Дуглас Жардин: «Bodyline» тактикасының авторы және Англия құрамасының капитаны

Кіріспе

Шотланд крикетшісі, британдық колониялық әкімші және губернатор Дуглас Роберт Жардин (23 қазан 1900 – 18 маусым 1958) – Англия құрамасының 22 тестілік матчында ойнаған британдық крикетші, 1931 және 1934 жылдар аралығында 15 матчта команданың капитаны болды. Оң қолды соққы беруші, ол Англия құрамасының 1932–1933 жылдардағы Австралияға сәтті сапарында капитан болғандығымен танымал. Сол серияда Англия Дональд Брэдман бастаған австралиялық соққы берушілерге қарсы "Bodyline" тактикасын қолданды, онда боулерлер допты аяқ түбірінің сызығында қысқа етіп ұрып, соққы берушілердің денелеріне қарай көтерілуін қамтамасыз етті, бұл кейбір замандас ойыншылар мен сыншылар қорқыныш пен денеге зиян келтіретін тактика деп бағалады. Капитан ретінде Жардин Bodyline тактикасын іске асыруға жауапты болды. Крикетшілер арасында даулы тұлға, кейбіреулер оны мақтаншыл және аристократтық деп санады, ол австралиялық ойыншылар мен жанкүйерлерді ұнатпайтыны үшін танымал болды, сондықтан Австралияда оған жағымсыз қарайтын көптеу болды, әсіресе Bodyline турынан кейін. Дегенмен, оның басшылығымен ойнаған көптеген ойыншылар оны керемет және адал капитан деп есептеді. Ол крикет ортасында көп түсті "Арлекин" бас киімін кигені үшін де танымал болды. Мектеп шағындағы дарынды соққы беруші ретінде танылғаннан кейін, Жардин Винчестер колледжінде крикет ойнады, Оксфорд университетіне оқуға түсіп, оның крикет командасында ойнады, содан кейін Surrey County Cricket Club клубында әуесқой ретінде ойнады. Ол сол кездегі әуесқойлар үшін ерекше саналатын, жайсаң және қорғаныс стилін дамытты. Дегенмен, 1928 жылы алғаш рет тестілік матчтарға шақырылып, 1928–1929 жылдары Австралиядағы тестілік серияда сәтті ойнады. Осы турдан кейін оның бизнес міндеттемелері крикетпен көп айналысуына кедергі келтірді. Алайда, 1931 жылы оған Англияның Жаңа Зеландияға қарсы тестілік матчта капитандыққа ұсыныс жасалды. Кейбір күмәндер болғанымен, Жардин келесі үш крикет маусымында және екі шетелдік турда, оның бірі 1932–1933 жылдардағы Австралияға сапар болды, команданы жетектеді. Капитан ретінде өткізген 15 тестілік матчының 9-ында жеңіске жетіп, 5-і тең түсті, ал тек біреуінде жеңіліске ұшырады. 1934 жылы Үндістанға сапардан кейін бірінші сыныпты крикеттен зейнеткерлікке шықты. Жардин білікті заңгер болғанымен, заң саласында көп жұмыс істемеді, оның орнына өзінің жұмыс өмірінің көп бөлігін банк ісіне және кейіннен журналистикаға арнады. Екінші дүниежүзілік соғыста Территориялық армияға қосылып, оның көп бөлігін Үндістанда өткізді. Соғыстан кейін ол қағаз өндіруші компанияда компания хатшысы болып жұмыс істеді, сонымен қатар журналистикаға қайта оралды. 1957 жылы іс сапарында өкпе қатерлі ісігіне шалдығып, 1958 жылы 57 жасында қайтыс болды.

Scottish cricketer
the British colonial administrator and Governor

Douglas Robert Jardine (23 October 1900 – 18 June 1958) was a British cricketer who played 22 Test matches for England, captaining the side in 15 of those matches between 1931 and 1934. A right handed batsman, he is best known for captaining the English team during their successful 1932–33 Ashes tour of Australia. During that series, England employed "Bodyline" tactics against the Australian batsmen, headed by Donald Bradman, wherein bowlers pitched the ball short on the line of leg stump to rise towards the bodies of the batsmen in a manner that some contemporary players and critics viewed as intimidatory and physically dangerous. As captain, Jardine was the person responsible for the implementation of Bodyline. A controversial figure among cricketers, partially for what was perceived by some to be an arrogant and patrician manner, he was well known for his dislike of Australian players and crowds, and thus was unpopular in Australia, especially so after the Bodyline tour. However, many who played under his leadership regarded him as an excellent and dedicated captain. He was also famous in cricket circles for wearing a multi coloured Harlequin cap. After establishing an early reputation as a prolific schoolboy batsman, Jardine played cricket for Winchester College, attended the University of Oxford, playing for its cricket team, and then played for Surrey County Cricket Club as an amateur. He developed a stubborn, defensive method of batting which was considered unusual for an amateur at the time, and he received occasional criticism for negative batting. Nonetheless, Jardine was selected in Test matches for the first time in 1928, and went on to play with some success in the Test series in Australia in 1928–29. Following this tour, his business commitments prevented him from playing as much cricket. However, in 1931, he was asked to captain England in a Test against New Zealand. Although there were some initial misgivings about his captaincy, Jardine led England in the next three cricket seasons and on two overseas tours, one of which was the Australian tour of 1932–33. Of his 15 Tests as captain, he won nine, drew five and lost only one. He retired from all first class cricket in 1934 following a tour to India. Although Jardine was a qualified solicitor he did not work much in law, choosing instead to devote most of his working life to banking and, later on, journalism. He joined the Territorial Army in the Second World War and spent most of it posted in India. After the war, he worked as company secretary at a paper manufacturer and also returned to journalism. While on a business trip in 1957, he became ill with what proved to be lung cancer and died, aged 57, in 1958.

Ерте өмір

Дуглас Джардин 1900 жылғы 23 қазанда Британдық Үндістандағы Бомбей қаласында, шотландтық ата-аналары – бұрынғы бірінші сыныпты крикетші болған және кейіннен адвокатқа айналған Малкольм Джардин мен Элисон Моир отбасында дүниеге келді. Тоғыз жасында анасының қарындасымен бірге тұруға Шотландиядағы Сент-Эндрюс қаласына жіберілді. 1910 жылдың мамыр айынан бастап ол Беркширдегі Ньюбери қаласының жанындағы Хоррис Хилл мектебінде оқыды. Бұл жерде Джардин оқуда орташа жетістіктерге қол жеткізді. Оқушы кезінде Англияның бұрынғы капитаны К. Б. Фрайдың соққы техникасы туралы жазғандары оған үлкен әсер етті, бұл Хоррис Хиллдегі жаттықтырушысының кеңесіне қайшы келді. Жаттықтырушы Джардиннің соққы беру әдісін мақұлдамады, бірақ Джардин мойынсұнбады және өзінің пікірін қолдау үшін Фрайдың кітабынан үзінді келтірді. 1914 жылы Джардин Винчестер колледжіне қабылданды. Сол кезде Винчестердегі оқушылардың өмірі қиын және қатал болды, тәртіп темірдей қатаң еді. Спорт пен дене шынықтыру мектеп күнінің маңызды бөлігін құрады. Джардин оқыған жылдары оқушыларды соғысқа дайындау да маңызды мәселе болды. Джардиннің өмірбаяуын жазған Кристофер Дуглас оқушылардың "әділ, практикалық, физикалық ауыртпалыққа төзімді, шағымданбайтын және мәдениетті болуға үйренгенін" айтты. Барлық оқушылар академиялық білімімен көзге түсуі керек еді, сондықтан Джардин академиялық жағынан ерекше көзге түспесе де, қанағаттанарлық нәтижелерге қол жеткізе алды. Ал сәтті спортшылар, керісінше, құрметке ие болды. Джардин кейбір оқушылардан сәл артық мүмкіндіктерге ие болды, өйткені ол өте жақсы крикетші ретінде танымал болды және басқа да спорт түрлерінде жақсы нәтижелер көрсетті. Ол мектептік футбол командасының қақпашысы және ракетка ойыншысы болды, сонымен қатар Винчестер колледжінің футбол командасында да ойнады. Бірақ ол крикетте ерекше көзге түсті. 1917 жылдан бастап үш жыл бойы бірінші құрамға кірді және Гарри Алтам, Рокли Уилсон және Скофилд Хейден жаттықтырушыларынан сабақ алды, соңғы екеуі де танымал крикетшілер еді. 1919 жылы, бітіру жылында Джардин мектептегі бастинг көрсеткіштері бойынша көшбасшы болды, орташа есеппен 66.46 ұпай жинап, 997 ұпайға ие болды. Команданы біріктіруге қабілетіне күмән болғанына қарамастан, ол капитан болып тағайындалды. Джардиннің басшылығымен Винчестер 1919 жылы Итон колледжімен өткізген жылдық матчинде жеңіске жетті, бұл матчта Итон көбінесе басымдық танытқан. Джардиннің соққысы (матчта 35 және 89 ұпай) және капитандық қабілеті оның командасының 12 жылдан бері Итонды жеңген алғашқы жеңісіне үлкен үлес қосты. Көп жылдар өткен соң, крикеттен қанағаттану үшін зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол осы матчтағы 89 ұпайының өзі үшін ең сүйікті иннингсі екенін айтты. Джардин Харроу мектебіне қарсы матчта 135 ұпай жинады. Джардиннің маусымдағы жетістіктері жергілікті және ұлттық баспасөзде кеңінен жарияланды. Ол Лордс стадионында жас крикетшілердің ең үздік құрамасы үшін екі матчта ойнады, 44, 91, 57 және 55 ұпай жинады және баспасөзде мақтауға ие болды. 1928 жылы Wisden Джардинді сол кезде замандастарынан, әсіресе қорғаныс және жақтан соққы беруде жоғары деңгейде екенін айтты. Дегенмен, ол кейде тым сақ болғаны және барлық соққыларын пайдаланбағаны үшін сынға ұшырады. Оның жақсы соққы беру техникасы, егер қаласа, одан да жылдам ұпай жинауға мүмкіндік беретінін көрсетті.

Douglas Jardine was born on 23 October 1900 in Bombay, British India, to Scottish parents, Malcolm Jardine—a former first class cricketer who became a barrister—and Alison Moir. At the age of nine, he was sent to St Andrews in Scotland to stay with his mother's sister. He attended Horris Hill School, near Newbury, Berkshire, from May 1910. There, Jardine was moderately successful academically, As a schoolboy, Jardine was influenced by the writing of former England captain C. B. Fry on batting technique, which contradicted the advice of his coach at Horris Hill. The coach disapproved of Jardine's batting methods, but Jardine did not back down and quoted a book by Fry to support his viewpoint. In 1914, Jardine entered Winchester College. At the time, life for pupils at Winchester was arduous and austere; discipline was harsh. Sport and exercise were vital parts of the school day. In Jardine's time, preparing the pupils for war was also important. According to Jardine's biographer, Christopher Douglas, the pupils were "taught to be honest, practical, impervious to physical pain, uncomplaining and civilised." All pupils were required to be academically competent and as such Jardine was able to get along satisfactorily without exhibiting academic brilliance; successful sportsmen, on the other hand, were revered. Jardine enjoyed a slightly better position than some pupils, already possessing a reputation as a very fine cricketer and excelling at other sports; he represented the school at football as a goalkeeper and rackets, and played Winchester College football. But it was at cricket that he particularly excelled. He was in the first eleven for three years from 1917 and received coaching from Harry Altham, Rockley Wilson and Schofield Haigh, the latter two of whom were distinguished cricketers. In 1919, his final year, Jardine came top of the school batting averages with 997 runs at an average of 66.46. He also became captain despite some doubts within the school about his ability to unify the team. Under Jardine, Winchester won their annual match against Eton College in 1919, a fixture in which Eton had usually held the upper hand. Jardine's batting (35 and 89 in the match) and captaincy were key factors in his side's first victory over Eton for 12 years. Years later, after his retirement from cricket, he named his 89 in that match as his personal favourite innings. Jardine went on to score 135 not out against Harrow School. Jardine's achievements in the season were widely reported in the local and national press. He played two representative matches, for the best schoolboy cricketers, at Lord's Cricket Ground, scored 44, 91, 57 and 55 and won favourable reviews in the press. Wisden, in 1928, described Jardine at this time as being obviously of a much higher standard than his contemporaries, particularly in defence and on side batting. However, he was criticised for being occasionally too cautious and not using all the batting strokes of which he was capable—his good batting technique gave the impression that he could easily score more quickly if he so desired.

Оксфорд университеті

Жардин 1919 жылдың қыркүйегінде Оксфордтың Нью-колледжіне түсті. Бұл кезде университет әдеттегіден көп адаммен толы болды, себебі соғыс салдарынан кіруі кешіктірілген жастар келді. Ол бірнеше спорт түріне қатысып, колледждер арасындағы матчтарда қақпашы ретінде Нью-колледжтің намысын қорғады, сондай-ақ университеттік футбол командасына іріктеуден өтті, бірақ таңдалмады. Ракетка ойнауды жалғастырған ол, сонымен қатар шынайы тенниспен айналыса бастады. Ол осындай үлкен жетістіктерге жетіп, университеттің құрамында сәтті өнер көрсетіп, «көк» төсбелгісін жеңіп алды. Крикетте Жардин Том Хейвардтың баптауында болды, ол оның қимылдары мен қорғанысына ықпал етті. 1928 жылы «Уизден» басылымы Жардиннің өте жақсы репутацияға ие болғанын, бірақ күтілген нәтижеге толыққанды жете алмағанын жазды. Оның, әсіресе қорғаныстағы, соққы беру қабілеті күмән тудырмады. Оксфордтың Эссекске қарсы матчында ол 45 доптан тұратын серияда алты допқа алты қақпа соқтырып, 6/28 нәтиже көрсетті. Оның мансабында бір ойынның ішінде бес немесе одан көп қақпа соққан жалғыз жағдайы осы болды. 1921 жылы Жардин ойынға сеніммен және еркін кірісіп, маусымды сәтті бастады – алғашқы үш бірінші сыныптық матчында үш елулікке жетті. Содан кейін Оксфорд маусымды доминациялаған Австралияның туристік құрамасына қарсы ойнады. Екінші иннингте Жардин ойынды теңдікке жеткізу үшін 96 ұпай жинады, бірақ матч аяқталғанға дейін жүзін аяқтауға үлкермеді. Бұл иннингті көргендер мақтады, ал австралиялықтар Жардиннің жүзге жете алмай қалғанына жол бермегені үшін баспасөзde сынға ұшырады, әсіресе матч олардың өтініші бойынша үш күннен екі күнге қысқартылған еді. Олар оған оңай доптармен көмектесуге тырысты, бірақ жағдайды алаңдағы таблода батсмендердің ұпайлары көрсетілмегендіктен шатастырды. Кейбір сыншылар осы оқиғаның Жардиннің кейінгі австралиялықтарға деген жек көруіне әкелгенін болжайды, бірақ Кристофер Дуглас бұған сенбейді. Крикет тарихшысы Дэвид Фрит австралиялық капитан Уорвик Армстронгтың Жардинге саркастикалық пікірлер айтқанын айтады, бірақ «Уизден» Жардиннің өзін жүзге жету үшін тым баяу ойнағаны үшін кінәлады. Австралиялық менеджер мүмкіндікті жіберіп алғанына өкініш білдірді. Осы аралықта ол «Армияға» қарсы алғашқы жүздігін соқты, ал тағы біреуін «Сассекске» қарсы соқты. Екі иннинг те сақтықпен ойналды, көп бөлігінде қорғанысқа басымдық берді, бірақ ол Кембриджге қарсы матчта сәтсіз аяқталды. Жардин маусымның қалған бөлігінде «Суррей» үшін ойнады, оған ол қабілетті болды. Ол жарақат алған Джек Хоббсты бастапқы батсмен ретінде ауыстырды, бірақ Хоббс қайтып келгеннен кейін тізімде бесінші орынға түсті. Үлкен қысым жағдайында Жардин маңызды матчта 55 ұпай жинады, бірақ «Суррей» ойынды ұтырып қойды. Жардин маусымды 1,015 бірінші сыныптық ұпаймен, 39.03 орташа есебімен аяқтады.

Jardine entered New College, Oxford, in September 1919 at a time when the university was more crowded than usual due to the arrival of men whose entrance had been delayed due to the war. He took part in several sports, representing New College as goalkeeper in matches between the colleges, and being given a trial for the university football team, although he was not chosen. He continued to play rackets and began to play real tennis, making such progress and showing such promise that he went on to represent the university successfully and won his Blue. In cricket, Jardine came under the coaching of Tom Hayward who influenced his footwork and defence. Wisden commented in 1928 that Jardine had come with an excellent reputation, but did not quite achieve the success which was expected. His batting ability, particularly defensively, remained unquestioned. In the match for Oxford against Essex, he took six wickets for six runs in a bowling spell of 45 balls, bowling leg breaks, to have bowling figures of six for 28. It was the only occasion in his career where he took five or more wickets in an innings. Playing more confidently and fluently in 1921, Jardine began the season well, scoring three fifties in his first three first class matches. Oxford then played against the Australian touring side which dominated the season. In the second innings, Jardine scored 96 not out to save the game but was unable to complete his century before the game ended. The innings was praised by those who saw it and the Australians were criticised in the press for not allowing Jardine to reach his hundred, particularly as the match had been reduced from three days to two at their request. They had tried to help him with some easy bowling but the situation was confusing as batsmen's scores were not displayed on the ground's scoreboard. Some critics have speculated that this incident led to Jardine's later hatred of Australians, although Christopher Douglas does not believe this. Cricket historian David Frith believes that Australian captain Warwick Armstrong may have addressed sarcastic comments to Jardine but Wisden blamed Jardine himself for batting too slowly to score a century. The Australian manager expressed regret that he missed out. In the meantime, he scored his maiden first class hundred against The Army and another followed against Sussex. Both innings were cautious, with defence his main priority for much of the innings, but he failed in the match against Cambridge. Jardine played for Surrey, for whom he was qualified, in the remainder of the season. He replaced the injured Jack Hobbs as an opening batsman before dropping down the order to number five on Hobbs' return. In a situation of great pressure, Jardine scored a vital 55 in an important match against reigning County Champions Middlesex, although Surrey lost the game. Jardine finished the season with 1,015 first class runs at an average of 39.03,

Жардин 1922 жылғы маусымның көп бөлігін ауыр тізе жарақатына байланысты өткізіп жіберді, ол үлкен әсер қалдыруы күтілген уақытта тек төрт матч ойнады. Дегенмен, 1922 жылы «Изис» журналы оны «Жыл адамы» деп таныды. Тізесіндегі мәселелерден кейін, Жардин 1923 жылғы маусымның мамыр айында крикетке оралды. Ол соңғы жылы Оксфорд капитаны болмады, бұл оның мінез-құлқы мен достықсыздығы оған қарсы болды деген болжамдарға әкелді. Алайда, оның тұрақты жарақаты және басқа лайықты үміткерлердің болуы түсіндірудің бір бөлігі болуы мүмкін. Жардин біртіндеп соққы беру формасын тауып, Оксфордтың онжылдықта Кембриджке қарсы жалғыз жеңісіне үлес қосты. Басқа матчтың бір иннингінде ол допты қақпаға тиюінен тоқтату үшін жапсырмаларын қолданғаны үшін сынға ұшырады: бұл ойын ережелеріне сәйкес болды, бірақ сыншылар бұл ойынның рухына қарсы деп санайтындықтан, даулы деп есептелді. Кристофер Дуглас Жардиннің баспасөз бен сыншыларға деген жауыздығын осы оқиғамен байланыстырады. Ол Оксфорд үшін баяу ойнағаны үшін де сынға ұшырады, оның шабуылдаушы соққыларды ойнауға қабілеттілігі үшін ерекшеленді. Бұл ішінара Жардин жауапты лауазымда болғандықтан, команда көбінесе оның жеке жетістіктеріне тәуелді болды. Оған қатысты шағымдар сол кездегі жас әуесқойлардың соққысының белсенділігі мен бастамашылығының жетіспеуіне байланысты кеңінен сынға алына бастады, өйткені ескі комментаторлар соғысқа дейінгі «алтын ғасырға» қайта оралды. Жардин 1923 жылы Оксфордты 1,381 ұпаймен тастап кетті және қазіргі заманғы тарихтан төртінші сыныптық диплом алды.

Аудандық крикетші

Жарддин Оксфордты қалдырғаннан кейін, ол әлі де Суррей үшін ойнай отырып, заңгерлік біліктілік алуға кірісті. Келесі үш маусымда ол тұрақты прогресс жасады, бірақ басқа әуесқой шайқаскерлер одан озып кетті. Оксфорд пен Кембридждегі құрдастары, сондай-ақ, ертерек пайда болған әуесқой шайқаскерлер баспасөзde көбірек назар аударды. 1924 жылғы маусымда ол Фендер командасының вице-капитаны болып тағайындалды. Бірнеше кәсіби ойыншы, мысалы, Джек Хоббс, вице-капитан болуға лайық еді, бірақ Джардин әуесқой ретінде басымдық алды. Сол маусымда Джардин алғаш рет «Gentlemen v Players» матчына шақырылды және Суррейдің орташа көрсеткіштерінде үшінші орынға ие болды. Барлық бірінші сыныптық матчтарда ол 40.29 орташа есеппен 1249 ұпай жинады. 1926 жылы Джардиннің ең сәтті маусымы болды, ол 1473 ұпай (орташа 46.03) жинады.

1927 жылы Джардин маусымдағы ең жоғары орташа көрсеткішке қол жеткізді, 1002 ұпай жинап, 91.09 орташа есеппен ойнады. Бұл өте ылғалды жаз болды, нәтижесінде ойынға қолайсыз жағдайлар туды. Оның жеткілікті жаттығуы болмаса да, ол алғашқы үш матчында жүз ұпайдан асып, Суррейдің шайқасу көрсеткіштерінде көшбасшы болды. Осы кезде ол келесі қыста Австралияға сапар шегетініне сенімді болды. Сол командада Лордс алаңында 86 және 40 ұпай жинады. Ол Англияға қарсы сынақ матчында «The Rest» командасының капитаны болды және әр иннингте ең көп ұпай жинады, төртінші иннингте 74 ұпай жинап, командасына қиын жағдайдағы ойынды Морис Тейт және Гарольд Ларвуд сияқты халықаралық боулерлерге қарсы теңестіруге көмектесті. Осы матчтан кейін Джардин сол маусымда Англияда гастрольде болған Вест-Индияға қарсы тұңғыш рет сынақ матчына қатысты. Бұл Вест-Индияның алғашқы сынақ матчы еді. Командада Англияда сәтті ойнаған бірнеше жылдам боулерлер болды. Көптеген шайқаскерлер олармен ойнауға қиналды, әсіресе кейде жылдам алаңда, бірақ Джардин оларды сенімді түрде жеңді. Джардин алғашқы екі сынақ матчында ойнады, екеуін де Англия бір иннингпен жеңді, бірақ үшінші матчқа қатыспады, себебі жарияланбады. Ол дебюттік матчында 22 ұпай жинады, бірақ екінші матчта 83 ұпай жинап, табыстырақ болды. Осы ойын барысында Вест-Индия құрамасының ойыншысы Лири Константин Джардиннің аут болмауына себеп – судьяға соққысын аяқтағанын айтқаны болды деп сенді. Кейіннен ол жақсы қарым-қатынасы болмаған Тейтпен шайқасқанда, Тейт жүгіруден бас тартқандықтан Джардин шығып қалды.

Австралияға алғашқы сапары

1928–1929 жылдары өте күшті соққышылар құрамында Австралияға тур жасауға таңдалды. Ол барлық бес тест матчында ойнап, 42.62 орташа есеппен 341 ұпай жинады. Бірінші сыныптық матчтарда 1168 ұпай жинады (орташа 64.88). Wisden оның күтілгендей үлкен жетістікке жеткенін және қорғаныс соққыларының күшімен және артқы аяғымен ойнауымен барлығын таң қалдырғанын бағалады. Оның керемет ойын көрсеткені жазылған. Перси Фендер турды журналист ретінде жамылғандықтан, Жардиннің тест матчында қалыпты иннинг ойнау мүмкіндігі болмағанын, соққыға тұрақтылық беруі керек болғанын және көбінесе дағдарыс кезінде соққыға шыққандай көрінгенін сенді. Бірінші жүзінде көрермендер Жардиннің есебінен әзілдесіп, бірақ екінші жүзінде тым баяу ойнағаны үшін мазақтады. Оның үшінші жүзін Брэдман өзі көрген ең жақсы соққылардың бірі деп сипаттады; Жардин тағы да баяу бастағаннан кейін, оның барысында тамаша соққыларды ойнауға мүмкіндік алды. Көпшілік оған деген наразылығын арттырды, ішінара соққыдағы табысы үшін, бірақ негізінен оның жоғары мінезі мен сыртқы келбеті, оның ыңғайсыз алаңдағы ойыны және әсіресе бас киімін таңдауы үшін. Бірақ бұл австралиялық көрермендерге түсініксіз және қабылдамаған. Олар оның сыныптық айырмашылыққа қаншалықты мән бергеніне тез наразылық білдірді. Жардин тек ырым-жырымға сүйеніп шапқыны киген болса да, бұл көрермендерге жағымсыз әсер қалдырды, оның жалпы мінезі "Сізге ұраны көтеріп жүретін қызметші қайда?" деген пікірге әкелді. Жардиннің шапаны тур барысында көпшіліктің сынауы мен мазақтарының ошағына айналды. Дегенмен, Джек Финглтон кейіннен Жардиннің әзілдермен немесе жағымды сөздермен көрермендерді өз жағына тартуға мүмкіндігі болғанын айтты. Осы кезде Жардиннің австралиялық көрермендерге деген жеккөрінісі пайда болғаны сөзсіз. Турдың басында, көрермендердің қорлауы кезінде ол Хантер Хендриге "Барлық австралиялықтар білімсіз және тәртіпсіз халық" деді. Иннингтен кейін Пэтси Хендрен австралиялық көрермендерге Жардин ұнамайды деді, ол "Бұл өзара" деп жауап берді. Командада жақын алаңшылар көп болғандықтан, Жардин Суррей үшін әдеттегі позициясында емес, шекарадағы көрермендердің жанында алаңға шықпады. Ол жерде оны, әсіресе допты қуған кезде, қорлап, мазақтады: ол шекарада жақсы алаңгер емес еді. Тест матчының бірінде ол соңғы рет позициясын өзгерткен кезде шекарадағы көрермендерге қарай түкірді. Харольд Ларвудтың тамаша добының арқасында Англия бірінші иннингте үлкен басымдыққа ие болды. Екінші иннингте ол 65 ұпай жинап жақсы ойнаса да, үлкен қысымға ұшыраған жоқ. Ол көптеген ойыншыларды ұтып, серіктестеріне боулингтің көп бөлігін берді және Англия 675 ұпаймен үлкен жеңіске жеткенге дейін көш бастады. Бұл жеңіс австралиялық крикетші жұртшылығын таң қалдырды және алаңдатты. Жардин үшінші тестте 62 ұпай жинады. Команданың Тасманияға қысқа сапары кезінде Жардин өзінің ең жоғары бірінші сыныптық ұпай 214-ті жинады. Төртінші тестте Жардин бірінші иннингте бір ғана ұпай жинады. Екінші иннингте 21:2 есебімен ұпай жинап, Хэммондпен 262 ұпайдан 98 ұпай жинады, бұл барлық тест матчтарында үшінші қадам үшін ең жоғары серіктестік болды. Ұпай жинау өте баяу болды, көрермендер Жардиннің иннингі бойы наразылық білдірді, тіпті ол Хэммондтан жылдам ұпай жинағанмен. Wisden оның жүздікке жететініне көз жеткізген кезде алаңнан шықты деп сенді. Англия 12 ұпаймен жеңіске жетті. Жардин соңғы тестте жеңіске жетпеді, оны Австралия жеңді. Ол Сатклифтің жарақаттануына байланысты ашылушы ретінде пайдаланылды және тек 19 ұпай жинады және бірінші доппен қазылды. Екі иннингі де аяқталғаннан кейін, сегіз күндік матчтың бесінші күні ол ойынды тастап, Үндістанға демалысқа келу үшін Австралияны кесіп өтті. Бұл жоспарланған ба, әлде оның жай ғана шыдамы таусылған ба белгісіз. Жардин австралиялық баспасөзге де, кейін де ешбір түсіндірме берген жоқ. Кейіннен Жардин австралиялық көрермендер туралы жазды, олардың қатысуына наразылық білдірді, бірақ ойын туралы білімдерін және үкімдерін мақтады және оларды ағылшын көрермендерінен жақсы хабардар деп сипаттады. Ол Боб Уайтке Перси Чэпман туралы күмән білдіріп, егер қару болса, оны өлтірер едім деді.

Jardine was selected to tour Australia with the M. C. C. team in 1928–29 as part of a very strong batting side, playing in all five Test matches and scoring 341 runs at an average of 42.62. In all first class matches, he scored 1,168 runs (average 64.88). Wisden judged that he had been as great a success as had been expected and impressed everyone with the strength of his defensive shots and his play on the back foot. It said that he played some delightful innings. Percy Fender, covering the tour as a journalist, believed that Jardine never had the chance to play a normal innings in the Test, having to provide the stability to the batting, and often seeming to come out to bat in a crisis. In his first hundred, the crowd engaged in some good natured joking at Jardine's expense, but he was jeered by the crowd in his second hundred for batting too slowly. His third hundred was described by Bradman as one of the finest exhibitions of strokeplay that he had seen; Jardine accelerated after another slow start, during which he was again barracked, to play some excellent shots. The crowds took an increasing dislike to him, partially for his success with the bat, but mainly for his superior attitude and bearing, his awkward fielding, and particularly his choice of headwear. However, this was neither understood nor acceptable to the Australian crowds. They quickly took exception to the importance he seemed to place on class distinction. Although Jardine may simply have worn the cap out of superstition, it conveyed a negative impression to the spectators, with his general demeanour drawing one comment of "Where's the butler to carry the bat for you?" Jardine's cap became a focus for criticism and mockery from the crowds throughout the tour. Nevertheless, Jack Fingleton later claimed that Jardine could still have brought the crowds onto his side by exchanging jokes or pleasantries with them. It is certain that Jardine by this stage had developed an intense dislike for Australian crowds. During his third century at the start of the tour, during a period of abuse from the spectators, he observed to a sympathetic Hunter Hendry that "All Australians are uneducated, and an unruly mob". After the innings, when Patsy Hendren said that the Australian crowds did not like Jardine, he replied "It's fucking mutual". Due to the large number of good close fielders in the side, Jardine did not field in the slips, his usual position for Surrey, but next to the crowd on the boundary. There, he was roundly abused and mocked, particularly when chasing the ball: he was not a good fielder on the boundary. In one of the Test matches, he spat towards the crowd while fielding on the boundary as he changed position for the final time. Thanks to the bowling of Harold Larwood, England took a huge first innings lead. In his second innings, although he played well in his 65, Jardine was not under much pressure. He scored a large number of singles, giving his partners most of the bowling and building up the lead to the point where England achieved a massive victory by 675 runs. This victory surprised and troubled the Australian cricketing public. Jardine scored 62 in the third Test,

During the team's brief visit to Tasmania, Jardine made his highest first class score of 214. In the fourth Test, Jardine only scored one run in the first innings, In the second innings, coming out to bat with the score 21 for two, Jardine scored 98 in a partnership of 262 with Hammond which was then the highest partnership for the third wicket in all Test matches. The scoring was very slow, and the crowd protested throughout Jardine's innings, even though he scored faster than Hammond. He was out when Wisden believed he looked certain to reach a century. England went on to win the match by 12 runs. Jardine was not successful in the final Test, won by Australia. He was used as an opener, due to an injury to Sutcliffe, and made just 19 and a first ball duck. Once both of his innings were completed, on the fifth day of a match which lasted eight days, he left the match and set off across Australia to catch a boat to India for a holiday. It is not clear if this was planned or if he had simply had enough. Jardine never provided an explanation, to the Australian press nor afterwards. Later, Jardine wrote about the Australian crowds, complaining over their involvement, but praising their knowledge and judgement of the game and describing them as more informed than English crowds. He also expressed later reservations to Bob Wyatt about Percy Chapman, saying that he would have shot him if a gun was available.

Екінші дүниежүзілік соғыстағы мансап

1939 жылы тамызда Жардин Территориялық армияға қосылды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, ол Корольдік Беркшир полкіне офицер болып тағайындалды және Британдық экспедициялық күшпен бірге Францияға барды. Ол Дюнкеркте қызмет етті, мұнда қауіптен аман қалды, бірақ кейбір жарақаттар алды. Сент-Олбанста штаб капитаны қызметін атқарғаннан кейін, соғыстың соңына дейін Үндістанға жіберілді. Ол Кветтада, содан кейін Симлада Орталық жабдықтау дирекциясында майор болып қызмет етті. Ол хиндустани тілін жақсы меңгерді, бірақ басқа офицерлермен тығыз қарым-қатынас жасаған жоқ. Үндістанда лекциялар оқып, крикет ойнады. 1945 жылы әскерден шығып, көмір өндіру компаниясындағы жұмысы жоқ екенін анықтады. Осы уақытта оның әйелі Сомерсетке көшіп кеткен еді. 1940 жылы ол көптеген денсаулық мәселелері болған Эуан есімді ұлды дүниеге келтірді, ал 1943 жылы үшінші қызы Иона туды. Үй шаруашылығын жүргізу және Эуанды күтудің ауыртпалығы Исланың Иона туғаннан кейін нервтік күйзеліске ұшырауына себеп болды. Жардин соғыстан оралғаннан кейін, отбасы Лондонға жақын болу үшін Радлеттке көшіп келді. Исла жазылып кетті, ал Жардин қағаз өндіруші Wiggins Teape компаниясында жұмыс тапты. 1946 жылы Жардин Суррейге қарсы өткен қайырымдылық матчында "Олд Ингленд" командасының құрамында ойнауға шақырылды. Ол бұрынғыдай шеберлікпен ойнады, бірақ командаластарымен көп араласпады. 1948 жылға қарай Жардин крикет әлемінде көбірек қабылдауға ие болды. Бұл, ішінара, ағылшындардың австралиялық Рей Линдволл мен Кит Миллердің қысқа добыспен жылдам тастауын жауырынкылық деп қарауының нәтижесі болды. Англияның 1946–47 және 1948 жылғы Эшз матчындағы нашар өнер көрсетуі де жазушыларды Жардинді бұрынғы ағылшын табысының символы ретінде жақсы есте сақтауға итермеледі.

Соңғы жылдар

1953 жылы Жардин «Аш» сериясы үшін журналистикалық қызметін қайта бастады және Лен Хаттонның капитандық өнеріне жоғары баға берді. Ол сондай-ақ, табысын арттыру үшін радиохабар таратумен айналысты және қысқа әңгімелер жазды; Исланың денсаулығы нашарлап, ем-дом қымбатқа түсті. Сол жылы ол Судьялар қауымдастығының алғашқы президенті болды, ал 1955 жылдан 1957 жылға дейін Оксфорд университетінің крикет клубының президенті қызметін атқарды. 1957 жылы Жардин қызы Марионмен бірге Родезияға жер тегін қарау үшін сапар жасады. Сол жерде ол кенеден жұққан қызбаға шалдықты. Англияға оралғаннан кейін жағдайы жақсармады, қосымша тексерулер оның өкпесінде ісік бар екенін көрсетті. Біраз ем-домнан кейін ол әйелімен бірге Швейцариядағы клиникаға барып емделді, бірақ ісік кеңіргені және емдеуге келмейтіні анықталды. Ол 1958 жылдың 18 маусымында Швейцарияда қайтыс болды, ал күлі Шотландияның Пертшир аймағындағы Лох Раннок көліне қарап тұрған Кросс Крейгс тауының шаңырағынан шашылды. Оның отбасы күлін Лордс стадионында шашуға рұқсат сұраған, бірақ бұл құрмет соғыста қаза тапқандарға ғана берілді. Ол қайтыс болған кезде оның мүлкі 71 000 фунт стерлингке бағаланды, 2022 жылғы шамамен бағасы 1 765 000 фунт стерлингті құрады.

Мұра

Жардин Бодилайнмен ажырасып кетпейтіндей байланысты. Джон Арлот 1989 жылы: «Австралиялықтар арасында Дуглас Жардинді ең жақтырмайтын крикетші деп айтуға болады» деп жазды. Кристофер Дугластың пікірінше, оның есімі «ағылшындар үшін салқынқандылық, бекем нық қадам, халық пен сыншыларға жоғарыдан қарау сияқты британдық қасиеттерді білдіреді. Ал австралиялықтар үшін бұл есім – снобизм, цинизм және тікелей «поми» мақтандығының синонимі». Ол сондай-ақ, сол кезде заңды болған Бодилайн, сол кездегі соққы берушілердің теңсіз артықшылығын жеңу үшін қажетті қадам болды деп санайды. Бұл көзқарас 1950 жылдардан бастап күшін жойды, ал соңғы жылдары Жардинге көбірек мейіріммен қарастырылады. 2002 жылы Англия құрамасының капитаны Насер Хусейн қарсыластарына қатыгездік көрсеткенде, оны Жардинмен салыстыру мақтау ретінде қабылданды.