Уильям Понсфорд: Австралияның көрнекті крикетшісі

Кіріспе

Уильям Гарольд Понсфорд MBE (19 қазан 1900 – 6 сәуір 1991) – австралиялық крикетші. Әдетте ашылушы соққышы ретінде ойнаған ол, Виктория және Австралия құрамалары үшін ашылушы соққыны жасаудағы ұзақ және табысты серіктестігін досы және штаттық және ұлттық құрама капитаны Билл Вудфуллмен құрды. Понсфорд – бірінші сыныптағы крикетте ең жоғары жеке нәтиже бойынша әлемдік рекордты екі рет жаңартқан жалғыз ойыншы; Понсфорд пен Брайан Лара ғана бір иннингте екі рет 400 ұпайдан асып түскен крикетшілер. Понсфорд 1934 жылы Дон Брэдменмен бірлесіп (451 – екінші қақпа үшін) тесттік крикеттегі серіктестік бойынша австралиялық рекордты сақтайды – оның көптеген жеке рекордтарын бұзған адам. Шындығында, ол Брэдменмен бірге тесттік крикет тарихындағы кез келген қақпа үшін ең жоғары серіктестік рекордын орнатты (451 ұпай – екінші қақпа үшін), олар шетелде ойнаған кезде.

Australian cricketer

William Harold Ponsford MBE (19 October 1900 – 6 April 1991) was an Australian cricketer. Usually playing as an opening batsman, he formed a successful and long lived partnership opening the batting for Victoria and Australia with Bill Woodfull, his friend and state and national captain. Ponsford is the only player to twice break the world record for the highest individual score in first class cricket; Ponsford and Brian Lara are the only cricketers to twice score 400 runs in an innings. Ponsford holds the Australian record for a partnership in Test cricket, set in 1934 in combination with Don Bradman (451 for 2nd wicket)—the man who broke many of Ponsford's other individual records. In fact, he along with Bradman set the record for the highest partnership ever for any wicket in Test cricket history when playing on away soil (451 runs for the second wicket)

Despite being heavily built, Ponsford was quick on his feet and renowned as one of the finest ever players of spin bowling. His bat, much heavier than the norm and nicknamed "Big Bertha", allowed him to drive powerfully and he possessed a strong cut shot. However, critics questioned his ability against fast bowling, and the hostile short pitched English bowling in the Bodyline series of 1932–33 was a contributing factor in his early retirement from cricket a year and a half later. Ponsford also represented his state and country in baseball, and credited the sport with improving his cricketing skills. Ponsford was a shy and taciturn man. After retiring from cricket, he went to some lengths to avoid interaction with the public. He spent over three decades working for the Melbourne Cricket Club, where he had some responsibility for the operations of the Melbourne Cricket Ground (MCG), the scene of many of his great performances with the bat. In 1981 the Western Stand at the MCG was renamed the W. H. Ponsford Stand in his honour. This stand was demolished in 2003 as part of the redevelopment of the ground for the 2006 Commonwealth Games, but its replacement was also named the W. H. Ponsford Stand. At the completion of the stadium redevelopment in 2005, a statue of Ponsford was installed outside the pavilion gates. In recognition of his contributions as a player, Ponsford was one of the ten initial inductees into the Australian Cricket Hall of Fame.

Дене бітіміне қарамастан, Понсфорд шапшаң және спин боулингінің шебері ретінде танымал болды. Оның қалыптыдан ауыррақ, «Үлкен Берта» деп аталған найзасы оған қуатты соққылар жасауға мүмкіндік берді және ол күшті кесу соққысына ие болды. Алайда, сыншылар оның жылдам боулингке қарсы қабілетін күмәндандырды, ал 1932–33 жылдардағы Bodyline сериясындағы қатал ағылшын боулингі оның крикеттен бір жарым жылдан кейін ерте зейнетке шығуына себеп болды. Понсфорд сонымен қатар бейсболдан штаттық және ұлттық құрамаларын өкілдік етті және осы спорттың крикет дағдыларын жақсартуға көмектескенін айтты. Понсфорд тартымсыз және үндемейтін адам болды. Крикеттен зейнетке шыққаннан кейін, ол көпшілікпен қарым-қатынастан қашуға тырысты. Ол үштен астам онжылдық Мельбурн крикет клубында жұмыс істеді, онда Мельбурн крикет алаңының (MCG) жұмысына жауапкершілік жүктеді. 1981 жылы MCG-дегі Батыс трибунасы оның құрметіне W. H. Ponsford трибунасы деп аталды. Бұл трибуна 2006 жылғы Достастық ойындарына дайындық үшін алаңды қайта жаңарту аясында 2003 жылы бұзылды, бірақ оның орнына да W. H. Ponsford трибунасы салынды. 2005 жылы стадионды қайта жаңарту аяқталғаннан кейін павильон қақпасының сыртында Понсфордтың мүсіні орнатылды. Ойыншы ретінде қосқан үлесі үшін Понсфорд Австралия крикетінің Даңқ залына енген он алғашқы ойыншының бірі болды.

Ерте өмір

Уильям мен Элизабет (құрметіне Бест) Понсфордтың ұлы Билл Понсфорд 19 қазан 1900 жылы Мельбурн қаласының Фицрой Норт ауданында дүниеге келген. Оның әкесі пошташы болған, оның отбасы 1850 жылдардағы алтын асығысында кендерде жұмыс істеу үшін Англияның Девон қаласынан Виктория штатының Бендиго қаласына көшіп келген. Оның анасы да алтын өндірілетін Гилфордта дүниеге келген, кейіннен корольдік жерлердің сот орындаушысы болған әкесімен бірге Мельбурнға көшіп келген. Понсфорд крикеттің негіздерін өзінің бұрынғы Фицрой клубының ойыншысы Кэтберт Бесттен үйренді. Ол 1913, 1914 және 1915 жылдары мектеп командасының ең жақсы соққы және доп тастау көрсеткіштеріне ие болды және ақырында капитандыққа дейін көтерілді. Оның жергілікті клубы Фицрой 1913–14 және 1914–15 маусымдарында Понсфордты жергілікті мэр тапсырған медальмен марапаттады – ол мектептегі ең үздік крикетші ретінде танылды. 1914 жылдың желтоқсанында Понсфорд мектепті бітіріп, біліктілік сертификатын алды, бұл оған қаласа орта мектепте оқуын жалғастыруға мүмкіндік берді. Бірақ ол банк қызметкерінің емтиханына дайындалу үшін Хассеттің жеке оқу орталығына түсті. Понсфорд емтиханды сәтті тапсырып, 1916 жылдың басында Элизабет-стриттегі бас кеңседе Мемлекеттік жинақ банкінде жұмысқа орналасты. 1916 жылдың мамыр айында Понсфордтар отбасы Мельбурнның ең бай аудандарының бірі – Эльстернуиктегі Оронг Роудқа көшіп келді.

Ертеректегі рекордтар

Бірінші дүниежүзілік соғыс және Бірінші Австралия императорлық күштерінің құрылуы крикетке қатысатын ойыншылардың күрт азаюына әкелді. Осының салдарынан Понсфорд 1916–17 маусымында, он алты жасқа толуға бір апта қалғанда, Сент-Килда үшін бірінші сыныпты дебютін жасады. Бұл матч оның бұрынғы клубы Фицройға қарсы өткізілді және таныс Брансуик-стрит Овалында ойналды. Жас Понсфордтың соққыларында күш жетіспеді, он екі ұпай жинағаннан кейін ол қақпадан шығарылды. Алғашқы маусымында Сент-Килданың бірінші XI құрамында он матч ойнап, бір иннинг үшін орташа есеппен 9,30 ұпай жинады. 1918–19 маусымында Понсфорд клубтың соққылау көрсеткіштерінде 33 ұпаймен көшбасшы болды. Ол сондай-ақ боулинг көрсеткіштерінде де алға шықты, аяқпен айналдыру арқылы 16,50 ұпайға 10 қақпаны құлатты. Клуб үшін бір ғасырлық ұпай жинамағанына қарамастан (ол 1923–24 маусымына дейін түзетілмеді), Понсфорд 1921 жылғы ақпанда Англия құрамасына қарсы Виктория құрамасының құрамына шақырылды – оның бірінші сыныпты крикеттегі дебюті. Оның таңдалуы даулы болды, өйткені Виктория крикетінің және ұлттық құраманың жетекші тұлғасы "Ұлы кеме" Уорвик Армстронг құрамнан шығарылды. Армстронгтың шеттетілуі әкімшілердің Армстронгты қудалауына наразылық білдірген бірқатар ашулы қоғамдық жиналыстарға себеп болды. Мельбурн крикет стадионына (МКГ) матчқа бара жатқанда, Понсфорд Армстронгтың есебінен өзінің таңдалуын айыптайтын плакаттарды ұстаған наразылардың арасынан өтуге мәжбүр болды. Армстронгсыз Виктория құрамасы Джонни Дугластың Англия құрамасына жеті қақпамен жеңілді. Понсфорд бірінші иннингте 6, екінші иннингте 19 ұпай жинады. Понсфорд 1923 жылғы 2–5 ақпанда МКГ-да Тасманияға қарсы ойнау үшін жас дарынды ойыншылардан құралған Виктория құрамасының капитаны болып тағайындалды. Бұл оның үшінші бірінші сыныпты матчы болды, онда матчтың соңғы күні 429 ұпай жинап, сегіз сағаттан астам соққыға тұрды. Осылайша ол Армстронгтың Виктория құрамасы үшін ең жоғары ұпай жинаған рекордын (250) жаңартты. Сонымен қатар, Англияның бұрынғы капитаны Арчи Маклареннің 424 ұпайдан тұратын әлемдік жеке рекордын да бұзды. Австралияның генерал-губернаторы Лорд Форстер ойыннан кейін киім ауыстыру бөлмесіне барып, Понсфордты жеке құттықтады. Әлемнің түкпір-түкпірінен келген хабарламалар жаңа рекордсменді құттықтады, соның ішінде бұрынғы рекордсмен Фрэнк Вуллидің құттықтауы да болды (ол Тасманияға қарсы 305* ұпай жинаған). Өзінің рекордтық иннингінен үш апта өткен соң, Шеффилд Шилдте алғашқы матчында Оңтүстік Австралияға қарсы Понсфорд (әлі де төменгі қатарда, бесінші нөмірде) 108 ұпай жинады. Оңтүстік Австралияның (және бұрынғы Австралияның) капитаны Клем Хилл Понсфордтың ойынын тамашалап, былай деді: "[Понсфорд] жас және үміткер; шын мәнінде, керемет Жаңа Оңтүстік Уэльстің Джим Маккейінен кейін, менің ойымша, ол ең жақсысы". 1923–24 маусымында Понсфорд үлкен қарқынмен ұпай жинауын жалғастырды. Желтоқсан айында Квинслендке қарсы 248 ұпай жинап, Эдгар Мэйнмен 456 ұпайлық серіктестік құрды – бұл бүгінгі күнге дейін австралиялық жұптың ең жоғары бірінші қақпа серіктестігі. Сол маусымның соңында ол қарсыласы Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы екі ғасырлық соққы жасап, әр иннингте 110 ұпай жинады.

The First World War and the creation of the First Australian Imperial Force led to a significant shortage of players available for cricket. As a result, Ponsford was called up to make his first grade debut for St Kilda during the 1916–17 season, just one week before his sixteenth birthday. This match was against his old club Fitzroy, and was played at the familiar Brunswick Street Oval. The young Ponsford's shot making lacked power, and after making twelve singles, he was bowled. He played ten matches in his first season with the St Kilda First XI and averaged 9.30 runs per innings. By the 1918–19 season, Ponsford topped the club batting averages with an average of 33. He also topped the bowling averages, taking 10 wickets at an average of 16.50 runs per wicket with his leg spin. Despite failing to score a century for his club side (something he did not rectify until the 1923–24 season), Ponsford was called up to represent Victoria against the visiting England team in February 1921—his first class cricket debut. His selection was controversial; the leading personality in Victorian cricket and national captain, "The Big Ship" Warwick Armstrong, had been dropped. Armstrong's omission sparked a series of angry public meetings protesting against the perceived persecution of Armstrong by administrators. While making his way to the Melbourne Cricket Ground (MCG) for the match, Ponsford had to walk through demonstrators carrying placards that denounced his selection at the expense of Armstrong. Without Armstrong, the Victorians were comfortably beaten by Johnny Douglas's English team by seven wickets. Batting down the order, Ponsford made six in the first innings and 19 in the second innings. Ponsford was named captain of a Victorian side made of up of promising youngsters, to play against Tasmania at the MCG on 2–5 February 1923. In this, only his third first class match, Ponsford broke the world record for the highest individual innings score at that level on the final day of the match, scoring 429 runs and batting for nearly eight hours. Along the way, he broke Armstrong's record for the highest score for Victoria (250), before surpassing former England captain Archie MacLaren's world record individual score of 424. The Governor General of Australia, Lord Forster, visited the dressing rooms after the day's play to congratulate Ponsford personally. Cables from around the world applauded the new record holder, including one from Frank Woolley, whose 305* was the previous highest score against Tasmania. Selected for his first Sheffield Shield match, against South Australia three weeks after his record breaking innings, Ponsford—still batting down the order, at number five—made 108. The South Australian (and former Australian) captain Clem Hill watched Ponsford bat and commented, "[Ponsford] is young and full of promise; in fact, since Jim Mackay, the brilliant New South Welshman, I think he is the best." In 1923–24 Ponsford continued to score at a heavy rate. Against Queensland in December, he made 248 and shared in a partnership of 456 runs with Edgar Mayne—the highest first wicket partnership by an Australian pair to this day. Later that season, he scored a pair of centuries against arch rivals New South Wales, accumulating 110 in each innings.

Тесттерде дебют және тағы да рекордтар

Понсфорд 1924–25 маусымында халықаралық крикетке енді. Оңтүстік Австралияға қарсы Виктория үшін 166 және Англия құрамасына қарсы 81 ұпай жинағаннан кейін, ол Сиднейдегі Крикет стадионында (СКГ) Англияға қарсы алғашқы сынақ матчына шақырылды. Үшінші нөмірде ойнаған Понсфорд, ашылушы шабуылшы Уоррен Бардслидің шығуынан кейін капитан Герби Коллинсқа қосылды. Понсфорд бастапқыда Морис Тейттің "қиын" серпілісіне қарсы күрескенмен, тәжірибелі Коллинс Тейттің алғашқы тарту кезінде соққыны өз мойнына алуға жеткілікті сенімді болды, ал Понсфорд өзінің алғашқы сынақ матчында ғасырлық (110) нәтиже көрсетті. Понсфорд кейін "Мен Гербинің [Тейттің добын] орныққанша алғаны үшін өте риза болдым. Оның мұндай жомарттығы болмаса, ғасырлық нәтижеге жете алмас едім" деді. Ол Мельбурндағы екінші сынақ матчында 128 ұпай жинады, осылайша алғашқы екі сынақ матчында ғасырлық нәтиже көрсеткен бірінші ойыншы атанды. 1925–26 маусымында Австралияға халықаралық командалар келмеді, сондықтан Понсфорд Виктория үшін толық маусым ойнауға мүмкіндік алды. Ол 63,72 орташа есеппен 701 ұпай жинады, оның ішінде үш ғасырлық нәтиже болды, бұл оны маусымдағы ең көп ұпай жинаған төртінші ойыншы етіп қойды. Маусым соңында Понсфорд 1926 жылы Англияға саяхаттау үшін Австралия құрамасына шақырылды. Ол құрамдағы ең жас ойыншылардың бірі болды; 15 ойыншының 9-ы 36 жастан асып кеткен. Ол турды жақсы бастады, мамыр айында Лордс стадионында Мэрилебон крикет клубына қарсы алғашқы иннингінде 110* ұпай жинады. Алайда, Понсфордқа миндаль безінің қабынуы салдарынан маусым айында үш апта крикеттен тыс қалды және ол ағылшын жазындағы алғашқы үш сынақ матчына шақырылмады. Ол төртінші және бесінші сынақ матчтарына оралды. Бесінші сынақ матчы – нәтижесі бар жалғыз матч болды – Англияның жеңісі, бұл Англияның серияны және Аш құбылысын 1:0 есебімен жеңгенін білдірді. Келесі матчында, Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы, Понсфорд тағы да рекордтарды жаңартты. Понсфорд 352 ұпай жинады, оның 334-і бір күні ішінде, Викторияға 1107 ұпайлық жалпы нәтижеге көмектесті, бұл бірінші сыныптық крикеттегі команданың ең жоғары көрсеткіші болып табылады және Викторияның төрт жыл бұрын орнатылған рекордын бұзды. Понсфорд допты өз қақпасына қайтарғаннан кейін, сынған қақпасына қарап, "Ух ты, мен өте бақытсызмын" деген сөзді айтты. Маусымда Понсфорд 10 иннингте 122,90 орташа есеппен 1229 ұпай жинады, оның ішінде алты ғасырлық және екі жарты ғасырлық нәтижелер бар. 1927–28 маусымында Понсфорд өткен жаздың соңында тоқтаған жерінен жалғастырды. Понсфорд маусымдағы жалпы есеп бойынша және орташа көрсеткіш бойынша бірінші орынды иеленді, 152,12 орташа есеппен 1217 ұпай жинады. 1927 жылдың желтоқсанында ол өзінің бірінші сыныптық әлемдік рекордын жаңартты, Квинслендке қарсы 437 ұпай жинады; сол айда ол Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы 202 және 38 ұпай жинады, содан кейін Жаңа жылда Оңтүстік Австралияға қарсы тағы 336 ұпай жинады. Ол төрт иннингте 1013 ұпай жинады. Бұл жетістік 1926 жылдың желтоқсанынан 1927 жылдың желтоқсанына дейін қатарынан он бірінші сыныптық матчта ғасырлық нәтиже көрсеткен тізіміне енді. 1928 жылдың қаңтарында Лондонның "Дейли Ньюс" газеті Понсфордты "ең таңғажайып және ең жүрек ауыртатын ұпай жинайтын машина" деп сипаттады. 1928 жылы Понсфорд Австралия құрамасымен Жаңа Зеландияға саяхатқа барды. Жоспарланған алты бірінші сыныптық матчта ол 56,50 орташа есеппен 452 ұпай жинады, бұл орташа көрсеткіш және жалпы есеп бойынша ашылушы серігі Билл Вудфулдан кейін екінші орында тұрды. 1929–30 маусымында Понсфорд 729 ұпай жинады, 45,56 орташа есеппен, соның ішінде үш ғасырлық нәтижелер, маусымның жалпы есебінде төртінші орынды иеленді.

Ponsford broke into international cricket in the 1924–25 season. After scoring 166 for Victoria against South Australia, and 81 for an Australian XI against the touring English team, he was selected for the first Test against England at the Sydney Cricket Ground (SCG). Batting at number three, Ponsford joined his captain Herbie Collins at the wicket after the dismissal of opening batsman Warren Bardsley. Although Ponsford initially struggled against the "baffling" swing bowling of Maurice Tate, the experienced Collins was confident enough to farm the strike during Tate's initial spell and Ponsford went on to make a century (110) on his Test debut. Ponsford later said "I was most grateful for Herbie taking [Tate's bowling] until I was settled in. I doubt I would have scored a century but for his selfless approach." He scored 128 in the second Test at Melbourne; thereby becoming the first batsman to score centuries in his first two Tests. There were no international visitors to Australia in the 1925–26 season, so Ponsford was able to play a full season for Victoria. He scored 701 runs at an average of 63.72, including three centuries, making him the fourth highest runscorer for the season. At the end of the season, Ponsford was chosen for the Australian team to tour England in 1926. He was one of the younger players in the squad; 9 of the 15 players were over the age of 36. He made a good start to the tour, scoring a century (110*) in his first innings at Lord's against the Marylebone Cricket Club in May. Unfortunately for Ponsford, tonsillitis caused him to miss three weeks of cricket in June and he was not chosen for the first three Tests of the English summer. He returned for the fourth and fifth Tests. The fifth Test was the only match that saw a result—an English victory—which meant that the hosts won the series and the Ashes one Test to nil. In his next match, against New South Wales, Ponsford again rewrote the record books. Ponsford scored 352 runs, 334 of them in a single day, and helped Victoria to an innings total of 1,107, which remains the highest team total in first class cricket, breaking Victoria's own record set four years earlier. After Ponsford played the ball back on to his stumps to be dismissed bowled, he then turned to look at his broken wicket and famously said, "Cripes, I am unlucky." For the season, Ponsford went on to score 1,229 runs at an average of 122.90, including six centuries and two half centuries from only ten innings. In the 1927–28 season, Ponsford continued where he had left off at the end of the previous summer. Ponsford topped the aggregate and the averages for the season, scoring 1,217 runs at an average of 152.12. In December 1927, he improved on his own first class world record score, hitting 437 against Queensland; later that month he scored 202 and 38 against New South Wales and he then added another 336 against South Australia over the New Year. He had scored 1,013 runs in the space of four innings. This feat was part of a sequence in which he scored a century in a record ten consecutive first class matches from December 1926 to December 1927. In January 1928 the Daily News in London described Ponsford as "the most remarkable and the most heart breaking scoring machine ever invented". Ponsford toured New Zealand with an Australian squad in 1928. In the six first class matches scheduled, he scored 452 at an average of 56.50, second only to his opening partner Bill Woodfull in both average and aggregate. In the 1929–30 domestic season, Ponsford scored 729 runs at an average of 45.56, including three centuries, to finish fourth in the season aggregates.

Жарыс және табыстар

1928–1929 жылдары Перси Чапман қаптаған, Джек Хоббс, Герберт Сатклифф, Уоли Хаммонд және Гарольд Ларвудты қамтитын Англияның күшті командасы Австралияға гастрольдік сапар жасады. Понсфордтың формасы сынақтарға дейін жақсы болды; ол туристерге қарсы Виктория үшін 60 ұпай жинады және Оңтүстік Австралияға қарсы 275* ұпай қосты. Сынақ сериясы басталар алдында Понсфорд «Herald» газетінде Гарольд Ларвудтың «ауадағы жылдамдығы жылдам боулер үшін тым жылдам емес» екенін мәлімдеді, бірақ «ол питчтен үлкен жылдамдық алады» деген қосымша түсіндірме берді. Ларвуд оны алғашқы сынақта екі және алты ұпайға шығарды, ал екіншісінде Понсфордтың қолында сүйек сынды. Жарақат Понсфордты сынақ сериясының қалған бөлігінен шеттетуге мәжбүр етті. Понсфорд 1930 жылы Австралия командасымен Англияға екінші рет сапарлады. Ылғалды жазда Австралия серияны 2:1 есебімен жеңіп, «Пепел» құрамын қайтарды. Англияға жасаған екінші сапарында Понсфорд гастритпен ауырып, Хедингли стадионындағы үшінші сынақтан шығуға мәжбүр болды. Бұл кері соққыға қарамастан, Понсфорд сынақтарда 55.00 орташа есеппен 330 ұпай жинады. Wisden жазды: «Понсфордтың маусымы, әсіресе сынақ матчтарында, төрт жыл бұрынғыдан әлдеқайда жақсы болды. Өзінің капитанына Англияның боулингін тозуға көмектесуде ол үлкен жұмыс жасады және, тіпті ол көруге әдемі болмаса да, оның шеберлігіне және оны қалай алу қиын екеніне күмән болмады». Бұл өзгеріс Понсфордқа көп әсер етпеді, ол Карибтік туристерге қарсы 77.83 орташа есеппен 467 ұпай жинады. Понсфорд пен Джексон сынақ сериясын жақсы бастады, олардың екінші иннингстегі 172 ұпайлық серіктестігі Австралияны алғашқы сынақта 10 қақпамен жеңіске жеткізді. Понсфорд өзінің ғасырына жақын болды, 92 ұпай жинап, жеңіліссіз қалды. Бату алдында Джексон Понсфордқа: «Мен капитанды төсемді кигенін көрдім. Біз оған соққы бермейміз!» деді. Үшінші сынақтағы тағы бір ғасыр (109) Брэдменмен 229 ұпайлық серіктестіктің бөлігі болды, ол 223 ұпай жинады. Понсфорд Вудфуллмен қалған сынақтарда ашылу серіктесі ретінде қайта бірікті, себебі Джексон ауруға шалдығып, формасы нашарлағандықтан құрамнан шығарылды. Батыс Индия командасы бесінші сынақта танымал жеңіске жетті, бірақ серияны 4:1 есебімен ұтылды. Австралия командасында Брэдман төрт ғасыр және жалпы 806 ұпай жинап, басымдық танытты. Bodyline Брэдманды шектеуге тырысқанда, ол Понсфордты қоса алғанда, барлық австралиялық соққы берушілерге қарсы қолданылды. Сиднейдегі алғашқы сынақта Ларвудтың 32 ұпайға (бірінші иннингсте) және Билл Воссенің 2 ұпайға (екінші иннингсте) екі рет аяғының артына соққы бергеннен кейін, Понсфорд Мельбурндағы екінші сынаққа қатыспады. Понсфорд Аделаидадағы үшінші сынаққа оралды, төменгі қатарда соққы берді. Сынақ даулы және өте жаман болды; бірнеше австралиялық соққы берушілер, соның ішінде Вудфулл мен Берт Олдфилд, ағылшынның жылдам боулингінен денелеріне және бастарына соққы алды. Понсфорд 85 ұпай жинаған иннингсінде бірнеше рет соққы алды; ол аяқ жағындағы алаңға шығудың орнына денесін бұрып, көтерілген допты денесіне, әсіресе сол жақ иығына және артқы жағына алуды жөн көрді, соққы алу қаупінен сақтану үшін. Понсфорд шешім шығарғаннан кейін киім ауыстыратын бөлмеге оралғанда, оның командаластары арқасы мен иығын жауып тұрған көкжиектерге таң қалды. Понсфорд Билл О'Райлиге: «Егер жүз ала алсам, тағы бірнешеуін алуыма қарсы емеспін» деді. Төртінші сынақта сәтсіз аяқтағаннан кейін, Понсфорд қайтадан құрамнан шығарылды. Қысқа боулингтің жауыздық шабуылы Понсфордтың техникасына және мансабына үлкен әсер етті. Bodyline сериясында ойнаған үш сынақта Понсфорд өзіне шамамен елу рет соққы тигенін айтты. Англия командасының менеджері Пелхам Уорнер Понсфордтың «шапақатты және қабілетті стильде жылдам аяқ теориясына қарсы тұрғанын» ойлады, бірақ бұл мінез-құлқы британдық крикет жазушысы Р.С. Робертсон Глазго тарапынан сынға ұшырады.

A strong England team—captained by Percy Chapman and including Jack Hobbs, Herbert Sutcliffe, Wally Hammond and Harold Larwood—toured Australia in 1928–29. Ponsford's form was good in the lead up to the Tests; he scored 60 not out for Victoria against the tourists, and added 275* against South Australia. Before the Test series started, Ponsford had declared in a column in the Herald that Harold Larwood's "pace through the air is not all that fast for a fast bowler", with the qualification that "he makes great pace off the pitch". Larwood dismissed him for scores of two and six in the first Test, and fractured a bone in Ponsford's hand in the second. The injury sidelined Ponsford for the remainder of the Test series. Ponsford travelled to England for a second time, with the 1930 Australian team. In a wet summer, Australia won the series two Tests to one, recovering The Ashes. For the second time in as many trips to England, Ponsford fell ill—gastritis caused him to miss the third Test at Headingley Stadium. Despite this setback, Ponsford scored 330 runs in the Tests at an average of 55.00. Wisden wrote, "Ponsford had a much better season—especially in the Test matches—than four years previously. In helping his captain to wear down England's bowling he accomplished great work and, even if he was seldom really attractive to watch, there could be no question about his skill and how difficult he was to get out." The change had little effect on Ponsford, who scored 467 runs at an average of 77.83 against the Caribbean tourists. Ponsford and Jackson started the Test series well, their 172 run partnership in the second innings taking Australia to a 10 wicket victory in the first Test. Ponsford finished just short of his century, unbeaten on 92. Before walking out to bat, Jackson had said to Ponsford, "I see the skipper padded up. We won't give him a hit!" Another century (109) in the third Test was part of a 229 run partnership with Bradman, who went on to score 223. Ponsford was reunited with Woodfull as his opening partner for the remaining Tests after Jackson, ill and struggling for form, was omitted. The West Indies had a famous victory in the fifth Test, but lost the series 4–1. It was Bradman who dominated with the bat for Australia, scoring four centuries and 806 runs overall. While Bodyline sought to curb Bradman, it was used against all the Australian batsmen, including Ponsford. After being bowled twice behind his legs—by Larwood for 32 in the first innings and for two in the second innings by Bill Voce—in the first Test at Sydney, Ponsford was omitted from the team for the second Test at Melbourne. Ponsford returned for the third Test in Adelaide, batting down the order. The Test was controversial and highly acrimonious; several Australian batsmen—including Woodfull and Bert Oldfield—were hit on the body and head from the English fast bowling. Ponsford was hit on several occasions during his innings of 85; he chose to turn his torso and take the rising balls on his body—especially on his left shoulder blade and backside—rather than risk a catch to the leg side fielders. When Ponsford returned to the dressing room after his dismissal, his teammates were amazed by the mass of bruises that covered his back and shoulders. Ponsford remarked to Bill O'Reilly, "I wouldn't mind having a couple more if I could get a hundred." After failing in the fourth Test, Ponsford was again dropped. The hostile barrage of short pitched bowling had a major impact on Ponsford's technique and career. In the three Tests that Ponsford played during the Bodyline series, he estimated he was hit around fifty times. While the manager of the England team, Pelham Warner, thought that Ponsford "met the fast leg theory in plucky and able style", this behaviour was criticised by the British cricket writer, R. C. Robertson Glasgow.

Жеңіс және зейнеткерлік

Бодилайн сериясының көңілі қалуынан кейін Понсфорд 1933–34 жылдары қосымша крикетке оралып, 50.50 орташа есеппен 606 ұпай жинады. Қосымша маусымның соңында ол 1934 жылы Австралия құрамасымен Англияға үшінші сапарына шақырылды. Ауру Понсфордтың Англиядағы жазғы маусымын үзіліске ұшыратты, ол Лордстағы екінші сынақтан қалыс қалды. Серияның соңғы екі сынағында екі рекордсмен – Понсфорд пен Брэдман екі керемет серіктестік құрды. Сол кездегі сынақ крикеті тарихындағы ең жоғары серіктестік осы болды және 2009 жылға дейін Австралия үшін төртінші қақпа үшін ең жоғары серіктестік болып табылады. Wisden Понсфордтың ойыны туралы: «Ол допты күшпен соқты және қақпа алдында ұпай жинағанда жақсы орналастырды. Сонымен қатар, оның қорғанысы тұрақтылығы мен дәлдігімен жартас сияқты берік болды» деді. Серия 1–1 есебімен аяқталғанда, Овалдағы бесінші және шешуші сынақта Брэдман мен Понсфорд арасында одан да ірі серіктестік құрылды. Екеуі екінші қақпа үшін 451 ұпай қосып, Австралияның жалпы есебін 701 ұпайға жеткізді. Брэдман 244 ұпай жинады, ал Понсфорд – тағы да қақпадан шығып – өзінің ең жоғары сынақ ұпайы, 266 ұпай жинады. Бұл серіктестік 1991 жылға дейін сынақ матчтарындағы ең жоғары көрсеткіш, ал 1997 жылға дейін екінші қақпа үшін ең жоғары көрсеткіш болып сақталды. 2009 жылға қарай ол Австралияның сынақ тарихындағы ең жоғары көрсеткіш болып қала береді. Wisden тағы да мақтады: «Понсфорд пен Брэдманның тамаша ойынына жоғары баға беру қиын» деді, бірақ «Брэдман оған қосылғанға дейін Понсфорд Боустың добынан қашықтауға бейім екенін көрсетті» деп атап өтті. Англиядағы жазғы маусымда өткен төрт сынақ матчында ол 94.83 орташа есеппен 569 ұпай жинады. Оның өнері оны 1935 жылы бес Wisden Cricketers of the Year тізіміне енгізуге мүмкіндік берді. «Мүмкін, өткен жазда ағылшын боулерлер оны Брэдман сияқты құтылу қиын деп ойлаған шығар», – делінген. Ешқашан әдемі немесе осал ойыншы болмаған Понсфордты сенімді және еңбекқор деп атауға болады. 1934 жылы ол 1926 және 1930 жылдары болған кездегіден гөрі допты күшпен соқты, ал оның орналасуы жақсарып, білімнің шегіне жетті. Кез келген деңгейдегі жеткізілімді ол толыққанды жазалап, допты сенімді түрде кесіп, айналдыра алатын. Екеуі бірлесіп тағы бір ғасырлық серіктестік құрды, содан кейін Понсфорд 83 ұпаймен шығарылды, ал Вудфулл ғасырлық көрсеткіш жасады. «Мен соңғы турдың қысымын сезініп тұрмын. Мен 34 жастамын, сол жасқа жеткенде жігеріңді жоғалта бастайсың. Сынақ крикеті тым қатыгез болып кетті. Бұл енді ойын емес, шайқас. Бұрынғысынан қаншалықты өзгеше екенін есіме аламын. Мен «бодилайн» туралы айтқым келмейді, мен осының бәрінен шығып қалдым. Бодилайнға дейін крикеттің түрі басқаша болды. Әрине, менде өкініш бар, бірақ құлатудан бұрын крикеттен кету жақсы», – деді Билл Понсфорд. Артур Мейли Понсфордтың сынға, әсіресе бұқаралық ақпарат құралдарына деген сезімталдығы ерте зейнетке шығуының басты себебі болды деп күдіктенді.

After the disappointments of the Bodyline series, Ponsford returned to domestic cricket in 1933–34, scoring 606 runs at an average of 50.50. At the end of the domestic season, he was selected for his third tour of England with the Australian team in 1934. Illness again interrupted Ponsford's English summer, causing him to miss the second Test at Lord's. In the final two Tests of the series, the two record breakers—Ponsford and Bradman—combined in two remarkable partnerships. The partnership was the highest ever in Test cricket at the time and as of 2009 is still the highest fourth wicket partnership for Australia. Wisden said of Ponsford's innings " he hit the ball hard and placed it well when scoring in front of the wicket. Moreover, his defence was rock like in its steadiness and accuracy." With the series locked at 1–1, the fifth and deciding Test at The Oval saw an even larger partnership between Bradman and Ponsford. The pair added 451 runs for the second wicket in an Australian total of 701 runs. Bradman scored 244 and Ponsford—again dismissed hit wicket—his highest Test score, 266. This partnership remained the highest in Tests until 1991 and the highest for the second wicket until 1997. As of 2009, it remains the highest ever in Australian Test history. Again Wisden was complimentary, saying "It would be hard to speak in too high terms of praise of the magnificent displays of batting given by Ponsford and Bradman" but noted that "Before Bradman joined him Ponsford had shown an inclination to draw away from the bowling of Bowes." In the four Tests that Ponsford for the English summer, he made 569 runs at an average of 94.83. His performance saw him named as one of the five Wisden Cricketers of the Year in 1935. quote|It is, perhaps, scarcely too much to say that English bowlers last summer thought he was every bit as difficult to get rid of as Bradman. Never a graceful or elegant batsman, Ponsford could with greater emphasis be called sound and workmanlike. He seemed in 1934 to hit the ball much harder than when he was here in 1926 and 1930, while his placing improved out of all knowledge. A delivery overpitched to any degree, he almost invariably punished to the full, while he could cut and turn the ball to leg with great certainty.|Wisden Cricketers' Almanack| Walking out to bat in the match, the pair were cheered by the crowd to the strains of "For He's a Jolly Good Fellow". Together, the two Bills made another century partnership, before Ponsford was dismissed for 83; Woodfull went on to make a century. quote|I am feeling the strain of the last tour. I am thirty four and when you get to that age you start to lose your keenness. Test cricket has become too serious. It is not a game anymore but a battle I can remember when it was all quite different to what it is now. I do not want to refer to that "bodyline" business—I am out of all that. Cricket was a different game before bodyline. Naturally I have a tinge of regret but it is better to go out of cricket before being dropped.|Bill Ponsford| Arthur Mailey suspected that Ponsford's sensitivity to criticism, especially from the media, was a key factor behind the early retirement.

Жеке өмір

Понсфорд еңбек жолын Мемлекеттік жинақ банкінде бастады. 1926 жылы Англиядан оралған соң банк оған болашақта крикетке көп демалыс алуына рұқсат берілмеуі мүмкін екенін хабарлады. Понсфорд Blackpool Cricket Club клубынан ойнауға тиімді ұсыныс алды, оған ол көңіл білдірді. Бұл жаңалық австралиялық жанкүйерлерді қынжырлы етті, себебі олар бұрын Тед Макдональд сияқты ойыншылардың Австралиядан кетіп, ағылшын кәсіби лигаларында келісімшарттарға отырғанын көрген еді. Понсфордтың жаңа міндеттеріне Австралияның футбол және крикет матчтары үшін Мельбурн крикет алаңындағы персоналды басқару және көрермендерді бақылау кірді. 1956 жылы Вернон Рэнсфорд зейнетке шыққаннан кейін Понсфорд клуб хатшысы лауазымына үмітттенді, ол іс жүзінде бас атқарушы директор және Австралия крикетіндегі ең беделді лауазымдардың бірі болатын. Алайда, бұл лауазымға жақында зейнеткерлікке шыққан тест-крикетші Иан Джонсон тағайындалды. Понсфорд Вера Ниллмен жергілікті методист шіркеуінде танысты; олар 1924 жылы үйленді және Мельбурн қаласының Каулфилд-Саут елді мекеніне қоныстанды. Олардың Билл және Джефф есімді екі ұлы болды. Понсфорд 1922 жылы масондыққа қатысты және 1985 жылға дейін осы қозғалыста болды, содан соң Мастер Масон дәрежесімен зейнеткерлікке шықты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Понсфорд Австралия Корольдік әуе күштеріне ерікті болуға тырысты, бірақ түс соқырлығына байланысты қабылданбады. 1978 жылы, әйелі қайтыс болғаннан кейін төрт жыл өткен соң, Понсфорд Викторияның ауылдық аймағындағы Вудендке ұлы Джеффпен бірге көшті және белсенді түрде боулингпен айналысты. 1988 жылы операциядан кейін жұққан инфекциядан кейін Понсфорд жақын жердегі Кинетон қаласындағы зейнеткерлер үйіне түсті. Ол 1991 жылдың 6 сәуірінде сол жерде қайтыс болды; ол кезде Австралиядағы ең қарт тірі тест-крикетшісі еді.

Бейсбол

Бейсбол 20 ғасырдың басында Австралияда біршама танымал спорт түрі болды және Понсфорд өмірі бойы крикет пен бейсболды кезекпен ойнады. Ол кезде бейсбол Австралияда әдетте қыс айларында ойналатын, себебі көптеген жетекші ойыншылар крикетке ынтық болған және осы спортты алаңдағы шеберліктерін жетілдіру құралы деп қараған. Крикет сияқты, Понсфорд бейсбол карьерасын Альфред Крессент мектебінде бастады, онда оның жаттықтырушысы бұрынғы Виктория штатының ойыншысы Чарльз Лэндсдаун болды. Жастық шағында Понсфорд шортстоп позициясында ойнады, ал кейін Фитцрой бейсбол клубында аға ойыншы болып, қақпашыға айналды. Понсфорд тез жетілді және 1913 жылы Аделаидада өткен турнирде Виктория штатының мектеп құрамасына қосылды. Келесі жылы ол Сиднейде өткен бірінші ұлттық мектеп чемпионатында өз штатының атынан қақпашы ретінде таңдалды. 1925 жылы Понсфорд Виктория құрамасының капитаны болды және АҚШ Тынық мұхиты флотының Мельбурнда тоқтаған командасына қарсы үш матч өткізген Австралия құрамасына орталық қорғаушы ретінде шақырылды. Австралиялықтар жеңген үш матчта Понсфорд бес рет қауіпсіз соққы жасап, сегіз база ұтты және оның соққы беру орташа көрсеткіші 0,357 құрады. Понсфордтың американдық командаларға қарсы келесі матчы 1927 жылы Австралияға келген Стэнфорд университетінің командасына қарсы өтті. Понсфордтың Виктория командасы Стэнфордты 5:3 есебімен жеңді, бұл турда қонақтардың жалғыз жеңілісі болды. 1934 жылы Понсфорд бірден бейсбол және крикеттен қатар кетті. Австралиялық бейсбол тарихының авторы Джо Кларк: «Көптеген адамдар Понсфордты өз заманының Австралиядағы ең үздік бейсболшысы деп санайды» деді. 1952 жылы Перт қаласында өткен Клэкстон қалқанының ресми бағдарламасында да осыған ұқсас мәлімдеме жасалды.

Мұра және статистикалық талдау

Бірінші сыныптағы крикетте Понсфорд 13 819 ұпай жинады, орташа есеппен 65,18 ұпай, 2009 жылғы мәліметтер бойынша әлемдегі кез келген ойыншының толық карьералық орташа көрсеткіштері бойынша бесінші орында тұр. Понсфорд тек жүздіктерге ғана қанағаттанбай, 200 және одан да көп ұпай жинауға ұмтылды. Брэдманнан бірнеше жыл бұрын үлкен крикетке келген Понсфорд бір кезде крикет тарихындағы ең көп ұпай жинаған ойыншы деп есептелді. Джек Финглтон: «Понсфордтың жетістіктерінің нағыз мәнісі Брэдман оны жұртшылық назарынан тыс қалдырғанға дейін ойынға толыққанды түсініксіз болды» деді.

Понсфорд серіктестікте ойнаумен белгілі болды, әрқайсысы 375-тен астам ұпай жинаған бес серіктестікте қатысты. Екеуі бірге 23 жүздік серіктестік жасады, олардың 12-сі 150 ұпайдан асты. Крикетке қосқан үлесі үшін Понсфорд 1982 жылғы Жаңа жылдық құрметтеулерде Британ империясы орденінің мүшесі (MBE) атанды, бұл туралы 1981 жылдың 31 желтоқсанында жарияланды. Понсфорд 1996 жылы Австралия Крикет Даңқы ашылғанда алғашқы он индукцияланғандардың бірі болды. 2000 жылы Понсфорд пен Артур Моррис Австралия Крикет Кеңесінің ғасыр командасының ашылуын жасады, бұл 20 ғасырдың ең жақсы австралиялық крикетшілерінен құралған теориялық команда. 2001 жылы Понсфорд Мельбурн Крикет Клубының ғасыр командасына сайланды. 1986 жылы Мельбурн Крикет алаңының Батыс трибунасы «W. H. Ponsford Stand» деп аталды. Ұлы Понсфордты осы құрметтің оны «қуантқандығын» айтты, бірақ ол тек егер қоғамдық шараларға қатысуға немесе БАҚ сұхбатына берілмесе ғана атауын өзгертуге келісерін мәлімдеді. MCG-нің үздіксіз жаңғырту аясында W. H. Ponsford Stand бұзылды; жаңа трибуна 2004 жылы аяқталды және оның құрметіне қайтадан аталды. 1995 жылы W. H. Ponsford Stand сыртында крикетшінің мүсіні орнатылды – стадион төңірегінде Австралияның спорттық батырларын еске алу үшін орнатылған бірнеше мүсіндердің бірі.

Стил және тұлға

"Пуддин" деген лақап атымен танымал болған Понсфорд, ойыншылық карьерасында шамамен 91 кг салмақта болған. Понсфорд ұзақ уақыт бойы үлкен концентрацияны сақтап тұру қабілетімен ерекшеленді. Оның алаңда асығыс қимылдауына бейімділігі болды; бұл оның аяғын тым алыс жылдырып, Англияға қарсы матчтарда алты рет қақпасының артына соғылуына себеп болды. Алайда, Рей Робинсон "ешбір боулер оның биті мен сол аяғының арасына допты тигізе алмайтын" деді. Финглтон былай деп жазды: "Ол допты күтіп тұрып, аздап иіліп, табанымен жерді шабады, ал аяқтары қозғалысқа сонша құштар болды, олар допты лақтырудың алдында-ақ импульсивті түрде алға жылжуды бастады. Осы қимыл кейде оны жылдам боулерге қарсы алаңнан шығарып жіберді, бірақ одан басқа, оның аяқ жұмысы өте жақсы болды. Мен жақтағы соққыны одан жақсырақ орындайтынын көрген емеспін, және осы соққы үшін оның денесі керемет түрде орналасты. " Дегенмен, Понсфордтың ойын стилі әдемі емес еді. Брэдман: "Көрнекті ойыншылар көп болды, бірақ абсолютті тиімділік және нәтижелер тұрғысынан Понсфордқа тең келетіні бар ма?" деді. Робинсон Понсфордты "толыққанды соққының негізін қалаушы, 100 ұпайды үлкен жеңіске жету үшін жай ғана бастау деп қарастыруды әдетке айналдырған алғашқы ойыншы" деп сипаттады. Жаңа Оңтүстік Уэльс және Австралия боулері Артур Мейли кейінірек: "Менің ойымша, Поннинің көп ұпай жинауы емес, боулерлердің ыңғайсыздығын сезінуі еді, әсіресе егер боулерлер Жаңа Оңтүстік Уэльстен келсе". Понсфорд "Үлкен Берта" деп аталған ауыр найзағайды қолданды. Қарсылас ойыншылар кейде Понсфордтың найзағайы крикет ережелерінде рұқсат етілгеннен үлкен екендігін әзілдеп айтар еді. Шындығында, Сиднейдегі бір матчта оның найзағайы рұқсат етілген өлшемнен сәл үлкен екені анықталды - бұл оның күшті соққыларынан найзағайдың кеңеюінен туындаған. Понсфорд иннингтері барысында шапанын сол жаққа қарай тартатын. Робинсон: "Егер сіз оның сол құлағына қарай қисық бұрыштағы шапанын көрсеңіз, оның екінші жүзге бара жатқанын біле аласыз" деді. Австралия Корольдік әуе күштеріне ерікті болып тіркелгенде, Понсфорд түстерді дұрыс ажырата алмайтынын, қызыл және жасыл түстерді шатастыратынын анықтады. Дәрігер таңғалып, Понсфордтан: "Тозығы жеткен доп қандай түспен көрінеді?" деп сұрады. Понсфорд: "Мен оның түсіне ешқашан назар аударған емеспін, тек оның мөлшерін ғана байқадым", - деп жауап берді. Кейінірек жасалған зерттеулер Понсфордтың түсті көруі протанопия екенін көрсетті, бұл қызыл түстің қараңғы көрінетін дихроматизм түрі. Понсфорд жаңбырдан соң ылғалды қақпаларда ойнағанды ұнатпады. Саяхаттағанда оның командаластары өткен түнде жаңбыр жауды ма деп сұрамайтын, тек "Понни түнде оянды ма?" деп сұрар еді - әңгімеге сүйенсек, тіпті ең кішкентай тамшы да оны оятып, таңертеңгі "ылғалды" қақпада ойнау туралы уайымдауға мәжбүр ететін. Сол сияқты, суретке түскенде Понсфорд басын төмен иіп, шапаны бетінің көп бөлігін жабатын. Жұмыста ол көпшілікпен араласуды ұнатпады және қызметкерлерге көрінетін болса да, келушілерге ол жоқ екенін айтуға нұсқау берді. Билл О'Райли Понсфорд туралы: "Ол сирек сөйлейтін, тіпті үндемеуді жақсарта алатын жағдайда ғана сөйлейтін" деді. Дегенмен, ол командаластарының арасында танымал болды және оның әзіл-қалжыңға бейім екені айтылды.

Answering to the nickname of "Puddin'", Ponsford was a thickset man, weighing in at around during his playing career. Ponsford was noted for his ability to maintain intense levels of concentration for extended periods. He had a tendency to shuffle too far to the off; this exposed his leg stump and he was bowled behind his legs on six occasions in Tests against England. However, Ray Robinson felt that "no bowler could have got a marble, much less a [cricket] ball between his bat and his left leg." Fingleton wrote, "He crouched a little at the crease he tapped the ground impatiently with his bat while awaiting the ball, and his feet were so eager to be on the move that they began an impulsive move forward just before the ball was bowled. This was the shuffle that sometimes took him across the pitch against a fast bowler; but, that aside, his footwork was perfection. I never saw a better forcer of the ball to the on side, and for this stroke his body moved beautifully into position." However, Ponsford was not a stylish batsman. Bradman said "There were more beautiful players, but for absolute efficiency and results where can one turn to equal [Ponsford]?" Robinson described Ponsford as the "founder of total batting, the first to make a habit of regarding 100 as merely the opening battle in a campaign for a larger triumph." The New South Wales and Australian bowler Arthur Mailey later said that "I don't think it was the rungetting Ponny enjoyed so much as the bowlers' discomfort, especially when those bowlers came from New South Wales." Ponsford used a heavy bat——nicknamed "Big Bertha". Opposition players sometimes joked that Ponsford's bat was larger than allowed under the laws of cricket and indeed in one match in Sydney, it was found to be slightly larger than permitted—the result of the bat spreading from his powerful hitting. Throughout his innings, Ponsford would pull his cap further to the left. Robinson claimed that "if you saw the peak at a rakish angle towards his left ear you could tell he was heading for his second hundred". When volunteering for service with the Royal Australian Air Force, Ponsford discovered he possessed abnormal colour vision, unable to distinguish red from green. The examining doctor was astonished and asked Ponsford, "What colour did [the ball] look to you after it was worn?" Ponsford replied, "I never noticed its colour, only its size." A later study identified Ponsford's specific colour vision as protanopia, a form of dichromacy in which red appears dark. Ponsford did not enjoy batting on rain affected wickets. When on tour his teammates did not ask if it had rained last night, merely "Did Ponny wake during the night? "—legend had it that even the slightest trickle would wake him and have him anguishing over having to bat on the "sticky" in the morning. Similarly, when photographed Ponsford would hang his head so his cap would cover most of his face. At work, he disliked interaction with the public and would direct staff to advise visitors that he was not in, despite often being clearly in view. Bill O'Reilly said of Ponsford, "He spoke rarely and even then only if he could improve on silence." Nonetheless he was popular with his teammates and was said to have a droll sense of humour.