Merrill, Wisconsin and the Preston School of Industry in Ione, California. The first publicly funded reform school in the United States was the State Reform School for Boys in Westborough, Massachusetts. It opened in 1848. In Denmark, continuation high schools continue to be used as reform schools as they are much cheaper than youth detention centers, while the success rates are much the same. Today, there are no national guidelines regarding the severity of the crimes with which the children are charged; nor are there any guidelines in place to assist in the decision to send them to reform school in the first place, since each town or jurisdiction has its own bylaws and budgets. Children charged with making bomb threats end up in such places.