Кіріспе

Америкалық бала психиатры Гарднер және оның еңбегі балаларды зорлық-зомбылыққа салуды, бастапқыда жыныстық зорлық-зомбылықтан басталып, қазір барлық түрлерін қамтитын, әділдеуге бағытталған жақпарулық күш ретінде сынға ұшырады. ПАС Америка Психиатриялық Ассоциациясы немесе басқа да медициналық және кәсіби ұйымдар тарапынан мойындалмаған, бірақ отбасылық соттарда оның қолданылуы зорлық-зомбылық туралы нақты куәліктерді кеңінен ескермеуге алып келді.

Жұмыс және мансап

Гарднер 1952 жылы Колумбия колледжін, Колумбия университетін және 1956 жылы SUNY Downstate Medical Center-ді бітірген. Монтефиоре ауруханасында стажировкадан кейін ол Нью-Йорк штатының психиатриялық институтында ересектер психиатриясы және балалар психиатриясы бойынша резидентураны аяқтады. Ол Уильям Алансон Уайт институтында оқығаннан кейін 1966 жылы психоаналитик болып сертификатталған. 1960 жылдан 1962 жылға дейін ол Франкфурт-на-Майндағы АҚШ армиясының ауруханасында балалар психиатриясының директоры болып жұмыс істеді. Сонымен қатар Уильям Алансон Уайт институтында (1966–1983), Лувен университетінде (1980–1982) және Санкт-Петербург университетінде (1989–1997) академиялық оқытушылық лауазымдарды атқарды. Ол Маргарет Келли Майклстың қорғаныс командасына көмектесті, ол Wee Care балабақшасындағы зорлық-зомбылық ісінде соттан босатылды. Балаларды зорлау және жеке ара зорлық-зомбылық жөніндегі басшы кеңес оны кәмелетке толмағандарға қызығушылық танытуда деп айыптады. Сонымен қатар, ол әйелдерді жек көреді деп есептеледі. Оның үстіне, ол өзінің шеттелу теориясын "ешқандай зерттеуге негізделмеген, тек жеке сенімдері мен көзқарастарына байланысты, сотта ананың беделін түсіруге тырысатын адвокаттарға пайдалы қару ретінде құрылған" деп айыпталды. Гарднердің "ата-аналық шеттелу синдромы" туралы байқауы бір ата-ананың баласын бұрын жақын болған ата-анасына қарсы қайтару үшін әлеуметтенудің күштерін қалай бұрмалап пайдаланатынына назар аударды. Гарднердің шеттелу процестерін "синдром" деп атауы психиатрлар, психологтар және психотерапевтер арасында даулы мәселе болып қала береді. ПАС Америкалық психиатриялық қауымдастығы немесе басқа медициналық немесе кәсіби ұйымдар тарапынан мойындалмаған. Бұл туралы ғалымдар мен заңгерлер ғылым мен заңға қайшы келетін балаларды асырау ісінде қабылдауға болмайтынын айтады. Гарднер ПАС ғылыми тұрғыдан дұрыс және заңды түрде қабылданатынын мәлімдеді. Психикалық бұзылулардың диагностикалық және статистикалық нұсқаулығына ПАС-ты енгізу ұсыныстары даулы болды. ПАС DSM-5-ке енгізілген жоқ. Дегенмен, бұл баланың зорлық-зомбылық туралы айтуынан өзгеше. Трокме мен Бала жеті мыңнан астам зорлық-зомбылыққа қатысты тергеуді зерттеді және ақырында жалған деп танылған айыптаулардың ешқайсысы балалардың өзінен келмегенін анықтады. Калифорния университетінің құқық профессоры Кэрол С. Брух доктор Гарднердің ПАС сипаттамасы оның аудиториясына эмоциялық әсер ете алатынын айтты. Ол доктор Гарднердің байқауларын қабылдағандардың арасында мұқият талдау мен қатаңдық жоқтығын анықтады. 2002 жылы "Американдық отбасылық терапия журналында" Гарднер өзінің сыншыларының көпшілігін жарамсыз немесе дұрыс емес деп есептеді. "Адвокаттар өздерінің соттағы ұстанымын нығайту үшін жиі контекстен тыс материалдарды таңдайды, соның салдарынан кейбір қате түсініктер мен бұрмалаулар кеңінен таралды, сондықтан осы мәлімдемені жасаудың қажеті бар деп ойладым", - деп жазды ол. Сол мақалада Гарднер педофилияны қолдамайтынын мәлімдеді. "Мен педофилия қоғам үшін зиянды екеніне сенемін", - деп жазды ол. "Дегенмен, мен педофилияның, басқа да атипиялық сексуалдық формалар сияқты, адамның табиғатының бір бөлігі екеніне және барлық адамдар осы атипиялық сексуалдық формалардың кез келгенін дамытуға мүмкіндікпен туатынына (DSM IV-те парафилиялар деп аталады) сенемін. Мінез-құлқының бір түрі адамның әлеуетінің бір бөлігі екенін мойындауым, осы мінез-құлқына қолдау білдірмеймін. Зорлау, кісі өлтіру, сексуалдық садизм және сексуалдық қысым көрсету – бұл адамның әлеуетінің бір бөлігі. Бірақ бұл мен оларды мақұлдаймын деген сөз емес". Гарднер сондай-ақ балаларды зорлау туралы міндетті хабарлау заңдарына, балаларды зорлау туралы хабарлаған адамдарды соттаудан қорғау иммунитетіне және балаларды зорлауда жалған айыпталған адамдарға көмек көрсету үшін федералды қаржыландырылатын бағдарламалар құруға қарсы болды.

Жеке өмір және өлім

Гарднер 1931 жылғы 28 сәуірде Бронксте дүниеге келген. Ли Гарднермен ажырасқанға дейін оның үш баласы болды. 2003 жылғы 25 мамырда 72 жасында Нью-Джерси штатының Тенфли қаласындағы үйінде өзін пышақтап өлтірді. Оның ұлы Гарднерде І типті күрделі аймақтық ауырсыну синдромы, бұрын рефлекстік симпатикалық дистрофия деп аталған неврологиялық синдром дамығанын айтты, бұл синдром қатал, емдеуге келмейтін ауырсынумен сипатталады.